God Game ;; เกมนี้มีแต่พระเจ้า!?

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 : เกมของพระเจ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 ส.ค. 53




ตอนที่ 1 : เกมของพระเจ้า



ชั่วชีวิตของผมที่แสนจะโชคร้ายมันผันแปรไปตอนไหนกันนะ...คงจะเป็นตอนที่ผมโดนหมัดดุ้นๆของคุณพ่อสุดแสนน่ารักบวกกับประชาตีนเล็กน้อยล่ะมั้งนั่นสิ ถ้าพลังผมไม่ตื่นตอนนั้นก็ไม่รู้จะไปตื่นตอนไหนแล้ว แค่คิดถึงมันก็ทำให้ผมอารมณ์เสีย

“แก ใครสอนให้แกไปขโมยเงินฮะฉันสอนให้แกทำตัวอย่างนี้เรอะไอ้ลิขิต ไอ้ลูกเลว!”ผมกัดฟันแน่นจนห้อเลือดผมได้แต่พิงกำแพงอย่างอ่อนแรง เบื้องหน้าของผมคือพ่อที่กำลังตวาดและเตะผมไม่หยุด ผมได้แต่คุดคู้อยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวดน้ำหูน้ำตาไหลออกมา
ผู้ชายอย่างผมที่มีความศิลปิ์อยู่ในตัวตอนนั้นมันกำลังอินครับ ตอนนั้นทั้งโกรธทั้งเกลียดผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าผมเงินที่ผมหามาได้ถูกพ่อฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ มันคือเหตุการณ์ต่อจากที่ผมไปซื้ออุปกรณ์สีพอผมกลับมาบ้านพ่อที่กำลังจะมาขอโทษพอเห็นแบงค์พันหายใบอยู่ในกระเป๋าของผมผมยังจำได้ดี ตาของพ่อที่อ่อนลงมาทอประกายโกรธทันทีที่เห็นเงินที่ผมยื่นให้พ่อก่อนจะกระชากผมจนผมล้มลงกับพื้นก่อนจะเตะผมซ้ำจนผมจุก

“ฉันสั่งสอนให้แกทำตัวอย่างนี้เรอะ ลูกอย่างแกจะเลี้ยงไปทำไม!

คำพูดที่กรีดหัวใจเมื่อได้ยินคำพูดออกมาจากปากผู้มีพระคุณ...เงินนั่นที่ผมเก็บมาหวังจะให้พ่อมีความสุขหวังจะให้พ่อหายเครียดเรื่องเงิน แต่สิ่งที่ได้รับคือพ่อไม่ฟังสักนิดเอาแต่ด่าชี้หน้าผมปาวๆงั้นเหรอ น้ำตาที่ไหลไม่ใช่เสียใจแต่เพราะความโกรธและเกลียดมันประทุในตัวของผม...ถ้าไม่อยากเลี้ยงก็ไม่ต้องเลี้ยงเคยอ้อนวอนหรือไง ผมแทบไม่เคยขอของขวัญไม่เคยอยากจะบอกเรื่องที่ผมทุกข์ใจเพราะผมรู้ว่าพ่อเหนื่อยมามากพอแล้ว แต่สิ่งที่พ่อทำมันเกินไป...เกินไปจริงๆ

หายไปซะก็ดี ลืมผมไปซะอย่ามาจำเลยว่ามีลูกอย่างผมมีชีวิตที่แสนงี่เง่าจมไปกับการมีหนี้ท่วมหัวไปคนเดียวแล้วกัน!

ความคิดของผมดังขึ้นในหัวและก่อนที่จะรู้ว่าทำอะไรลงไปร่างของพ่อก็ล้มลงไปต่อหน้าต่อตาของผมตาของพ่อเบิกกว้างก่อนจะกลายเป็นเฉยชา ผมได้แต่มองพ่อด้วยความหวาดกลัวมือของพ่อหวังที่จะไขว่คว้าตัวผมแต่ผมกลับสลัดมือของพ่อออกด้วยความหวาดกลัว พ่อนั่งคุกเข่าอยู่ตรงพื้นต่อหน้าผมพูดพึมพำกับตัวเอง

“ฉันเป็นใครกัน ฉันเป็นใครกัน ฉันเป็นใครกัน”

พูดซ้ำไปซ้ำมาก่อนจะมองผมอ้อนวอนขอคำตอบผมได้แต่นิ่งเงียบยืนขึ้น ไม่รู้ว่าควรจะเสียใจหรือดีใจที่ได้รอดพ้นจากที่นรกนี้ แต่ผมกลับยิ้ม ยิ้มทั้งน้ำตาแล้วบอกคำตอบกับ’อดีตพ่อ

“คุณคือวรเชษ แสงวรเทพ ผู้ชายที่ไม่มีครอบครัวอยู่ตัวคนเดียวในบ้านหลังนี้มีหนี้อยู่ยี่สิบกว่าล้าน ไม่มีคนรักและแน่นอน...ไม่เคยมีลูกชายที่ชื่อลิขิต แสงวรเทพ”พ่อของผมพยักหน้าก่อนจะเดินออกจากบ้านไปผมไม่สนว่าเขาจะไปทำอะไร แต่ผมกลับยืนอยู่ในบ้านสะอื้นออกมาอย่างไม่อายใครนี่ไม่ใช่ความฝันผมรู้ดี ไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปมันจะดีหรือไม่...

แต่พลังของผมมันอาจจะทำให้ชีวิตของผมดีขึ้นก็ได้

ผมลูบหน้าเช็ดน้ำตาออกก่อนจะเดินก้าวออกมาจากบ้านซอมซ่อใครจะไปอยากอยู่กันในเมื่อมีพลังขนาดนี้แล้ว พลังของพระเจ้าใช่แล้ว...ผมคือพระเจ้า ผมขยับยิ้มสายฝนตกลงมาไม่ขาดสายเหมือนจะกรีดร้องพร้อมกับผมผมเดินไปเรื่อยจนมาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่มีคนรับใช้และยามยืนเฝ้าอยู่ นี่สิสมควรจะเป็นชีวิตของผมผมกดออดรอให้คนรับใช้เดินเข้ามาหาผมก่อนจะให้เธอจ้องดวงตาของผม

“ต่อจากนี้ไปฉันคือลูกชายของเจ้าของบ้านนี้...พาฉันไปที่ห้องนอนทีฉันต้องการพักผ่อน”

หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะพาผู้ชายแปลกหน้าอย่างผมเข้าไปในบ้านอย่างเต็มใจ หลังจากนั้นผมก็สะกดทุกคนให้อยู่ภายใต้พลังของผม ทั้งเจ้าของบ้าน ทั้งคนใช้และพวกยาม ผมผลาญทรัพย์ของพวกเขาเป็นว่าเล่นจะสนไปทำไมในเมื่อเงินพวกนี้ผมไม่ใช่เป็นคนหาว่าไหม นี่สิคือสิ่งที่ผมสมควรได้รับและเมื่อเงินของพวกเขาหมดผมก็เพียงแค่จะจากบ้านหลังนี้ไปและเดินไปหาคฤหาสณ์หลังใหม่อยู่บางทีนะ..

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

คุณอาจจะเปิดประตูรับปีศาจร้ายเข้าให้แล้ว คุณไม่มีทางปฎิเสธผมได้ถึงแม้คุณจะไม่มองตาผมแต่หูของคุณก็คงจะได้ยินเสียงนี้และตกอยู่ใต้พลังของผมเหมือนคนอื่นๆ

“ต่อจากนี้ไป...ผมคือเจ้านายของคุณ”

คุณควรจะดีใจใช่มั้ยหัวเราะสิ คุกเข่าให้ผมสิเพราะผมคือ’พระเจ้า’!

...
...


“ลิขิต...ลิขิต ไอ้ลิขิต!”ชายหนุ่มปัดมือของเพื่อนที่หวังดีแต่ตัวเขากลับคิดว่าแสนจะน่ารำคาญนัก เพื่อนข้างตัวทำเสียงสยดสยองแอบกระซิบหวังให้เพื่อนมันรีบตื่นก่อนจะโดนเฉ่งออกจากห้อง

“ไอ้ลิขิตครูมองแกตาเขียวแล้วนะเว้ยตื่นมาเรียนหน่อยซิวะ!

“แค่ครูไม่มองก็พอใช่มั้ย...”

“หา พูดบ้าอะไรของแก?”อาจารย์สอนวิชาภาษาไทยหน้าห้องยิ้มกว้างใบหน้าบึ้งตึงเมื่อครู่หายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น ไอ้แห้วเพื่อนของลิขิตทำหน้าเอ๋อก่อนจะพึมพำกับตัวเองด้วยความงุนงงว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ส่วนชายหนุ่มต้นเหตุเพียงแค่แอบลอบยิ้มก่อนจะนอนหนุนหมอนที่เขาเอามานอนในห้องโดยเฉพาะ มองไปทางนอกห้องที่มีพวกผู้หญิงกำลังรุมมองเขาเป็นการใหญ่แถมกรี๊ดกร๊าดเมื่อเขามองตอบกลับ เขากระตุกยิ้มก่อนจะโบกมือไปให้

“เขาโบกมือให้ฉันด้วยเธอเห็นไหม”

“บ้าเหรอ เขาโบกมือให้ฉันต่างหาก”

“ฉันย่ะ ฉันต่างหากฉันสวยกว่าพวกเธอตั้งเยอะ!”ลิขิตได้แต่ทำหน้าแหยเขาโบกให้กรี๊ดไม่ใช่โบกให้ทะเลาะกันซะหน่อยยักไหล่แม้ว่าจะได้ยินเสียการทะเลาะเพื่อแย่งเขา ใครได้ที่หนึ่งยังไงก็คงแค่มองเขาแล้วโบกมือตอบกลับก็แค่นั้น เพี๊ยะ! เสียงตบกับเสียงกรี๊ดกร๊าดนอกห้องทำให้ชายหนุ่มถอนหายใจมองตัวเองในกระจกหน้าต่างผมสีดำเข้มกับตาที่ถ้ามองดีๆมันจะกลายเป็นสีน้ำเงินเข้มเวลาเขาใช้พลังแต่เรื่องแค่นี้...จ้องไปที่เหล่าผู้หญิงที่กำลังตบกันอย่างเมามันอยู่หน้าห้องแล้วถอนหายใจยักไหล่

...จะเสียแรงเปลืองเวลาไปทำไมในเมื่อนี่มันไม่ใช่เรื่องที่เขาควรจะไปยุ่ง...

“ลิขิตดีจังเลยนะเว้ยแกโคตรป๊อปรู้ตัวรึเปล่า”เขาหัวเราะเมื่อแห้วบอกเขาด้วยสีหน้าแบบซึ้งใจในตัวเพื่อนรัก ไอ้ลิขิตคนนี้จะไม่รู้ได้ยังไงในเมื่อเขาเป็นคนลิขิตมันขึ้นมาเอง ปากที่กำลังกัดขนมปังในมือชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเจ้าตุ๊กตาสุนัขตัวเล็กๆที่แอบเอามาวางไว้ในเก๊ะของเขา ไอ้แห้วชะเง้อมองแล้วผิวปากจ้องหน้าเขาล้อเลียนไปมา

“ดูเหมือนจะไม่ตัดใจจากแกง่ายๆนะแม่ผู้หญิงคนนี้น่ะ แกก็เคยเขียนตอบไปแล้วว่าจะไม่ขอคบด้วยแต่ดูเหมือนเขาจะไม่อยากโดนแกสลัดรักมั้ง”ส่งเสียงสมเพชในลำคอจ้องเจ้าตุ๊กตาสุนัขที่ดูเหมือนจะทำเองทุกครั้ง คีบออกมาเหมือนขยะจนแห้วต้องตบหัวข้อหาหยิ่งแต่ลิขิตกลับทำท่าอารมณ์เสียแล้วเอาไปโยนทิ้งในถังขยะ

“แกรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงทำท่ารังเกียจ”

“เพราะแกมันหยิ่ง”

เขายิ้มประชดตอบกลับไปก่อนจะมองไปทางผู้หญิงที่กำลังยืนมองเขาอยู่หน้าห้อง หน้าตาก็น่ารักดีได้ยินมาว่าเธอก็ป๊อปพอตัวแต่ทำตัวอย่างนี้มันไม่ต่างกับ...

“เปล่า ผู้หญิงคนนี้ตามฉันไปทุกที่ตั้งแต่ห้องสมุดแถมเดินตามฉันกลับบ้านแกคิดว่าประเภทนี้เรียกว่าอะไรล่ะ?”แห้วทำท่าสยดสยองส่วนลิขิตกลับขยับยิ้มจ้องมองเพื่อนสนิทที่กลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วเฉลยคำตอบออกมา

“ไม่ต่างจากสตอลคเกอร์นายว่างั้นไหมเพื่อนรัก”

“แกน่าจะแจ้งตำรวจนะไอ้ลิขิต พวกนี้ขืนคลั่งขึ้นมาได้ฉีกอกนายกันพอดี”ลิขิตหัวเราะกับความคิดของเพื่อนรักโยกเก้าอีไปมายิ้มออกมาเห็นเป็นเรื่องขำขัน ใครจะไปฆ่าคนอย่างเขาได้กันถ้ามีก็อยากจะรู้เหมือนกันจ้องไปที่ยัยโรคจิตที่กำลังหน้าแดงจัดเมื่อเขาส่งยิ้มไปให้ เขาหาวออกมาแล้วกวาดของตรงโต๊ะเก็บเข้ากระเป๋า ไอ้แห้วที่กำลังดื่มน้ำขมวดคิ้วแล้วหันมาพูดกับเขา

“กลับเร็วอีกแล้วเหรอวะลิขิต เดี๊ยวก็สอบตกกันพอดี”

“คนอย่างฉันมันเทพไม่ตกง่ายๆหรอก”

“เออ จะคอยดูง่าแกจะรักษาอันดับหนึ่งไว้ได้นานแค่ไหนกันเชียว!”หัวเราะกับคำพูดประชดของเพื่อนรักเขาหยิบขนมปังที่ยังกินไม่เสร็จยัดคำเดียวเข้าปากให้หมด เดินออกจากห้องไปไม่วายมองยัยโรคจิตที่มองเขาตาเป็นมันให้ตายสิ ขนลุกจริงแฮะจ้องหน้ายัยนั่นอยู่ซักพักหัวก็ประมวลผลว่าควรจะใช้พลังของเขาสั่งเธอให้เลิกตามดีไหม

“คะ คือว่า...ขอ...”

“หืม?

“ขอถุงขนมปังให้ฉันได้มั้ยคะ!”ทำหน้างงเต๊กอยู่ชั่วคราวจ้องไปตามที่สายตาของผู้หญิงตรงหน้าเขากำลังมองอยู่ถุงขนมปังที่เขากำลังจะทิ้งลงไปในถังขยะเขาชะงักค้างอยู่ชั่วครู่ ยัยนี่มันโรคจิตของแท้เลยให้ตายสิ! สบถอยู่ในใจตัวแข๊งขึ้นมาเมื่อเธอเลื่อนสายตามาจ้องหน้าเขาแล้วก็ยิ้ม

“ฉันน่ะชอบคุณมากค่ะ ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณค่ะทั้งสิ่งที่คุณชอบและไม่ชอบ ท่านลิขิตฉันน่ะนะอยากจะเป็นเจ้าสาวของคุณอยากจะทำให้คุณมีความสุข อ๊ะ เจ้าสุนัขที่ให้คุณไปมัน...”

ท่านลิขิต...ท่านลิขิตงั้นเหรอ! ยัยนี่เถิดทูนเขาขนาดเรียกไอ้ลิขิตว่าท่านเลยงั้นเหรอ จ้องไปที่ปฎิกริยาของแม่คุณที่เห็นตุ๊กตาสุนัขที่เธอเย็บกับมือลงไปนอนเล่นอยู่ในถังขยะเดินถอยออกมาเล็กน้อยแต่ตาก็จับจ้องอยู่ที่ผู้หญิงที่กำลังจ้องลึกลงไปในถังขยะ ตาสีเขียวของเธอหรี่ลงเล็กน้อยแล้วก็ส่งยิ้มมาทางเขาโบกไม้โบกมือก่อนจะหัวเราะแหะ แหะส่งให้เขา

“ไม่ต้องห่วงนะคะท่านลิขิตคุณคงจะเผลอทำมันตกลงไปซินะคะ เดี๊ยวพรุ่งนี้ฉันก็เย็บใหม่ให้คุณเองล่ะค่ะ ฉันรู้ค่ะว่าคุณไม่ได้ตั้งใจคุณน่ะนะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของฉันเลยค่ะคุณน่ะ...ไม่ต่างไปจาก ...ใช่แล้วค่ะ คุณน่ะไม่ต่างไปจากพระเจ้าของฉันเลยค่ะ ทุกอย่างของคุณฉันรู้หมดค่ะฉันรู้ว่าบ้านคุณอยู่ไหน เบอร์มือถือคุณฉันก็รู้แต่ฉันไม่กล้าโทรหาเพราะกลัวว่าคุณจะรำคาญ...”

เขานิ่งไปพักใหญ่มองผู้หญิงตรงหน้าที่บอกว่าเธอรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขาและเชื่อว่าเขาเป็นพระเจ้าของเธอ ถ้าเป็นคนทั่วไปอาจจะคิดว่าแม่นี่เป็นบ้าและรีบเดินหนีแต่บังเอิญว่าเป็นเขานี่สิ ลิขิตขยับยิ้มให้ผู้หญิงตรงหน้า เธอจ้องเขานิ่งแล้วยิ้มตามเขา

“เธอชื่ออะไรล่ะฮึ?

“ชั้นเหรอคะฉันชื่อสานฝันค่ะ ดีใจจังเลยค่ะที่ท่านลิขิตเป็นฝ่ายถามชื่อชั้น!”ลิขิตแสร้งหัวเราะตามเธอไปด้วยชวนให้เธอกลับบ้านไปด้วย และแน่นอนสานฝันไม่รีรอที่จะรีบทำตามที่เขาบอกทั้งที่ลิขิตยังไม่ได้ใช้พลังกับเธอเลยแม้แต่น้อยทั้งที่ยังเป็นช่วงพักกลางวันไม่ถึงเวลาเลิกเรียนแต่เธอกลับรีบไปเก็บของเพื่อเดินกลับบ้านพร้อมเขา

ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าของเขากับสานฝันดังกระทบพื้นเขาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าเขาเธอกำลังยิ้มอย่างมีความสุขเหมือนเด็กเล็กได้ของเล่น เขาเงียบไปสักพักแล้วถามเธอ

“สานฝันเธอบอกว่ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับชั้นเธอรู้อะไรเกี่ยวกับฉันบ้าง?

“คุณน่ะเป็นนักเรียนดีเด่น เวลาเรียนคุณมันจะเหม่ออยู่เสมอของชอบจะเป็นอาหารรสชาติจืด เวลาคุณมีความสุขมักจะไม่ค่อยแสดงออก เวลาที่คุณเล่นกีฬาคุณมักจะพกขวดน้ำไว้กินแก้ร้อนค่ะ ฉันรู้เรื่องของคุณมากมายเลยค่ะ ขนมหวานที่คุณชอบ อาหารที่คุณชอบ สิ่งที่คุณทำเป็นประจำ”

“...เธอรู้แค่นั้นสินะมีอีกไหมที่เธอรู้เกี่ยวกับฉัน”

“อะ เอ่อคือว่าฉัน...ฉัน...คือว่า..”สานฝันได้แต่อึกอักจนลิขิตเผลอหัวเราะออกมาให้ตายซิ เขาก็ไม่ได้คาดคั้นขนาดนั้นซะหน่อยเธอน่ะไม่ได้รู้เรื่องของเขาเลยสักนิดเขาลูบหัวสานฝันก่อนจะส่งยิ้มจอมปลอมมาให้เมื่อนึกเรื่องสนุกๆออก

“สานฝันมีอีกหลายเรื่องที่เธอไม่รู้เกี่ยวกับฉัน อยากจะลองหาดูไหมล่ะ”สานฝันรีบพยักหน้าทันทีจนเขาต้องยิ้มกว้างมากเข้าไปใหญ่ให้ตายซิ แสนซื่อซะจนน่าตกใจจริงๆเกมนี้มันน่าสนุกดีแฮะ

“ถ้าเธอหาเจอฉันจะให้เธออยู่เคียงข้างฉันถือเป็นของขวัญ หาให้เจอล่ะสานฝันเพราะเมื่อเธอเจอเมื่อไหร่...สิ่งที่เธอเชื่อน่ะมันคือความจริง”สานฝันพยักหน้าหงึกหงักเขาโบกมือลาเธอที่ทางแยกก่อนจะถอนหายใจเผลอยิ้มออกมาเดินเล่นอยู่ในสวนสาธารณะชั่วคราวหยุดยืนอยู่หน้าลานน้ำพุเหม่อมองท้องฟ้าที่กว้างใหญ่เผลอเอื้อมมือหมายจะคว้าท้องฟ้านั้นให้มาอยู่ในมือทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าคงจะมิสามารถทำได้

“เป็นคนที่แสนจะทะเยอทะยานจนน่าใจหายนะนายน่ะ เรียกว่าน่ายกย่องหรือน่าสมเพชดีล่ะฮึคุณแมวขโมยของบ้านวิเศษฐา”ชะงักไปเล็กน้อยหันหลังกลับไปอยากจะเห็นหน้าไอ้คนที่มาว่าว่าเขาเป็นแมวขโมยขมวดคิ้วเมื่อเห็นไอ้หน้าหล่อคนนึงกำลังส่งยิ้มมาให้

ผมสีน้ำตาลอ่อนกับลักยิ้มทำให้หมอนี่ดูดีจนน่าหมั่นไส้ตาสีฟ้าอ่อนกำลังทอแสงเจ้าเล่ห์จนเขาต้องเอะใจ แต่ก็ใส่หน้ากากเข้าหาส่งยิ้มจอมปลอมให้พูดด้วยความใจเย็นแม้ว่าในใจกลับไม่ถูกชะตาตั้งแต่คำแรกที่มาพูดกับเขาแล้ว

“ผมไม่เข้าใจความหมายของคุณเลยนะครับ แมวขโมยงั้นเหรอผมไม่ใช่แมวขโมยซะหน่อยผมน่ะเป็นลูกชายของเจ้าของบ้านวิเศษฐานะครับ”เสียงตอบรับกลับเป็นเสียงหัวเราะแสดงความขำขัน เจ้าคนไร้มารยาทที่อายุน่าจะเท่ากับเขาหรือไม่ก็ไม่ห่างเท่าไรนักนั่นชี้หน้าเขาแล้วขำแบบเอาเป็นเอาตายไอ้น้ำจากน้ำพุมันทำให้ตัวของเขารู้สึกเย็นสบายก็จริงแต่ใจของเขาตอนนี้มันเริ่มคุกรุ่นรอยยิ้มเริ่มกระตุกเล็กน้อยแต่ก็ยังควบคุมอารมณ์เอาไว้ได้ จนในที่สุดเมื่อคู่สนทนาหยุดขำแต่ก็ยังมองเขายิ้มๆอยู่เอ่ยคำสนทนาที่ทำให้เขาเริ่มเอะใจ

“เพราะอย่างนั้นไงล่ะนายถึงเป็นแมวขโมยของบ้านวิเศษฐา”

“...หมายความว่ายังไงครับ?”ผู้ชายตรงหน้าของลิขิตกระตุกยิ้มก่อนจะทำสีหน้ายียวนเดินเข้ามาใกล้แล้วพูดคำตอบที่ทำให้เขาเบิกตากว้าง

“ปลอมตัวไปเป็นลูกชายเขามากี่บ้านแล้วล่ะนายน่ะ ให้ตายซิฉันอยากรู้จริงๆเลยว่าพลังของนายคืออะไรคงจะเป็นพลังให้คนอื่นทำตามคำสั่งสินะ”ดวงตาสีฟ้าอ่อนนั่นเหมือนกำลังจะเค้นความจริงออกมาจากเขาให้จงได้ นัยน์ตาสีดำของลิขิตหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะแสร้งทำเป็นหัวเราะเหมือนเรื่องขำขันจนเจ้าผู้ชายแปลกหน้าทำหน้าเหวอ

“นายพูดอะไรน่ะถ้าฉันไม่ใช่ลูกชายของบ้านวิเศษฐาแล้วนายคิดว่าฉันเป็นใครล่ะฮึ เป็นลูกบุญธรรมหรือไงไม่ขำเลยนะ แล้วอีกอย่างฉันไม่มีเวลาพอจะมาคุยกับคนแปลกหน้าอย่างนายขอตัวก่อน”เดินผละจากเจ้าผู้ชายแปลกหน้าทันทีที่หันหลังกลับไปรีบเดินออกห่างจากเจ้านั่นให้มากที่สุดปากก็เม้มนั่นขบคิดว่าผู้ชายคนนั้นรู้ได้ยังไงกัน เขาทำตัวน่าสงสัยงั้นหรือก็ไม่ใช่

“ถึงนายจะหนีฉันไปยังไงฉันก็หานายเจออยู่ดีเพราะเราเป็นพวกเดียวกัน”

“แล้วเพื่อไม่ให้คราวหน้าเราเป็นคนแปลกหน้ากันอีกชื่อของฉันคือนาที’’”ยืนนิ่งอยู่พักใหญ่ก่อนจะออกเดินไม่สนใจผู้ชายข้างหลังที่กำลังยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ตาสีเขียวน้ำทะเลนั่นกำลังหรี่ลงเล็กน้อยแล้วพึมพำกับตัวเองก่อนจะออกเดินไปในทางของตัวเอง

“...มีพลังเยอะซะเปล่าแต่กลับไม่รู้สึกถึงการเริ่มต้นของเกม...ช่างเป็นคนที่โง่เง่าหรือไม่สนโลกคำไหนมันจะเหมาะกว่ากันนะ”

อีกด้านหนึ่งลิขิตก็เดินกระทืบเท้าไปมาด้วยความหงุดหงิด หมอนั่นมันทำให้เขารู้สึกสังหรณ์แปลกๆเหมือนกับว่ามีลางสังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นมาว่าแล้วคิ้วก็ขมวดอย่างไม่สบอารมณ์ทั้งท่าทางเหมือนอยู่เหนือเขาและคำพูดที่เป็นปริศนานั่น...

เพราะเราเป็นพวกเดียวกัน

“ยินดีต้อนรับกลับค่ะคุณลิขิต”แม่บ้านและยามก้มหัวให้เขา ลิขิตเดินเลยผ่านไม่สนใจสงบสติอารมณ์โยนกระเป๋าเรียนไว้ตรงโซฟา พูดมาได้ว่าเป็นพวกเดียวกันคนอย่างเขาเนี่ยนะ เด็กหนุ่มที่มีพลังที่คนอื่นไม่มี เป็นพระเจ้า...จะมีคนเป็นเหมือนเขาไปได้ยังไงกัน

ใช่แล้วไอ้หมอนั่นที่มีชื่อว่านาทีต้องหลอกเขาแน่ ในโลกใบนี้เราจะไม่สามารถเชื่อใจใครได้อีกแล้ว แต่เพียงคนเดียวที่คนอย่างเขา... พระเจ้าคนนี้รู้ดีว่าจะไม่มีวันโกหกหรือทรยศเขาเป็นอันขาดเพราะเขาให้ทุกสิ่งกับหมอนั่นเลี้ยงดูอย่างดีคอยเป็นเพื่อนรัก ไม่ใช่เพราะสมเพชแต่เป็นเพราะมิตรภาพ เขาเดินไปที่ห้องๆหนึ่งก่อนจะเปิดประตูข้างในห้องนั้นเป็นสีขาวล้วนดอกกุหลาบสีขาวที่ตกแต่งห้องไว้อย่างสวยงามตรงเตียงนอนมีผู้ชายที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลิขิตกำลังนั่งดูทีวีอยู่เมื่อรู้ว่ามีผู้มาเยือน นัยน์ตาสีฟ้าเหมือนน้ำทะเลก็กวาดตามองมาทางลิขิตที่หนึ่งยิ้มกว้างให้เขา

“ฉันกลับมาแล้ว...เหนือเมฆ








Next lie (คำโกหกต่อไป) :

ดาดฟ้า ชายหนุ่มปริศนา สาวน้อยผู้หลงใหลในรัก
เรื่องราวได้มาถึง'จุดเปลี่ยน'แล้ว!
"ถ้ามันเป็นเกมยังไงฉันก็ต้องชนะ...ถ้าเป็นไปได้ก็ลองส่งคนที่แข็งแกร่งกว่าฉันมาซิ!"
ความผิดพลาดของมนุษย์ที่เชื่อว่าตนคือพระเจ้า
ได้ทำให้เกิดปีศาจร้ายขึ้นมาอีกตน!



Writer Talk :...
...
ทำไมทุกคนต่างคิดว่าลิขิตนั้นเหมือนลูลูชหว่า มันคล้ายกันขนาดนั้นเลยเหรอ- -;;
ในหัวไม่เคยคิดถึงอิมเมจลูลูชเลยนะเนี่ย แต่ก็ดีลู่มันดังงั้นนิยายเรื่องนี้ก็คงดังไม่ต่างกัน (เข้าข้างตัวเองเรียบร้อย-..-)
แอบดีใจที่มีคนติดตามขอบคุณมากนะคะ ><!
นิยายเรื่องนี้โผล่มาแล้วหนึ่ง แม่หญิงสโตลคเกอร์-..- ต่อไปใครจะโผล่ออกมาอีกนะ?
(โปรดอย่าคิดเกลียดแม่หญิงคนนี้เพราะแม่นี้ล่ะ...ตัวละครสำคัญในภายภาคหน้า!)
และโปรดอย่าคิดว่าเธอคือนางเอก เพราะนิยายเรื่องนี้...นางเอก..ยังไม่ได้คิดเลยอาจจะไม่มีก็ได้.- -;;



47 ความคิดเห็น

  1. #45 I'M iDear (@sonokoclub) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2554 / 17:45
    ลิขิตมีพลังคล้ายลูลูชเลย
    อ่านแล้วคิดถึงลูลูชจัง เฮ้อ
    #45
    0
  2. #32 Darkerisis,The_DeathGod (@NWphoenix) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2553 / 13:14
    นึกถึงลูลู่...  แต่ลิขิต...เอ่อ  ขออภัยที่พูดตรงๆ  ลิขิตนะโง่กว่าลูลู่เยอะเลย...
    #32
    0
  3. #27 ✖HK\'I✖ (@holepalmz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2553 / 21:14
    อัพครบ 100% รึยังครับเนี่ย = * =
    ผมว่า แต่งใส่ ไมโครซอฟท์เวิดดีกว่านะครับ :D

    แล้วก็ต้องเป็น ห้ามก๊อปสักทีเถอะครับ = =a
    #27
    0
  4. #26 Alcalio (@warriorwithin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2553 / 20:56

    งืม...  เนื้อเรื่องน่าสนดีนะ  แต่ว่า...
    ถ้ามีการเยื้องตัวหนังสือหน่อยน่าจะดีนะ (ผมว่า)


    แล้วจะตามอ่านนะครับ....

    #26
    0
  5. #25 ✖HK'I✖ (@holepalmz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2553 / 10:09
    ผมว่าไม่เหมือนลู่ น่า 
    เพราะลู่ไม่ได้เห็นแก่ตัวขนาดนี้ =*=

    ตั้งเป็นห้ามก๊อปสิครับ แบบนี้เดี๋ยวก็มีคนเอาไปหรอกน๊า 
    (เตือนด้วยความหวังดีครับ เคยโดน =*=)

    พิมพ์ เดี๋ยว อย่างงี้นะครับ ไม่ใช่ เดี๊ยว มันผิดหลักนะครับ
    แล้วก็คำว่า แข็ง อย่างงี้นะครับ ไม่ใช่ แข๊ง 
    =*= อย่าพิมพ์ตามความเคยชิน พิมพ์ตามหลักการ

    พวกประโยคที่ไว้ใช้บรรยายสถานการณ์ ต่างๆ 
    ควรใช้คำพูดตามหลักการหรือคำพูดที่อยู่ลักษณะที่มีความเป็นทางการหน่อยนะครับ

    ส่วนบทสทนาต่างๆ ระหว่างตัวละคร ควรใช้คำพูดที่เราพูดทุกๆวันได้ครับ 
    มันจะช่วยให้ตัวละครดูไม่เคร่งเครียด

    ย่อหน้ายังอ่านยากอยู่นะครับ = =a
    เพราะตัวหนังสือ มันติดกันเกินไป 
    ควรจะเว้นวรรคบ้าง ทำตัวหนังสือให้ห่างกันบ้าง
    กด enter บ้างนะครับ ไม่จำเป็นต้องให้ติดขนาดนี้นะครับ 
    :D


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 พฤษภาคม 2553 / 10:09
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 21 พฤษภาคม 2553 / 21:12
    #25
    0
  6. #24 ZeRyu-_- (@ZeRill) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2553 / 14:30
    เหมือนลูลูซหรอนั่น??

    เราว่าไม่เหมือนนะ=_=;;
    #24
    0
  7. #23 Feril (@light_blue) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2553 / 12:01

    ในฐานะสาวกลูลูชอีกคน
    ผมก็ว่าไม่เหมือนครับ : )

    แต่งได้ดีนะครับ เนื้อเรื่องน่าสนใจ น่าติดตาม
    แต่ยังบอกอะไรไม่ค่อยได้หรอกครับ
    เพราะนี่เพิ่งจะสองบทเอง

    ยังไงก็อัพเรวๆ นะ
    ผมขอถือโอกาสแปะนิยายหน่อย
    เดี๋ยวผมเอาของเธอไปแปะบ้าง แลกกันๆ : )

     อ่าน+เม้นด้วยนะ!

    #23
    0
  8. #21 kino (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2553 / 21:43
    ลงต่อเร็วๆน่ะจ๊ะ
    #21
    0
  9. #20 LelouchLamperouge (@code-geass) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2553 / 20:19
    ลูลูซเหรอครับ?.... ขอบอกว่าคนละเรื่องเลยครับ = =

    บางส่วนอาจจะว่าเหมือนกันแต่ผมว่าไม่เหมือนแน่นอน... แต่นี่มันแค่ความคิดผมนะครับ คนอื่นจะว่ายังไงก็ไม่ว่ากัน ^^

    Edit เล็กน้อย :: แต่เรปแรกภาพนั่นมันชุดของลูลููซนี่นา!!?

    เอ่อ... คำผิดในตอนนี้ได้แก่...

    กำลังจะมาขอโทษพอเห็นแบงค์พันหายใบอยู่ในกระเป๋าของผมผมยังจำได้ ดี

    หาย - หลาย

    “เออ จะคอยดูง่าแกจะรักษาอันดับหนึ่งไว้ได้นานแค่ไหนกันเชียว!”

    ง่า - ว่า

    สบถอยู่ในใจตัวแข๊งขึ้นมาเมื่อเธอเลื่อนสายตามาจ้องหน้าเขาแล้วก็ ยิ้ม

    แข๊ง - แข็ง

    เดี๊ยวพรุ่งนี้ฉันก็เย็บใหม่ให้คุณเองล่ะค่ะ

    เดี๊ยว - เดี๋ยว

    ส่วนล่างก็ด้วยนะครับ...

    เดี๊ยวมาต่อค่ะ

    น่ะครับ

    อืม.... ผมว่าสนุกดีนะครับ แต่รู้สึกเหมือนว่าเนื้อเรื่องมันจะเดินช้าไปสักหน่อย... ไม่เป็นไรครับ มันแล้วแต่ความถนัดของนักแต่งแต่ละคน

    สำหรับตอนนี้ ไปก่อนละครับ ^^

    ------------------------------------------------

    อ๋า.... ขอโปรโมตของผมสักหน่อยนะครับ ไม่มีคนอ่านเลย แฮะๆ

    http://writer.dek-d.com/code-geass/writer/view.php?id=617401

    ขอให้แต่งด้วยความสนุกนะครับ ^^


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 พฤษภาคม 2553 / 23:10
    #20
    0
  10. #18 Beel (@momonorth) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2553 / 19:34

    ไม่น่าใช่ลูลุซนะผมว่า เพราะลูลุซฉลาดสุดๆแต่ผมว่าลิขิตเหมือน ไลซ์ มากกว่า

    #18
    0
  11. #14 Fhal2a (@illreris) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2553 / 16:33
    ลูลุซเลยจ้ะ รออ่านต่อค่ะ ยังไม่ขึ้นเรื่องตามอินโทรเลย
    #14
    0