Stray kids (Hyunjin x You) THE S W A N S : หนีเสือปะหงส์

ตอนที่ 21 : เรื่องสมมุติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    18 ต.ค. 63

 

สองมือของฉันรีบผลักตัวของฮยอนจินให้ออกห่าง และถอยหลังเพื่อเรียมจะหนีไปจากตรงนี้ เพราะขืนอยู่ต่อ ฉันคงจะทนกับความรู้สึกของตัวเองไปต่อไม่ไหว

ใช่ ฉันชอบเขา ถึงแม้ว่าเขาจะคิดอย่างไรก็ตาม มันทำให้ฉันกลัวทุกอย่างที่จะเกิดขึ้น…

 

“เดี๋ยวสิ ฮยอนจู.. นี่ ..” เสียงเขาดังขึ้นตามหลังของฉันเรื่อยๆ และฉันที่ไม่ยอมหยุดเดิน รีบก้าวเท้าให้ไวยิ่งกว่าเดิม

 

“อย่าตามฉันมานะ..”

 

 “นี่ หยุดเดี๋ยวนี้!!” ฮยอนจินทนไม่ไหวจนต้องกระชากแขนฉันเอาไว้ให้หยุด

 

 “เมื่อไหร่นายจะเลิกทำแบบนี้สักที!”

 

ฮยอนจินหยุดมองหน้าฉันอย่างสับสนว่าเขาทำอะไรแรงไปรึป่าว

 

 “โทษนะ ฉันไม่อยากเจอหน้านายอีกแล้ว เพราะงั้น ไปซะ..” ฉันพูดก่อนจะสะบัดแขนให้หลุดจากมือของเขา

 

 “ฉันไม่เข้าใจเลย ฮยอนจู..”ฮยอนจินพูดพลางเดินมาขวางหน้าฉันอีกครั้ง

 

 “เรื่องอะไรอีกล่ะ ..” ฉันมองหน้าเขาด้วยสายตาโมโห ที่พูดไปเมื่อกี้ไม่ฟังเลยงั้นหรอ?

 

“ระหว่างเรา…” ฮยอนจินมองกลับมาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ซึ่งต่างจากตอนนั้นที่ผ่านมา

 

 “นายต้องการอะไรกันแน่ ปั่นหัวกันงั้นหรอ?”

 

 “ฉัน ป่าวนะ..” ฮยอนจินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

เขาไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นเลย

 

“…” ฉันเงียบ เพราะไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว ยิ่งพูดก็ยิ่งอารมณ์เสีย

 

“ฉันรู้ว่านี่มันไม่ชัดเจนสำหรับฉัน และเธอเองก็ด้วย..”

คำพูดนั้นทำให้ฉันหันไปมองตาเขาอีกครั้ง 

เชื่อได้เลยว่า ทุกอย่างที่กำลังตั้งใจมันกำลังจะพังลง เพราะเขา..

 

 “…”

 

 “ฉันขอโอกาสได้มั้ย? ฉันชอบเธอจริงๆนะ ฮยอนจู…”

คำถามนั้น. ที่ ทิ้งไว้เพื่อรอคำตอบ…

 

 แต่ตอนนี้ ไม่ว่าฉันจะตอบยังไง ฉันก็เดาอนาคตไม่ได้…

 

 “…”

 

 “…”

 

การรอคำตอบของเขามันช่างยาวนานถึงแม้เป็นเพียงเสี้ยววินาที

 

 “เธอจะไปกับฉันรึป่าว?..”

สายตาคู่นั้นที่มองมาหาฉัน 

รู้ได้ทันทีว่าใจของฉัน ได้มอบให้เขาไปหมดแล้ว…

 

“ถ้าจะตอบว่า…ไม่ล่ะ ” ฉันเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย

โดยสังเกตมองสีหน้าของเขาที่ดูผิดหวังและซึมลงไปเมื่อได้ยิน..

 

แต่สักพักกลับเผยยิ้มเล็กๆออกมาซึ่งตรงข้ามกับสายตาของเขา..

“ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันไม่ยอมแพ้แน่ แต่ว่า…”

 

 “…”

 

 “ตอนนี้ ฉันเจ็บมาก..” เขาพูดออกมาทั้งน้ำตาที่ปิดเอาไว้ไม่อยู่

“O-o”

ฉันที่ไม่เคยเห็นเขาในแบบนี้มาก่อนก็รู้สึกตกใจ และไม่ชอบเลย..

 

 “ขอโทษนะที่ทำให้ลำบากใจมาตลอด …” ฮยอนจินพูดก่อนจะหันหลังให้ฉันเพื่อหลบซ่อนใบหน้าของเขาตอนนี้เอาไว้

 

 “..”

 

“ดูแลตัวเองดีๆด้วยล่ะ.. ฮยอนจู…” ฮยอนจินพูดก่อนจะก้าวเท้าเดินออกไป

 

“อะไรกัน เมื่อกี้ฉันแค่ สมมุติ ไม่ใช่หรอ..”

คำพูดของฉันหลังจากนั้นทำให้ฮยอนจินหยุดชะงักก่อนจะหันมามองฉันอย่างงุนงง

 

ฉันเผยยิ้มให้เขานิดๆ ก่อนจะเป็นคนก้าวเดินไปหาเขาตรงหน้าต่อ

 

“ฮยอนจู..?” 

ฮยอนจินเอ่ยขึ้นพลางทำหน้าสงสัยว่า..

 

“แล้วถ้าตอบว่า ได้ล่ะ..” ฉันพูดก่อนหันมองไปทางอื่นอย่างเหนียมอาย

 

“ฮึ…อันนี้ขอไม่สมมุติได้มั้ย?” ฮยอนจินพูดพลางหลุดขำออกมานิดๆกับท่าทางของฉัน

ฉันหันกลับมามองหน้าเขาพลางอมยิ้มอีกครั้ง

 

“อื้ม คราวนี้ ไปกันจริงๆแล้วสินะ..”

ฮยอนจิน..

ฉันพูดก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดคราบน้ำตาให้กับเขาที่ยังไม่หมดไป

ฮยอนจินทำหน้าตกใจและอึ้งไปสักพัก…

ก่อนจะกลับมายิ้มให้ฉันอีกครั้ง และพลางจับมือของฉันเอาไว้

 

“เอาจริงแล้วนะ ห้ามล้อเล่นอีกล่ะ” เขาพูดก่อนจะก้มลงมาจุ๊บที่หน้าผากของฉันอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว

 

“ตาบ้า เดี๋ยวใครก็เห็นหรอก!!OoO” ฉันพูดก่อนจะตีไปที่กลางอกของเขา

 

 “โทษที ปากมันไวไปน่ะ” ฮยอนจินพูดพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย

ฉันที่ปิดรอยยิ้บนหน้าไว้ไม่ทันจึงรีบหันหน้าหนีเขาไปทางอื่นทันที

 

 “กลับไปทำงานได้แล้ว ฉันไปล่ะ” ฉันพูดก่อนจะรีบก้าวเท้าเดินหนีเขาไปก่อน

 

 “โอเค เดี๋ยวโทรหาน๊าาา” ฮยอนจินตะโกนพูดพลางโบกมือบ้ายบายฉันจนสุดสายตา

 

เห้อออ 

ที่เหลือก็แล้วแต่กรรมเวรละกัน

ไม่รู้ว่าฉันกับเขาจะไปกันจนถึงตรงไหน…

อดสงสัยไม่ได้จริงๆ

แต่เพียงแค่รู้ว่าตอนนี้ มีความสุข…

ก็น่าจะเป็นเหตุผลที่เพียงพอแล้วล่ะ…

 

 

…..

เย็นวันนั้น

 

ฮยอนจินกลับมาบ้านร้อมกลับรอยยิ้มซึ่งผิดแปลกจากทุกวัน

แต่เมื่อเขาเข้ามาในบ้านได้พบกับพ่อของเขาที่นั่งรออยู่

รอยยิ้มพวกนั้นกลับหายไปในทันที…

 

 “กลับมาจนได้..” พ่อของฮยอนจินที่นั่งวางมาดอยู่บนโซฟาตัวใหญ่กลางบ้านพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

 “ครับ..” เขาตอบเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินมานั่งลงตรงข้ามกับพ่อของเขา

 

 “อะไร มีเรื่องอะไรดีๆเกิดขึ้นงั้นหรอถึงได้เดินยิ้มกลับมาอย่างนั้น..”พ่อเขาพูดเชิงประชดมากกว่าที่อยากจะรู้เรื่องดีๆนั้นจากเขาจริงๆ

“พ่ออย่าทำให้วันดีของผมต้องพังลงเลยน่ะ”

“เหอะ แล้วมันเรื่องอะไรล่ะที่ทำให้คนอย่างแกมีความสุขนักหนาน่ะ”

 

“ก็อย่างเช่น ไม่ได้อยู่บ้าน ไปทำงาน และ…ขอคบกับคนที่ชอบมาตั้งนานได้ไงล่ะ” ฮยอนจินพูดด้วยสายตาจริงจัง

ทำให้พ่อของเขาต้องรี่ตาลงมองเหมือนสงสัยกับคำที่เขาพูดมาทั้งหมดโดยเฉพาะ..

 

“แกคบกับใครอยู่งั้นหรอ?” พ่อฮยอนจินดูจะสนใจอันนั้นมากกว่าสิ่งใด

 

 “ ใช่ และพ่อไม่มีสิทธิ์ในเรื่องนี้กับผม..” ฮยอนจินพูดก่อนจะลุกขึ้นเพื่อจะเดินหนี

 

“ใครกัน? มีจูงั้นหรอ?” ที่เขารู้จักก็มีเพียงแค่มีจูที่เป็นผู้หญิงในบรรดาเพื่อนๆของฮยอนจิน

 

“เฮอะ ผมจะคบกับเธอได้ไง เธอกำลังจะเป็นน้องสาวในครอบครัวใหม่ของเรานะ” ฮยอนจินพูดเชิงประชดขึ้นพลางแสยะยิ้มกับเรื่องที่พ่อเขาพูด

 

 “แล้วใครกัน?เธอเป็นลูกเต้าเหล่าใคร?” พ่อฮยอนจินดูจะจริงจังกับเรื่องนี้ขึ้นมาทันทีทั้งที่แต่ก่อนเขาไม่สนใจอะไรในเรื่องของฮยอนจินเลยด้วยซ้ำ

 

“พ่อเคยเจอเธอแล้วหนิ ฮึ..และผมขอบอกไว้ก่อนว่า ถ้าพ่อทำอะไรเธอ ผมไม่ยอมแพ้ง่ายๆแน่” ฮยอนจินพูดจบก็เดินขึ้นห้องของตัวเองไปเลยทันที

ปล่อยให้พ่อของเขาครุ่นคิดว่าเขาไปเจอเธอตอนไหน?

 

และเรื่องวันที่เขาไปทานอาหารวันนั้นกับฮยอนจินก็ผุดขึ้น

เด็กผู้หญิงที่ฮยอนจินพามาแนะนำให้เขารู้จักในวันนั้น…งั้นหรอ?

 

………..

แม่นั่งมองฉันที่กำลังนั่งอมยิ้มและหัวเราะกับทีวีอยู่ ขณะที่เธอกำลังอ่านหนังสืออยู่ข้างๆกัน อย่างสงสัยในท่าทางที่เปลี่ยนไปของฉันหลังจากปิดเทอม

“ฮยอนจู มีไรรึป่าวเนี้ยหลังจากไปส่งขนมมาก็ดูเหมือนเป็นสาวร่าเริงขึ้นมาทันทีเชียว” แม่พูดพลางทำสายตาสงสัยมาให้ฉัน

“ป่าวหนิคะ ก็รายการมันตลกอ่ะ แม่ดูสิ ฮ่าๆ” ฉันพูดกลบเกลื่อนพลางหันไปหัวเราะกับทีวีต่อ

แต่สายตาอันแหลมคมของเธอที่ดูจะไม่ลดละความสงสัยตอนนี้เลยสักนิด

 

 “เธอโกหกแม่ไม่ได้ ก็รู้ดีหนิ” 

ฉันกลืนน้ำลายก่อนจะหันไปมองแม่อีกครั้งด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ

 “แม่คะ คือว่า…”

 

“มีความรักอยู่ใช่มั้ยล่ะ” แม่พูดขึ้นก่อน

เหมือนรู้ทุกอย่างดีเพราะเคยอาบน้ำร้อนมาก่อน

 

“OoO!” ฉันที่ทำหน้าอึ้งกิมกี่อยู่

 

“ว่าแล้วเชียว ฮยอนจูเอ้ย เธอนี่มันจริงๆเลย”

 

“แม่จะห้ามหรอ?…” ฉันพูดเสียงแผ่วๆอย่างกลัวๆว่าแม่จะว่าไรรึป่าว

 

“หืมม ไมคิดงั้นอ่ะ”

 

“ก็ไม่รู้สิ..”

 

แม่เห็นแบบนั้นก็วางหนังสือลงและหันมามองหน้าฉันอย่างจริงจัง

 

“ฮยอนจู ตอนที่แม่พบกับพ่อลูก ก็อายุเท่าลูกตอนนี้แหละ แม่แค่อยากให้หนูตัดสินใจดีๆกับสิ่งที่ทำ เพื่อจะไม่ต้องมาเสียใจทีหลังเมื่อมันสายไปแล้ว เข้าใจมั้ย”

 

แม่พูดอย่างนี้แสดงว่ากลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยรึป่าวนะ?

ที่พ่อกับแม่เลิกกัน แม่คงเสียใจอยู่ไม่เบา ถึงได้พูดกับฉันแบบนี้

 

“แม่คะ แม่รักพ่อรึป่าว?” ฉันตัดสินใจถามออกไปแบบนั้น

 

“ฮึ…ถึงแม่จะเสียใจที่เลิกกันกับพ่อ แต่ถ้าย้อนกลับไปได้ แม่ก็จะรักพ่อเหมือนเดิม เพราะตอนนั้นเรามีความสุขมากเลยหนิ” แม่พูดพลางลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู

 

ฉันที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง

 

“ ^^ ”

 “แต่ตอนนี้เราแค่ต้องเดินต่อไป ในเส้นทางที่เราคิดว่าจะมีความสุขกับมันที่สุดละนะ”

 

“เข้าใจแล้วล่ะค่ะแม่ ถึงแม่จะได้พบกับใครอีกหลายคนก็ตาม หนูจะมีความสุขอยู่ดี ถ้าแม่มีความสุข” ฉันพูดก่อนจะโผเข้ากอดเธอ

 

“ว่าแต่ บอกได้ยัง หนุ่มคนนั้นเป็นใคร?”

เฮือกก ลืมไปเลยสิ…

-_-

“เอ่อ เอ่อ” ฉันที่อ้ำอึ้งอยู่นั้น

เสียงมือถือที่วางอยู่ตรงหน้าก็ดังขึ้นพร้อมกับชื่อของคนที่โทรมาบนหน้าจอ

 

‘ฮยอนจิน’

 

ฉันรีบไปคว้ามือถือทันที แต่มันคงไม่ทันเพราะแม่เห็นไปแล้ว…

แม่หันมามองหน้าฉันอีกครั้งก่อนจะส่ายหัวอย่างเอือมๆ

 

“เอ่อ ขอตัวก่อนนะคะ” ฉันพูดก่อนรีบโดดออกไปจากตรงนี้ทันทีเพื่อไปรับโทรศัพท์สายเจ้ากรรมนั้น

 

“ฮัลโหล”

‘พรุ่งนี้ว่างมั้ย?’

 

“ก็ ต้องช่วยงานที่ร้านน่ะ”

 

‘งั้นช่วงพักหรือช่วงเย็นก็ว่างใช่มั้ย?’

 

“อืมมนายมีไรรึป่าว?”

 

‘โทษทีนะ มันเป็นกฎน่ะ’

 

“กฎหรอ?”

ฉันงงกับสิ่งที่เขาพูดอยู่

 

‘กฎของ Swans น่ะ’

ลืมไปเลยว่าเขาอยู่ในกลุ่ม Swans แล้วจะเกิดไรขึ้นอีกเนี่ย?

 

“งั้น ตอนเย็นก็ได้”

‘จริงนะ !!’

 “อื้ม …”

 

 ‘แล้วทำไรอยู่อ่ะ?’

“ก็..กำลังจะนอนน่ะ”

มันแปลกมากที่จู่ๆก็มาพูดคุยกันแบบนี้กับฮยอนจิน

ฉันที่ไม่รู้จะพูดอะไรซะแล้วสิ

 

 ‘งั้นหรอ อย่าพึ่งนอนได้มั้ย?’

 

 “มะมีไรงั้นหรอ?”

‘ป่าว แค่อยากฟังเสียงน่ะ’

 

ตาบ้าพูดไรเนี่ยเขินนะเว้ย

///—___///

‘เงียบทำไมล่ะ ก็บอกอยากฟังเสียงไง’

 

“จะให้พูดไรเล่า>//<”

 

 ‘อะไรก็ได้ อย่างเช่น …’

 “…”

 

 ‘คิดถึงนะ..’

 

//กรี้ดด มากไปแล้ววว//ใครต้านทานหมอนี้ไว้ เชิญไปก่อนเลยค่ะ…

 

 “…”

 ‘ฟังอยู่มั้ยเนี้ย ฮยอนจู นี่ เธอ..’

 

“ ฮยอนจิน นี่นายจีบมากเกินไปแล้วนะ ฉันตั้งตัวไม่ทันนน ”

ฉันพูดกรอกใส่มือถือไปอย่างนั้นก่อนจะกดตัดสายทันที

เดาได้เลยหมอนั้นต้องหัวเราะเยาะฉันอยู่แน่เลย ฮึ!

……

ด้านฮยอนจิน

เขามองโทรศัพท์ที่หน้าจอโฮมได้เปลี่ยนเป็นภาพของเขาที่จุ๊บแก้มของฮยอนจูตอนที่เธอเผลอในวันนั้นด้วยรอยยิ้ม

 “เขินอยู่แน่ๆ ฮึ^^”

……

วันต่อมา

ฟิลิกซ์เดินเข้ามาในร้านก่อนจะสังเกตเห็นฮยอนจูกำลังเรียงขนมและใส่หูฟังเพลงไปด้วยอย่างอารมณ์ดีผิดแปลกกับทุกวันอยู่

 

เขาจ้องมองเธออยู่ข้างหลังที่ไม่รู้ตัวว่าเขาเข้ามานานแล้ว

จนเขาต้องเดินไปดึงหูฟังเธอออก

“อ๊ะ ตกใจหมดเลย นายเองหรอ?” ฉันพูดพลางมองหน้าเขาอย่างแปลกใจ

 

“เป็นไรของเธอเนี่ย? ไม่สบายรึป่าว?” ฟิลิกซ์พูดพลางมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าที่วันนี้ดูแตต่งตัวหนักไปเป็นพิเศษมากกกว่าทุกวัน

 “เอ่อ..” ฉันที่ไม่รู้จะพูดยังไง จะโกหกหรือแก้ตัวกับคนฉลาดแบบนี้ก็ไม่ได้อยู่แล้ว

 

“เกิดไรขึ้นเนี่ยวันก่อนยังเป็นยัยขี้แงเจอหักอกอยู่เลย..”

 

ฉันมองหน้าเขาและทำหน้าลังเลที่จะบอกเขาดีรึป่าว

 

“ฟิลิกซ์ คือฉัน…”

 

ก่อนที่จะได้พูดอะไร เสียงลูกค้าที่เดินเข้ามาพอดี ทำให้ฉันต้องหันไปสนใจพวกเขาก่อน

 

“สวัสดีค่ะ เชิญค่ะ..คุณ..” ฉันมองหน้าลูกค้าคนนั้นอย่างตกใจเพราะเขาคือ

 

พ่อของฮยอนจิน..

 

……

มีจูที่นั่งรอฮยอนจินอยู่ในบ้านที่อนนี้ไม่มีใรอยู่

 

ฮยอนจินเดินออกมาก็พบเธอที่นั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกคนเดียว

 

 “เธอมาทำไม อ้อ ลืมไป มาหาแม่เธสินะ” ฮยอนจินพูดก่อนจะทำเป็นไม่สนใจและจะเดินหนี

แต่มีจูกลับไปขวางทางเขาเอาไว้ได้ทันก่อน

 

“นายเลิกเย็นชากับฉันได้มั้ย ฉันเองก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้หรอกนะ ฉันไม่อยากเป็นน้องสาวนาย”

 

“แล้วอยากเป็นอะไรงั้นหรอ?” ฮยอนจินมองเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉย

 

มีจูดูลังเลที่จะพูดความในใจของเธอสักพัก จนฮยอนจินจะเดินหนีอีกครั้ง

 

“นายก็รู้ดีว่าฉันชอบนาย ทำไมต้องทำร้ายจิตใจกันด้วยล่ะ!!” มีจูพูดขึ้นจนได้

นั้นทำให้ฮยอนจินหยุดชะงักและหันมามองเธออีกครั้ง

 

“ ขอโทษนะ แต่ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว..” ฮยอนจินตอบไปเพียงแคค่นั้นเพราะเขาอยากให้เธอตัดใจจากเขาเสียที เขาไม่อยากเห็นใครเสียใจเพราะเขาอีกต่อไป

“แล้วไง ทำยังกับพวกนายจะได้คบกัน” มีจูพูดสายตาเธอเปลี่ยนไปเป็นเคียดแค้นแทน

 

“เธอคงเข้าใจผิดไปนะ มีจู”

 

“ยัยนั้น ไม่เหมาะกับนายเลยด้วยซ้ำ พวกนายคบกันไม่ได้หรอก” มีจูพูดเหมือนกับว่าเธอคนนั้นเป็นใคร

แต่สิ่งที่เธอไม่รู้นั้นมากยิ่งกว่า ..

 

“ใครว่า…ฉันกับฮยอนจู กำลังคบกันอยู่..” ฮยอนจินสายตาที่เขามองมีจูนั้นทำให้รู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง

 

“ไม่มีทาง …” มีจูพูดออกมาทั้งน้ำตา ก่อนที่เธอจะวิ่งไปชนไหล่ของฮยอนจินและออกไปจากบ้านในที่สุด

 

……

ณ สวนสาธารณะ

ฉันที่นั่งอยู่ม้านั่งก็มีมือหนึ่งยื่นไอศรีมรสวนิลามาตรงหน้าฉัน

“ขอบใจนะ” ฉันพูดพลางมองฟิลิกซ์ที่กำลังนั่งลงข้างๆฉัน

 

“ไม่อยากจะเชื่อเลยนะเนี้ย ว่าเธอกลงคบกับเขาจริงๆ” ฟิลิกซ์พูดเมื่อเขารู้เรื่องหมดทุกอย่างแล้ว

 

 “อย่าว่าแต่นายเลย ฉันเองก็ เหมือนกัน…”

 

“แล้วไงต่อ?..” ฟิลิกซ์สงสัยเรื่องที่พ่อของฮยอนจินมาวันนี้

 

 “นี่ นายคิดว่าพ่อฮยอนจินมาบอกว่าฉันไม่เหมาะกับลูกชายของเขาแล้วจ้างให้เลิกกันเหมือนในละครงั้นหรอ?” ฉันหันหน้าไปสงสัยว่าเขากำลังคิดอย่างนั้นอยู่

 

“ก็บทเป็นไปตามนั้นไม่ใช่หรอ?”

 

“มันก็ ใช่…”

และเป็นเรื่องจริงด้วย

 

“พวกคนรวยนี่ชอบตาถั่วชะมัด” ฟิลิกซ์พูดเหมือนเขาจะอารมณ์เสียขึ้นแล้ว

 

“แต่ว่า…” 

มันมีเรื่องอื่นมากกว่านั้นซะอีก

…….

ห้องประจำกลุ่ม Swans

 

บังชานและสมาชิกทุกคนถูกนัดมารวมตัวเมื่อพวกเขากลับมากันครบแล้ว

“เทอมหน้าที่จะมาถึงเป็นเทอมสุดท้ายที่ฉันจะอยู่กับพวกนายสินะ” บังชานพูดขึ้นเมื่อรุ่นพี่ปีสามอย่างเขาและชางบินจะต้องจบการศึกษาไปหลังจากเทอมหน้า

 

“หน้าใจหายจริง ว่าแต่รุ่นพี่ตัดสินใจเรื่องนั้นแล้วหรอ?” ลีโนวถามขึ้นทันทีในเรื่องที่เขาสงสัย

 

“เรื่องหัวหน้ากลุ่มคนใหม่ที่จะดูแลต่ออ่ะหรอ ยังหรอก ขอดูผลงานก่อนอีกเทอมแล้วกัน” บังชานพูดพลางยิ้มมุมปาก

 

 “ว่าแต่พวก Boyz ช่วงนี้ดูเงียบไปนะ มีไรคืบหน้ามั้ยฮยอนจิน” ชางบินหันมาถามฮยอนจินที่นั่งหน้าเครียดอยู่

 

 “ก็ ไม่นะ ชางมินมันเงียบไปเลยหลังจากไปแคมป์มา” ฮยอนจินตอบแต่ในหัวเขากำลังคิดเรื่องอื่นมากกว่านั้น

 

“อย่าประมาทล่ะ พวกนั้นอาจจะซุ้มโจมตีอีกครั้งอยู่ก็ได้” ชางบินพูดอย่างห่วงๆพวกรุ่นน้อง

 

“ว่าแต่นายบอกฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกพวกเราหนิฮยอนจิน” บังชานพูดก่อนที่ทุกคนจะหันไปมองฮยอนจินอย่างสงสัย

 

“อื้ม ก็มีน่ะ..”

 

…….

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #51 Woralak'k (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 16:46
    เห้อออออออเพลียจิต ให้เขาได้รักกันดีเถอะ
    #51
    0
  2. #40 Miso (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 17:32

    เอิ่มมม พ่อฮยอนจินนี่ยังไง ไม่เคยดูดำดูดีแล้วมายุ่งเรื่องนี้ทำไม?

    #40
    0
  3. #39 ThanidaOnnim (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 11:40
    แล้วจะยังไงต่อล่ะทีนี้..คนเขาจะรักกัน ทำไมต้องมาห้าม ต้องมาขัดขวางด้วยเนี่ยยยย เขารักกันก็ดีอยู่แล้วเชียว
    #39
    0