Stray kids (Hyunjin x You) THE S W A N S : หนีเสือปะหงส์

ตอนที่ 22 : ทำตามหัวใจ the end.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 239
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    26 ต.ค. 63

 

 

“เธอคิดดีแล้วใช่มั้ย? ฮยอนจู” รุ่นพี่บังชานพูดพลางมองหน้าฉันอย่างซีเรียส

 

 “ระ เรื่องอะไรหรอคะ?” 

 

“เธอจะคบกับหมอนี้จริงอ่ะหรอ?” เขาพูดพลางมองไปที่ฮยอนจินที่ยืนอยู่ข้างๆกัน

 

นี้สินะ กฎของswans ที่ฮยอนจินพูดถึง

 

 “อ่าว พูดงี้หมายความว่าไง คบกับฉันแล้วผิดตรงไหนวะ?” ฮยอนจินเริ่มโมโหที่รุ่นพี่พูดทำให้ฉันหนักใจเพิ่มอีก

 

 “นายมันตัวปัญหาเลยนี้หว่า ใครจะไปรู้วะ” บังชานพูดพลางเผยยิ้มออกมาอย่างขำๆ

 

“ใช่ คบกับฉัน ก็ว่าไปอย่าง” ลีโนวที่อยู่ด้วยก็พูดแทรกขึ้น

ฮยอนจินได้ยินแบบนั้นรีบหันไปมองเขาตาขวางทันที

 

 “เอาเหอะ แล้วยังไงต่อ พวกนายน่ะ” บังชานพูดพลางทำหน้าสงสัย

 

 “นี้ มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นแหละ ยังไงฉัน….” ฮยอนจินพูดดูเขาจะจริงจังกับที่พูดมาก

 

“ก็ไม่เปลี่ยนใจ” สิ้นคำพูดนั้น เขาก็หันมามองฉันและเผยรอยยิ้มออกมา

 

นี้คืออีกหนึ่งเหุผล ที่ฉัน ชอบนายแบบนี้สินะ ฮยอนจิน

ฉันจะทำอย่างไรดี?..

 

…..

มีจูที่นั่งอยู่ข้างสนามเบสบอลคนเดียว เธอกำลังนั่งคิดเรื่องที่ฮยอนจินพูดว่าตอนนี้เขาได้คบกับฮยอนจูไปแล้ว

ในใจของเธอมันปวดร้าว และกำลังจะแตกสลายในที่สุด

 

 “นี่ฉัน…” เธอเอ่ยขึ้นพร้อมกับสัมผัสน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

 “ไม่สมเป็นเธอเลยนะ..” เสียงใครบางคนพูดขึ้นข้างๆเธอก่อนที่เขาจะเดินมานั่งข้างๆเธอ

 มีจูที่เห็นว่ามีคนอื่นมาเธอรีบเช็ดน้ำตาตัวเองและรีบหันหลบไปทางอื่น

 

“นายมาที่นี้ทำไม? ยองฮุน” มีจูพูดเสียงแข็งเพื่อข่มอารมณ์ตัวเองตอนนี้

 

 “อีกไม่นานก็เปิดเทอมแล้วสินะ เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกดีที่ไม่ได้กลับไปโรงเรียนนั้นแล้ว” ยองฮุนพูดอย่างอื่นไปแทนโดยเมินคำถามของเธอ

 

“…” มีจูไม่พูดอะไรแต่เธอหันมามองยองฮุนอย่างสงสัย ว่าเขาต้องการพูดอะไร?

 

 “ถ้าเป็นเธอการกลับไปโรงเรียนครั้งนี้ คงจะเหมือนกับฉันเมื่อก่อน…”

 

 “นายไม่รู้จักฉันดีพอก็อย่าพูดอะไรพล่อยๆออกมานะ” มีจูเริ่มโมโหที่เขากำลังพูดแทงใจดำอยู่

 

 “ฉันเข้าใจความรู้สึกเธอดี มีจู…”

“ไม่ ไม่มีทาง!”

 “เพราะฉันชอบฮยอนจูไง” ยองฮุนเอ่ยความรู้สึกนั้นของเขาออกมาเป็นครั้งแรก

 

“ฮึ งั้นหรอ แล้วทำไม ทำไมนายไม่ถึงขัดขวางสองคนนั้น!!”

 

“เพราะฉันรู้! ว่าฉันทำไม่ได้อยู่ดี..” ยองฮุนพูดก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น

 

“นายมันก็แค่ ไอ้ขี้แพ้…”มีจูพูดก่อนจะทำท่าลุกเดินหนีเขา

 

“ก็ยังดีกว่า…เป็นขี้แพ้ชวนตีแล้วกัน…” เขาเอ่ยขึ้นทำให้มีจูหยุดชะงัก และหลับตาลงเพื่อข่มคความรู้สึกเอาไว้

 

 “ก็ได้..”มีจูพูดและหันมามองเขาอีกครั้ง

 

“นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะยอม…ถ้าฉันมีโอกาสเมื่อไหร่ ฉันไม่ปล่อยมันไปแน่ ฝากไปบอกเธอด้วยล่ะ…” มีจูพูดเป็นคคำสุดท้ายก่อนจะเดินจากไปจริงๆ

ยองฮุนที่ได้ยินแบบนั้น เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งๆ

ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้า

“ ฉันคงทำได้แค่นี้แหละ หวังว่า เธอจะมีความสุขนะ ฮยอนจู…”

 

……….

วันนี้พวก swans มีเล่นเบสบอลด้วยกัน ฮยอนจินที่ขอให้ฉันมารอเขาที่ข้างสนามเพื่อดูเขาเล่นด้วยนั้นเอง

 

“ชากียา(ที่รัก)..”ฮยอนจินพูดขึ้นพลางส่งน้ำให้ฉันถือ

ฉันที่ตกใจกับคำเรียกนั้นของเขาที่จู่ๆก็พูดออกมา

“พูดไรเนี้ย?”

 

“ก็ชากียาไง” เขาพูดพลางชี้มาที่ฉัน

“นั้นแหละใครให้นายเรียกแบบนั้นเล่า”

 

“ซ้อมไม่ได้หรอ วันนึงต้องได้ใช่อยู่ดี”เขาพูดพลางอมยิ้ม

“ไม่ ถ้าฉันยังไม่อนุญาต!”

ฮยอนจินยักไหล่ไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะหันไปเตรียมของในกระเป๋า

ฉันหันไปมองรอบๆสนามก็เห็นทุกคนที่กำลังเดินมา

พวกSwans คนอื่นที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อนเดินมาพร้อมกับรุ่นพี่บังชาน

 

“โอ้ว นี่หรอแฟนรุ่นพี่ฮยอนจิน” หนึ่งในคนพวกนั้นพูดขึ้นดูเขาจะเด็กกว่าทุกคน

“ไอเอ็น นายนี่ช่างสังเกตจริงนะ” รุ่นพี่ชางบินพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปกอดคอเขา

 

“หวัดดี ฉันซึงมินยินดีที่ได้เจอกัน…”คนที่ดูเป็นมิตรกับทุกคนพูดขึ้นพลางยื่นมือมาทางฉันเพื่อจะเช็คแฮนด์

แต่ฮยอนจินกลับปัดมือเขาออกไปก่อน

“เยอะไปๆ ห้ามจับ” เขาพูดพลางหันไปค้อนใส่เพื่อนตัวเอง

 

“แย่หน่อยนะ หมอนี้ขี้หวงใช้ได้ ฉันจีซองหล่อที่สุดในกลุ่มแล้ว” อีกคนพูดขึ้นพลางทำหน้ามั้นสุดๆ

 

มีหลายคนที่พึ่งจะเคยเจอครั้งแรก พวกเขาน่าจะมาจากโรงรียนอื่น เส้นสายเยอะจริงๆสินะพวกนี้

“อื้ม ยินดีที่ได้เจอเหมือนกัน” ฉันพูดพลางยิ้มให้กับทุกคน

“เอาล่ะ เกมส์จะเริ่มอีกใน 10 นาที ” รุ่นพี่ชางบินพูดขึ้นก่อนจะเดินไปที่สนามก่อน

 

ฮยอนจินหันมามองทางฉันเหมือนมีไรจะพูด

 “สัญญานะ ว่าจะมองฉันแค่คนเดียวน่ะ..”เขาพูดพลางเอื้อมมือมาวางบนหัวฉันเอาไว้

“เออ… รู้แล้วน่ะ สู้ๆล่ะ” ฉันพูดพลางยิ้มให้เขา

 

“เห้ออ กำลังใจเต็มเปี่ยม… ไปล่ะ” ฮยอนจินพูดก่อนจะรีบเดินตามเพื่อนๆไป

 

เพราะที่ผ่านมา ฉันก็เห็นแค่นายคนเดียว

คนเดียวที่ชอบมาตอนที่ฉันต้องการ…

ฮยอนจิน..

ฉันรู้แล้วว่าฉันจะทำยังไง..

………

ร้านตัดสูท

พ่อของฮยอนจินโทรตามเขาเพื่อจะให้มาตัดชุดสูทเนื่องในวันแต่งงานของเขาและคุณโมที่จะเกิดขึ้น

 “ฉันว่าค่อยส่งไปให้ฮยอนจินเลือกทีหลังดีไหมคะ?” คุณโมพูดเพราะดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมมา

“นี้ก็อีกไม่กี่วันแล้วนะ มันจะยอมมารึป่าวก็ไม่รู้ คุณจะให้ผมทำยังไง” เขาพูดทำหน้าเคร่งขรึม แต่แววตากลับเศร้าสร้อย

“การบังคับน่ะ ยังไงก็ไม่ดีค่ะ ถ้าคุณรักฮยอนจินจริง คุณต้องรอได้ค่ะ คุณฮวัง”เธอพูดพลางเดินมาจับไหล่เขาเพื่อหวังปลอบโยน

…..

ระหว่างพัก

ฉันมองมือถือของฮยอนจินที่ดังขึ้นเรื่อยๆแต่ไม่มีทีท่าว่าเขาจะรับสาย ซึ่งนั้นเป็นสายจากพ่อของเขาเอง

 “ฮยอนจิน ทำไมไม่รับสายล่ะ” ฉันพูดขึ้นข้างๆเขาที่กำลังดื่มน้ำอยู่

 

“ไม่อ่ะ ฉันว่าเราไปหาไรกินดีกว่า” เขาพูดพลางดึงแขนให้ฉันลุกขึ้นตามเขา

แต่ฉันกลับดึงแขนเขาเอาไว้ให้หยุดก่อน

 

ฮยอนจินหันมามองหน้าฉันอย่างงงๆว่าเกิดอะไรขึ้น?

“ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะ ถ้าเป็นฉันโทรมาตอนนายไม่อยากรับสาย ก็คงจะเป็นแบบนี้สินะ” ฉันพูดดึงดราม่าซึ่งทำให้ฮยอนจินเอ๊ะใจไปพักนึง

 

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ฮยอนจู ฉันสัญญาจะรับสายเธอตลอดเลย” ฮยอนจินพูดพลางจับมือฉันเอาไว้ทั้งสองมือ

 

 “ใครจะไปรู้ละว่าจะมีวันนั้นรึป่าว คนที่โทรมาอาจกำลังรอนายอยู่นะ นายไม่สงสารเขาเลยงั้นหรอ?”

ฉันพูดและยังทำหน้างอนๆใส่เขาอยู่

 

“ก็ได้ๆ รับก็ได้ ถ้าเขาโทรมาอีก..” ฮยอนจินพูดพลางมองไปที่มือถือ

แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“นี่ รู้มั้ย ฉันน่ะ รอให้พ่อโทรมาตลอดเลย ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยว่าง มาเจอฉันบ่อยๆไม่ได้ก็เถอะ นายโชคดีแค่ไหนที่ยังมีเขาอยู่ข้างๆ” ฉันพูดเข้าเรื่องที่เป็นกังวลอยู่ในตอนนี้ที่สุด

“ฮยอนจู ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วงเรื่องนั้น แต่ขอโทษนะ …”ฮยอนจินพูดพลางมองตาฉันอย่างจริงจัง

“นายไม่อยากให้ฉันยุ่งเรื่องนี้ใช่มั้ย?” ฉันพูดแทรกขึ้น เพราะฉันรู้ดีว่าคนอย่างเขา ใครบอกอะไรไปจะไม่ฟังทั้งนั้น

 

“ฉันแคร์เธอมากนะ แต่ขอเรื่องนี้เรื่องเดียว ได้มั้ย?” ฮยอนจินพูดพลางดึงฉันเข้าไปกอดไว้ เพราะเขากลัวที่จะทำให้ฉันเข้าใจผิด และรู้สึกเสียใจ

“งั้นฉันขอเรื่องเดียวได้มั้ย?….” ฉันพูดพลางแหงนมองหน้าเขาใกล้ๆ

 

“อะไรหรอ?” เขาเริ่มทำหน้ากังวลในเรื่องที่ฉันขอ

 

“นายช่วย… ทำตามหัวใจของตัวเอง อย่าโกหกความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อพ่อของนายได้มั้ย?” 

ฉันพูดอย่างนั้นออกไปก่อนจะถอยห่างออกจากเขา

 “ฮยอนจู..”

 

 “ถ้าขืนเป็นแบบนี้อยู่ ฉันคงไม่สบายใจ..”

 

ฮยอนจินที่ได้ยินแบบนั้น เขาก็ก้มหน้าลงเพื่อข่มความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้

 

“อะไรวะ? สองคนนี้พึ่งจะคบกัน แต่ทำไมตอนนี้ทำหน้ายังกับจะเลิกกันซะแล้ว” ลีโนวพูดขึ้นเมื่อเขาเดินมาหยิบน้ำที่อยู่ข้างๆกันนั้นอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

 

“…”

 “…”

แต่ทั้งฉันและฮยอนจินต่างคนต่างเงียบทำให้ลีโนวเริ่มเอะใจ ว่าเขาพูดไรผิดไปรึป่าว

 

“เอ่อ นี้กำลังบอกเลิกกันอยู่หรอ?”ลีโนวพูดและทำหน้าสงสัย

 แต่คำที่ลีโนวพูดมันไม่ช่วยอะไรเลย เขาค่อยๆย่องเพื่อจะหนี

 

“ถ้าฮยอนจูบอกเลิกฉันละก็ นายตายแน่ ลีโนว!” ฮยอนจินพูดก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นไหล่และเดินมาคคว้ามือฉันออกไปด้วยทันที

 

“อะไรวะ พวกนี้ ตัวปัญหาจริงๆเลย.,>< หรือว่า ฉันวะ?”

………….

 

ฉันไม่รู้ว่าฮยอนจินพาฉันมาที่ร้านตัดเสื้อนี้ทำไม?

“แค่นี้ใช่มั้ยที่เธอต้องการ” เขาทำหน้าโกรธๆงอนๆ

ก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน

 

“อ้าว คุณฮยอนจินมาแล้วหรอคะ? คุณฮวังพึ่งออกไปเมื่อกี้นี้เลยค่ะ เขาส่งแบบเสื้อมาให้ดูแล้วนะคะ เชิญไปวัดตัวข้างในได้เลยค่ะ” พนักงานพูดขึ้นพลางต้อนรับพวกเราเข้าไป

 

 

นี่มันอะไรเนี้ย?…

 

ฉันที่นั่งรอฮยอนจินลองชุดอยู่นั้นเอง

ผ้าม่านห้องเปลี่ยนชุดก็เปิดออก

พรึบ!

O-O

“ว้าว หล่อเท่ห์ ดูดีที่สุดเลยค่ะ” พนักงานสาวๆที่มองเขาคนเดียวในนี้พูดขึ้น

 

“เป็นไง ชอบรึป่าว?” ฮยอนจินพูดพลางส่งยิ้มให้ฉัน

เก่งนักเรื่องที่ทำให้ใจเต้นเนี่ยย

 

“ก็…โอเคนะ” ฉันตอบไปแค่นั้นและหันหลบหน้าไปแอบยิ้ม

 

………..

หลายวันต่อมา

ฉันนั่งดูข่าวในทีวีที่เสนอข่าวนักธุรกิจพันล้านคุณฮวังจะเข้าพิธีวิวาห์ในวันพรุ่งนี้อยู่นั้น

พลางนึกถึงฮยอนจิน 

ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เขาจะทำได้รึป่าวนะ เรื่องพ่อของเขาน่ะ

ติ๊งต่อง

เสียงกริ๊งหน้าบ้านดังขึ้น

ฉันเดินไปเปิดก็เห็นเป็นพนักงานส่งของ 

“ช่วยเซ็นรับด้วยครับ” เขาพูดพลางยื่นมือถือให้เซ็น

ก็นึกว่าอาจจะเป็นของแต่ทว่าถึงผู้รับนั้นเป็นชื่อฉัน

ฉันรับกล่องนั้นมาอย่างงงๆ

 

“จาก ฮวัง” ฉันงงกับชื่อผู้ส่ง

 

ฉันเปิดกล่องก็เห็นว่ามันเป็นชุดเดรสสีครีมดูเรียบหรูและแพงมากๆ

ก่อนจะหยิบโน๊ตที่แนบมาด้วยขึ้นมาอ่าน

 

“นี้แหละที่เรียกว่า ทำตามหัวใจจริงๆ.. ฮวัง ฮยอนจิน..”

 

นี่นาย….

คิดจะทำบ้าอะไร?อีกเนี้ยยย!!!!!><

 

 

……..

เย็นวันนั้น

“นี่นายจะให้ฉันไปงานแต่งพ่อนายด้วยงั้นหรอ?” ฉันแวดใส่มือถือทันทีที่เขารับสาย

 

“โอ๊ะ หัวเร็วดีหนิ ฮึๆ” เขาพูดและกำลังขำอยู่แน่ๆ

“จะบ้าไปแล้วหรอ ฉันคิดว่านายจะเลิกดื้อแล้วซะอีก นายจะไปป่วนงานแต่งพ่อนายโดยใช้ฉันแบบนี้ไม่ได้นะ!!”

 

“ป่าวป่วนซักหน่อย ฉันแค่อยากจะเปิดตัวแฟนบ้างไม่ได้รึไง พูดงี้เสียใจนะเนี้ย”

 

“เฮอะ เชื่อเลยจริงๆ ไม่คิดว่าพ่อนายจะรู้สึกยังไงเลยบ้างหรอ?”

 

“ไม่รู้แหละถ้าเธอไม่ไปด้วย ฉันก็จะไม่ไปเหมือนกัน ถ้าพ่อฉันถามว่าทำไม ฉันก็จะบอกตามนั้น” ฮยอนจินพูดก่อนจะตัดสายไป

 

ห๊ะ?

นี่ นายกล้ามาก

กล้าตัดสายฉันงั้นหรอ ฮวัง ฮยอนจิน!!!!

 

“แล้วจะทำไงดีเนี้ย? หมอนั้นต้องทำตามที่พูดแน่ๆ โอ้ยย ปวดหัวจริงๆเลย!”

 

…..

ที้ร้านเบเกอรี่

“เรื่องมันก็เป็นอย่างว่าแหละ ทำไงดีอ่ะ ฟิลิกซ์” ฉันพูดกับเขาก่อนจะฟุปหน้าลงที่โต๊ะอย่างหนักใจ

 

 “คิดดูแล้ว รุ่นพี่ฮยอนจิน เอาจริงนะเนี้ย แต่ไม่ต้องกังวลหรอกน่า” ฟิลิกซ์พูดขึ้น

“จะไม่ให้กังวลได้ไงเล่า นายก็รู้หนิ คุณฮวัง เขาไม่ชอบฉันหรอก..” ฉันพูดทำหน้าซึมๆ

 

“เอาน่ะ ถ้าเกิดไรขึ้นฉันปป้องเธอเอง” ฟิลิกซ์พูดพลางยิ้มอย่างมั้นใจ

เอะ? ปกป้องงั้นหรอ พูดงี้อย่าบอกนะ

“นี่นาย ก็จะไปหรอ?” ฉันสงสัยกันเรื่องนั้นขึ้นมาแล้ว

 

“ใช่ ที่จริง พ่อให้ฉันไปด้วยน่ะ ” ฟิลิกซ์พูด ทำให้ฉันรู้สึกว่าเป็นฉันคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

พ่อของฟิลิกซ์คงจะไปในแวดวงธุรกิจของเขาสินะ

 

“งั้นสินะ…”ฉันพูดพลางยิ้มแห้งๆ

“พ่อเคยบอกฉันนะว่า รู้จักพ่อของเธอด้วย ไม่แน่ เขาอาจจะไปเหมือนกัน” ฟิลิกซ์พูดเรื่องที่ยังไม่ได้บอกมานาน

 

“วะ ว่าไงนะ!!!OoO”

เรื่องที่ไม่คาดฝันมาอีกแล้วงั้นหรอ!!!

 

……

วันงาน

ที่หน้าบ้านฉัน

ฮยออนจินที่ยืนรออยู่หน้าบ้านกำลังมองนาฬิกาสลับกับมือถือที่ฉันพึ่งบอกว่ากำลังลงไปอยู่นั้น

 

ประตูบ้านก็ถูกเปิดออก

ฮยอนจินมาที่ฉันและกำลังทำหน้าอึ้งๆอยู่

 

“มองงี้ เหมือนฉันเป็นตัวประหลาดเลย…” ฉันพูดเพราะรู้สึกไม่มั้นใจ

ฮยอนจินกลืนน้ำลายก่อนจะตั้งสติได้

“ฉันคิดผิดแล้วล่ะที่ส่งชุดนี้มา” ฮยอนจินพูดก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ฉัน

 

“นั้นไงล่ะ><” 

ฉันประหลาดจริงๆหรอเนี้ย อยากจะร้อง

 “มันสวยเกินไป ไม่อยากให้ใครเห็นเลย…” ฮยอนจินพูดขึ้นกระซิบข้างๆหูฉัน

 

ตาบ้า…>//<

 

“รีบไปรีบกลับเถอะ เดี๋ยวก็สายหรอก” ฉันพูดก่อนจะเดินไปขึ้นรถเขาที่จอดอยู่

 

ฮยอนจินยิ้มตามหลังเธอไป เวลาเธอเขินนี่ดูน่ารักเป็นพิเศษ

……

ที่งานแต่ง

มีจูที่ยืนอยู่ข้างแม่เธอที่เป็นเจ้าสาว กำลัง้อนรับแขกที่มาในงานอยู่นั้น

เธอเหลือบไปเห็นฮยอนจินกับ ฮยอนจูที่เดินเข้ามาในงานอย่างอึ้งและช็อค

 

ร่วมไปถึงฟิลิกซ์ที่มากับพ่อของเขาเมื่อเขาเห็นฮยอนจูในชุดนั้น!!

 

ฮยอนจินเดินควงแขนฉันตรงไปหาพ่อของเขาทันที

“นี่ ดะเดี๋ยวสิ”

ดูเหมือนว่าฉันจะห้ามเขาไม่ได้แล้วล่ะ

 

“ฮยอนจิน…”พ่อฮยอนจินพูดขึ้นเมื่อเจอหน้าลูกชายของตัวเอง ดูเหมือนเขาจะดีใจในแวปแรกแต่เมื่อมองมาที่ฉันกลับเงียบขรึมเหมือนเดิม

 

“ฮยอนจินมาแล้วหรอจ๊ะ?” แม่ของมีจูพูดพลางยิ้มให้พวกเรา

ฉันเหลือบไปเห็นมีจูที่ยืนทำหน้าอึ้งๆอยู่

 

“สวัสดีค่ะ” ฉันก้มทักทายพวกเขาตามมารยาท แต่วิญญาณตอนนี้เหมือนจะหลุดออกจากร่างเลย

 

“นี่ฮยอนจู แฟนผมครับ” ฮยอนจินพูดขึ้นพลางมองมาที่ฉัน

นายทำตามที่พูดจริงๆ…—_—

 

“แฟนงั้นหรอ?” พ่อฮยอนจินพูดพลางมองมาที่ฉันอย่างดุๆ

“หนูขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” มีจูพูดขัดขึ้นก่อนจะเดินหนีไปจากตรงนี้ทันที

เพราะเธอยังทำใจรับมันไม่ได้

 

“อ๋อ ฮยอนจูเพื่อนร่วมห้องเดียวกับมีจูสินะ ยินดีที่ได้พบเธอนะ” แม่ของมีจูพูดขึ้นพลางยิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร

เธอก็ดูเป็นคนดีหนิ แต่ทำไมฮยอนจินถึงไม่ยอมรับเธอกัน..

“ค่ะ ยินดีด้วยนะคะ” ฉันพูดกับพวกเขาก่อนจะดึงแขนฮยอนจินให้ไปจากตรงนี้ก่อน

แต่พอหันไปก็เห็น…

“พ่อ!!OoO”

พ่อที่ยืนกอดอกมองมาทางพวกเราอยู่นั้นเอง…

“แฟนงั้นหรอ?” พ่อพูดพลางเดินมาใกล้พวกเรา

ฮยอนจินที่กำลังอึ้งอยู่ไม่แพ้กัน

 

“คือว่า..เอ่อ..”ฉันที่เอาแต่อ้ำอึ้งกับสถานการณ์อยู่นั้น

 

“เฮ้ย ฮวัง นี่ลูกชายนาย เป็นแฟนลูกสาวฉันงั้นหรอ?” พ่อพูดข้ามพวกเราไปทางพ่อของฮยอนจิน

 

 “ตอนแรกก็ไม่เชื่อหรอกว่าแม่หนูนี้ จะกำราบลูกชายฉันได้จริง ฮึ…” พ่อฮยอนจินพูดพลางยิ้มมุมปากมาทางพวกเราอีกคน

 

เชื่อได้เลยว่าฮยอนจินคงคิดเหมือนกันกับฉันว่า

นี่มันเรื่องอะไรกันวะเนี้ย?

 

“เกินไปนะ ฮยอนจู ไม่เห็นจะบอกพ่อบ้างเลย” พ่อพูดและมองฉันอย่างงอนๆ

“ขอโทษครับ คุณอี คือผม…ยังไม่ได้ขออนุญาคุณด้วย” ฮยอนจินพูดขึ้นแทนฉัน

 

“ลูกชายนายนี่กล้ามากเลยนะ ฮวัง” 

 

“ฮึ อย่าว่าแต่ขออนุญาตนายเลย ฉันที่เป็นพ่อมัน ยังไม่รู้เลย จนต้องไปหาสืบเอง” คุณฮวังพูดขึ้น

 

“นี่พ่อจ้างคนตามสืบเรื่องของผมงั้นหรอ?” ฮยอนจินหันไปพูดกับพ่อเขาอย่างไม่พอใจ

 

“ทำไงได้ล่ะ ก็แกไม่คิดจะบอกอะไรฉันเลย ไม่คิดว่าฉันจะเป็นห่วงบ้างเลยรึไง”

พ่อฮยอนจินพูดก่อนจะเดินปลีกตัวออกไป

 

ฮยอนจินเมื่อได้ยินแบบนั้นเขาก็เริ่มฉุกคิดว่า นี่พ่อเป็นห่วงเขาด้วยงั้นหรอ?

“นายตามคุณฮวังไปเถอะ” ฉันพูดพลางจับแขนของเขา

ฮยอนจินมองหน้าฉันก่อนจะพยักหน้าและตามพ่อเขาไปทันที

 

แต่ฉันตอนนี้ที่น่าเป็นห่วงมากกว่าเพราะพ่อที่กำลังมองฉันด้วยสายตาดุๆนั้น

“นี่พ่อรู้จักกับคุณฮวังด้วยหรอคะ?” ฉันพยายามเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

“ใช่เราเป็นเพื่อนรักกันตอนมัธยม แต่ฉันไม่เคยบอกใครเท่านั้น”

“งั้นหรอคะ?” ฉันพูดพลางยิ้มเจือนๆ

“จะเปลี่ยนเรื่องคุยอีกมั้ย?” พ่อพูดและทำหน้าดุต่อ

“โหว พ่ออ่า อย่าดุสิ..”

 

 

ฟิลิกซ์ที่แอบมองอยู่ไกลๆ

เขาเผยยิ้มขึ้นอย่างโล่งใจ

“ฮึ คงหายห่วงแล้วสินะ…”

………..

 

พ่อฮยอนจินมองลอดออกไปนอกกระจกบนตึกสูงในห้องพักจัดงาน

ฮยอนจินที่เดินเข้ามาก่อนจะเดินไปยืนข้างๆพ่อของเขา

 

“ฉันรู้ ที่ผ่านทั้งแม่แกและฉันต่างคนต่างไม่สนใจแก ฉันผิดเองที่ทำทุกอย่างให้มันแย่กว่าเดิม..” พ่อฮยอนจินพูด มันนานมากแล้วที่เขาไม่พูดแบบนี้ที่ออกมาจากใจจริงของเขา

 

“ทำไมพ่อถึงไม่ปล่อยผมไปล่ะ ถ้าผมไปอยู่กับแม่ พ่อคงจะสบายใจมากกว่านี้”

“ฉันปล่อยไม่ได้…” เขาพูดแทรกขึ้นก่อนจะหันมามองฮยอนจินอย่างจริงจัง

“ทำไมล่ะ….”

 “พูดยากจริง..”

 “…”

“ความรู้สึกเดียวกันกับที่แก ปล่อยหนูคนนั้นไปไม่ได้น่ะสิ…”

พ่อฮยอนจินพูดก่อนจะเผยยิ้มออกมา

ฮยอนจินก็เช่นกัน…

………….

เย็นวันนั้น

ฮยอนจินพาฉันขึ้นมาสูดอากาศบนดาดฟ้าของตึกโรงแรมที่จัดงาน

“เป็นไงบ้าง?” ฉันถามเรื่องของเขาและพ่อ

 

“เหมือนถูกหลอกมาั้งแต่เด็กเลย” ฮยอนจินพูดพลางมองไปบนฟ้า

“ยังไงอ่ะ?”

 

“ฉันเข้าใจพ่อผิดมาตลอด ไม่เคยรับรู้ความรู้สึกจริงๆข้างในของเขา”

“นายก็เหมือนพ่อนายนั้นแหละ ฮึๆ” ฉันพูดพลางมองขึ้นไปเหมือนกัน

 

“พูดงี้ ฉันแสดงออกไม่พองั้นหรอ?” ฮยอนจินพูดพลางเปลี่ยนมามองที่ฉันแทน

“อะไร?” ฉันมองเขาที่เหมือนคิดอะไรอยู่

 

ฮยอนจินเดินมาใกล้ก่อนจะคว้าเอวของฉันเอาไว้ พลางอมยิ้ม

“นี่อย่านะ!”ฉันทำหน้าขู่เขาก่อนที่คิดจะทำอะไร

 

“ขอบใจนะ ฮยอนจู..”ฮยอนจินพูดพลางใบหน้าลงมา

ฉันที่หลับตาปี๋อย่างกลัวๆ

ฮยอนจินเอาหน้าผากของเขามาชนกับหน้าผากของฉันและหลับตาลงเพื่อรับรู้ถึงความรู้สึกนั้นด้วยกัน

 

“…” เหมือนฉันจะรับรู้ถึงความรู้สึกนั้นของเขาจริงๆ

ฉันเอื้อมมือขึ้นไปประคองใบหน้าของเขา

ฮยอนจินลืมตาขึ้นมามองหน้าฉันอย่างตกใจ

แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรฉันต้องจัดการเขาตอนนี้ก่อน

“ฮยอนจิน..”

 

 “..”

 

 “ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่า…”

 “?”

  “ชากียา (ที่รัก) ^^”

ฉันพูดพลางยิ้มให้เขา ก่อนจะเขย่งตัวขึ้นไปจุ๊บที่ปากของเขาโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัวบ้าง

 

ฮยอนจินที่ไม่รู้จะอึ้งเรื่องไหนก่อนดี

ฉันอาศัยจังหวะนั้นรีบผลักตัวเขาออกไป ก่อนจะวิ่งหนีไปอย่างเขินๆทันที

 

ฮยอนจินมองตามหลังเธอไปพลางส่ายหัวยิ้ม

 “ ชอบหนีจริงๆ สินะ!”

 

 

……………….

วันเปิดเทอม

ไม่รู้ว่าเทอมนี้ฉันจะเป็นยังไง

ถึงจะเป็นแฟนฮยอนจินคนของกลุ่ม Swans แล้ว ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่ถูกบูลลี่

 

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันจะสนใจทำไม เพราะฉันมีเพื่อนที่เข้าใจกัน มีคนที่อยู่ข้างๆฉัน

มีแฟนที่ดื้อแบบนี้ไม่เคยเปลี่ยน….

 

ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงได้เสมอ เพราะมันไม่ได้มีแค่วันนี้วันเดียวที่คุณจะเศร้าตลอดไปหรอกนะ เพราะฉนั้นอย่าลืม

โลกนี้จะโหดร้าย ถ้าคุณอ่อนแอ…

 

 “ชากียาาา” ฮยอนจินพูดพลางเดินมาจับมือฉันขณะที่เดินเข้ามาในโรงเรียน

 

“มาเช้านะเนี้ย?” ฉันหันไปพูดกับเขาเพราะรู้สึกแปลกใจ

 

“อยากเจอหน้าชากียานานๆหนิ ”

 

“ค่าา แล้วลีโนวล่ะ? เขาจะดกรธมั้ยเนี้ยที่นายไม่รอ”

 

“ช่างมันดิ มันไม่ยอมหาแฟนเอง ก็จงเหงาต่อไป”

ฮยอนจินพูดก่อนจะหันไปเห็นมีจูที่กำลังเดินสวนมาพอดี

เมื่อฉันเห็นอย่างนั้น ก็รีบเรียกเธอไว้ทันที

 

“มีจู..”

มีจูหยุดชะงัก ก่อจะหันมามองพวกเราอย่างนิ่ง

“มีไร?”

เธอพูดอย่างนิ่งๆ

 

“เธอย้ายห้องทำไมอ่ะ?เกิดไรขึ้นหรือป่าว?” ฉันพูดเพราะรู้สึกกังวลกับความรู้สึกเธออยู่ การถูกย้ายห้องถ้าไม่ใช่เรื่องส่วนตัวก็ต้องเป็นเรื่องผลการเรียน

 

“ฮึ ไม่ต้องทำเป็นสนใจก็ได้หนิ ฉันไม่ได้ต้องการเรียกร้องความสนใจหรอก”

 

“ไปเถอะฮยอนจู” ฮยอนจินพูดพลางจะดึงแขนฉนให้ไปจากตรงนี้

 

“แต่จำไว้นะ ฉันจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับพวกนายอีก และ ช่วยอย่ามายุ่งกับฉันอีก..” มีจูพูดขึ้น ฉันดึงแขนฮยอนจินเอาไว้ก่อนและหันไปมองมีจู

“ได้ แต่ถ้าเธอเปลี่ยนใจ…เราเป็นเพื่อนกันได้เสมอนะ” ฉันพูดและยิ้มให้เธอแบบจริงใจ

มีจูที่เห็นแบบนั้น ก็ถอนหายใจ..

“อื้ม..”

เธอตอบเพียงแค่นั้น ก่อนจะเดินจากไป

 

ฮยอนจินหันมามองหน้าฉันก่อนจะยิ้มนิดๆและเดินจับมือกันไปต่อ

 “แล้วไอ้เด็กปีหนึ่งที่ชื่อฟิลิกซ์นั้นล่ะ กลับประเทศไปแล้วหรอ?” จู่ๆฮยอนจินก็ถามเรื่องนั้นขึ้น

 

 “อื้ม กลับไปแล้ว แต่อกเดี๋ยวคงกลับมา”

“มาทำไมอ่ะ?” เขาทำหน้าสงสัย

 

“ก็เขาเป็นน้องชายฉันตามกฎหมายแล้วนะ เขาตัดสินใจกลับมาเรียนมัธยมปลายที่นี้แล้วค่อยกลับไปจริงๆน่ะสิ” ฉันพูดถึงเรื่องฟิลิกซ์แล้วทำไมหมอนี้ยังอารมณ์เสียอยู่กันนะ

 

“ถึงจะบอกว่าเป็นน้องชายก็เถอะ ยังไง ฉันก็ไม่ไว้ใจผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น”

“หรอคะ?”

“จริงๆนะ ชากียา ห้ามไปให้หมอนั้นกอดอีก”

ห้ะ???

เขาเห็นด้วยหรอ?

ฉันตกใจที่เขาพูดแบบนั้น

“ค่าา ไม่ยอมให้ใครกอดง่ายๆหรอก อย่าโกรธนะ” ฉันพูดพลางจิ้มแก้มเขาที่กำลังทำหน้าบึ้งๆอยู่

 

“ชิส์ แล้วพี่จูยอนว่าไงบ้าง?” เขาถามถึงเรื่องพี่ชายฉันต่อ

 

“พอรู้ว่าคบกับนายจริงๆก็….”

ฮยอนจินหันมาตั้งใจฟังมากที่ฉันจะพูด

“ก็…?”

 

“บอกว่า…งั้นหรอ แค่นั้นอ่ะ”

ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจู่ๆเขาก็ไม่มีท่าทีห้ามอะไรเลย

ฮยอนจินที่เหมือนคิดอะไรบางอย่างก่อนจะเผยยิ้มขึ้น

“พี่เธอคงไม่ได้ตัดริบบิ้นแล้วล่ะ..” ฮยอนจินพูดให้สงสัยก่อนจะเดินเข้าห้องเรียนไปก่อน

อีกแล้วนะ พูดชวนให้สงสัยเนี้ย?

 

ฉันมองลอดผ่านเข้าไปในห้องที่เพื่อนๆกำลังนั่งรอกันอยู่

เทอมใหม่ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วสินะ

ฉันก้าวเท้าเข้าไปในห้อง และมองไปรอบๆผู้คนก็ต่างมองมาที่ฉันที่เดินมายืนข้างๆฮยอนจิน

 

“ทุกคน..” ฮยอนจินเรียกเพื่อนๆทุกคนก่อนจะมองมาที่ฉันที่ยืนเกร็งๆอยู่

 

“ฮยอนจิน ฮยอนจู มีไรอ่ะ?” เพื่อนในห้องคนนึงพูดขึ้น

 

“นี่ฮยอนจู…แฟนฉัน”

 

 

 

The end.

 

และ ยังไม่จบเพียงแค่นี้..

เจอกันที่ …THE SWANS ตอนพิเศษ… จากไรท์^-^

 

ยัง ยังอีก…

และ…

 

 

 

‘The next swans’ [Treasure x you] and stray kids. ภาค 2 จ้าาา

 

***สุดท้ายนี้ ขอบคุณที่ติดตามและรักเรื่องนี้กันเยอะมากเลยนะคะสำหรับไรท์มีกำลังใจแต่งจนจบ สัญญาจะสร้างสรรค์และพัฒนาไปเรื่อยๆ ดีใจที่ทำให้รีดทุกคนที่เข้ามาอ่านสนุกและมีความสุขกลับไปทุกครั้ง ขอบคุณมากๆค่ะสำหรับกำลังใจและคอมเม้นท์ทุกอย่าง

เลิฟ<3 

จาก redcara โบมีคิม

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #52 Woralak'k (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 17:24
    ชอบมากเลยยย มันเป็นน่ารักมาก ที่สำคัญคือชั้นชอบน้องลิกซ์5555
    #52
    0
  2. #42 mp-18nt (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 17:37
    กิ้ดดด รอเนยฮะ!! สู้ๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ตะเหมอฮะ🥺💖💖
    #42
    0
  3. #41 ThanidaOnnim (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 06:10
    จบแล้ววววว ชอบอะ อ่านไปก็เขินไป ทำไมมันน่ารักได้ขนาดนี้~ จะคอยติดตามผลงานนะคะ สู้ ๆ ค่ะ😁
    #41
    0