ฮูหยินเอก 老婆

ตอนที่ 13 : 第七章 ข้ามาเป็นแขก มิใช่สะใภ้ของท่าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34,270
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,689 ครั้ง
    5 ธ.ค. 62

ฮูหยินผู้เฒ่านั่งลงกลางห้องโถง ดวงตายังเพ่งมองไปยังอวิ๋นเทียนอี้ที่ถูกมารดาของเขาจูงมือไว้ไม่ยอมปล่อย เวลาไม่นานองค์หญิงผิงหยางก็ถูกเชิญให้มาร่วมสนทนาด้วย บัดนี้ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าจึงขนาบด้วยอนุภรรยาทั้งสองของจ้าวเฟิงเยี่ยน


อวิ๋นถิงช้อนสายตาขึ้นมองด้วยความเรียบเฉย หลังจากนั้นจึงคุกเข่าลงและโค้งตัวเพื่อคำนับโดยมีอวิ๋นเทียนอี้มองอย่างสนใจและกระทำความเคารพไม่ต่างจากมารดาในขณะที่เหมยกั๋วเองถึงแม้จะมีท่าทีไม่พอใจนักแต่ก็ทำความเคารพตามมารยาท


ทันทีที่ยืดตัวตรงขึ้น อวิ๋นถิงก็โอบร่างบุตรชายให้ลุกขึ้นยืนโดยไม่รอคำอนุญาตจากฮูหยินผู้เฒ่า เป็นเช่นนั้นแล้วทำให้อีกฝ่ายหางตากระตุกด้วยความไม่พอใจ


“ข้ายังมิอนุญาตให้เจ้าลุกขึ้น”


มู่ลี่เจินได้ยินดังนั้นจึงเป็นฝ่ายเอ่ยสำทับขึ้นบ้าง นัยน์ตายังฉายแววแค้นเคืองไปยังเด็กชายข้างกายนางอีกด้วย


“แม่นางอวิ๋น ท่านแสดงกิริยาลบหลู่ท่านแม่มากเกินไปแล้ว”


จงใจเรียกอีกฝ่ายด้วยถ้อยคำห่างเหินราวกับจะตอกย้ำว่าสถานะในบ้านหลังนี้นางมิใช้ภรรยาเอกของจ้าวเฟิงเยี่ยนอีกแล้ว


หากแต่วาจาตำหนิติเตียนนั่น หาได้ทำให้อวิ๋นถิงตัวสั่นกลัวหรือหน้าซีดเซียวราวกับที่เคยเป็นอีกแล้ว นางเพียงเชิดริมฝีปากขึ้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มอยู่บ้าง


“เรียนฮูหยินผู้เฒ่า ครั้งนี้ข้า เหมยกั๋วและลูกชายของข้ามาเป็นแขกของท่านโหว ซึ่งท่านโหวเดินทางไปรับด้วยตนเอง ท่านที่เป็นถึงผู้อาวุโสของที่นี่ ย่อมต้องต้อนรับขับสู้อย่างดีมิใช่หรือเจ้าคะ”


ประโยคนั้นมิได้มีแววคุกคามใดๆ น้ำเสียงเรียบง่ายแว่วหวานทว่ากลับเต็มไปด้วยความเยาะหยันจนคนฟังสะอึก


ไม่เว้นแม้กระทั่งจ้าวเฟิงเยี่ยนที่เหลือบตามองนางอย่างครุ่นคิดและรู้สึกพิศวงอยู่หลายส่วน  แต่นั่นกลับมิได้ทำให้เขามีโทสะเลยสักนิด แต่กลับรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างยิ่งที่ในที่สุดนางรู้จักปกป้องตัวเองแล้ว!


“เจ้า!!


ฮูหยินผู้เฒ่าหายใจหอบด้วยความกรุ่นโกรธ หลังจากนั้นจึงเบือนใบหน้าไปยังบุตรชาย


“เยี่ยนเอ๋อร์!  แขกของเจ้าลบหลู่แม่ เจ้าจะจัดการให้แม่อย่างไร”


จ้าวเฟิงเยี่ยนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์มองใบหน้าแดงสลับคล้ำของมารดาอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย จากนั้นจึงเห็นอวิ๋นถิงขบกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด


เขาเพียงโค้งศีรษะลงเล็กน้อย


“ท่านแม่ อวิ๋นถิง อี้เอ๋อร์และแม่นางเหมยมาเป็นแขกของลูก ท่านแม่โปรดต้อนรับพวกนางด้วย...”


สิ้นคำพูดไม่แม้กระทั่งฮูหยินผู้เฒ่าที่อ้าปากค้าง กลืนคำพูดลงคอแทบไม่ทัน แม้กระทั่งอวิ๋นถิงและเหมยกั๋วต่างหันขวับมามองร่างสูงใหญ่ด้วยแววตาแปลกประหลาดราวกับเขาคือตัวปลอมอย่างไรอย่างนั้น!


ที่ผ่านมาแม้พวกนางจะถูกคนในจวนนี้ทำร้ายมากเพียงใด เขาก็ได้แต่มองอย่างเฉยชาและปล่อยผ่าน คราวนี้ผีเข้าหรือไม่ถึงได้พูดคล้ายจะปกป้องพวกนาง


ท่าทางคงออกรบจนสมองฟั่นเฟืองไปหมดแล้วกระมัง?


“เยี่ยนเอ๋อร์?”


ฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้วมอง กัดฟันแน่น


องค์หญิงผิงหยางที่นั่งปิดปากเงียบเชียบมาตั้งแต่ต้นใบหน้าคลายลง นางไม่รู้หรอกว่าเหตุใดฮูหยินผู้เฒ่าถึงชังอวิ๋นถิงนัก แต่นางก็หาได้สัมผัสถึงความเลวร้ายของอีกฝ่าย


“หากมีสิ่งใดขาดเหลือ แม่นางอวิ๋นแจ้งข้าได้”


สิ้นประโยคหวานและเต็มไปด้วยไมตรีนั้นยิ่งทำให้มู่ลี่เจินหันไปมองอย่างคุกรุ่น องค์หญิงบ้านี่วันๆ เอาแต่เขียนตำรา อ่านหนังสืออยู่ในห้องกลับผูกสัมพันธไมตรีกับอวิ๋นถิงผู้นี้?


“พี่เยี่ยน แต่ว่า...” มู่ลี่เจินโคลงศีรษะ หมดคำพูดขั่วขณะ


จ้าวเฟิงเยี่ยนมองปฏกิริยาของทุกคนแล้วก็ได้แต่ทอดถอนหายใจเฮือกหนึ่ง รีบกล่าวตัดบท


“ยามนี้ดึกมากแล้ว ท่านแม่พักผ่อนก่อนเถิดขอรับ”


ไม่ว่าเปล่ายังคว้าเอาต้นแขนของอวิ๋นถิงติดมือมาพร้อมๆ กับกึ่งรั้งร่างบอบบางให้เดินตามมาในที ในขณะที่นางเองก็ได้แต่ถลึงตามองด้วยความงุนงง เขาคิดจะทำอะไรกันแน่!


ฮูหยินผู้เฒ่ามองตามออกไปอย่างนิ่งงัน เมื่อได้สติถึงได้เปรยออกมาเสียงเบา หากแต่คนที่อยู่รอบกายก็ยังได้ยินชัดเจน


“ใช่แน่ๆ นั่นคือหลานของข้า”


มู่ลี่เจินย่นคิ้วเข้าหากันอย่างไม่พอใจอยู่บ้าง


“ท่านแม่มั่นใจได้อย่างไร เด็กนั่นอาจจะเป็นลูกของนางกับบุรุษอื่นก็ได้”


“ไม่...ไม่ใช่แน่นอน” ฮูหยินผู้เฒ่าดวงตาเป็นประกาย ในที่สุดชีวิตนี้นางก็ยังมีบุญพอที่จะเห็นหน้าทายาทของสกุลจ้าว “เด็กคนนั้นหน้าตาเหมือนเยี่ยนเอ๋อร์ตอนเยาว์วัยไม่มีผิด เขาคือหลานชายของข้า”


“ท่านแม่จะยอมรับนางกลับมาเป็นสะใภ้เอกหรือเจ้าคะ”


น้ำเสียงที่ใช้ถามนั้นติดจะห้วนอยู่บ้าง ดวงตาคนพูดเต็มไปด้วยความแค้นเคือง


ฮูหยินผู้เฒ่ากระตุกริมฝีปากขึ้นข้างหนึ่งอย่างชั่วร้ายอยู่บ้าง


“หลานข้าก็ส่วนหลานข้า อย่างไรเสียข้าจะมียอมรับคนสกุลอวิ๋น”


องค์หญิงผิงหยางที่นั่งฟังอยู่นั้นได้แต่ถอนหายใจอย่างไม่เห็นด้วย หลังจากนั้นจึงกล่าวลาและกลับไปที่ห้องโดยไม่คิดออกปากออกเสียงใดๆ ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมานางเองก็เริ่มจะเข้าใจอวิ๋นถิงบ้างแล้ว หากเป็นนางคงไม่อยู่ให้โขกสับถึงสามปี!


------------------------------------------ 

เมื่อออกมาถึงทางแยกและหลุดพ้นสายตาผู้คนมาแล้ว อวิ๋นถิงถึงได้สติและสะบัดมือใหญ่ของอีกฝ่ายออก รั้งร่างบุตรชายเข้ามาอย่างหวงแหน จ้าวเฟิงเยี่ยนเห็นดังนั้นจึงปล่อยนางออกแต่โดยดี


“เจ้าไปพักที่เรือนเดิมของเจ้าเถอะ”


เสียงทุ้มเอ่ยคล้ายออกคำสั่งอยู่บ้างตามความเคยชิน หากแต่ประโยคนั้นกลับทำให้อวิ๋นถิงตาถลน เรือนหอมหมื่นลี้คือเรือนใหญ่ที่สุดในจวนแม่ทัพ หากอิงจากความเป็นจริงแล้วควรจะเป็นเรือนของจ้าวเฟิงเยี่ยนและภรรยาเอกจึงจะถูก


หย่าขาดกับนางมาถึงห้าปี เป็นเช่นนั้นเขาก็ควรจะแต่งตั้งมู่ลี่เจินหรือไม่ก็องค์หญิงผิงหยางเป็นภรรยาเอกแทนนางแล้วมิใช่หรือ


เหมือนจ้าวเฟิงเยี่ยนจะอ่านสีหน้าของนางออก เขามองนางแน่นิ่ง


“ข้ายังมิได้แต่งตั้งภรรยาเอกแทนเจ้า”


---------------------------------

เรารู้ว่าทุกคนโกรธอิตาโหวเย่ แต่อย่าเพิ่งขับไสไล่ส่งกันเลย 555

อ่านคอมเม้นก็จะจุกๆ บ้าง แต่คิดในแง่ดีว่าคนอ่านคงอิน ฮ่าา

อิตาโหวไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนคิดน้าาา ไรท์จะพยายามเฉลยไปเรื่อยๆ ค่ะว่าที่แท้แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ขอขอบคุณทุกๆๆ กำลังใจมากมายเลยค่า ^^


ปล. ใครที่ห่วงกลัวว่าน้องจะใจอ่อน ไรท์ไม่ให้อิตาโหวแอ้มน้องง่ายๆ หรอกค่าาา ทำเค้าไว้เยอะ เวรกรรมต้องตามสนอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.689K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

967 ความคิดเห็น

  1. #960 noname00121 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:20
    เบื่อนิยายที่ทำเป็นหย่าแล้วสุดท้ายกลับมารักกัน แล้วจะหย่าหาอะไร
    #960
    0
  2. #947 chew2007 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 13:55
    ให้พระเอกเป็นคนอื่นเถอะ ถูกไล่ออกจากบ้านมาเป็นคนเร่ร่อนตอนท้องอ่อนๆแถมร่างกายไม่แข็งแรงมากๆด้วย แถมแบบ นั่นลูกเค้า เค้าเป็นคนคลอดเค้าเป็นคนเลี้ยงเค้าเป็นคนสั่งสอนดูแลมาตลอด คุณมีสิทธิ์อะไรจะมาแย่งเค้าไป? ไม่ใช่คุณหรอที่ำล่เค้าออกไปเร่ร่อนตายข้างนอก? ไม่ใช่คุณหรอกหรอที่รังแกเค้าจนอยู่แทบไม่ได้? รู้ว่าเกลียดนะ เข้าใจนะว่าเจอแบบนี้แล้วเกลียดคนตระกูลนี้ก็สมเหตุสมผลอยู่อะ แต่นี่คือ? เลวไปปะ? คือหลานคุณไม่มีเลือดสกุลอวิ๋นหรอ? เกลียดนักนิคนสกุลอวิ๋นน่ะ งั้นก็อย่าไปยุ่งกับน้องเค้า อย่าให้น้องเค้าต้องมารับรู้ถึงความสกปรกของจิตใจพวกคุณเลย สงสาร ยังเด็กอยู่แต่ต้องมาเห็นย่าตัวเองที่ทำตัวแบบ.... อีกอย่างถิงถิงก็ไม่ได้ทำอะไรให้นะ รู้ว่าไม่ไว้ใจรู้ว่าแค้นแต่แบบ ลงกับคนที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรมากอย่างได้แย่มากอะ คนๆนึงที่ไม่รู้อะไรต้องแต่งให้บ้านๆนึงที่จงเกลียดจงชังบ้านตัวเอง ถูกรังแกใส่ร้ายสารพัด แต่ก็ยอมมาจนถึง 3 ปีเพื่อทดแทนบุญคุณ สุดท้ายโดยรังเกียจแถมจะโดนแย่งลูกตัวเองอีก ควรรู้สึกไง? ดีใจงี้หรอ? แบบ โอ้โห สักครั้งได้เป็นเกียรติคลอดลูกให้ท่านแม่ทัพงี้หรอ? ประสาท
    #947
    4
    • #947-1 Pattida43(จากตอนที่ 13)
      9 กรกฎาคม 2563 / 16:19
      จริงๆ เลิกรักด้วยเถอะ จะกลับมาทำไม
      #947-1
    • #947-2 junhoeluv(จากตอนที่ 13)
      10 กรกฎาคม 2563 / 15:53
      เราอ่านมาถึงตอนนี้แล้วรู้สึกว่าไร้สาระสุดๆคนเลิกกันไปห้าปีแล้วจะยังให้หลงเหลืออะไรอีกน้อบวกอีกสามปีที่เจ็บปวดในจวนอีกเป็นนิยายที่ทำให้คนอ่านรู้สึกโง่ยังงัยไม่รู้ขอบายดีกว่าไม่ใช่แนวแระ
      #947-2
  3. #944 hatethislovesong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 16:39
    เป็นคนแก่ที่จิตใจชั่วร้าย หาเรื่องใส่ร้ายคนอื่นไม่หยุด นางเอกอย่าใจอ่อนนะมีย่าอย่างนี้มีหมาเป็นญาติยังดีกว่า
    #944
    0
  4. #941 Manalaong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 12:27
    ฮูหยินเฒ่านี่แบบน่ารังเกียจมาก
    #941
    0
  5. #936 mew-k-g-b (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 07:07
    สงสารโหวเหย่อ่ะ จริงๆคิดว่าคงหย่าเพราะตัวเองจะไม่อยู่บ้าน5ปี กลัวนางเอกจะแย่ซะก่อนมั้ง เลยให้ออกจากบ้านนี้ เลยแอบสงสาร 55555

    แต่งสนุกมากเลยค่ะ อ่านง่าย เดินเรื่องไว อธิบายเห็นภาพดี อ่านสนุกจนกดอ่านต่อๆๆๆๆจนเกือบลืมคอมเม้น ขอโทษด้วยนะคะ แต่สนุกจนหยุดอ่านไม่ได้เลยค่ะ ❤❤❤❤
    #936
    0
  6. #935 Artino Ti Amo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 04:44
    ดีให้ตายแต่ทำนางเกือบตายเชียว
    #935
    0
  7. #927 warajira (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 17:10
    ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด..ไม่งั้น จะไม่ตามอ่านต่อแล้ว.มีโมโหอ่ะ
    #927
    0
  8. #902 carunijoy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:51
    ถึงจะเข้าใจผิดจะเป็นคนดีแต่ถูกทิ้งห้าปีท้องตัวคนเดียวต้องเร่ร่อนโชคดีแค่ใหนแล้วที่ไม่ตายเพราะงั้นให้คนอื่นเป็นพระเอกเถอะ
    #902
    0
  9. #827 Bam43 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 01:50
    เอ่อ อ่านถึงตอนนี้พออ่านทอร์กแล้วก็งงสรุปพระเอกคือแม่ทัพหรอคะ โดนกระทำโดนทิ้งขนาดนั้นจนผ่านไป5ปีก้ยังกลับไปหา หมดคำจะพูดจริงๆ ผิดหวังจังคิดว่าจะสู้จะมีอะไรเปลี่ยนมากกว่านี้ซะอีก
    #827
    0
  10. #734 choompoopati1223 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 23:38
    ไรท์เขียนดีมากค่ะคนอ่านอินตามบทมาก ไม่ต้องคิดเยอะนะคะ55
    #734
    0
  11. #694 Airika_Catcha (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มกราคม 2563 / 23:24
    เราเข้าใจปมที่ไรท์วางอยู่น้า หย่าเพราะตัวเองจะไม่อยู่นาน แต่ถ้าเป็นห่วงจริงๆก็ควรทำให้แน่ใจสิว่านางจะได้กลับไปอยู่กับครอบครัว ทำแบบนี้เกินไป แล้วนางเอกก็รักซะจนเข้าขั้นเพ้อแล้วโดนกระทำขนาดไหนก็ยังรัก โอ้มายก็อด แต่ชั้นชอบอี้เอ๋อร์เด็กน่ารักมาก
    #694
    0
  12. #649 love lesson (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 19:31
    เกียรติของสตรีไม่คิดจะรักษา จะลากจะจูงจะโอบเยี่ยงไรก็ได้ ทั้งๆที่อีกฝ่ายเป็นสตรีเป็นไท มิใช่ภรรยาคนเดิม ..... /กลอกตา//
    #649
    0
  13. #608 Airzaa1810 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 00:25
    อัดอั้นแทนอ่ะ อยากได้แค่ลูกคืนว่างั้น น้องทำไมยอมอ่ะ
    #608
    0
  14. #553 Supriya (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 00:10

    เราชอบเรื่องนี้นะคะ เรื่องน่าสนใจ อ่านเพลินดีค่ะ ขอบคุณคุณไรท์นะคะ

    #553
    0
  15. #533 kulchari (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 00:47
    หย่าเพื่อปกป้องเราเข้าใจ แต่ปล่อยทิ้งปล่อยขว้างไม่ส่งใครติดตามดูแล หรืออย่างน้อยก็ส่งคนคอยตามว่านางกลับถึงบ้านพ่อแม่ยัง
    #533
    0
  16. #463 belize2 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 10:42
    ปกป้องบ้าอะไรร่างกานกะไม่แข็งแรง ขับไล่ไสส่ง ใจดำทีงี่เขามีลูกกะไปตามเปลี่บนพระเอกเว่ย
    #463
    0
  17. #449 sompongklajit (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 23:35

    ที่พระเอกหย่ากับนางเอกคงทำเพื่อปกป้องนางจากแม่และอนุนั่นแหละ แต่น่าจะบอกเหตุผลกันบ้างก็ดี

    #449
    0
  18. #433 150221 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 17:25
    ดีคะเพราะโดนมาเยอะเข้มแข็งแล้วต้องสู้คนด้วย
    #433
    0
  19. #373 ปารมี (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 15:55
    ถ้านางเอกกลับไปคืนดีกับ-เ-้ยนั่นก็สุดแสนจะปัญญาอ่อน
    #373
    0
  20. #368 AuzSnow (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 23:16

    เหนื่อย...แม่ทัพดันเก่งเวอร์มีอ่านใจได้ด้วย ส่วนอวิ๋นถิงนี่ก็โง่อยู่นะ อย่างที่มีหลายความเห็นบอก ไม่จำเป็นต้องตามกลับมาให้แม่สามีเก่าวางแผนแย่งลูกตัวเองด้วยซ้ำ

    #368
    0
  21. #335 น้ำหวาน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 17:17

    ไม่ทันแล้วชังน้ำหน้านัก55555

    #335
    0
  22. #334 แกลลอรี่ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 12:33

    ไรท์​จะเขียนยังไงก็ได้​ แต่ไรท์ต้องไม่เขียนให้อิโหวมีอะไีกับอนุเด็ดขาด​นะ ไรท์​จะหาข้ออ้างอะไรก็ได้ที่ทำให้อนุทั้งสองออกจากจวนไปซะ​ ส่วนอิยายแก่หลังบ้านก็ให้รีบๆตายไปเลย​ แก่จนปานนี้แหละ​ ยังไม่เจียมสังขารอีก​ แต่ถ้าไรท์ยังคงคอนเซ็ปต์​เดิมให้ยังมีอนุอยู่​ ก็หวังว่าใบหย่านั้นจะช่วยเตือนสติท่านโหวนะ​ ว่าหย่าขาดจากกันแล้ว​ ให้นางหาหลัวใหม่ไปเลย

    #334
    0
  23. #333 BamBamkad9701 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 07:10

    อิตาโหวไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนคิดได้อย่างไร ในเมื่อไม่เคยสนใจนางเอกเลย จะมาบอกอยากให้เมียเข้มแข็งหรือว่าตัวเองต้องไปรบจึงหย่า แต่ต้องรู้สิว่านางเอกร่างกายไม่แข็งแรง ถ้ารักจริงทำไมไม่ส่งคนไปคอยคุ้มครองดูแลอยู่ใกล้ๆ ถ้าไม่ได้คนช่วยไว้ป่านนี้คงตายทั้งแม่ทั้งลูก แล้วแบบนี้ใครจะรับแม่ทัพเป็นพระเอกลง ดูแล้วไม่มีเหตุผลอะไรที่พอจะทำให้มองแม่ทัพในแง่ดีได้เลย ถ้านางเอกยังเจ็บแล้วไม่จำทั้งที่ตัวเองโดนกระทำทั้งจากสามีและแม่สามีก็ไม่รู้จะว่างัยแระ รอดูว่าไรท์จะออกมาในแนวไหนที่บอกแม่ทัพไม่ได้เป็นแบบนั้น
    #333
    0
  24. #329 Nisa Nisa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 23:02

    อย่าให้อิแก่ แย่งลูกนางเอกนะคะไรท์ สงสารนางเอก ขอให้นางเอกเข้มแข็งและหนักแน่น ไม่ลืมง่ายๆ ว่านางโดนกระทำยังไงมั้ง ต้องเอาคืนนนนนนน ฮาๆ ชอบบมากเลย รอตอนต่อไปนะคะ

    #329
    0
  25. #328 Naruthaik1972 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 20:37
    เหมือนอยากได้เมียกลับจวน ทำไมตอนอยู่ไม่ดูแลรักษาและปกป้องปล่อยให้นางผจญชะตากรรมอยู่เพียงคนเดียว ทำเป็นยิ้มดีใจที่นางสู้คนอยากได้ผญ.แกร่งไปหาเมียเป็นนักฆ่าเลย555อินจัด จวนนี้ไม่น่าอยู่ไม่น่าย่างเท้ากลับเข้ามาในจวนมีแต่คนจิตใจสกปรกมีเล่ห์กลไร้ความจริงใจแม้กระทั่งตัวสามีเองแทนที่จะบอกพ่อนางเอกว่านางอาจจะอยู่เมืองไห่ถังกับบอกไม่รู้
    #328
    0