ฟิคบารามอสตอนรักแรกของนักฆ่า - ฟิคบารามอสตอนรักแรกของนักฆ่า นิยาย ฟิคบารามอสตอนรักแรกของนักฆ่า : Dek-D.com - Writer

    ฟิคบารามอสตอนรักแรกของนักฆ่า

    โดย maronchan

    รักแรกของนักฆ่าเป็นอย่างไร โปรดติมตามชมนะคร้า..................

    ผู้เข้าชมรวม

    1,946

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    8

    ผู้เข้าชมรวม


    1.94K

    ความคิดเห็น


    18

    คนติดตาม


    4
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  1 ก.ย. 53 / 23:48 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      ที่ห้องหัวหน้าป้อมอัศวิน

      “เฮ้ย คิลเป็นอะไรไปหรอ ทำไมดูเหม่อลอยพิกล”

      น้ำเสียงถามด้วยความเป็นห่วงเนื่องจากเห็นเพื่อนซี้มีท่าทางแปลกไป

      “........................”

      ไม่มีเสียงตอบเนื่องจากนักฆ่านัยน์ตาสีม่วงยังไม่รู้สึกตัวว่ามีคนถาม


      “ไอ้คิลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล

      ลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลฟังชั้นอยู่หรือเปล่าเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

      ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

      “หืม........เอ่อ...........เฟรินเมื่อกี๊นายว่าไงนะ”

      คำถามจากคนที่เพิ่งรู้สึกตัวเรียกความโมโหแกมหงุดหงิดของเจ้าตัวยุ่งประจำป้อมได้ดี จนต้องหาคำมาประชด แต่ก็ยังไม่วายจะแซวเพื่อนรัก

      ของตนเอง

      “ช่างเหอะ แกมัวแต่คิดถึงเจ้าหญิงคนงามของแกอยุ่อะดิท่าถึงไม่ได้ฟังชั้นพูด”

      “แกจะบ้าหรอ ใครจะไปคิดถึงเรนอ.....อุ๊บ”

      “ฮั่นแน่ยังไม่มีใครบอกว่าเป็นเจ้าหญิงเรนอนซะหน่อยนึง ร้อนตัวจังนะ”

      “อะ...อะไรเล่า................”

      บุรุษนัยน์ตาสีม่วงร้อนตัวทันที

      “อย่างว่าล่ะนะ เรนอนเค้าออกจะสวยใครๆก็อยากนึกถึง แถมเค้ายังเป็นรักแรกของนักฆ่าผู้อ่อนประสบการณ์อย่างแกด้วนนิคิล ฮึฮึ”

      เจ้าตัวยุ่งยังแซวเพื่อนรักของตนเองต่อไป

      “ยัยนั่นไม่ใช่รักแรกของชั้นหรอก...........................................”

      คิลพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดจนเฟรินเลิกแหย่แล้วหันมาถามด้วยความสงสัยว่า

      “ง่า...แล้วใครเป็นรักแรกของแกล่ะคิล”

      “..................................................................................................................................................................................

      ..................................................”

      คำตอบที่ได้เป็นความเงียบ จนเฟรินต้องถามซ้ำ

      “แล้วตกลงใครคือรักแรกของแกหาคิล”

      “...............แกนี่ไม่ยุ่งซักเรื่องจะได้มั๊ยเนี่ย”

      พอพูดจบคิลก็เดินจากไปทิ้งให้เฟรินยืนงงกับคำตอบของเพื่อนซี๊

      +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

      “เฮ้อ..................คนรักคนแรกน่ะหรอ..............................................................”

      นักฆ่าหนุ่มนั่งคิดที่ห้องนั่งเล่นของป้อมอัศวินจนหลับไป

      “นี่ คิลมาหลับอยู่ที่นี่เองหรอ ชั้นหาตั้งนานแน่ะ”

      เสียงใสๆน่ารักของเด็กหญิงน่ารักคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

      “หืม...............อ้าวมาเรียเองหรอ มีอะไรหรอเปล่าอ่ะ”

      เสียงตอบแบบกวนๆดังขึ้นจากเด็กหนุ่มหน้าตาดีนามคิล  

      “จะมีอะไรซะอีกล่ะ ก็วันนี้นายสัญญากับชั้นว่าจะพาชั้นไปซื้อของขวัญวันเกิดไง”

      มาเรียตอบแกมหงุดหงิด

      “เออ จริงด้วย ลืมไปเลยแฮะว่าวันนี้เธอจะอายุ 10 ขวบเท่าชั้นแล้ว ฮ่าๆๆ แก่ขึ้นอีกปีแล้วสินะ”

      “พูดมากย่ะ ไปได้แล้ว”

      “คร้าบบบบบบบผ้ม”

      คิลตอบด้วยน้ำเสียงกวนตีน ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินจูงมือมาเรียไป ทั้งสองเดินดูของทั่วตลาดไปเรื่อยๆ จนมาเรียไปสะดุดตากับแหวนที่ร้าน

      แห่งหนึ่งเข้า

      “อุ๊ย วงนี้สวยจังเลย ราคาเท่าไรหรอคะ”

      เธอรีบถามแม่ค้าทันที

      “1000 คราวจ้า วงนี้มีตำนานด้วยนะว่าถ้าชายคนไหนซื้อให้หญิงผู้เป็นที่รักแล้ว ทั้งสองจะมีความรักที่ยืนยาวตลอดกาล...”

      เมื่อมาเรียได้ฟังราคาก็ทำหน้าสลดทันที แล้วพูดขอบคุณแล้วเดินจากไป

      “ไม่เอาหรอ................”

      คิลถามตรงๆ

      “ก็มันแพงเกินไปน่ะสิ ไปดูอย่างอื่นดีกว่านะ”

      จากนั้นทั้งสองก็เดินไปรอบๆตลาดอีกหน จนในที่สุดทั้งสองก็มาหยุดพักที่ม้านั่งแห่งหนึ่งในตลาด

      “มาเรียเดี๋ยวชั้นมานะ เธอนั่งรออยู่ที่นี่แหละ”

      คิลบอกและรีบวิ่งไปทันที เค้ารีบวิ่งไปที่ร้านนั้นเนื่องจากกลัวใครจะเอาไปก่อน

      “ป้าครับผมขอซื้อแหวนวงเมื่อกี๊นี้หน่อยนะครับ.............แฮ่ก.............แฮ่ก...........”

      “น่าเสียดายจังป้าพึ่งขายไปเมื่อกี๊นี้เองจ้ะ”

      แม่ค้าบอก แต่พอเห็นสีหน้าสลดของหนุ่มน้อย แม่ค้าเลยบอกว่า

      “หนูซื้อวงนี้แทนมั๊ยล่ะ มันเป็นแหวนคู่ด้วยนะ ถ้าคู่รักคู่ไหนใส่แหวนคู่นี้ คู่รักคู่นั้นก็จะไม่แยกจากกันไงจ๊ะ สนมั๊ยล่ะ ป้าขายให้ราคา 500

      คราวจ้า”

      “เอ่อ...........ก็ได้ครับ”

      +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

      พอหลังจากที่ซื้อเสร็จเด็กหนุ่มก็รีบวิ่งไปหาสาวผู้เป็นที่รักทันที

      “เฮ้.............มาเรีย”

      “นายไปไหนมาทำไมไปนานจังเนี่ย”

      มาเรียตะโกนถาม น้ำเสียงบ่งบอกถึงความหงุดหงิด

      “รอให้ชั้นมอบแหวนวงนี้ให้ก่อนเถอะ...ฮึ ฮึ”

      คิลคิดในใจ ระหว่างที่เดินไปหาหล่อน

      ทันใดนั้นเอง คิลก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เขาอุทานขึ้นมาทันที

      \"พี่..............มาทำอะไรที่นี่...........อย่าบอกนะว่าเหยื่อคราวนี้คือ.............”

      “ใช่เหยื่อคราวนี้คือ มาเรีย ฟาเดนเทีย”

      บุรุษผู้เป็นพี่ตอบพร้อมกับวิ่งไปหามาเรีย

      “ไม่นะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พี่จะฆ่าเค้าไม่ได้นะ เพราะเค้าคือคนรักของผมนะ”

      คิลตะโกนบอกพี่ชายของตนอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่พี่ของตนกำลังจะเข้าประชิดสาวอันเป็นที่รัก ซึ่งกำลังตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนไม่

      สามารถขยับตัวหนีไปไหนทัน

      “นักฆ่าย่อมไม่มีคำว่ารัก จำไว้ให้ดีคิล”

      สิ้นคำพูดสาวผู้เป็นที่รักของนักฆ่าหนุ่มก็ล้มลงไปนอนกับพื้น เลือดนองเต็มบริเวณแห่งนั้น คิลรีบวิ่งไปที่มาเรียทันที

      “เป็นนักฆ่า ต้องไม่ใจอ่อนนะคิล ไม่เช่นนั้นจะเป็นนักฆ่าที่ดีไม่ได้ ชั้นไปก่อนล่ะ”

      สิ้นคำ นักฆ่าหนุ่มก็หายตัวไปอย่างรวดเร็ว

      “มาเรีย อย่าเป็นอะไรไปนะ นะ...นี่ไงชั้นไปซื้อแหวนคู่มาให้เธอด้วย ถ้าเราใส่แหวนคู่นี้ละแล้วเราจะไม่พรากจากกันนะ เธอจะต้องไม่เป็น

      อะไรนะ”  

      คิลบอกสาวผู้เป็นที่รักด้วยเสียงอันสั่น

      “คะ...คิล ชะ...ชั้นไม่ไหวแล้...........ชั้น..........ดะ...ดีใจจั........งเล.......ย......ที่เธอ...................ซื้................อ...........................

      แหว..................น...............วงนี้................ให้ชั้..........น......ต..แต่...........เก็บไว้ให้ค...........น........อื่นที่นายรั.................ก....ดี

      กว่านะ.........อย่ามา..................ยึ..............ด............ติ........ด..........กับชั้..........น........เล....ย..................ชั้.........................

      น........รู้ตั.............ว...............ว่าชั้น.........คง.................ไม่รอดหรอก.........................ช.......ชั้น...............อยา......................

      ก.............ให้นาย............มี............ควา.............ม...............สุขกับค.....................นที่................นา............ย....รัก................

      นะ...................ชั้...........น.................เหนื่อ.................ย..........จั............ง........................ข..........ขอ.................พัก.........

      ......................หน่อ...............................................................ย...............................นะ.................................................

      ................................................................................................................................................................................

      ............................................................................................................................\"

      สิ้นคำพูดมาเรียก็ได้หลับไปตลอดกาล

      “มาเรีย มาเรียไม่ น้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเธอต้องไม่เป็นไรสิ เธอต้องอยู่กับชั้นนะ ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

      ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

      เด็กหนุ่มเสียใจมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน....................................................

      +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

      “คุณคิล เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

      เจ้าหญิงคนงามประจำป้อมถามด้วยความเป็นห่วงเนื่องจากเห็นชายผู้เป็นที่รักเหงื่อโชก และมะเมอออกมาเสียงดัง

      “อ๊ะ!!!เอ่อ.................เรนอน ชั้นไม่ได้เป็นอะไรหรอก แค่คิดถึงใครคนนึงอยู่จนเผลอหลับไปน่ะ ว่าแต่เธอมีอะไรหรือเปล่า”

      คิลตอบ

      “ก็คุณเฟรินบอกว่าคุณคิลมีเรื่องจะคุยกับชั้นนิ..........เอ่อ.......ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นชั้นขอตัวก่อนนะคะ”

      เรนอนตอบและกำลังจะเดินไป

      “เดี๋ยวก่อนเรนอน..............ชั้นมีเรื่องจะพูดด้วย”

      คิลรั้งไว้พร้อมทั้งหยิบแหวนวงคู่นั้นขึ้นมาและใส่วงหนึ่งไว้กับนิ้วของตน

      “ชะ...ชั้นให้นะ ถะ...ถ้าเรียนจบเมื่อไร ตะ...แต่งงานกับชั้นนะ”

      คิลพูดด้วยอาการเขินมากจนหน้าแดงพร้อมยื่นแหวนวงหนึ่งให้เรนอน

      “อะ.........เอ่อ...............ได้ค่ะ................................................................”

      เรนอนตอบด้วยอาการเขินและอึ้งเพราะไม่คิดว่าคนอย่างคิลจะพูดเช่นนี้กับตน

      คิลสวมแหวนให้เรนอน และทันใดนั้นเอง

      “ยินดีด้วยจ้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

      เสียงจากเพื่อนๆชาวป้อมอัศวินดังขึ้น

      “พะ...พวกนายทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้เนี่ย”

      คิลถามตะกุกตะกักด้วยความอาย ส่วนเจ้าหญิงคนงามก็อายจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว

      “ก็แหม ชั้นเห็นนายเดินมาที่นี่ ทำหน้าเหม่อลอยไงชอบกลชั้นเลยไปพาเรนอนมาเผื่อแกจะรู้สึกดีขึ้น”

      เจ้าตัวยุ่งประจำป้อมตอบ

      “แล้วทำไมพวกนายมาอยู่ที่นี่กันหมดเลยล่ะ”

      คิลถามอีกครั้ง คราวนี้เสียงเย็นยะเยือกเหมือนเจ้าชายน้ำแข็งเบอร์ 2 ไม่มีผิด

      “ก..............ก็ไอ้เฟรินมันบอกว่ามีเรื่องหนุกๆให้ตามมา พวกชั้นก็เลยตามมาดูเนี่ยแหละ”

      กัสเป็นผู้ตอบด้วยเสียงหวาดๆ

      “แต่พวกชั้นก็ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าแกจะถึงขั้นขอแต่งงานเนี่ย ฮ่าๆๆๆ”

      ครี๊ด ธันเดอร์พูดต่อ  

      “พะพวกแกตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

      ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

      ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

      ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

      คิลซึ่งสติแตกไปด้วยความเขินก็ไล่จัดการเพื่อนร่วมป้อมทันที

      คืนนั้นคิลออกมานั่งที่ระเบียงพร้อมพึมพำว่า

      “สิ่งที่ชั้นทำ................มันไม่ผิดใช่มั๊ย........................มาเรีย........................................................\"

      \"หืม..............นี่นายบอกใครเนี่ย คิล\"

      เฟรินถามเพราะมาได้ยินพอดี คิลยิ้มก่อนตอบว่า

      \"คนรักคนแรกของชั้นไง\"

      พูดจบคิลก็เดินเข้าไปนอน ปล่อยให้เฟรินงงกับพฤติกรรมของเพื่อนซี๊ตนเอง

      \"ทำไมทีนี้มันบอกวะ\"

      +++จบ+++

      ปล.งานนี้คาโลเราไม่มีบทเลยนะเนี่ย..........................................


      *+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*

      เป็นไงกานบ้างคะ สำหรับฟิคเรื่องที่ 2 ของเรา ช่วยวิจารณ์ให้หน่อยน้า เราจาได้เอาไปปรับปรุงในเรื่องต่อไปที่จะแต่งอ่ะ และก้อขอขอบคุณ

      ทุกคนที่เข้ามาอ่านฟิคของเรา(รวมถึงบางคนที่ถูกหลอกให้เข้ามาอ่านด้วยนะ อิอิ) ช่วยติดตามฟิคเรื่องต่อไปของเราด้วยนะขอบคุณจ้ะ

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×