[The Gang #6] The Cold War : สงครามรักอันตราย [ จบ ]

ตอนที่ 22 : Fertilisation [ ปฏิสนธิ ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,894
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    17 พ.ย. 57





บทที่ 19
Fertilisation

แพทย์หญิงคนนั้นอธิบายวิธีการใช้ชีวิตต่อจากนี้ รวมทั้งอาหารการกินและทุกอย่างต่อด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เหมือนรู้ความคิดของฉันในตอนนี้... ฉันช็อคจนหูไม่ได้ยินเสียง ช็อคจนลืมวิธีหายใจ นายน้อยกับมาเฟียมองหน้าฉันอย่างตกใจ ในวินาทีนี้ ฉันกลับนิ่งได้อย่างประหลาด ไม่ใช่นิ่งเพราะฉันสงบนิ่ง... แต่เป็นการนิ่งเพราะฉันช็อคจนทำอะไรไม่ถูก...

หมอพูดจบพร้อมกับมองหน้าฉัน นายน้อยพูดอะไรบางอย่างกับหมอคนนั้น ก่อนจะพาตัวฉันออกมานอกห้องตรวจ

ทั้งสองช่วยกันแบกร่างของฉันที่แทบจะกึ่งเป็นลมกึ่งเสียสติออกมาจากแผนกสูตินรีเวช ท้องฟ้าข้างนอกเริ่มสว่างแล้ว ฉันมองลอดหน้าต่างออกไปอย่างเศร้าๆ แล้วคิดในใจ ...แต่ข้างในของฉันกลับมืดมิดจนมองอะไรไม่เห็น ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ความกลัวสุดท้ายของฉันกลายเป็นจริง ฉันเลี้ยงตัวเองยังไม่รอด แล้วฉันจะ... เลี้ยงคนที่อยู่ร่างกายของฉันตอนนี้ได้ยังไง...

นายน้อยแบกร่างของฉันมาจนถึงหน้าห้องพิเศษของสกาย หมอนั่นเปิดประตูแล้วมองหน้าฉันนิ่ง

เธอต้องเป็นคนบอกมันเอง...” นายน้อยว่าแล้วบีบมือของฉันแน่น "ฉันจะไม่พูดกับใครเรื่องนี้...”

ฉันส่ายหน้าเบาๆ รู้สึกเหมือนร่างกายหมดแรงไปซะดื้อๆ เข่าทั้งสองข้างทรุดลงกับพื้นแล้วเอนตัวพิงลงกับบานประตูอย่างเงียบๆ ก่อนจะปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มอย่างเจ็บปวด มาเฟียกับนายน้อยนั่งลงข้างๆ ฉันก่อนจะจับมือฉันไว้คนละข้าง ทั้งสองคนไม่พูดอะไรนอกจากตบไหล่ และลูบหัวของฉันเบาๆ แทนคำปลอบ...

มันจบแล้ว...” ฉันว่าแล้วส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกับเสียงสะอื้น "ฉันไม่มีหน้าไปเจอหมอนั่นแล้ว...”

มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลยนะ...” มาเฟียว่าแล้วบีบมือของฉัน

ใช่เต็มๆ เลยล่ะ มาเฟีย... คนอย่างฉันถ้าคิดจะหนี ฉันคงหนีไปแล้ว ไม่ว่าฉันจะเมาหรือไม่เมา ฉันก็ยังเป็นฉัน...”

ฉันว่าแล้วก้มหน้าลงซบกับเข่า เพ่ิงจะเข้าใจวันนี้ว่า น้ำตาเช็ดหัวเข่าเป็นยังไง...

ฟังนะ หยาง ในฐานะของผู้ชายคนหนึ่ง... วันนั้น ที่สกายมันมาท้าฉันต่อย ฉันมั่นใจว่ามันไม่ได้หลอกเธอแน่ๆ มันไม่บ้าหอบตัวเองที่โทรมเหมือนผีดิบแบบนั้นมาต่อยกับฉันเพื่อเธอหรอก ถ้ามันไม่ได้...” นายน้อยพูดแล้วเงียบไปเหมือนกำลังคิดหาคำที่เหมาะสม ใช่สิ... คำว่ารักใช้ไม่ได้ ระหว่างฉันกับสกายควรใช้คำว่าอะไร ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำ "...ถ้ามันไม่ได้คิดอะไรกับเธอจริงๆ เพราะงั้น บอกมันเถอะ... สกายมันเป็นลูกผู้ชายมากพอที่จะรับผิดชอบเธอ...”

ฉันส่ายหน้าแล้วมองหน้านายน้อยอย่างเจ็บๆ

นายประเมินสกายสูงไปแล้ว ถ้าหมอนั่นเป็นคนดีมากพอที่จะรับผิดชอบฉัน เขาจะจับฉันมาที่นี่เหรอ... เขาจะหลอกใช้ฉันแบบนี้เหรอ... ถ้าหมอนั่นเป็นคนดีมากพอ เรื่องเมื่อคืนนั้นจะไม่เกิดขึ้น...” ฉันว่าแล้วใช้มือเสยผมที่ปรกหน้าออกแล้วร้องไห้ออกมาจนต้องเอียงหัวไปซบกับไหล่ของมาเฟีย "ชีวิตฉันมันจบตั้งแต่ปีก่อนแล้ว... ฉันไม่รู้ว่าฉันไปทำอะไรให้ใครโกรธ สวรรค์ถึงได้ลงโทษฉันขนาดนี้...”

ไม่มีนรกหรือสวรรค์หรอก...” นายน้อยว่าแล้วประสานมือกับฉันไว้แน่น "ทุกอย่างเป็นผลการกระทำของเราเองทั้งนั้น...”

เจ็บ... มันก็จริงอย่างที่นายน้อยพูด เพราะฉันทำตัวแบบนั้น ชีวิตฉันถึงได้ลงเอยแบบนี้

เรียนหนังสือไม่จบ ใจแตก ท้อง... ยังมีอะไรอีกล่ะ... อ้อใช่ ไม่มีแผ่นดินจะอยู่อีกเรื่องหนึ่ง ไปที่ไหนก็มีคนเกลียดหน้า

เธอต้องบอกสกาย...” มาเฟียว่าแล้วมองหน้าฉันนิ่ง "บอกเขา ถ้าหมอนั่นไม่ยอมรับ ก็ค่อยว่ากันอีกที...”

ฉันส่ายหน้าแล้วยิ้มแห้งๆ

ถ้าต้องให้ลูกของฉันมีพ่ออย่างสกาย ฉันขอไปทำแท้งดีกว่า...”

...”

ผู้หญิงอย่างฉัน อยู่ได้ไม่จำเป็นต้องพึ่งผู้ชายอย่างมัน...”

 

คอนโดฯ อาก้า เที่ยงตรง

หยาง!!! ไปไหนมา ???”

บ้าเอ๊ย ฉันแทบจะแจ้งตำรวจแล้วเนี่ย...”

หยินกับอาก้าว่าอย่างหัวเสียในตอนที่ฉันเปิดประตูห้องคอนโดฯ ของอาก้าออก และพบกับหยินและอาก้าที่กำลังนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่กับโซโล่อีกคน ในมือของทั้งสามถือหนังสือวิศวกรรมศาสตร์ แต่ทั้งสามกลับกำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร.หาใครบางคนและโวยวายไปทั่วทั้งห้อง จนกระทั่งฉันกลับมา...

ฉันยิ้มแห้งๆ ให้ทั้งสามคน

ไปหาเพื่อนมาน่ะ...” ฉันว่าแล้วเดินไปกอดคอโซโล่ "ดีใจที่นายยังไม่ตายเพราะชีวิตมหา'ลัยนะโซโล่...”

เออ ปีหน้าเธอก็ต้องเหมือนฉันนี่แหละ ไม่ได้นอนมาเป็นอาทิตย์แล้ว" โซโล่ว่าแล้วเอามือกุมหัว ก่อนจะหยิบกาแฟขึ้นมาจิบไปค่อนแก้ว บนโต๊ะรับแขกของอาก้ามีแต่หนังสือกองเป็นตั้งๆ สมุดที่ทดเลขจำนวนมาก รวมทั้งเครื่องหมายแปลกๆ ที่ฉันไม่อยากจะทำความรู้จักด้วย โซโล่มองหน้าฉันนิ่งอย่างหงุดหงิด "แล้วตกลงว่าไปไหน ไปหาใครมา แล้วทำไมต้องไปโดยไม่บอก ?”

โซโล่ถามเสียงเข้ม

ไปหามาเฟีย ที่บ้าน...” ฉันว่าแล้วก้มหน้ามองลงพื้นอย่างรู้สึกผิด "ฉันน่ะ...”

หือ...” อาก้าส่งเสียงถามแล้วมองหน้าฉันนิ่ง "มีอะไร หยาง ?”

ฉันก้มหน้านิ่งด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก หัวใจของฉันยังตะโกนร้องบอกรักเขาอยู่ข้างในอย่างเงียบเชียบไร้เสียง ทั้งยังบีบตัวจนเจ็บ... ฉันไม่เคยเลิกรักหมอนี่ได้เลย แต่... ตอนนี้ ฉันกลับ... ฉันกลับกำลังท้องกับอีกคนที่อาก้าทั้งเกลียดทั้งโกรธ คนที่ฉันเองก็โกรธและเกลียด เรื่องนี้อธิบายยากเกินกว่าจะเข้าใจ และสุดท้ายมันก็เป็นความผิดของฉัน... คนเดียว

ฉันคิดๆ ดูแล้ว เรื่องโรงเรียน...” ฉันว่าแล้วกัดริมฝีปากแน่น "ฉันจะกลับไปเรียนเหมือนเดิม...”

ไม่!!!!”

อาก้า หยิน และโซโล่พร้อมใจกันตะโกนใส่หน้าฉันเสียงดังลั่น

อาก้า สกายคงไม่กล้าทำอะไรฉันแล้วล่ะ ฉันพูดจริงๆ นะ...” ฉันว่าแล้วมองหน้าอาก้ากับโซโล่นิ่งอย่างขอความเห็นใจ ขอร้องล่ะ ฉันทนอยู่ที่นี่ไม่ไหวแล้ว อีกไม่กี่สัปดาห์ ความจริงมันต้องปูดออกมาแน่ "โซโล่... ฉันดูแลตัวเองได้ ฉันพิสูจน์ให้เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าถ้ามีอะไรฉันจะโทร.หาพวกนาย ฉันไม่ยอมให้ใครทำอะไรฉันหรอกน่า"

ฉันว่าแล้วพยายามยิ้มให้ทั้งสามคนอย่างฝืนๆ

อาก้า โซโล่ หยินมองหน้าฉันนิ่งอย่างโกรธนิดๆ หยินหันหน้าไปมองอาก้าอย่างลังเลใจ

ขอร้อง... อาก้า อย่าทำดีกับฉันไปมากกว่านี้ ฉันเลวไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ฉันกำลังจะเป็นแม่คน

เฮ้อ...” อาก้าว่าแล้วพยักหน้า "ก็ได้... นี่เห็นแก่เธอที่ทำตัวดีโทร.เรียกฉันไปช่วยหรอกนะ"

ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วยิ้มฝืนๆ รับ แต่โซโล่กลับขมวดคิ้วมุ่น

ฉันไม่ยอมให้เธอกลับไปคนเดียวแน่...”

และอีกอย่าง ดูเหมือนฉันต้องจัดการอะไรๆ ให้เธออีกสักหน่อย...”

อาก้ากล่าวสนับสนุนโซโล่แล้วพยักหน้ากันอยู่สองคนเหมือนเข้าใจกันดี

อะไรวะ ปีก่อนมันยังแทบจะฆ่ากันตายแท้ๆ

 

เลือกตามสบายนะคะ ไม่ต้องรีบ"

ฉัน อาก้า โซโล่ และหยินพยักหน้าช้าๆ แล้วมองไปยังกรงยาวเหยียดราวร้อยกรงที่ตั้งอยู่ในห้องใหญ่

อืม...

ลูกหมามากกว่าร้อยสายพันธุ์ร้องเอ๋งๆ หงิงๆ อยู่ในกรงในระหว่างรอเจ้าของใหม่มาเลือกไปเลี้ยงดู ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ไม่สิ ที่จริงต้องบอกว่าเป็นโซโล่มากกว่า... อาก้ายืนยันว่าไม่ว่ายังไงก็จะไม่ให้ฉันอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับสกายแน่ ส่วนโซโล่นั่งยันนอนยันว่าไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องการบอดี้การ์ดส่วนตัวอย่างน้อยหนึ่งคน(หรืออาจจะเป็นหนึ่งตัวในกรณีนี้) เขาไม่ไว้ใจผู้ชาย และฉันไม่อยากได้ผู้หญิง ดังนั้น ข้อสรุปเลยอยู่ตรงหน้าของเราทั้งสี่คน...

ลูกหมา

เอาพันธุ์ที่โหดๆ ดุๆ แบบว่ากัดทีเดียวคอขาดตายไปเลย" หยินเสนอความเห็น "ร็อตไวเลอร์... เป็นไง ?”

ไม่เอา คนเลี้ยงเยอะแล้ว" ฉันว่าแล้วส่ายหน้า

พิทบูลไหม ที่อเมริกามีข่าวว่าเคยฆ่าคนมาแล้ว" โซโล่เสนอความเห็นบ้าง

บ้าเรอะ นั่นก็โหดไป =__=” ฉันว่าแล้วเอามือกุมหัว นี่มันจะหาบอดี้การ์ดให้ฉัน หรือจะหาหมามาขย้ำคอฉันวะ

บางแก้วไหม ? หมาไทย ขนนุ่ม น่ารัก แต่ก็โหด" อาก้าว่าแล้วเอามือเกาหัว "หรือว่ามาสตีฟ อันนี้ก็เคยฆ่าคนมา...”

ฉันส่ายหน้า นี่พวกมันจะชอบอะไรนักหนากับหมาที่สามารถฆ่าคนได้... อยากจะฆ่าฉันเรอะ

งั้นเอาชิสุไหม ตัวเล็ก น่ารัก -__-” หยินว่าแล้วมองหน้าฉันอย่างงอนๆ "ไม่ก็ปั๊ก พุดเดิ้ล ชิวาว่า ฯลฯ"

บ้า นั่นก็เล็กไป -__- เอามาเป็นภาระเปล่าๆ" ฉันว่าแล้วส่ายหน้าอย่างเหนื่อยๆ

แล้วจะเอาตัวไหน ?” อาก้าถามแล้วใช้มือพับแขนเสื้อขึ้น "ส่วนตัวฉันแนะนำบางแก้ว เพราะมันน่าร้ากก ><”

อันนี้จัดว่าบ้าค่ะ... อาก้าคะ

เอาตัวที่รักเจ้านาย รักเด็ก แต่ก็ดุกับคนแปลกหน้า ฉลาด เชื่อฟังฉันคนเดียว" ฉันว่าแล้วมองหน้าอาก้า "พอจะมีไหม ?”

ทำไมต้องรักเด็ก ?” โซโล่ถามแล้วขมวดคิ้ว "เธอน่ะอายุจะสิบเก้าแล้วนะ"

ฉันถึงกับผงะ... เพราะคำพูดของเขาโซโล่ทำให้ฉันเกือบจะหลุดปากพูดออกไป

เอ่อ... ก็เวลาพามันเดินเล่นตามถนนไง ถ้าเกิดมันโหดไปเหมือนบางแก้ว ร็อตไวเลอร์หรือพิทบูล มันกัดเด็กตายขึ้นมาแล้วฉันจะทำยังไง ไม่มีเงินจ่ายค่าเสียหายหรอกนะ -__-” ฉันว่าแล้วไขว้นิ้วไว้ที่ด้านหลังโดยที่ไม่ให้ใครเห็น "ว่าแต่มีไหม หมาแบบที่ฉันอยากได้น่ะ ?”

เอ่อ ขอโทษนะคะ ร้านเราขอแนะนำเจ้าตัวนี้นะคะ" พี่เจ้าของร้านแทรกขึ้นแล้วเดินเข้ามาหา ก่อนจะผายมือแล้วเดินนำไปที่กรงใหญ่มหึมาที่หลังร้านที่มีลูกหมาตัวใหญ่จนไม่น่าจะเรียกว่าเป็นลูกหมาแล้วด้วยซ้ำ ตัวใหญ่ กลมๆ ขนหนาฟูตรงยาวสีขาวสะอาดแซมกับสีดำสนิทที่หู หัว และหางเหมือนหมาพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกี้ หูเล็กๆ พับลู่ลง จมูกสีดำทำท่าฟุดฟิดเมื่อฉันเดินเข้าไปใกล้ เจ้าของร้านเดินไปเปิดกรง แล้วค่อยๆ อุ้มมันวางลงในกรงบนพื้น อาก้ากับโซโล่มองลูกหมาตัวนั้นด้วยดวงตาที่กลายเป็นรูปหัวใจชนิดที่ว่าแทบโดดลงไปหาลูกหมาในกรงก็ว่าได้ พี่เจ้าของร้านหันมาทางฉัน "พันธุ์อลาสกันมาลามิวต์แท้ค่ะ สีขาว อายุสามเดือน ตัวสุดท้ายของร้าน และเป็นตัวผู้...”

ไม่มีตัวเมียเหรอครับ/คะ ?”

หยิน อาก้า โซโล่ ถามขึ้นพร้อมกัน

ฉันแทบจะเป็นลมล้มลงไปในกรงหมา นั่นน่ะหมานะโว้ยย แกคิดว่าฉันจะอ่อยหมา หรือหมาจะอ่อยฉันเรอะ ???

ฉันเอื้อมมือลงไปลูบหัวหมาตัวนั้นแล้วยิ้มให้ รู้สึกได้ว่ามันยิ้มตอบ อืม เริ่มบ้าแล้วนะฉัน... หมาที่ไหนจะยิ้มได้ หน้าง่วงๆ ของมันมองหน้าฉันนิ่งแล้วแลบลิ้นออกมาเลียนิ้วของฉัน ก่อนจะเอาหัวถูๆ กับมือของฉัน หน้าตาของมันดูดุเหมือนหมาป่า แต่นิสัยจริงๆ แล้วน่ารักจนอยากจะจับกอดรัดแน่นๆ สักที โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว น่ารักแบบนี้ TT__TT ลูกจ๋า แม่อยากได้หนูไปเลี้ยงจัง... ฉันเงยหน้ามองหน้าอาก้ากับโซโล่ที่ทำหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์กับเพศของลูกหมาซึ่งเป็นตัวผู้

ตัวนี้น่ารัก ><” ฉันว่าแล้วชี้ไปที่ลูกหมาตัวนั้น "อาก้า ตัวนี้แหละ ดูท่าทางจะไม่กินหัวฉันเหมือนบางแก้วของนายด้วย"

อาก้ายิ้มเย็นๆ ก่อนจะมองหน้ากับโซโล่เหมือนรู้ใจกันดี

เธอไม่รู้หรอกเรอะ ว่าไอ้อลาสกันมาลามิวต์เนี่ย โตขึ้นแล้วตัวมันสูงกว่า 60 เซ็นต์ฯอีกนะ กินหัวเธอได้สบาย"

ใช่ หนักอย่างน้อย 35กิโลฯ นอนหลับทับเธอตายได้เลย" โซโล่ว่าแล้วยิ้มๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าเจ้าของร้าน

สรุปว่าเอาตัวนี้ใช่ไหมคะ ?”

ครับ"

หือ เดี๋ยวนะ เดี๋ยวๆ แล้วไอ้ที่พูดก่อนหน้านั้น... แกจะพูดไปเพื่ออะไรและเพื่อใครกันยะ =[ ]=

 

อาก้าซื้อหมาให้ฉัน ส่วนโซโล่จัดการหาที่อยู่ใหม่ให้ฉัน ซึ่งเป็นคอนโดมิเนียม หนึ่งในโครงการที่พ่อของเขาสร้างไว้ไม่ไกลจากโรงเรียนที่ฉันไปเรียนตอนนี้ หมอนั่นเลือกชั้นหนึ่งให้ฉันซึ่งติดกับสนามหญ้า และมีที่กว้างพอที่จะให้ 'วลาดิเมียร์' ได้วิ่งเล่น... ใช่ ได้โปรดอย่าถาม มันคือชื่อที่โง่มาก อาก้ากับโซโล่ยืนยันจะให้ใช้ชื่อนี้เพราะมันดูน่ากลัวเหมือนพวกทหารรับจ้างในรัสเซีย ให้ตายเถอะ พวกเดอะแก๊งมักมีรสนิยมในการตั้งชื่อหมาที่แปลกเสมอ ฉันได้มาว่า คันจิ เพื่อนสนิทของอาก้า ตั้งชื่อหมาสองตัวตามชื่อเพื่อนของตัวเอง นั่นก็คือ อาก้า และสล็อต -___-

ห้องนี้เป็นห้องที่ใหญ่ที่สุดในโครงการ มีสามห้องนอน สองห้องน้ำ หนึ่งห้องนั่งเล่นบวกอีกหนึ่งห้องครัว ฉันติดต่อแม่บ้าน ยามรักษาความปลอดภัย คนสวน แล้วก็จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้ว ต่อจากนี้ทุกเช้าเธอจะมีคนรับส่งไปโรงเรียน มีแม่บ้านทำอาหารและจัดห้องให้ และถ้าใครเข้าห้องเธอโดยที่ฉันไม่อนุญาต หึๆ บอกให้มันเตรียมล้างคอรอได้เลย" โซโล่ว่าแล้วยิ้มเย็นๆ ในมือของเขาถือเชือกไฟเบอร์เส้นหนาและแข็งแรงที่โยงติดกับคอของวลาดิเมียร์ไว้

เดี๋ยวนะ... นายอนุญาต ?? หมายความว่าไง ?” ฉันถามแล้วมองหน้าหมอนั่นอย่างงุนงง

อ๋อ ฉันให้คนติดกล้องวงจรปิดเพิ่มไว้ทั้งทางเดิน แล้วก็หน้าห้องของเธอเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะน้ำไหลไฟดับแผ่นดินไหวยังไง ฉันก็จะรู้" โซโล่ว่าแล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ในขณะที่ฉันอ้าปากค้างด้วยความตกใจ โซโล่ยังทำนิ้วจุ๊ๆ แล้วยิ้มให้ฉัน "ยังไม่จบแค่นั้นนะ ห้องสามห้องที่ฉันเตรียมไว้ ห้องแรกให้เธอ ห้องที่สองให้ฉัน ห้องที่สามเผื่อไว้ให้หยิน ^^”

แล้วกูล่ะ -__-” อาก้าถามอย่างหงุดหงิด

มึงนอนในห้องน้ำไป มีตั้งสองห้อง" โซโล่หันไปจิกอาก้าด้วยสีหน้าอย่างผู้เหนือกว่า "ฉันจะมานอนเป็นเพื่อนเธอทุกวันที่ฉันไม่มีเรียนนะจ๊ะ แล้วก็อย่าลืมว่าเธอมีเวลาแค่หนึ่งเทอมที่จะจัดการกับปัญหาทั้งหมด เพราะหลังจากนั้นฉันจะอัญเชิญเธอออกจากโรงเรียนเวรนั่น หรือไม่ก็หาทางปิดโรงเรียนนั่นให้ได้"

โซโล่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะยื่นคีย์การ์ดห้อง 001 ให้ฉัน

นาย... ล้อเล่นใช่เปล่า... เรื่องปิดโรงเรียน... =___=;;;”

ล้อเล่น...” โซโล่ว่าแล้วขยี้ผมของฉันเบาๆ "แต่ถ้าจะทำ ก็ทำได้ แค่เธอขอมา ฉันจะจัดให้"

เอ่อ ไม่เป็นไรดีกว่า เกรงใจ...

ฉันพยักหน้ารับ แล้วรับสายจูงวลาดิเมียร์มาไว้ในมือ เฮือก ไอ้หมานี่แรงเยอะจริงๆ ฉันต้องใช้ทั้งสองมือรั้งไว้แล้วเรียกมันให้เดินตามในขณะที่ต้องปล่อยมือข้างหนึ่งเพื่อสแกนนิ้วและแตะคีย์การ์ดก่อนเข้าห้อง ประตูเปิดออก ฉันถึงอ้าปากค้างด้วยความตกใจ... นี่ขนาดฉันว่าบ้านมาเฟีย บ้านอาก้า คอนโดฯ อาก้า แล้วก็บ้านของโซโล่หรูแล้วนะ ยังไม่เท่ากับคอนโดฯ ห้องนี้เลย...

ห้องนั่งเล่นตกแต่งแบบโมเดิร์นด้วยโทนขาวดำเทาจัดตกแต่งอย่างเรียบร้อยสวยงามและมีระดับ ประตู ต้นไม้ที่วางมุมห้อง โทรทัศน์จอบางเฉียบที่ติดตั้งไว้บนผนัง โซฟาตัวใหญ่สีดำตัดกับพรมสีขาวที่นุ่มกว่าเตียงของฉัน ฉันกระพริบตาปริบๆ เมื่อมองไปยังครัวที่ตกแต่งด้วยสไตล์แบบเดียวกัน ห้องครัวที่มีพร้อมทุกอย่าง และหน้าต่างที่มองออกไปจากห้องนั่งเล่น... สวนกว้างใหญ่สีเขียวชะอุ่ม ต้นไม้ใบหญ้าสวยงามเหมือนหลุดออกมาจากป่าอเมซอน... ไอ้ลูกหมาเห่าบ๊อกๆ ด้วยความดีใจเมื่อเห็นสวนนั่น ก่อนจะกระโดดกอดขาฉันไว้แน่น... ฉันยิ้มน้อยๆ แล้วหันไปมองโซโล่

ขอบใจนะ แค่นี้ฉันก็ทดแทนบุญคุณนายไม่หมดแล้ว...”

โซโล่พยักหน้ารับแล้วยิ้มให้ ก่อนจะลูบหัวของฉันเบาๆ

 

ฉันนั่งเล่น นอนเล่น ตีลังกาเล่นในห้องอันแสนกว้างใหญ่ไพศาลหลังจากที่พวกโซโล่ได้กลับไปเรียนแล้ว(พวกวิศวะ... งานเยอะต้องให้อภัยใจสงบ...) หมาวลาดิเมียร์หน้าโง่ของฉันเอาแต่เดินไปเดินมาในห้อง เห่าเบาๆ จนฉันด่ามันไปครั้งสองครั้ง... วลาดิเมียร์จึงตัดใจยอมไม่เห่า แล้วกระโดดขึ้นนอนบนเตียงของฉันแทน -___-

โทรศัพท์ของฉันสั่นเพราะสายโทร.เข้าจากสกายกว่าร้อยสาย ป่านนี้หมอนั่นคงได้สติเรียบร้อยแล้วสินะ...

ฉันต้องรับโทรศัพท์ของเขา ไม่อย่างนั้นมันจะดูน่าสงสัย...

เฮ้อ...

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดรับสายด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

ฮัลโหล...”

เธอเป็นไงบ้าง สบายดีไหม แล้วผลตรวจ...”

ฉันไม่ได้ท้อง" ฉันตอบหมอนั่นไปห้วนๆ เตรียมกดวางสาย

เฮอะ ที่แท้โทร.มาก็แค่เรื่องนี้เองสินะ... อยากจะเช็คดูว่าฉันท้องหรือไม่ก็แค่นั้น สบายใจได้แล้วสกาย อยากทำอะไรก็ทำ แต่ฉันจะไม่ขอยุ่งกับนายอีกแล้วสกาย ต่อจากนี้ความสัมพันธ์ของเราจบที่เพื่อนร่วมห้องเป็นอย่างดี และร้ายที่สุดคือเป็นคนไม่รู้จักกัน ไม่ว่าเรื่องเมื่อคืนนั้นจะเกิดอะไรขึ้น มันไม่หลักฐานอะไรเหลือแล้ว มาเฟียทำลายวีดิโอแล้ว ส่วนฉัน... จะยื้อเวลาไปได้อีกนานแค่ไหน... แต่ก็นะ... คนอย่างฉัน ภาพลักษณ์ของฉันไม่เคยเป็นสาวผู้ดีมีมาดน่ารักเรียบร้อยเหมือนผ้าพับอะไรอยู่แล้วนี่ อย่างฉันจะท้องในวัยเรียนก็ไม่แปลกหรอก...

คนที่ไม่รู้จักฉันจริงๆ ก็คงคิดอย่างนั้นแหละ แต่... แต่ตัวจริงของฉัน... ฉันจะไม่มีทางจะไม่ป้องกันเด็ดขาด

หยาง... แล้วทำไมเมื่อคืนเธอถึงหายหน้าไปล่ะ...” สกายถามด้วยน้ำเสียงเบา

ก็นายมีทั้งนายน้อย ทั้งมาเฟียเฝ้าแล้ว... ฉันเลยรีบกลับไปก่อนที่หยินกับอาก้าจะรู้"

ฉันว่าแล้วลูบหัวของหมาน้อยเบาๆ เฮ้อ... ถ้ามีแฟนนิสัยเหมือนวลาดิเมียร์ก็ดีสิ น่ารัก ขี้เล่น ไม่พูดมากให้รำคาญหู

หยาง รออีกหน่อยนะ" สกายว่าแล้วถอนหายใจเสียงเบา "ฉันจะล้มระบบเวรนั่นให้ได้ แล้วเธอจะได้ใช้ชีวิตให้สบาย...”

ฉันยิ้มแห้งๆ แล้วส่ายหน้าน้อยๆ

ไม่ต้องโกหกหรอกสกาย นายอยากจะทำเพื่อตัวเองก็ทำไปเถอะ อยากจะแย่งชิงความยิ่งใหญ่ เอาชนะเหนือนายน้อยและอาก้าหรือใคร นายก็ทำไปเลย ไม่ต้องยุ่งกับชีวิตฉันอีกแล้ว...” ฉันว่าแล้วกัดริมฝีปากแน่น ไอ้ลูกหมามองหน้าฉันแล้วกระพริบตาปริบๆ เหมือนเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด "ฉันขอออกจากเกมนี้ ถาวรและตลอดไป ต่อจากนี้ไม่มีควีนอีกแล้ว มีแค่หยาง คนธรรมดาที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของนายแค่นั้น...”

...”

แค่นี้นะ สกาย ฉันต้องกลับไปอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยจริงๆ จังๆ สักที ฉันต้องทำอะไรสักอย่างให้สำเร็จในชีวิตได้บ้าง ฉันอายุสิบเก้าแล้ว ไม่ใช่เด็กแล้ว ฉันเริ่มต้นจากไม่มีอะไร ตอนนี้ฉันก็ยังไม่มีอะไร ฉันต้องเริ่มคิดเพื่ออนาคตของตัวเองบ้างแล้ว...”

ฉันช่วยเธอได้นะหยาง...” สกายพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบเบา

สกาย... ฉันขอยืนยันคำเดิม อย่ายุ่งกับชีวิตฉันอีก เพราะครั้งต่อไป อาก้าไม่ไว้ชีวิตนายเหมือนครั้งนี้แน่...”

ฉันว่าแล้วกดตัดสาย หัวใจเต้นรัวอย่างเจ็บปวดและเศร้าไปในเวลาเดียวกัน

ไม่มีควีนแห่งเซเว่นซินส์คนนั้นอีกแล้ว ต่อจากนี้ไป ฉันคือหยาง เด็กผู้หญิงธรรมดาๆ ที่จะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเกมการเมืองในโรงเรียน หรือสงครามระหว่างสกายกับเดอะแก๊งและสกายกับพวกนายน้อยอีกแล้ว ฉันกำลังจะ... เป็นแม่คน ฉันจะทำแบบนั้นต่อไปไม่ได้... แต่...

หยาง แน่ใจเหรอว่าเธอจะเลี้ยงเขาได้...

แน่ใจเหรอว่าเธออยากจะเก็บเขาไว้จริงๆ

จะเอาอะไรไปตอบเขา ในวันที่เขาถามว่า พ่อคือใคร พ่อหายไปไหน...

ชีวิตหนึ่งชีวิตที่กำลังถือกำเนิดขึ้นในร่างกายของฉัน...

ฉันมองไปรอบๆ ทั้งห้อง... ห้องที่ไม่มีอะไรสักอย่างที่เป็นของฉัน เสื้อผ้าที่ใส่ตอนนี้เป็นของหยิน คอนโดฯ ซึ่งเป็นของพ่อโซโล่ ลูกหมาที่อาก้ากับโซโล่เป็นคนซื้อให้ ผมต่อยาวๆ ท่ีมาเฟียเป็นคนจัดการ ฉันไม่มีอะไรที่เป็นของตัวเองเลยนอกจากร่างกายที่ห่อหุ้มหัวใจที่เปราะบางอยู่ในตอนนี้...

แม้แต่ตัวฉันเอง ยังแทบเอาตัวไม่รอด

แล้วเธอจะเลี้ยงอีกหนึ่งชีวิตได้ยังไง ?

 

ฉันไปเรียนอย่างเลื่อนลอยในหลายวันต่อมา มาเฟียกับนายน้อยแท็คทีมกันช่วยฉันให้ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติธรรมดาอีกครั้งโดยที่สกายได้แต่มองว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน หมอนั่นมองฉันโดยที่ไม่พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว ถ้าให้เดา ก็คงเป็นเพราะครั้งสุดท้ายที่เราคุยโทรศัพท์กันนั่นแหละ...

ในคาบวิชาเกษตรของตอนบ่ายวันศุกร์ ฉันกับพวกมาเฟียต้องลงแปลงปลูกผักบุ้ง โคลนที่ลึกถึงหัวเข่าทำเอาฉันเกือบล้มหน้าทิ่มเมื่อเดินอย่างไม่ดูตาม้าตาเรือ โชคยังดีที่สกายคว้าฉันเอาไว้ได้ทัน ทำให้ฉันล้มก้นจ้ำเบ้าลงบนตัวของหมอนั่นแทน ฉันกล่าวแค่คำขอโทษและขอบคุณ และเดินไปรวมกลุ่มกับพวกมาเฟียและนายน้อย...

สกายคงไม่สงสัยอะไรมาก เพราะฉันกับมาเฟียก็ถือว่าสนิทกันในระดับหนึ่ง ส่วนมาเฟียกับนายน้อยก็เป็นเพื่อนกันมาก่อน และอาก้าเองก็ให้บทเรียนกับนายน้อยไปแล้วด้วยครั้งหนึ่ง ซึ่งก็ถือได้ว่าเป็นบทเรียนที่ค่อนข้างดี เนื่องจากนายน้อยแทบไม่มาตอแยเรื่องพรรค์นั้นกับฉันอีกเลยหลังจากเรื่องวันนั้น จะมีบ้างก็เรื่องที่แย่งที่นั่งในห้องเรียนซึ่งโคตรปัญญาอ่อน ฉันยิ้มรับกับแสงแดดร้อนจัดในยามบ่ายของประเทศไทยให้กับชีวิตนักเรียนมัธยมปลายธรรมดาๆ ของฉัน...

จบแล้วสินะ... ควีนแห่งเซเว่นซินส์ สุดท้ายจากจุดสูงสุด ฉันก็ตกลงมาที่จุดต่ำสุดจนได้...

ทำไมสกายถึงยังอยากจะเป็นใหญ่ ในเมื่อฉันคอยสอนเขาอยู่ตลอดเวลาว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เขาได้เป็นใหญ่ ได้เป็นหนึ่งเดียว ได้เป็นที่เคารพนับถือ ที่เกรงกลัวในหมู่คน เมื่อนั้นจะเป็นการยากที่สุดที่เขาจะหาทางลงจากยอดเขาสูงนั้นได้ ฉันซึ่งได้ประสบการณ์มาด้วยตัวเอง หล่นโครมลงมาจากบัลลังก์อย่างเจ็บปวดรวดร้าว สุดท้ายก็กลายเป็นสามัญชนคนหนึ่ง... จากสูงสุด ตกต่ำลงสู่เลวร้ายที่สุด... ไม่เหลือใครเลย...

โทรศัพท์มือถือของฉันสั่นครืดอยู่ในกระเป๋ากางเกงขาสั้นของฉันในขณะที่ฉันกำลังพรวนดินเพื่อโรยเม็ดผักบุ้ง ฉันใช้มือที่เปื้อนโคลนเช็ดเหงื่อ ก่อนจะพยายามหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แต่โคลนที่เลอะมือทำให้ฉันหยิบไม่ถนัด มาเฟียเดินมาจากด้านหลังแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดรับสายแล้วเปิดลำโพงให้ฉัน

สวัสดีค่ะ โทร.มาจากโรงพยาบาล xxx นะคะ"

ฉันมองหน้ากับมาเฟีย แล้วรีบวิ่งไปยืนที่ใต้ต้นไม้ซึ่งห่างไกลจากผู้คน และแน่นอน สกาย...

ค่ะ ?” ฉันพูดในขณะที่เช็ดมือกับกางเกงขาสั้น "มีอะไรเหรอคะ ?”

โรงพยาบาลที่ว่า เป็นโรงพยาบาลที่ตรวจเลือดทดสอบการตั้งครรภ์ให้ฉันเมื่อวันก่อน

ทางโรงพยาบาลต้องขออภัยจริงๆ นะคะ เป็นความผิดพลาดของฝ่ายเทคนิคที่ส่งผลแล็บโดยที่ไม่ได้ตรวจอีกครั้ง"

...”

ฉันกับมาเฟียเงียบไปด้วยความตกใจ หัวใจเต้นถี่รัวรอฟัง... บางทีมันอาจจะเป็นข่าวดีของฉันก็ได้...

บางที ฉันอาจจะไม่ได้...

จากผลการตรวจเลือด คุณกีรติกำลังตั้งครรภ์ค่ะ และ...”

ฉันรีบกดตัดสายทิ้งทันที ในขณะที่มาเฟียหน้าซีด และเป็นลมล้มลงบนดินสีดำๆ ด้วยความตกใจและช็อคจนคุมสติไม่อยู่

 









กีรติ = มาเฟีย นะคะ เผื่อว่าจำไม่ได้ *17/11/2014 แก้คำผิดชื่อหมานะคะ ผิดเต็มเลย ชื่อเก่าก่อนรีไรท์*

เห็นมะเจ๊บอกแล้ว ว่าให้ติดตามต่อ แล้วก็ที่ไม่ได้อัพเนี่ยเพราะไม่ว่างค่า บางทีเข้ามาดูกับมือถือก็เลยกดอัพใหม่อีกรอบให้คนอื่นเห็นบ้าง 5555 ขอโทษด้วยนะคะ สำหรับคนที่มารอ ขอบคุณที่เม้นทวงจิกกันยิกๆ ค่ะ 555 ชอบมาก (มาโซคิสม์ ???) เอาเป็นว่า หยางรอดแล้วนะ แต่จะมีพลิกล็อคอีกรอบไหม ??? งานนี้อยากจะฟ้องโรงพยาบาลแทนหยางจริงๆ ค่ะ 55555 กวนโอ๊ยสุดๆ ดีนะที่มันไม่ช็อคตายกันไปก่อน  ส่วนเรื่องคลิป เดี๋ยวเปิดดูแน่นอนค่ะ 55555 ขอสปอยล์เลยว่า ยังไม่ถูกทำลาย(แหงละ เป็นเราก็ไม่ทำลายหรอก จะแอบดูด้วยซ้ำ 555555) สงสารมาเฟีย จริงๆ แล้วมาเฟียเป็นคนดี นางเอกสูตรสำเร็จเลยแหละ แต่ก็นั่นแหละ ดีเกินไป ส่วนใหญ่จะไปก่อน(วายุเป็นต้น  ถถถถถ)

อยากบอกเลยว่า เรื่องนี้อ่ะ หยางไม่ได้เป็นคนดีเหมือนอย่างที่เห็นในมุมมองของหยินนะ หยางไม่ได้ตัดใจจากอาก้าได้ง่ายๆ ขนาดนั้น จริงๆ ก็มีหึง มีรัก มีอิจฉานั่นแหละ แต่ทำอะไรไม่ได้ อย่างเรื่องนี้ก็เหมือนกัน ตอนนี้... ที่หยางบอกว่าอาจจะเป็นข่าวดีของหยางก็ได้ คิดได้สองอย่างนะ 1 มาเฟียท้อง มีคนซวยด้วย 2 ก็ตามนิยาย มาเฟียท้อง หยางไม่ได้ท้อง  นางก็เลยดีใจลึกๆ แหละ เพราะจริงๆ แล้วหยางก็ไม่ได้แคร์มาเฟียอะไรมากมายเลย แค่เพื่อนคนนึงที่เพิ่งเจอเท่านั้นเอง ถึงจะเป็นห่วงบ้างแต่ก็แค่ระดับเพื่อนเฉยๆ อย่างหยางไม่คบคนเยอะค่ะ นางไม่ได้มาแนวอาก้าที่เพื่อนฝูงเดินเคียงข้างเยอะๆ แต่นางมาแนว บอส เจ้านาย ควีน เป็นผู้นำ ชอบลุยเดี่ยวอะไรแบบนี้

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นมากๆ นะคะ ^^ อย่าเพิ่งโมโหเจ๊นะ ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเลยจริงๆ ได้เปิดคอมน้อยมาก ส่วนใหญ่จะเปิดจากโทรศัพท์น่ะค่ะ T_____T ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่าาา

แถม หมาที่อาก้ากับโซโล่ซื้อให้หยาง 'วลาดิเมียร์' ชื่อบ้าบอมาก 5555555 แต่มันมาจากชื่ออาก้าอะ ปืน ak-47 เป็นปืนรัสเซีย ฮีเลยตั้งชื่อหมาว่า วลาดิเมียร์ เหมือนปูตินอะ (ใกล้คุกละ 555) มีรูปด้วยจ้า ขนนุ่มฟูน่ารักมาก และที่สำคัญ ตัวใหญ่มากๆๆๆ ยืนเต็มที่ถึงเอวเลยค่ะ นั่นแหละนะ อย่างอาก้าโซโล่ คงไม่ซื้อพุดเดิ้ลหรือชิสุห์ให้หยางหรอก 55555







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,327 ความคิดเห็น

  1. #420 Bubblevita (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 23:37
    เย่ๆๆๆ หยางรอดแล้วดีใจ ><(อินจัด=_=) รอไรท์มาอัพตลอดนะค่ะ ^^
    #420
    0
  2. #419 MintMint Moussy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 22:44
    ไรท์จ๋า มาอัพต่อไวไวเน้อ กำลังสนุกเยยยยย
    #419
    0
  3. #417 Porn'n La (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 23:30
    ห๊ะ อะไรน้ะมาเฟียยยย งื้ออออออออท้องได้งายยยย ซวยแล้ววT^T
    #417
    0
  4. #416 Win Ny (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 22:16
    และ อะไรหรอค๊ะ ค้างเลย
    #416
    0
  5. #415 ladyarmy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 21:37
    อัพเร็วๆนะไรท์เตอร์><
    #415
    0
  6. #414 view51 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 12:44
    มาต่อน่ะค้าาา :)
    #414
    0
  7. #413 Hana-chan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 11:37
    อัพด่วนๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ชอบมาก อ่านทุกเรื่องงงงง
    เป็นกำลังใจให้นะค่ะ 
    #413
    0
  8. #412 matanzz (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 10:33
    ยังไงๆ ไรต์ยังไง ต่อเถอะน่ะ -0-
    #412
    0
  9. #411 Leave... (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 10:15
    เปิดดูหน้านิยายทุกวัน รอให้เธอมาอัพ;) เป็นนิยายที่สนุกจริงๆ
    #411
    0
  10. #410 Poison_M.KS. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 10:14
    อ้าวเรื่องกลับตลปัดแล้วสิงานนี้ มาอัพเร็วๆนะค่ะ ลุ้นๆ
    #410
    0
  11. #408 Natthamon Pimplee (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 09:37
    ชอบมากๆๆๆอัฟต่อเร้วๆน้ะไรเตอร์
    #408
    0
  12. #406 fah (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 08:45
    ชิบหายแล้ว

    มาเฟียท้อง อยากรู้จักว่านายน้อยรู้จะเป็นยังไง

    หยางรอดตัวไป เกือบแบ้วๆ
    #406
    0