[FIC-WJSN] From Spring to Autumn (Bona x Luda, Eunseo x Chengxiao)

ตอนที่ 10 : Shoot!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 567
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    10 มี.ค. 60

Episode 10

 

 

ผู้คนมากมายภายในห้องจัดแสดงของโรงพยาบาลที่ดูเหมือนกับโรงละครกำลังจับจองที่นั่งกันตามเบอร์ของตนเอง ลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการโรงพยาบาลและบุคลากรของที่นี้ต่างก็รอคอยการแสดงพิเศษที่เป็นไฮไลท์ของกิจกรรมการแข่งกีฬาอย่าง โชว์ยิมนาสติกลีลา ที่ได้รับเลือกให้เป็นโชว์เปิดงานในวันนี้ กิจกรรมการแข่งขันกีฬาของเครือโรงพยาบาลถือเป็นกิจกรรมส่งเสริมสุขภาพของโรงพยาบาลซึ่งได้การตอบรับจากทั้งบุคลากรและลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการเป็นอย่างดี

 


ร่างสูงในชุดเครื่องแบบตำรวจสีน้ำเงินเข้มเต็มยศก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง ถึงแม้จะเดินโดยไม่ใช้ไม้ค้ำเดินได้แล้วแต่จังหวะการลงน้ำหนักก็ยังทำให้รู้สึกแปลกๆอยู่บ้าง ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการปรากฏตัวของเธอที่นี้เท่าไหร่ ผมยาวสีน้ำตาลจัดทรงสวยเป็นอย่างดีและเครื่องแบบตำรวจที่ดูเนี้ยบบวกกับใบหน้าขาวใสและรูปร่างทีดูสูงพอดีทำให้เธอได้รับความสนใจจากสายตาคนรอบข้างเป็นอย่างมาก อึนซอยืนรอยอรึมดับรถก่อนที่น้องสาวของเธอในชุดเครื่องแบบตำรวจที่ดูดีไม่แพ้กันจะถือดอกไม้ช่อโตที่เธอเตรียมไว้ให้กับใครบางคนออกมา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหน้าประตูอัตโนมัติบริเวณทางเข้ายกมือขึ้นทำความเคารพตำรวจสาวทั้งสอง

 


“ห้องจัดแสดงไปทางไหนคะ” ยอรึมเอ่ยถาม

 

“ชั้นสี่เลยครับ”

 

ทั้งสองเดินไปขึ้นลิฟท์ตามทางที่เจ้าหน้าที่บอก และดูเหมือนจะมีคนตื่นเต้นเหลือเกินกับการมาชมการแสดงในครั้งนี้ อึนซอยืนเขย่าตัวอยู่ไม่สุขระหว่างอยู่ในลิฟท์ระหว่างขึ้นไปที่ชั้นจัดแสดง

 

“ยืนดีๆสิ เดี๋ยวก็เจ็บขาขึ้นมาหรอก” ตำรวจคนน้องว่าขึ้นมา

 

“อ่า..ก็ฉันตื่นเต้นนี่หน่า”

 


ติ๊ง !

 

เสียงเตือนของลิฟท์ดังขึ้นเมื่อมาถึงชั้นที่หมายก่อนประตูจะเปิดออก เผยให้เห็นแขกเหลื่อมากมายที่มาชมงานนี้เหมือนกัน ทั้งยังมีสื่อมวลชนที่เข้ามาทำข่าวอีกด้วย นักกายภาพบำบัดส่วนตัวของเธอมีชื่อเสียงไม่เบานี่หน่า อึนซอและยอรึมเดินเข้าไปในภายในห้องจัดแสดงเพื่อจะหาที่นั่งซึ่งอยู่ในโซนวีไอพีตามที่ซองโซให้บัตรที่นั่งเธอมา จริงๆแล้วเธอกะว่าจะแวะเข้าไปหาอีกคนก่อนการแสดงจะเริ่ม แต่กลัวจะเป็นการรบกวนอีกฝ่ายเลยได้แต่ตั้งหน้าตั้งตาคอยให้ถึงเวลานั้น

 

แสงไฟถูกหรี่ลง ปรากฏร่างของพิธีกรชายและหญิงที่ออกมากล่าวทักทายแขกผู้มีเกียรติและเชิญผู้อำนวยการใหญ่ของเครือโรงพยาบาลขึ้นมากล่าวเปิดงานตามลำดับขั้นตอน ก่อนจะมาถึงการแสดงที่แขกหลายๆคนรอคอย

 

ไฟบนเวทีสว่างขึ้นพร้อมกับไฟบริเวณที่นั่งคนดูที่ค่อยๆถูกหรี่ลงเพื่อให้เห็นการแสดงบนเวทีอย่างทั่วถึง การปรากฏตัวของซองโซดึงสายตาของผู้ชมไปที่จุดเดียวกัน รวมถึงตำรวจสาวตัวสูงที่นิ่งค้างทันทีเมื่อร่างของเธอปรากฏออกมา

 


ซองโซในชุดยิมนาสติกรัดรูปสีดำทำให้เห็นสัดส่วนที่งดงามของเธออย่างชัดเจน รวบผมขึ้นสูงเผยใบหน้าสวยราวกับที่เทพธิดาสงบนิ่ง แต่หากสะกดสายตาคนดูไว้เป็นหนึ่งเดียว เธอมาพร้อมกับ ฮูล่าฮูป อุปกรณ์ที่ใช้ในการแสดง และทันทีที่เสียงเพลงดังขึ้น เธอและอุปกรณ์ดูเป็นหนึ่งเดียวกัน การเคลื่อนไหวที่สวยงามและร่างกายที่ยืดหยุ่นแสดงให้เห็นถึงการฝึกซ้อมมาเป็นอย่างดี เธอโยนฮูล่าฮูปขึ้นก่อนจะรับมันไว้และควบคุมมันราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ท่วงท่าและทุกการย่างก้างที่สมบูรณ์แบบตามท่วงทำนองเพลงของเธอดูเหมือนกลับตัวละคนที่ออกมาจากเทพนิยาย และนั่นทำให้อึนซอละสายตาไปจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว...

 

เสียงดนตรีหยุดลงในจังหวะเดียวกับที่ร่างบางชูมือของเธอขึ้นค้างไว้เป็นอันจบการแสดง เธอลุกขึ้นโค้งให้กับผู้ชมทั้งห้องที่ลุกขึ้นตบมือให้เธอ รวมทั้งตำรวจสาวตัวสูงที่ดูเหมือนจะนิ่งค้างอยู่จนดูผิดสังเกต ยอรึมสะกิดพี่สาวของเธอที่ดูเหมือนกำลังร้องไห้อยู่ซะอย่างนั้น

 


“พี่เป็นไรอ่ะ ร้องไห้ทำไม”

 

“ก็ฉันประทับใจ..” อึนซอยกมือขึ้นซับน้ำตาที่จู่ๆก็ไหลออกมาด้วยความตื้นตันใจ ทำให้น้องสาวของเธอขมวดคิ้วมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ พี่สาวของเธอเป็นเอามากนะเนี่ย

 


“ไปเร็ว เธอลงมานู้นแล้ว เดี๋ยวก็ไม่ทันได้เจอหรอก” ยอรึมพอเห็นพี่สาวของเธอเช็ดน้ำตาเสร็จเรียบร้อยแล้วก็จับลากให้ไปหาอีกคนด้วยกัน นี่ เชียร์สุดๆแล้วนะเนี่ย

 


ร่างบางลงจากเวทีมาในขณะที่ผู้ชมก็เริ่มทยอยกันออกไป มีเพื่อนๆพยาบาลของเธอและเหล่าแพทย์หนุ่มสาวเข้ามาขอเธอถ่ายรูปกันอยู่บ้าง แต่เธอก็ยังดูมองหาใครสักคนอยู่ก่อนจะเห็นเขาเดินมาพร้อมกับน้องสาวของเขา ซองโซเผยยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นอีกฝ่าย ดวงตาของเธอโค้งสวยเหมือนเสี้ยวพระจันทร์ก่อนจะเดินแยกตัวออกมาเพื่อให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาหาได้ง่ายๆ

 

แปลกใจกับการแต่งตัวของเขาเพราะนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นอีกฝ่ายใส่ชุดตำรวจ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาดูดีมากจริงๆ อึนซอเดินเข้าไปหาร่างบางพร้อมกับดอกไม้ช่อโตในมือ พอยิ่งได้เห็นซองโซใกล้ๆอึนซอก็ยิ่งรู้สึกว่าอีกฝ่ายสวยมากๆ หัวใจเต้นแรงจนลืมคำพูดไปหมด

 


“เป็นยังไงบ้างคะ” ซองโซเมื่อเห็นอีกคนเอาแต่ยืนนิ่งเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาขึ้นมาก่อน

 


“ค..คุณ สวยมากๆเลย..” อึนซอยื่นดอกไม้ให้อีกฝ่ายก่อนยกมือลูบต้นคอของตัวเองแก้เขิล เขิลอะไรของเขา

 


“ขอบคุณนะคะ” ซองโซรับดอกไม้มาก่อนจะอมยิ้มจนแก้มปริ

 


“มีคนร้องไห้ด้วยล่ะค่ะ” ยอรึมพูดแหย่พี่สาวของเธอให้ซองโซฟัง ทำให้อีกฝ่ายประหลาดใจ

 


“บ้า..ฉันไม่ได้ร้องสักหน่อย แค่ฝุ่นมันเข้าตา”

 


“เหรออออออออ...” ยอรึมลากเสียงแซวพี่สาวของเธอ ซองโซอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ และคิดไม่ถึงด้วยว่าอีกคนจะร้องไห้ แค่เขามาดูได้เธอก็ดีใจมากๆแล้ว อีกอย่างยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายเดินได้ปกติเธอก็หายห่วง

 


“ขอบคุณนะคะที่ชอบมัน” ซองโซยิ้มจนตาปิด ขณะที่อึนซอยังคงฟ้องเธอว่ายอรึมโกหก เขาไม่ได้ร้องไห้สักหน่อย ดูสิ น้องแกล้ง อะไรทำนองนี้ แต่ขณะที่พูดไปน้ำตาก็คลอออกมาเหมือนจิตใจยังอยู่ในการแสดงของเธออยู่ ซองโซยกมือซับน้ำตาให้ร่างสูงเบาๆพร้อมกับหัวเราะไปด้วยเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่พูดว่าไม่ได้ฉันร้องไห้สักหน่อยแต่น้ำตาก็ยังไหลออกมา

 


ซองโซเปลี่ยนเสื้อกลับมาเป็นชุดไปรเวทหลังจากเสร็จจากกิจกรรมแล้ว จริงๆแล้ววันนี้เป็นวันหยุดของเธอจึงไม่มีงานต้องทำอีก เธอเดินมาส่งผู้ป่วยตัวแสบของเธอที่รถซึ่งเขาบอกว่ามีออกตรวจตอนบ่ายของวันนี้ เพิ่งจะเดินได้ด้วยตัวเองเมื่อสองวันก่อนก็ลุกขึ้นมาทำงานซะแล้ว คงเพราะอยู่นิ่งๆไม่ได้ต่างหาก ยอรึมขึ้นรถไปก่อนก่อนจะปล่อยให้ทั้งสองคนยืนคุยกัน

 


“อาทิตย์หน้าอย่าลืมมาพบคุณหมอนะคะ” ซองโซยืนถือดอกไม้ที่อีกฝ่ายให้หน้ารถตำรวจของเขาที่ยืนทำหน้ายู่เหมือนยังไม่อยากไป

 


“พรุ่งนี้ฉันมาหาคุณได้หรือเปล่า..” ตำรวจตัวสูงว่าก่อนจะฉวยมือข้างหนึ่งของเธอไปจับเอาไว้ แม้จะอยู่ในเครื่องแบบก็ยังรู้สึกว่าเขายังขี้อ้อนเหมือนเดิม

 


“ก็แล้วแต่คุณสิคะ ขอบคุณนะคะวันนี้ที่มา” เธออมยิ้มบางๆให้อีกฝ่ายก่อนที่เขาทำท่าว่าจะปล่อยมือไปอย่างอ้อยอิ่ง

 


“ไปแล้วนะ..”

 


“ขับรถกันดีๆนะคะ” เธอรั้งมือของคนตัวสูงไว้ ก่อนจะจูบที่แก้มใสของเขาเบาๆและผละออกมาโบกมือให้อีกฝ่าย อึนซอดูท่าว่าจะตกใจเล็กน้อย เบิกตากว้างก่อนจะอมยิ้มออกมาแล้วเดินขึ้นรถไป อ่า..ไม่ทันได้ตั้งตัวเลย...

 

 

---------------------------------------------------------------------------

 

 

ชายฉกรรจ์ในเสื้อฮู้ดสีดำในมือถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือกำลังวิ่งด้วยความเร็วไปตามทางเท้าที่ยังโชคดีว่ามีผู้คนสัญจรไปมาไม่มากนัก ก็ผู้หมวดมินโฮทำผู้ต้องสงสัยหลุดออกมาระหว่างกำลังนำตัวกลับไปที่กรมตำรวจน่ะสิ ด้วยความเป็นตำรวจหนุ่มใจดีดันถูกหลอกขอไปทำธุระส่วนตัวกลับถูกอาศัยทีเผลอวิ่งหนีออกมา กลายเป็นเหตุผลที่ว่าพวกเธอทั้งสามคนต้องมาวิ่งไล่จับผู้ร้ายกันอยู่แบบนี้

 


“หลีกทางหน่อครับ” นายตำรวจผิวเข้มตะโกนบอกผู้คนตามทางเดินขณะที่กำลังวิ่งตามและผู้หมวดตัวเล็กกับผู้หมวดคิมที่วิ่งตามกันมาติด

 


“เดี๋ยวฉันจะไปดักอีกทางนะคะ” โบนาวิ่งแยกออกไปอีกฝั่งขณะที่คนร้ายกำลังวิ่งข้ามถนนไปพร้อมกับรถที่พุ่งออกมาจากซอยขวางทางวิ่งของพวกเธอเอาไว้

 


“ไม่ทันแล้ว ผู้หมวดลูดาช่วยยิงสกัดไว้ให้หน่อยสิครับ !!” มินโฮหันมาขอความช่วยเหลือจากผู้หมวดหญิงตัวเล็กที่ใครๆก็รู้ว่าเธอยิงปืนแม่นเป็นอันดับต้นๆของกรมตำรวจเลยนะ แต่คนเยอะอย่างนี้มันก็เสี่ยงเกินไปและคนร้ายก็กำลังวิ่งอยู่ด้วย หากว่าผู้หมวดสาวที่ตัวสูงกว่ากลับตัดสินใจเร็วกว่ามือเรียวสวยไวกว่าความคิด โบนาจับปืนพกจากซองที่ไหล่ข้างซ้ายขึ้นมาเล็งยิงไปยังอีกฝั่ง

 


 

ปัง !

 

 

ป้ายขนาดใหญ่ของร้านอาหารแห่งหนึ่งหล่นลงมาทับตัวคนร้ายพอดิบพอดี ทำให้ผู้หมวดผิวเข้มยืนอ้าปากค้างขณะที่ผู้หมวดลูดาเดินไปจับตัวคนร้ายที่แทบจะไม่มีแรงหนีตัวอ่อนปวกเปียกให้ลุกขึ้นมา กระดูกหักหรือเปล่าเนี่ยแล้วป้ายร้านอาหารนี่ก็ต้องเสียเงินชดใช้ให้เขานะ แต่ก็ดีกว่าคนร้ายหนีไปได้ล่ะนะ ไม่งั้นล่ะซวยกว่านี้แน่ ผู้หมวดตัวเล็กหันไปส่งสายตาดุๆให้กับผู้หมวดตัวสูงกว่าที่วิ่งข้ามถนนตามมาสมทบ เล่นแรงไปหรือเปล่านะเธอ

 


“ผู้หมวดคิม ยิงปืนแม่นขนาดนี้เลยเหรอครับ จากตรงนั้นมันไกลมากๆเลยนะ” ผู้หมวดมินโฮที่ยืนอยู่ใกล้ๆกระซิบถามผู้หมวดตัวเล็กอย่างตกใจยังไม่หาย แถมยังโหดชะมัด เลือกยิงป้ายใหญ่ซะด้วย

 


“เขาเป็นคนสอนฉันเองแหละค่ะ” ลูดาหัวเราะออกมาเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทีตกใจของนายตำรวจผิวเข้ม ที่เธอยิงปืนแม่นอย่างที่ใครก็ชื่นชมกันในกรมตำรวจก็เพราะโบนาเป็นคนสอนเธอเอง ก่อนหน้านี้น่ะเธอยิงปืนห่วยแตกจะตาย..

 

 

 


ปัง !

 


ปัง !

 


ร่างเล็กขมวดคิ้วมองเป้ายิงรูปคนสีดำที่อยู่ห่างออกไป ไม่เข้าเป้าเลยสักกะนัด ลูดาถอนหายใจก่อนจะเล็งยิงอีกครั้ง เธอกำลังฝึกซ้อมยิงปืนในสนามซ้อมยิงปืนของโรงเรียนตำรวจอย่างเอาจริงเอาจัง ก็ถ้ายิงปืนไม่ได้จะเป็นตำรวจที่เก่งกาจได้ยังไงกันล่ะ เธอทำคะแนนได้ไม่ดีเท่าไหร่ในชั้นเรียนยิงปืน นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เธอมาขลุกตัวอยู่ที่นี่ในวันนี้ มันต้องทีเทคนิคอะไรสักอย่างสิ เธอว่าเธอก็เล็งลำกล้องไปที่เป้าหมายแล้วนะ มือเล็กกระชับปืนในมือก่อนจะค่อยเหนี่ยวไกช้าๆอีกครั้ง..

 

 

 


ปัง !

 

 

 

 

 

 

ห่วยแตกชะมัด...

 

 


 

“อย่าเกร็งสะโพกสิ..”

 

ลูดาขมวดคิ้วก่อนจะหันไปหาต้นเสียงที่อยู่ข้างหลัง คนที่เธอจำได้ว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นเดียวกัน เขาพูดอะไรของเขาน่ะ นั่นคือสิ่งที่เธอคิดหลังจากหันไปหาใครอีกคน เธอย่นจมูกอย่างไม่ใส่ใจ รู้ดีจังเลยนะ

 


“จียอน..”


 

คนตัวเล็กเพียงเรียกชื่ออีกฝ่ายเท่านั้นก่อนจะหันกลับไปจดจ่อกับเป้ายิงตรงหน้า ตอนนี้เธอเพียงแต่ต้องโฟกัสไปที่เป้าอย่างเดียว แต่ดูเหมือนจียอนจะยังไม่เลิกสนใจเธอ คนที่ตัวสูงกว่าเธอนิดหน่อยเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะวางมือลงบนสะโพกของเธอเบาๆอย่างถือวิสาสะ แล้วเข้ามาซ้อนทับร่างของเธอไว้ มืออีกข้างยกขึ้นปรับองศาที่แขนของเธอที่กำลังเล็งปืนไปยังเป้ายิง

 


“อย่าเกร็งสิ แล้วแขนกับมือก็ตั้งไว้แบบนี้” จียอนพูดเพียงเบาๆเพราะใบหน้าของทั้งสองคนมันอยู่ใกล้กันมาก จมูกโด่งสวยของอีกคนเฉียดไปมาอยู่ที่ข้างแก้มของเธอ หากแต่หน้าตาของอีกฝ่ายกลับดูจริงจังกว่าที่เธอจะขัดขืนได้ ถ้าหากเธอจะเกร็งไปมากกว่านี้ก็คงเป็นเพราะจียอนนั่นแหละ

 

“หายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆผ่อนออกมา” เธอค่อยๆทำตามที่อีกคนบอก หากแต่คงจะเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวจียอนที่ทำให้เธอผ่อนคลาย เธอค่อยๆผ่อนลมหายใจออกมาทางปาก สายตามองตรงไปข้างหน้า

 


“ยิง..”

 

 

 

ปัง !

 

 

 

เข้ากลางเป้าพอดี

 

 

“อ้ะ..ได้แล้วๆ”

 

คนตัวเล็กหันหน้าไปดีใจกับอีกคนอย่างลืมตัวจนลืมไปว่าใบหน้าของเธอทั้งสองนั้นอยู่ใกล้กันเหลือเกินจนปลายจมูกของเธอสัมผัสกับปลายจมูกโด่งของคนตัวสูงกว่าพอดี ทั้งสองคนสบตากันเพียงวินาทีก่อนที่จียอนจะยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายดีใจจนลืมตัว แต่พอนึกขึ้นได้คนตัวเล็กกลับรีบเปลี่ยนสีหน้ากลับไปเป็นดังเดิมแถมยังย่นจมูกเป็นเชิงว่าจริงๆแล้วฉันก็ยิงเองได้

 

“เธอฟลุ๊คต่างหากล่ะ” คนตัวเล็กพูดก่อนจะหันหน้าหนีอีกฝ่าย คนตัวสูงกว่าส่งยิ้มที่ดูกวนประสาทในความรู้สึกของเธอมาให้ จียอนเดินแยกไปที่ช่องว่างข้างๆก่อนจะยกปืนของเธอขึ้นมาบ้าง ลูดามองดูการกระทำของอีกฝ่ายที่ดูเต็มไปด้วยทักษะ ดวงตาสวยของจียอนที่ดูเฉียบคมมองตรงไปข้างหน้า การวางท่าที่ดูเหมือนได้รับการฝึกมาเป็นอย่างดี เธอกดปุ่มบังคับที่ทำให้เป้าเคลื่อนไหว หลับตาแล้วสูดหายใจเข้าแล้วค่อยๆปล่อยออกมาพร้อมๆกับลืมตา แล้วรัวปืนยิงออกไปหกนัด..

 

 

 

เข้ากลางเป้าทั้งหมด..

 

 

 

“คนขี้อวด ชิ ! เธอหันหน้าหนีใบหน้ายียวนกวนประสาทนั่น แต่จียอนไม่ได้ตั้งใจจะมากวนเธอหรอกนะ

 


“ก็ลองทำแบบที่ฉันบอกดูสิ”

 


“ไม่ต้องมาสอนเลย” พูดกลับไปแบบนั้นแต่ก็หันกลับไป และลองยิงดูเองอีกที หลับตาก่อนจะหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสมาธิก่อนจะค่อยๆหายใจออกมา มือเล็กลั่นไกปืนทันทีที่ลืมตาขึ้น..

 


 

ปัง !

 

 

 

ได้แล้วล่ะ...

 

 

ลูดาหันไปยิ้มกว้างให้กับจียอนที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้เผลอหรอกนะ..

 

 

 

 



“อ่า.. ขอโทษทีๆ เป็นอะไรมากหรือเปล่า”

 

 

ยังจะมีหน้ามาถามอีก...

 

 

ลูดาหันไปหาคนตัวสูงกว่าที่วิ่งเข้ามาถึงก่อนจะถามออกมาซื่อๆเหมือนกับไม่ได้ตั้งใจยิงอย่างนั้นแหละ โบนายกมือเกาแก้มเหมือนคนสำนึกผิด ก็ไม่ได้ตั้งใจนี่หน่า ป้ายนีมันอยู่ตรงจุดที่คนร้ายจะวิ่งผ่านพอดี

 


“ป้ายเนี่ย เธอจ่ายเองเลยนะ โดนสารวัตรบ่นหูฉีกแน่ๆ” ลูดาหันไปยู่ปากใส่ผู้หมวดคิมที่ยืนฉีกยิ้มโชว์ฟันแห้งๆมาให้เธอ

 


“เป็นไงล่ะ ทีหลังอย่าวิ่งหนีให้เจ็บตัวอีกนะ” นายตำรวจผิวเข้มว่าขึ้นมาขณะที่ค่อยประคองตัวผู้ต้องสงสัยที่ดูอ่อนแรงกลับไปที่รถ

 


“ก็เพราะนายนั่นแหละมินโฮ !!” สองตำรวจสาวได้ยินอย่างนั้นก็หันมาประสานเสียงพร้อมกันแต่ไมได้จริงจังเท่าไหร่นัก จนมินโฮต้องหน้าจ๋อยลง

 


“ผมขอโทษคร้าบ..” ผู้หญิงที่นี่มีแต่คนน่ากลัวๆ T_T

 

 

 

........................................................................................


ตอนนี้ยกให้คู่น้องนะคะ จีบกันอยู่ได้ไม่ไปถึงไหนสักที  555

ต่คุณซองโซก็เริ่มมีใจแล้วนะคะ เอาใจช่วยสายตรวจด้วยนะคะ ><


คู่พี่ก็ดูน่าหมั่นไส้อีกแล้วค่ะ นี่ตอนจีบกันใหม่ๆ 55555555

จริงๆอยากจะให้บู๊มากกว่านี้นะคะ แต่เดี๋ยวจะออกนอกทะเล เพราะออกมาไกลแล้ว 55555 

ยังไงก็อย่าเพิ่งเบื่อกันนะคะ ใกล้จะจบแล้ว เดี๋ยวมียิงกันต่อแน่นอน ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ><


 


 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

140 ความคิดเห็น

  1. #69 DeeTheDay (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 10:43
    คู่น้องนี่หมั่นไส้ค่ะ หมั่นไส้มากแต่ก็อยากให้เขาได้กัน เอ๊ะ555555 อาเฉิงพัฒนามีการหอมแก้มเขาก่อน ดีมาก รุกบ้างก็ไม่เสียหาย5555 คู่พี่ดีค่ะ อยากเป็นลดา อยากได้พิโบ....
    #69
    0
  2. #68 อูจูลูกรัก (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 09:44
    คู่น้องน่ารักมากเลยค่ะ อานแล้วเขินมากๆๆๆ คู่พี่เหมือนทอมแอนด์เจอรรี่ 5555 ติดตามอยู่นะคะ สู้ๆค่ะไรท์
    #68
    0
  3. #67 tooncomic (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 05:02
    ยัยหมวยยยยย เป็นสาวเป็นแซ่ ไปหอมแก้มเค้าก่อนได้ไงคะ>/////< แค่ชะเง้อคอมองหาก็บอกอะไรได้หลายๆอย่างละนะ อึนซออ่า สู้ๆนะ ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้วละ! / พิโบเท่จังเลยยยยย ฮือออออ คนอะไรทั้งสวยทั้งเก่ง ยอมแล้วยอม อิจฉาลูดาที่ได้พี่เค้าไปจริงๆ;--;
    #67
    0
  4. #66 LoveToon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 22:42
    ซองโซมีหอมแก้มด้วย พัฒนานะเนี้ย
    โบลูก็น่ารักพอกรุบกรอบ อิอิ
    #66
    0
  5. #65 Annieผู้รักยูจองIOI (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 21:09
    ลูดาเขินก็บอกเขินสิ เล่นตัวไปได้55555
    #65
    0
  6. #64 Ta Tam (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 20:32
    อย่าเอาฉากบู๊เลยค่ะ นี่รอค่อยฉากเเนว NC มากกว่าอีกค่ะ5555555 เป็นกลจให้ค่า
    #64
    0