[FIC-WJSN] From Spring to Autumn (Bona x Luda, Eunseo x Chengxiao)

ตอนที่ 9 : Jealous

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 651
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    3 มี.ค. 60

Episode 9

 

 

ศูนย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูและกายภาพบำบัดไม่ค่อยจะมีผู้ป่วยเท่าไหร่นักในยามบ่ายแบบนี้ ซองโซในชุดของโรงพยาบาลกำลังนำเอกสารการรักษาจำนวนหนึ่งไปให้กับพยาบาลที่เคาท์เตอร์ ในช่วงใกล้เลิกงานของเธอแบบนี้ ซองโซมักจะช่วยเพื่อนๆของเธอทำงานอยู่เสมอ เธอเป็นที่รักของหลายๆคนที่นี่ ก็เพราะว่าซองโซน่ะเป็นดาวเด่นของโรงพยาบาลน่ะสิ นอกจากเป็นนักกายภาพบำบัดแล้วก็ยังเป็นนักยิมนาสติกลีลามากความสามารถ เป็นหน้าเป็นตาของโรงพยาบาลเลยล่ะ

 

“ซองโซ มีคนมาหาเธอน่ะ..” ดายอง พยาบาลสาวหน้าตาน่ารักเพื่อนของซองโซบุ้ยหน้าไปทางโซฟาหน้าเคาท์เตอร์ของแผนกที่มีคนนั่งอยู่สองสามคน และหนึ่งในนั้นก็คือ ผู้ป่วยตัวแสบของเธอ ไม่ผิดแน่ๆ

 

“ไปหาเขาสิ เดี๋ยวเอกสารพวกนี้ฉันจัดการคนเดียวได้” ดายองส่งสายตากรุ้มกริ่มให้กับเพื่อนของเธอที่ทำหน้าเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะทำงานไม่เสร็จ นี่มันงานของพยาบาลอย่างเธอนะ คนดีเหลือเกิน ดายองขยิบตาให้ซองโซเป็นเชิงว่าไปเถอะ

 

เป็นห่วงเรื่องงานก็เรื่องหนึ่งนะ แต่ก็แอบโกรธเขาเหมือนกันที่ดื้อรั้นเหลือเกิน เชื่อเขาเลยจริงๆ สายตรวจจอมดื้อเมื่อเหลือบมาเห็นเธอที่กำลังเดินไปหาก็รีบคว้าไม้ค้ำเพื่อจะลุกเดินมาหาเธอจนแทบจะโบกมือห้ามไว้ไม่ทัน

 

“นั่งลงไปเลยค่ะ ระวังหน่อยสิคะ” ซองโซปรามเมื่อเห็นอึนซอลุกลี้ลุกลนจะลุกขึ้นมาหาเธอ

 

“ดุจังเลยนะ” อึนซอยอมนั่งอยู่แต่โดยดี เมื่อเห็นซองโซเดินอ้อมมานั่งลงที่โซฟาอีกตัวข้างๆเธอ ก่อนจะมองมาด้วยสีหน้าคาดโทษ

 

“ก็บอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องมา ให้พักผ่อน แล้วอย่างนี้จะหายไหมคะ” นักกายภาพบำบัดนั่งลงก็ดุใส่ผู้ป่วยของเธอยาวเลย ไม่ใช่โกรธมากขนาดนั้นหรอกนะ แต่เธอเป็นห่วงต่างหาก ถ้าหากไปเดินไปไหนมาไหนคนเดียวแล้วล้มหัวขมำเข้าที่ไหนล่ะ

 

“ก็ฉันคิดถึงคุณ..” คนตัวสูงยู่ปาก ทำหน้าหงอยซะอย่างงั้น ดูเข้าสิ แล้วจะไปโกรธได้ยังไง

 

“คุณนี่นะ..เอาแต่ใจที่สุดเลย”

 

“ไม่จริงซักหน่อย” อึนซอเถียงเป็นเด็ก นั่งกอดอกวางท่าเหมือนกับเธอเป็นคนผิดซะงั้น ซองโซลุกขึ้นก่อนจะยื่นมือไปให้อีกคน

 

“ไปกันเถอะ ไหนๆคุณก็มาแล้ว ฉันจะพาคุณไปกินอะไรอร่อยๆข้างล่างกัน” ได้ยินอย่างนั้นคนตัวสูงก็ยิ้มกว้างออกมาก่อนจะยื่นมือออกไปจับมือของนักกายภาพบำบัดสาวไว้แล้วลุกขึ้นมาเต็มตัวไม่วายดึงตัวของซองโซให้เข้ามาใกล้ๆกันอีก

 

“เดี๋ยวเถอะคุณ...” ไม่ติดว่าเป็นผู้ป่วยจะผลักให้ล้มซะเลย ซองโซเอานิ้วดันหน้าผากของร่างสูงออกไปก่อนจะเดินไปเก็บข้างของของเธอก่อนจะออกมาหาอึนซอที่ยืนรออยู่ที่เคาท์เตอร์พยาบาล ตามมาด้วยสายตาล้อเลียนจากดายองที่ยืนอยู่ตรงนั้นก่อนจะโบกมือลาเพื่อนๆของเธอ

 

 

 

“นี่คุณจะไม่บอกฉันหน่อยเลยเหรอ..” อึนซอพูดขึ้นมาระหว่างที่ทั้งสองกำลังนั่งกินขนมเค้กอยู่ในร้านขนมของโรงพยาบาล

 

“อะไรเหรอคะ”

 

“นั่นไง” อึนซอบุ้ยหน้าไปยังป้ายประกาศที่ติดอยู่ที่เสาต้นหนึ่งของร้าน ความว่าเชิญเข้าชมกิจกรรมการแข่งกีฬาประจำปีของเครือโรงพยาบาล

 

“คุณดายองบอกฉันหมดแล้วนะคะ ว่าคุณเป็นนักยิมนาสติกด้วย ไม่คิดจะชวนกันบ้างเลย” สายตรวจจอมดื้อพูดไปแล้วบุ้ยใบ้ปากไปเหมือนเด็กขี้งอน ที่ยังไม่ได้ชวนก็เพราะขายังไม่หายต่างหาก

 

“ก็ขาคุณยังไม่หายน่ะสิคะ นี่ฉันเป็นห่วงคุณนะ” ซองโซวางช้อนตักเค้กของตัวเองลงก่อนจะท้าวแขนกับโต๊ะมองตำรวจขี้งอลตรงหน้าเธอย่างจริงจัง

 

“งานน่ะมันตั้งสัปดาห์หน้าเลยนะ ยังไงฉันก็จะไป” อึนซอท้าวแขนลงกับโต๊ะทำท่าเดียวกันกับซองโซ แล้วยื่นหน้าเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ ดูกวนประสาทดีแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าน่ารักมากๆ

 

“ดื้อจังเลยนะคะ” ซองโซก้มลงควานหาของในกระเป๋าก่อนจะหยิบตั๋วออกมาสองใบยื่นให้คนตรงหน้า ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ชวนสักหน่อย

 

“ให้น้องคุณด้วย แต่ถ้าไม่ไหว ก็ห้ามฝืนมานะคะ” ใช้นิ้วจิ้มไปที่ปลายจมูกโด่งๆนั่นหนึ่งที ก่อนมือบางของเธอจะถูกอีกฝ่ายฉวยเอาไปแนบกับแก้ม

 

“คุณเนี่ย ขี้บ่นจังเลย แต่...ฉันน่ะ ชอบฟังเสียงของคุณมากๆเลยนะ” ขณะที่เธอจะพูดค้านอะไรที่อยู่ๆก็มาว่าเธอขี้บ่นก็ต้องเงียบลงเพราะประโยคถัดมา อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เธอใจอ่อนให้อีกฝ่ายมากไปหรือเปล่านะ...

 

 

------------------------------------------------------------------------------

 

 

มือบางในถุงมือของหน่วยพิสูจน์หลักฐานที่เธอหยิบมาใส่ก่อนเข้ามาในห้องเก็บหลักฐานของคดีต่างๆกำลังดึงส่วนของคดีที่เป็นปริศนาการเสียชีวิตของสารวัตรลีออกมา เรื่องที่เธออยากให้ซอลอาช่วยก็คือการขอเข้ามาดูสิ่งที่หลงเหลืออยู่ในคดีตอนนั้น โบนายังคาใจเรื่องปืนที่ใช้ยิงพ่อของคนตัวเล็ก พอมาดูให้เห็นกับตาแล้วจึงแน่ใจว่าปืนที่ใช้ยิงไม่ใช่ปืนที่ตกอยู่ในที่เกิดเหตุซึ่งเป็นของหนึ่งในกลุ่มคนร้าย ยิ่งย้ำข้อสงสัยที่ว่ามีบุคคลที่สามอยู่ในที่เกิดเหตุด้วย ผู้กองจาง ฮยอกผู้เป็นลุงของลูดา จะเป็นอย่างที่เธอสงสัยจริงๆเหรอ หลักฐานซึ่งย้อนแย้งกับรายงานขนาดนี้ทำไมคดีถึงถูกปิดลงเงียบๆอย่างนั้น

 

ผู้หมวดคิมขมวดคิ้วลงอย่างใช้ความคิดก่อนจะค่อยเลื่อนกล่องเก็บหลักฐานเข้าไปในชั้นตามเดิม หากแต่กลิ่นหอมหวานของน้ำหอมที่เหมือนจะแรงไปหน่อยของคนที่เดินเข้ามาทำให้เธอหันไปสูดดมโดยไม่ทันตั้งตัวพร้อมกับใบหน้าสวยเจ้าของกลิ่นหอมหวานที่แทรกตัวเข้ามาใกล้ชิดเกินไปจนจมูกโด่งสวยของทั้งสองแทบจะชนกัน

 

“ค..คุณซอลอา” โบนาผละถอยหลังออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใครขณะที่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมลดละขยับตัวตามจนหลังของผู้หมวดผมสีทองชนเข้าให้กับชั้นวางเอกสาร

 

“คุณจียอน..” ซอลอาวางมือบนไหล่บางของผู้หมวดคิม กลิ่นหอมหวานจากตัวของซอลอาและริมฝีปากสีแดงสวยที่อยู่ใกล้เกินไปทำให้โบนาเผลอสูดหายใจเข้าพร้อมกลืนน้ำลายอึกใหญ่

 

“ค คุณจะทำอะไร” ถามออกไปเหมือนคนไม่ประสีประสาทั้งๆที่ก็พอจะรู้เจตนาของสาวสวยตรงหน้า แต่โบนากลับเป็นคนสุภาพเกินไปที่จะขัดขืนด้วยการกระทำ

 

“คุณก็รู้..ว่าฉันชอบคุณ” ซอลอายืนใบหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของผู้หมวดคิมที่ยืนนิ่งก่อนจะประทับริมฝีปากแดงลงบนแก้มใสของอีกฝ่ายเบาๆแล้วผละออกมามองใบหน้าสวยที่กำลังขมวดคิ้วเหมือนคนกำลังเก็บกลั้นอารมณ์อยู่อย่างนั้น

 

“ต..แต่คุณก็รู้ ฉันมีคนรักแล้ว..” โบนาผินหน้าหนีใบหน้าสวยนั่นที่กำลังจ้องมองเธออยู่ คำพูดของเธอเหมือนจะทำให้ซอลอาโกรธนิดๆ

 

“งั้นแปลว่าถ้าไม่มีเธอ คุณจะจูบฉันอย่างนั้นใช่ไหมคะ..”

 

“ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย” โบนาเสหน้ากลับมามองอีกฝ่ายจริงจัง มองลึกเข้าไปในดวงตาสวยของซอลอา ปลายจมูกของทั้งสองห่างกันเพียงแค่อากาศผ่าน แต่แววตาของโบนากลับไม่ได้สะท้อนภาพของเธอเลย และเธอขอยอมแพ้..

 

“งั้นคุณก็ปล่อยฉันสิ..” ซอลอาหันหน้าหนีอีกฝ่ายก่อนจะพูดออกมาอย่างแผ่วเบา โดยที่โบนาเองก็ไม่รู้ว่ามือของเธอไปรวบเอวของคนตรงหน้าไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่

 

“ข..ขอโทษ” โบนาค่อยๆคลายมือของเธอออกก่อนจะเอ่ยขอโทษอีกฝ่ายตามสันชาตญาณ  

 

“ไม่หรอกค่ะ ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ” และเป็นเธอที่แพ้เอง แพ้ให้กับแววตาซื่อตรงของเขา แพ้ให้กับความสุภาพแบบนี้ แพ้ให้กับความแสนดีที่เธอไม่อยากยื่นมือเข้าไปทำลายมัน แอบนึกอิจฉาเจ้าของหัวใจของเขาไม่ได้ และไม่อาจสู้หน้าอีกคนในตอนนี้ เธอเลือกที่จะเดินออกไปแต่ข้อมือกลับถูกโบนารั้งไว้ก่อน

 

“เดี๋ยวสิ..”

 

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”  ซอลอาเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มที่ดูเศร้าๆ

 

“ขอบคุณที่รู้สึกดีๆกับฉัน”

 

เธอค่อยๆรู้สึกถึงจุมพิตเบาๆที่ข้างแก้มเหมือนแทนคำขอโทษและขอบคุณของเขา ด้วยความอ่อนโยนของโบนา เขาไม่รู้เหรอว่ายิ่งทำแบบนี้เธอจะยิ่งถอนตัวไม่ขึ้น..

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

ตึง ! เสียงกระป๋องน้ำอัดลมกระทบกับพื้นผิวในช่องรับจากตู้กดน้ำอัตโนมัติในห้องอาหารของกรมตำรวจ ลูดาหยิบกระป๋องน้ำอัดลมรสโคล่าขึ้นมาเปิดดื่มหลังจากเพิ่งเสร็จจากการสอบปากคำคนร้ายในคดีที่แล้ว คนร้ายก็คือคนเพื่อนบ้านในคอนโดชั้นเดียวกันที่อยู่ถัดออกไปจากห้องของเหยื่อสี่ห้องและเธอก็เป็นคนเปิดประตูให้คนร้ายเข้าไปเอง ในขณะที่ทะเลาะกันเรื่องเงินที่ยืมไป คนร้ายก็พลาดผลักเหยื่อล้มลงหัวฟาดกับโต๊ะรับแขกในห้องแน่นิ่ง ด้วยความกลัวจึงจัดฉากให้ดูเหมือนว่ามีโจรเข้ามาปล้นทางระเบียงหน้าต่าง

 

คนตัวเล็กยกกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นดื่มจนหมดก่อนจะเหลือบไปเห็นรุ่นน้องตำรวจหน้าคุ้นตาที่เหมือนกำลังนั่งรอใครอยู่ ฆ่าเวลาโดยการนั่งดูทีวีในห้องพักตำรวจ

 

“อึนซอ !

 

“อ้าว พี่ลูดา..”

 

“เป็นไงบ้าง ฉันได้ข่าวว่าขาเจ็บจนออกตรวจไม่ได้ ต้องเข้าโรงพยาบาล”

 

“ก็ใช่น่ะสิ ดูสิ นี่ออกมาแล้วนะแต่หมอบอกว่าตอนนี้ยังทำงานไม่ได้ด้วย” อึนซอพูดพร้อมโชว์ไม้ค้ำเดินให้กับรุ่นพี่คนสนิทดู อึนซอเป็นรุ่นน้องสมัยเรียนโรงเรียนตำรวจด้วยกันกับลูดา แถมยังได้มาทำงานที่เดียวกันอีก ร่างสูงส่งสีหน้าอ้อนๆให้กับรุ่นพี่ของเธออย่างสนิทสนม เธอไม่ได้คิดอะไรหรอกนะ เพราะเธอรู้ว่าคนตัวเล็กน่ะมีเจ้าของอยู่แล้ว แต่เธอสองคนมักจะเล่นกันแบบนี้เป็นประจำอย่างเคยชิน โดยที่ไม่รู้เลยว่าใครอีกคนไม่ชินด้วยหรอกนะ..

 

โบนายืนขมวดคิ้วให้กับภาพของทั้งสองคนตรงหน้า ปกติแล้วเธอไม่ใช่พวกจะมีอาการอะไรแบบนี้หรอกนะ แต่กลับรู้สึกแปลกๆหรืออาจจะเป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อคืนกันนะที่ทำให้เธอเกิดอาการหวงผู้หมวดตัวเล็กขึ้นมา จะไม่ให้หวงได้ยังไงในเมื่อรุ่นน้องคนนี้เคยจีบลูดามาก่อนน่ะสิ ถึงแม้จะรู้ว่าคนตัวเล็กจะไม่ได้คิดอะไร แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ก็เธอหวงนี่หน่า หวงสัมผัสทั้งหมดนั่นที่เป็นของเธอ โบนาเริ่มจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้วล่ะว่าเวลาคนตัวเล็กหวงเธอมันเป็นยังไง ยิ่งคิดก็ยิ่งกดหางคิ้วลงจนดูน่ากลัว แต่ทั้งสองคนใช่ว่าจะรู้หรอกนะ

 

“อ้าว พี่จียอนนี่หน่า ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะคะ” อึนซอโบกไม้โบกมือให้กับคนที่ยืนทำหน้านิ่วคิ้วขมวดกลับปรับสีหน้าเป็นนิ่งเฉยแล้วเดินมายังที่สองคนนั่งอยู่

 

“อื้ม ขาเป็นไงบ้างล่ะ” โบนาเดินเข้าไปก่อนจะทักทายรุ่นน้องเหมือนจะปกติแต่สายตากับหลี่มองไปยังแขนของเด็กตัวสูงที่โอบรอบคอคนตัวเล็กของเธอไว้อยู่อย่างหยอกล้อ ก็หวงอ่ะแต่มันพูดไม่ได้

 

“ก็ดีขึ้นแล้วค่ะ วันนี้ฉันมารอน้องสาวฉัน เห็นเธอบ้างไหมคะ” อึนซอพูดในขณะที่มือก็เริ่มปล่อยคนตัวเล็กให้เป็นอิสระไม่ใช่เธอไม่รู้สักหน่อยว่าสองคนนี้คบกันน่ะ ก็ยังเป็นห่วงสวัสดิภาพของตัวเองอยู่นะ

 

“ยอรึมน่ะเหรอ ฉันเห็นเธอกำลังเดินเข้ามาน่ะ... ลูดา ฉันไปรอที่รถนะ” ผู้หมวดคิมทิ้งสายตามองคนตัวเล็กที่มือไม้ยังคงหยิบจับอะไรบนร่างของเด็กตัวสูงอย่างเอ็นดู ก็ถึงบอกยังไงล่ะว่าน่าหวง เพราะลูดาตามใจเด็กคนนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว เธอเดินออกไปรออีกคนที่รถเสียดีกว่าก่อนที่จะหวงไปมากกว่านี้

 

“งอลแล้วแน่ๆ ฮ่าๆๆ” อึนซอเอ่ยขึ้นมาล้อเลียนเธอพร้อมหัวเราะร่วนอย่างชอบใจ แต่เธอก็ไม่คิดว่าโบนาจะหวงเธอจนออกอาการที่ดูเหมือนจะเก็บแล้วขนาดนี้ ก็ใช่ว่าอีกคนจะแสดงออกบ่อยๆที่ไหนกัน บางทีกลับดูเฉยเมยด้วยซ้ำ แต่เธอก็ไม่เคยเห็นโบนาออกอาการเท่าวันนี้เลยล่ะ หรือว่าจะงอลแล้วจริงๆอย่างที่อึนซอบอก...

 

 


โบนายืนพิงรถของเธออยู่อย่างรอคอย ก่อนจะรู้สึกถึงมือเล็กที่โอบข้ามมาปิดตาเธอจากทางด้านหลัง

 

“ใครเอ่ย...”

 

 


ไม่รู้เลยว่าใคร...

 

 


“ไม่รู้...” ตอบแบบขอไปที ก็ไมได้งอลอะไรแบบนั้นหรอกนะ..มั้ง

 

“ไม่รู้จริงๆเหรอ...งั้นไปแล้วนะ”

 

ลูดาแกล้งทำเสียงน้อยใจรู้หรอกว่าอีกคนแกล้งกัน แล้วนี่คือวิธีง้อของเธออย่างนั้นเหรอ แต่ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะก่อนที่คนตัวเล็กจะปล่อยมือออกไปคนตัวสูงกว่าก็หันกลับมารวบเอวบางไว้สียก่อน ใบหน้าสวยคมเกยอยู่บนไหล่เล็กของเธอก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นราวกับต้องการย้ำคำที่จะพูด..

 

“หวง..”

 

คนตัวเล็กได้แต่อมยิ้มอยู่ในอ้อมกอดของโบนา ก็เพราะอีกฝ่ายออกอาการหวงได้ดูน่ารักมาก รู้งี้จะแกล้งให้หวงให้ตายไปเลย ลูดาขยับนิดนึงเพื่อหมุนตัวไปหากันก่อนจะยกมือขึ้นบีบจมูกสวยๆนั่น

 

“รู้ยังล่ะ ว่าหวงมันเป็นยังไง” ลูดาว่าขึ้นอย่างเป็นต่อ นี่ไม่ใช่เธอต้องมาง้อโบนาหรอกเรอะ ก็นี่แหละกำลังง้ออยู่..

 

โบนาพยักหน้าหงึกๆแนบหน้าผากลงกับคนตัวเล็กอย่างหวงแหน วันนี้เธอต้องฝ่าหลายด่านเลยนะและนั่นคงเป็นเหตุผลที่หวงตัวเล็กมากขึ้นขนาดนี้ จมูกโด่งเริ่มสูดดมไปตามแก้มใสของคนตัวเล็ก

 

“นี่..เดี๋ยวสิ”

 

“ก็ฉันหวง...”

 

“นี่ลานจอดรถนะ..” ลูดายกมือแตะริมฝีปากของอีกคนเบาๆแล้วค่อยๆดันออก

 

“ฉันรู้หรอก” โบนางับไปที่นิ้วมือเล็กๆนั่นก่อนจะเผยยิ้มออกมา

 

“นี่..มันเจ็บนะ” ยกมือข้างที่โดนกัดนั่นแหละฟาดเข้าให้หนึ่งที

 

“โทษฐาน...ที่ทำให้ฉันหวง” พูดก่อนจะเปิดประตูรถขึ้นไป ก่อนที่เธอจะตามเข้าไปนั่งที่ด้านข้างคนขับ ทันที่คาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จแก้มใสก็ถูกคนตัวสูงกว่าหอมเข้าให้ฟอดใหญ่ อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา เธอว่าคงต้องทำให้โบนาหวงบ่อยๆแล้วล่ะ...


--------------------------------------------------------------------------


พิซอลอาน่าสงสารจังค่ะ แต่งเองสงสารเอง 55555555555555555


เกิดเป็นอึนซออะไรก็ดีค่ะ ใครๆก็รัก แต่มากกว่านี้จะให้พิหมวดเอาปืนมายิง 55555

พิหมวดคิมก็หวงของเขานะคะ >< 

แต่ตัวเองก็ใช่ย่อยที่ที่ไหน ชอบปล่อยให้สาวอื่นลวนลาม 5555


ตอนนี้รู้สึกสั้นๆไหมคะ เค้าว่ามันสั้นๆอ่ะ 5555 แต่ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ 555

ขอบคุณที่ตามกันนะคะ ><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

140 ความคิดเห็น

  1. #63 LoveToon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 20:30
    สงสารพิซอล ส่งใครมาดามใจนางหน่อยเร็ว ตอนนี้ฟินๆกันไป ยังคิดอยู่เลยถ้าอึนซอยังไม่เลิกกอดคอก็อาจจะโดนยิงตายได้นะ อิอิ
    #63
    0
  2. #58 DeeTheDay (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 10:21
    ฟินค่ะ ไม่มีไรมาก งอนกันน่ารักอีกแล้ว รอตอรึมไปดูอาเฉิง

    สงสารพิซอลคนดียอมถอยออกมาอีก อยากกอด T T
    #58
    0