{os/sf B.A.P} BJ's STORY by Yongguk&Youngjae

ตอนที่ 1 : [OS] Just One Day

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 เม.ย. 60



Title: Just One Day

Pairing: Yongguk x Youngjae

Rate: -PG-









.

.

.

.



“ยงกุก...ถ้าเกิดว่ากูเป็นอะไรไป กูฝากมึงดูแลลูกกูให้ด้วยนะ ชีวิตกูตอนนี้ไม่เหลือใครแล้วนอกจากมึงที่กูจะพอไว้ใจพึ่งพาได้” คำพูดของเพื่อนรักที่ฝากฝังเขาไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน ก่อนทึ่คนพูดจะสิ้นลมหายใจจากโลกนี้ไปด้วยโรคร้าย ฮิมชานเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายและรูัตัวว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน จึงได้จัดการกล่าวลาและฝากฝังทุกอย่างไว้กับเขา นั่นก็เพราะว่าเขาเป็นเพื่อนที่ฮิมชานไว้ใจ และอีกอย่างฮิมชานกำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เกิด ลูกทึ่มีฮิมชานมีอยู่ก็เกิดจากความผิดพลาดในวัยเด็ก โดยทึ่ฮิมชานตกลงกับแม่ของเด็กว่าจะเป็นคนเลี้ยงดูเด็กเอง โดยไม่ต้องการสานสัมพันธ์ใด ๆ กับเธอคนนั้น ซึ่งเธอก็ตกลงแต่โดยดี ทำให้ฮิมชานกลายเป็นคนไม่มีใครอย่างสมบูรณ์แบบ จะมีก็แต่เจ้าตัวน้อยที่เพิ่งได้ลืมตามามองโลกเพียงแค่ 5 ปี พ่อก็ต้องมาจากไปซะแล้ว……..

.

.

.

.

.


“ว่าไง มึงรับปากกูได้รึเปล่า” ฮิมชานถามย้ำเพื่อต้องการคำตอบ ซึ่งเขาก็ทำอะไรไม่ได้เลยแต่เอ่ยปากตอบตกลงคนเป็นเพื่อนรักไป




และนั่นก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมตอนนี้เขาถึงติดสอยห้อยเด็กหน้าตาน่ารักวัย 5 ขวบมาที่บ้านของเขาด้วย เด็กคนนี้ชื่อว่ายองแจ หลังจากเสร็จงานศพของเพื่อนรักแล้วเขาก็จัดการเก็บของใช้ของยองแจและพาเด็กน้อยย้ายมาทึ่บ้านของเขา ตอนแรกยองแจก็ไม่ยอมมาด้วยดี ๆ แถมยังร้องไห้ขี้มูกโป่งบ่นหาพ่อใหญ่เลย จนเขาต้องใช้เวลาเกลี้ยกล่อมอยู่ตั้งนานสองนานกว่าเจ้าตัวน้อยจะยอมมากับเขา




จะว่าไปยงกุกก็ไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อน แถมเขาเป็นคนไม่ค่อยชอบเด็กเท่าไหร่ นี่ถ้าไม่เป็นเพราะเพื่อนรักขอไว้เขาก็คงไม่ทำ เพราะมันงานทึ่ค่อนข้างยากเลยทีเดียวสำหรับหนุ่มวัย 22 ปี ที่รักเทึ่ยวรักสนุกอย่างเขา





หลังจากขนของและจัดบ้านด้วยความทุลักทุเล ขอเน้นว่าอย่างทุลักทุเล ก็แน่ละสิเขาเคยต้องมาทำอะไรแบบนี้ซะที่ไหนละ ของใช้ของเด็กน้อยที่ไม่รู้ว่ามันมีไว้ทำอะไรบ้างและควรเอาไว้ตรงไหนบ้าง ทำให้กว่าจะเข้าที่เข้าทางก็เล่นเอาเขาเสียพลังงานไปไม่ใช่น้อย พอเสร็จแล้วเขาก็ทิ้งตัวนั่งลงพักที่โซฟาตัวตรงข้ามกับเด็กน้อยที่นั่งเล่นกับเจ้าตุ๊กตาเสือนามว่าทิกเกอร์ของเขาอยู่ก่อนแล้ว ท่าทางที่ดูเพลิดพลานและสนุกสนานกับการคุยกับตุ๊กตาอย่างออกรสนั้นมันทำให้เขาอดที่จะหัวเราะไม่ได้




“ลุงยงกุกหัวเราะอะไรครับ” พูดพร้อมกับหันมาทำหน้าเบ้ปากแล้วพองลมไว้ที่แก้มคล้ายกับกำลังไม่พอใจส่งมาให้เขา ว้า แย่จัง นี่เขาคงหัวเราะดังไปสินะ แล้วไอ้การพองแก้มนั่นคืออะไร ทำไมเขาได้รู้สึกว่ามันน่ารักนักละ เห็นก็อยากจะฟัดแก้มน้อย ๆ นั้นสักที ไวกว่าความคิดเขาก็เคลื่อนตัวลุกขึ้นไปอุ้มเด็กน้อยมานั่งบนตักแล้วจัดการฟัดแก้มนิ่ม ๆ นั่นไปสองทีซะแล้ว เด็กน้อยมีท่าทีตกใจเล็กน้อยก่อนจะดิ้นขลุกขลักเพื่อให้เขาปล่อยตัวเองลงได้แล้ว ผมจึงได้สติแล้วยอมปล่อยเด็กน้อยลงแต่โดยดี ตายแล้วยงกุกเอ้ย นี่มึงทำอะไรลงไปวะเนี่ย ถ้าเด็กนั่นตกใจจนกลัวแล้วไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้แล้วทีนี้มึงจะทำไงวะเนี่ย ทำแต่แค่เพียงทึ้งหัวแล้วก็บ่นตัวเองในใจ



“ลุงยงกุกตีหัวตัวเองทำไมครับ” เด็กน้อยที่สังเกตเห็นอาการผิดปกติของอีกคนได้แต่ถามออกมาด้วยความสงสัย


“เอ่อ…..คือว่าลุงรู้สึกเหมือนถูกยุงกัดนะ” ได้แต่แถไปแบบนั้น จะไปบอกความจริงได้ไงละ เดี๋ยวกระต่ายก็ตกใจตื่นกันพอดี


“อืม...งั้นหรอครับ งั้นขอน้องแจดูหน่อยนะครับ” เด็กน้อยพูดก่อนที่จะคลานไปหาอีกคนพร้อมกับนั่งบนตักของคนอายุสูงกว่าในท่าที่พอจะทำให้ระดับสายตาอยู่ที่หน้าผากของอีกคนพอดี แล้วสำรวจไปทั่วบริเวณใบหน้าและศีรษะของเขา คนถูกกระทำที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็ได้แต่นั่งแข็งทื่อปล่อยให้อีกคนสำรวจตัวเอวต่อไป โดยสายตาก็จับจ้องมองทุกการกระทำของเด็กน้อยตาไม่กะพริบ พร้อมกับลอบมองใบหน้าน้อย ๆ ของคนที่กำลังตั้งใจและจริงจังกับการสำรวจหัวของเป็นอย่างมาก พอได้มองใกล้แบบนี้แล้วมันทำให้เขารู้สึกว่ายองแจเป็นเด็กที่น่ารักมากคนหนึ่ง ดวงตาก็สวย หางตาที่เชิดขึ้นนั้นให้ความรู้สึกเหมือนแมวน้อยเลย ไหนจะแก้มยุ้ย ๆ ที่ไม่ว่าจะเห็นกี่ครั้งก็อยากจะจับมาฟัดทุกทีนั่นอีก จมูกรั้น ๆ ที่เห็นแล้วก็อยากจะบีบเล่นซะเหลือเกิน เผลอมองต่ำลงมายันริมฝีปากอิ่มที่ช่างดูเย้ายวนนั่น มันดูเย้ายวนมากจริง ๆ จนเขาอยากจะ…….





“ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่ครับ” เสียงของเด็กน้อยเรียกสติของเขาให้หลุดจากภวังค์ความคิดก่อนที่เขาจะคิดอะไรที่มันวิปริตไปกว่านี้

“อ..เอ่อ..หรอ..ยุงมันคงจะไปแล้วละมั้ง 555” หาเสียงตัวเองแทบไม่เจอเลยละครับ ก่อนจะตอบอีกคนไปพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะแบบแหย ๆ ไปให้




จะว่าไปนี่ก็เย็นแล้วมัวแต่ทำนู่นทำนี่เลยยังไม่ได้ทานอะไรเลย ท้องเขาเอาก็เริ่มท้วงขึ้นมาดื้อ ๆ ซะงั้น พอคิดได้ก็หันไปมองคนที่อยู่ในห้องอีกคน นี่เขาลืมไปได้ไงเนี่ย เขามีเด็กที่ต้องดูแลแล้วดูสิจนป่านนี้แล้วยังไม่ได้ทานอะไรเลย ลำพังแค่เขาก็คงจะไม่เท่าไหร่หรอก แต่ยองแจยังเป็นเด็กจึงไม่ควรทานอาหารผิดเวลา ยงกุกเอ้ย นี่มึงคงจะชินกับการอยู่คนเดียวไปสินะ




“น้องแจครับ หิวหรือยังครับ” ถามเด็กน้อยหลังจากบ่นกับตัวเองเสร็จ ได้รับคำตอบจากเด็กน้อยคือการพยักหน้า เขาก็รู้ทันทีว่ายองแจคงจะหิวมากแล้ว อันที่จริงเขาก็ไม่น่าถามอะนะ




“งั้นน้องแจนั่งเล่นกับทิกเกอร์ไปก่อนนะครับ เดี๋ยวลุงจะไปหาทำอะไรให้ทาน” พอบอกเสร็จเด็กน้อยก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ



พอเข้ามาในครัวแล้วผมก็ยืนคิดอยู่สักพักว่าจะทำเมนูอะไรสำหรับอาหารมื้อนี้ดี ก่อนจะตัอสินใจว่าจะทำเทนจังชิเกกับซุปกิมจิสองอย่าง พอเลือกได้แล้วผมก็ลงมือทำอย่างคล่องแคล่วทันที เห็นผมแบบนี้แต่ผมก็ทำอาหารเป็นนะครับ แถมทำอร่อยด้วย พูดแล้วก็จะหาว่าโม้ สมัยตอนเรียนวิชาคหกรรม ตอนอาจารย์ให้สอบทำอาหารเนี่ย ผมได้คะแนนเยอะเป็นอันดับหนึ่งเชียวนะ ซึ่งมันถือเป็นที่โชคดีมากที่ผมทำอาหารเป็น ไม่งั้นผมก็คงไม่รู้ว่าจะไปหาอะไรให้เด็กน้อยของเขากินดี




หลังจากจัดแจงทักอย่างจนเสร็จแล้วผมก็เรียกยองแจให้มาทานข้าวทันที ยองแจพอได้ยินก็จัดการวางเจ้าทิกเกอร์ไว้ที่เดิมก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กมาที่โต๊ะทานข้าวตามเสียงเรียกของเขาทันที พอเห็นท่าทางน่ารัก ๆ แบบนั้นแล้วก็ทำให้คนที่อายุเยอะกว่าอดที่จะอมยิ้มไม่ได้ มันถือเป็นข้อดีอย่างหนึ่งของยองแจเลยละกับการว่านอนสอนง่ายเนี่ย อย่างน้อย ๆ เขาก็จะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาก




“ท่าทางจะหิวมากแล้วสินะ รีบ ๆ ทานเลยสิ”

“งั้นน้องแจทานเลยนะครับ” เอ่ยขออนุญาตก่อนจะลงมือทาน ใช้เวลาเพียงไม่นานข้าวที่เคยเต็มจานก็ค่อย ๆ พร่องไปเรื่อย ๆ จนเกลี้ยงจานในที่สุด แล้วยองแจก็เอามือน้อย ๆ ไปลูบพุงของตัวเองเป็นการบอกว่าเขานั้นอิ่มแล้ว หึ เชื่อแล้วละครับว่าคงหิวมากจริง ๆ




แน่ครับว่าเมื่อคนเราอิ่มแล้วหนังตาก็ต้องเริ่มหย่อนเป็นธรรมดา จึงไม่แปลกเลยทึ่ยองแจจะมีอาการเหมือนความง่วงเข้ามาครอบทำเต็มที จากที่ตอนแรกก็นั่งอยู่ดี ๆ นอนนี้ก็เปลี่ยนกิริยาเป็นไปนอนเลื้อยอยู่บนพื้นซะแล้ว แต่ปัญหาก็คือยองแจยังไม่ได้อาบน้ำเลยเนี่ยสิ



“น้องแจครับ ก่อนจะนอนต้องอาบน้ำก่อนนะครับ”


“อาบน้ำ...ไม่เอา น้องแจขี้เกียจอาบน้ำ น้องแจขอนอนเลยได้ไหมลุงยงกุกอ่า” พูดพร้อมกับส่งสายตาอ้อน ๆ มาให้ จนผมเกือบจะอ่อนให้ซะแล้ว


“ไม่ได้ครับ มันสกปรกนะครับ”


“ไม่ ๆ น้องแจไม่สกปรกซะหน่อย ลุงยงกุกอย่ามามั่วนะ เนี่ย ตัวก็ไม่เหม็น ถ้าลุงยงกุกไม่เชื่อ ลุงยงกุกก็ลองดมดูสิครับ” ไม่ได้ทำเพียงแค่พูดเท่านั้นแต่เจ้ายังอ้าแขนทำท่าท่างพร้อมจะให้เขาเข้าไปพิสูจน์ซะเหลือเกิน นี่ดูท่าแล้วพถึงแม้จะพูดยังไงก็คงไม่ยอมไปอาบน้ำสินะ สงสัยต้องใช้วิธีแบบเผด็จการซะแล้วละครับ


คิดได้ดังนั้นผมก็จัดการอุ้มอีกคนเข้าห้องน้ำไปทันที เท่านั้นแหละครับเจ้าเด็กน้อยก็ดิ้นใหญ่เลย





ผมจัดการวางยองแจลงไว้ในอ่างอาบน้ำก่อนที่จะค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าของอีกคนอย่างไม่รีบร้อน เด็กน้อยที่ตอนแรกดิ้นอยู่นั้นตอนนี้ก็เปลี่ยนอยู่นิ่ง ๆ ปล่อยให้เขาจัดการกับอาภรณ์ของตัวเองโดยไม่ได้พูดอะไร พอเรียบร้อยแล้วผมก็เปิดก๊อกปล่อยให้สายน้ำเย็นไหลผ่านร่างกายอีกคนก่อนจะค่อย ๆ ลงมือทำความสะอาดให้ มือสากบีบครีมอาบน้ำก่อนที่จะลูบไล้ไปที่ผิวของเด็กน้อย สัมผัสแตกต่างระหว่างมือสากของคนอายุมากกว่ากับผิวนุ่ม ๆ นั้น มันทำให้เขาแทบคลั่งเลยละ ไม่ได้ ๆ นี่เขาจะมาคิดอกุศลในเวลาแบบนี้ไม่ได้ อย่าให้เขาต้องแลดูเป็นลุงโรคจิต หื่นกาม ไปมากกว่านี้เลย



หลังจากพยายามหยุดความคิดเลว ๆ พวกนั้นได้แล้ว เขาก็ต้องมานั่งระงับอารมณ์จนทำความสะอาดให้เด็กน้อยต่อจนเกือบเสร็จ แต่ยังมีที่หนึ่งที่เขายังไม่ได้ทำความสะอาดเลย ซึ่งมันเป็นจุดที่เอิ่ม บ้าจริงยงกุกเอ้ย ก็ผู้ชายเหมือนกันมึงจะอะไรนักหนาวะ คิดได้ดั้งั้นเขาจึงสะบัดความคิดพวกนั้นทิ้งก่อนจะกลั้นใจลากมือสากต่ำลงไปยังอวัยวะส่วนล่างของเด็กน้อย

แต่ก่อนมือสากจะถึงเป้าหมายนั้นก็ถูกมือของอีกคนมาขัดไว้ซะก่อน


“ลุงยงกุกครับ ตรงนั้นเดี๋ยวผมทำเองก็ได้นะครับ”


“เอาอย่างนั้นหรอ” ถามออกไปเพื่อต้องการความแน่ใจ ก่อนจะได้รับการพยักหน้าแทนคำตอบของอีกคน เฮ้อ ก็ดีครับ ค่อยยังโล่งหน่อย เมื่อกี้ผมเกือบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้วเชียว นี่น้ิงเขาจะรู้ไหมครับว่าตัวเองทำให้ผมรู้สึกอยากพรากผู้เยาว์ไปตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว








และแล้วการอาบน้ำก็ผ่านไปด้วยดีครับ ตอนนี้ผมกับยองกำลังเตรียมตัวจะเข้านอนกันแล้ว แหมะ พอมีเด็กน้อยมาอยู่ด้วยแล้วผมกลายเป็นเด็กอนามัยไปในทันทีเลย ความจริงตอนแรกผมก็กะว่าจะยังไม่นอนหรอกครับ ก็ปกติเคยนอนเร็วที่ไหนละ จากตอนแรกที่กะว่าจะเล่นเกมส์ก่อนนอนซะหน่อยแต่กลับโดนเจ้าตัวน้อยไปก่อกวนซะงั้น โดยยองแจให้เหตผลว่านอนดึกมันทำให้สุขภาพไม่ดี ผมเลยต้องจำใจยกเลิกแพลนทั้งหมดแล้วมาเข้านอนพร้อมเจ้าตัวน้อยแทน



ผมจัดการห่มผ้าให้ตัวเองและอีกคนอย่างเรียบร้อย ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนก็ไม่ลืมที่จะหอมแก้มอีกคนไปฟอดใหญ่ ๆ ก่อนจะเอ่ยบอกราตรีสวัสดิ์กับอีกคน ยองแจไม่ได้ว่าอะไร แต่แล้วก็กลับเป็นผมที่ต้องอึ้งซะเองเมื่อได้รับการกระทำแบบเดียวกันกลับมาจากอีกคน ยองแจหอมแก้มผม ใช่แล้วเด็กน้อยคนนี้คนนี้หอมแก้มเขา ยองแจหอมแก้มโผ้มมมมมม ดีใจมากจนอยากจะตะโกนให้โลกรู้แต่กลัวจะออกนอกหน้าเกินไป เลยทำได้เพียงแค่กรีดร้องในใจ



“ราตรีสวัสดิ์เหมือนกันนะครับ ลุงยงกุก” ไม่พูดเปล่าแต่ยังส่งร้อยยิ้มละลายใจไปให้คนฟังได้ใจสั่นเล่นอีกด้วย พอทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้อีกคนเสร็จเจ้าตัวก็ล้มลงนอนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ยงกุกนี่สิรู้สึกเหมือนระเบิดที่อีกคนทิ้งไว้ให้มันมีอนุภาพรุนแรงซะเหลือเกิน แรงจนทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะเลยทีเดียว



ผ่านไปสักพักกว่าที่เขาจะรู้สึกตัว เจ้าตัวการก็หลับหนีเขาไปซะแล้ว เขาได้แต่สะบัดความรู้สึกเหล่านั้นทิ้งก่อนล้มตัวลงนอนบ้าง แต่ก่อนจะหลับก็ไม่ลืมที่จะกระชับกอดให้อีกคนมาอยู่ในอ้อมอกของตัวเอง ไออุ่นที่ส่งผ่านถึงกันคงทำให้วันนี้เขาหลับฝันดีไม่ใช่น้อย


ความรู้สึกที่เขามีต่อเด็กคนนี้แม้จะเพิ่งอยู่ด้วยกันแค่วันเดียวแต่มันก็ก่อให้เกิดความรู้สึกมากมายเสียเหลือเกิน มากมายซะจนบอกไม่ถูก แต่มันก็ทำให้เขามั่นใจเหลือเกินว่าเขาคิดกับเด็กคนนี้อย่างไร ถึงแม้ในตอนนี้มันจะดูเร็วไป แต่อีกไม่นานหรอก ในวันที่ยองแจเติบโตขึ้นเขานี่แหละจะเป็นคนพิชิตหัวใจของเด็กคนนี้เอง ไม่ว่าใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะได้ไปครอบครองเลยถ้าไม่ข้ามศพเขาไปก่อนอะนะ




-End-






________________________________________________________________________________________________
และแล้วเราก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับเปิดเรื่องใหม่ ส่วนเรื่องเก่าก็ถูกดองไว้อย่างไม่คิดจะใยดี 5555
ต้องชี้แจ้งนิดเกี่ยวกับการเปิดเรื่องใหม่นะคะ ว่ามันเกิดขึ้นเพราะจินตนาการชั่ววูบจริง ๆ เลยกลายมาเป็นฟิคชั่ววุบแบบนี้
บวกกับช่วงนี้จิ้นคู่นี้อยู่เลยมาเปิดรวมชอร์ทฟิคของคู่นี้ซะเลย พล็อตในหัวตอนนี้เยอะมาก ยังไงก็ฝากติดตามกันด้วยนะคะ
แล้วอย่าลืมเม้นให้กำลังใจกันด้วยน๊า ^.^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #2 1111 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 16:34
    คู่นี้ต้องงมหาฟิคค่ะ ฮื่อออ เวลามีให้อ่านทีเหมือนเจอของมีค่าที่ตามหามาพันๆปี ฮื่ออ
    #2
    0
  2. #1 bambiesiw7894 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 00:27
    งื้อออ ชอบอ่ะะ
    คู่นี้ไม่ค่อยมีคนแต่งเลยหาอ่านยากขอบคุณที่แต่งให้ได้อ่านกันนะค้ะเป็นกำลังใจให้ค่ะ????
    #1
    0