ที่สุดในโย (กุกนยอง)

ตอนที่ 1 : 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    19 ต.ค. 60












หากแสงดาวสกาวเช่นดังดอกไม้
เธอที่ช่างพร่างพราวอย่าจากไปโดยพลัน



01



     2013 CE

ยังจำวันแรก

ที่ตกหลุมรักใครบางคนได้ไหม


     ผมจำได้ดีว่าวันนั้นเป็นบ่ายวันพฤหัสฯ และเป็นช่วงพักระหว่างเปลี่ยนคาบเรียน

     ผมเป็นเวรประจำวันและมีหน้าที่หลักคือต้องคอยรับส่งคุณครูแต่ละวิชา ตอนนั้นผมกำลังเดินด้วยความเอื่อยเฉื่อยไปตามทางเดินของอาคาร 1 อันเป็นที่ตั้งของห้องพักครูหมวดสังคมฯ พร้อมกับเพื่อนร่วมห้องและร่วมเวรวันเดียวกัน

     วันนั้นผมไม่ค่อยสบายเลยตัดสินใจใส่แมสก์ไว้ตามคำแนะนำของแม่เพื่อไม่ให้เชื้อโรคติดต่อไปหาคนอื่นๆ

     บอกตามตรงว่ามันค่อนข้างอึดอัด หายใจแต่ละครั้งก็รู้สึกถึงไอร้อนอบอวลอยู่ในนั้น แต่ก็ต้องยอมรับว่าทุกครั้งที่ผมส่องกระจกแล้วมองเห็นแค่ดวงตา มันทำให้ผมดูดีมากกว่าเดิมประมาณสองถึงสามเท่า และเพื่อนๆ ในกลุ่มก็คงคิดแบบนั้น

     อาคาร 1 ที่ควรจะเงียบสงบเพราะเป็นอาคารที่เต็มไปด้วยห้องพักครูตั้งแต่หมวดสังคมฯ ยันห้อง ผ.อ. แต่เมื่อก้าวขึ้นมาชั้นสองกลับได้ยินเสียงโหวกเหวกดังลั่นจนผมแอบจินตนาการไปคนเดียวว่าถ้าคุณครูมานักเรียนพวกนี้จะโดนทำโทษยังไง

     อย่าหาว่าผมใจร้ายนะ ผมก็แค่คิดเท่านั้นเอง

     "ไอ้ตังค์!!!!!! เอาสมุดการบ้านกูคืนมาเดี๋ยวนี้!!!!"

     เสียงโหวกเหวกโวยวายที่ว่าดังมาจากห้อง 1203 ซึ่งเป็นห้องที่อยู่ระหว่างทางที่ผมต้องไปห้องหมวดสังคมฯ

     ผมเงยหน้ามองป้ายที่อยู่เหนือศีรษะก่อนจะเจอเลขไทยสีขาวเขียนอยู่บนพื้นหลังสีน้ำเงินว่า 'ม.๓/๘'

     อ๋อ พวกเด็ก ม.ต้นนี่เอง ถึงว่าเสียงดังไม่เกรงใจห้องอื่นเลย

     ยังไม่ทันที่ผมจะหันไปถามเพื่อนที่เดินอยู่ข้างๆ ว่าโต๊ะครูอยู่ตรงไหน ก็มีวัตถุต้องสงสัยพุ่งมาหาผมด้วยความเร็วแสงจากด้านหลังก่อนจะปะทะเข้าที่กลางหัวผมอย่างจัง

     ผมหลุดเสียงออกมาเบาๆ เพราะกลั้นความเจ็บไว้ไม่ไหว ถ้าไม่เกรงใจห้องอื่นๆ ที่กำลังเรียนอยู่ผมคงตะโกนออกมาจนสุดเสียงแล้ว

     มื่อก้มลงมองก็พบวัตถุต้องสงสัยที่ว่านอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้นตามที่ผมคิด

     'เบรกเกอร์โฟร์วิล สั่งได้ดั่งใจ'

     ใช่แล้วครับ มันคือรองเท้า ไม่น่าแปลกใจเลยสักนิดที่จะมีรองเท้าอยู่ที่นี่ ที่น่าแปลกใจคือมันไม่ควรลอยมาโดนหัวผมนี่แหละ

     "เฮ้ยพี่! ขอโทษ ฮืออออ เป็นไรไหมอะ" เสียงที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นหลังจากเจ้าของเสียงวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าผมแล้ว

     คนตรงหน้ายกมือไหว้ผมพร้อมกับขอโทษซ้ำๆ เหมือนมีคนกด repeat ยังไงอย่างนั้น

     "เค้าไม่ได้ตั้งใจอะ จะปาใส่เพื่อนแต่มันหลบ เลยมาโดนพี่เลย ขอโทษจริงๆ นะ"

     สรรพนามที่คนตรงหน้าใช้เรียกแทนตัวเองทำให้ผมหลุดยิ้มออกมา โชคดีที่แมสก์ที่ผมอึดอัดนักหนาช่วยปิดบังรอยยิ้มของผมเอาไว้ ไม่งั้นผมต้องถูกหาว่าเป็นบ้าแหงเลย

     ก็คนปกติที่ไหนจะยังยิ้มได้หลังจากที่เพิ่งถูกรองเท้าบินใส่หัวล่ะครับ จริงไหม

     เจ้าของใบหน้าน่ารักกำลังคว่ำปากด้วยความกังวลใจ ตอนที่เขาพูดคำว่าขอโทษซ้ำๆ ทำให้ผมมองเห็นเหล็กจัดฟันสีเขียวได้ไม่ยาก แต่เอ๊ะ เมื่อกี้ผมพูดว่าน่ารักเหรอ ผมชมผู้ชายว่าน่ารักเหรอ

     "พี่อย่ามองแบบนั้นดิ โกรธมากเลยเหรอ" คนน่ารักถามก่อนจะกัดริมฝีปากล่างจนขึ้นสีซีด นั่นคงเป็นสิ่งที่คนตรงหน้ามักจะทำบ่อยๆ ตอนรู้สึกกังวลล่ะมั้ง

     "ไม่โกรธๆ พี่ไม่เป็นไร" ผมปฏิเสธทันทีเมื่อโดนถามแบบนั้น ไม่รู้สิ นาทีนั้นแค่ไม่อยากให้คนตรงหน้าเข้าใจผิด ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

     "ไม่โกรธจริงนะ?" คนตัวเล็กถามต่อ ที่ผมพูดน่ะไม่ผิดเลย ก็น้องเขาตัวเล็กกว่าผมจริงๆ

     "ไม่โกรธจริงๆ" ผมตอบกลั้วหัวเราะ คนตรงหน้าถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะส่งยิ้มจนตาปิดมาให้

     ถึงแม่จะไม่ชอบให้ผมพูดคำหยาบและถึงต้องโดนทำโทษงดค่าขนมสักสามเดือนหรือนานกว่านั้น แต่นาทีนี้ผมคงต้องยอมจริงๆ

     ไอ้ชิบหาย...ผมโดนดาเมจเต็มๆ ไม่มีเกราะ ไม่มีโล่เหี้ยไรป้องกันทั้งนั้น

     "ขอบคุณที่ไม่โกรธนะพี่ ขอโทษอีกทีนะครับ" คนตรงหน้าไหว้ผมอีกรอบก่อนจะก้มเก็บรองเท้าแล้ววิ่งดุ๊กๆ เข้าห้องเรียนตัวเองไป

     ผมเคยเกลียดวันพฤหัสฯ รองจากวันจันทร์ เพราะแม้มันจะใกล้ช่วงสุดสัปดาห์แต่กลับเป็นวันที่ผมต้องทำเวร ผมเบื่อการต้องยกเก้าอี้ตอนเย็นหรือการที่ต้องคอยรับส่งครูระหว่างวัน ผมก็เลยพาลเกลียดมันไปโดยปริยาย แต่หลังจากนี้ความคิดผมคงเปลี่ยนไปแล้วล่ะ

     ชื่อที่ปักอยู่บนอกข้างซ้ายของคนที่เพิ่งเดินจากไปยังชัดเจนอยู่ในหัวของผม จนผมคิดว่าตัวเองคงจะจำแม่นยิ่งกว่าสูตรตรีโกณมิติที่เพิ่งเรียนไปเมื่อคาบที่แล้วแน่ๆ

     ปกติผมไม่ใช่คนพูดมาก แต่ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองเพ้อเจ้อชะมัด

     ธารธารา ศิริชัย ม.3/8

     ทุกคนต้องหาว่าผมเพ้อเจ้ออีกแน่เลย...

     แต่การเจอน้ำเย็นๆ ในช่วงกลางวันที่อากาศร้อนแบบนี้มันทำให้ผมรู้สึกสดชื่นจัง :)




     หลังจากวันนั้นใครบางคนก็เหมือนถูกประทับตราด้วยพื้นรองเท้าเบรกเกอร์ฯ ทั้งๆ ที่เจ้าของรองเท้าอาจจะจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ

     คนตัวสูงใช้เวลาช่วงพักเที่ยงในการมองหาคนตัวเล็กถึงแม้จะรู้อยู่เต็มใจว่า ม.ต้นกับ ม.ปลายแบ่งกันพักคนละช่วง แต่ก็นั่นแหละ การมองหาใครสักคนมันก็สนุกดีเหมือนกัน นั่นคือสิ่งที่โยพยายามปลอบใจตัวเอง

     แต่จนแล้วจนรอดโยก็ไม่ได้เจอคนที่อยากเจอเลยสักครั้ง ขนาดช่วงเปลี่ยนคาบที่ทั้งโรงเรียนต้องเดินกันให้วุ่นไปหมดก็ยังไม่มีโอกาสได้เจอ

     เฮ้ย โชคชะตาชักจะใจร้ายเกินไปแล้ว

     หรือเขาควรจะไปประกาศตามหาที่ห้องประชาสัมพันธ์ดี ก็เจ้าตัวน่ะ จำได้ทั้งชื่อ นามสกุล เหลือก็แต่แค่เบอร์โทรเท่านั้นแหละที่เขายังไม่มีโอกาสได้จำ

     ถึงจะไม่ได้เจอวันนี้แต่ยังไงวันพฤหัสบดีก็มีทุกอาทิตย์นี่นา แค่คิดก็รู้สึกอยากทำเวรขึ้นมาซะแล้ว




     "แพ ไปดูพี่ ม.4 แข่งฟุตซอลกัน" เสียงร่าเริงของเพื่อนสนิทที่สุดในชีวิตดังขึ้นในขณะที่เจ้าของชื่อกำลังเก็บของใส่กระเป๋าอยู่

     "ไม่เอาอะ ร้อน" คนถูกชวนปฏิเสธทันทีโดยไม่หยุดคิดก่อนจะทำหน้าแหยเมื่อนึกถึงแดดและสนามฟุตซอลที่ตลบอบอวลไปด้วยฝุ่นจนแค่คิดก็รู้สึกคันจมูกขึ้นมา

     "เอ้าอีนี่ จริงจังบ่หนิ กูเพื่อนมึงนะ" คนเป็นเพื่อนอ้างสิทธิ์ตัวเองทันทีเมื่อคนตรงหน้าแสดงท่าทางอิดออด

     ถึงจะอยากไปใจจะขาดแต่ไปนั่งดูคนเดียวก็ไม่ไหวนะ กีฬาแมนๆ กับคนอย่างวี่เนี่ย มองจากดาวพลูโตก็รู้ว่าไปส่องผู้ชาย

     "เพื่อนแล้วยังไง ก็กูขี้เกียจอะ แล้วกูว่านะ ม.4 ไม่มีคนหล่อสักคน ไม่ต้องไปหรอก" คนขี้เกียจบอก ไม่รู้ว่าที่พูดไปจริงเท็จแค่ไหน แต่ทางไหนจะทำให้รอดแพก็ทำทั้งนั้น

      "ไปเหอะมึง เดี๋ยวเลี้ยงชาไข่มุกหลังโรงเรียน" คนตัวเล็กกว่าคะยั้นคะยอ

     "พยายามเนอะกับการไปดูผู้ชายเนี่ย กลับบ้านไปช่วยแม่ล้างจานไป"

     "พูดมาก จะแดกไหมชาไข่มุก"

     "แดก!"

     "ก็ลุกค่ะ!"



     สนามฟุตซอลตอนนี้เนืองแน่นไปด้วยรุ่นพี่ ม.4 ที่แห่แหนกันมาแทบล้นสนามเพื่อเชียร์เพื่อนห้องตัวเอง กระติกน้ำและผ้าเย็นถูกวางไว้ข้างสนามทั้งสองฝั่ง วี่กึ่งจูงกึ่งลากแพเข้ามาด้านในจนได้ที่นั่งพรีเมี่ยมขอบสนาม

     "อีวี่ อีกนิดกูเป็นไลน์แมนได้เลยเนี่ยอีห่า" คนไม่ถูกกับความร้อนหันไปแหวใส่เพื่อนเมื่อถูกดึงให้นั่งลงตรงพื้นข้างสนาม
     
     ใช่ พื้นด้านหน้าอัฒจันทร์คือที่นั่งพรีเมี่ยมที่ว่า อีกนิดจะเข้าไปจูบไข่นักกีฬาได้อยู่แล้ว

     ไม่รู้ว่าตอนนี้แพกำลังทำหน้ายังไงแต่เดาว่าต้องบูดยิ่งกว่าไข่พะโล้ค้างคืนแน่ๆ

     แพไม่ชอบกีฬา ไม่ชอบความร้อน ไม่ชอบฝุ่น แต่ตอนนี้กำลังเจอทุกอย่างเลยโว้ย

     อีวี่ อีเหี้ย!

     "วันนี้ห้องสองแข่งกับห้องสี่ป่ะ" เพื่อนข้างตัวเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อเห็นว่าหัวแพเริ่มอุ่น จะบอกให้ว่าเพื่อนของวี่คนนี้มันพร้อมจะฟาดงวงฟาดงากับทุกสรรพสิ่งบนโลก ทะเลาะกับแปรงลบกระดานยังเคยมาแล้ว

     "กูจะไปรู้ไหม มึงเป็นคนลากกูมาเนี่ย"

     "ไหนๆ มึงมาแล้วก็ควรมีอารมณ์ร่วมบ้าง มาดูกีฬาทำหน้าเหมือนกูพามึงมาดูดส้วมอะ"

     "กูมาเพราะชาไข่มุก"

     "ความสัมพันธ์ธุรกิจสัสๆ"

     ปรี๊ดดดดด~

    เสียงนกหวีดจากกรรมการที่อยู่ข้างสนามเป็นสัญญาณบอกให้นักกีฬาทั้งสองทีมก้าวลงสนาม รุ่นพี่จาก ม.4/2 และ ม.4/4 ทีมละ 5 คนยืนประจำตำแหน่งของตัวเองในแต่ละฝั่ง กรรมการที่ยืนอยู่กลางสนามจัดารโยนหัวก้อยเพื่อเลือกฝั่งในการเขี่ยลูก

     จริงๆ แล้วแพก็ไม่รู้กติกาอะไรเท่าไหร่ แค่อธิบายจากสิ่งที่เห็นตรงหน้า

     แพคุ้นหน้ารุ่นพี่ในสนามพอสมควรเพราะเรียนที่นี่มาตั้งแต่ ม.1 ส่วนใหญ่เด็กที่จบ ม.3 จากที่นี่ก็มักจะต่อ ม.4 ที่นี่เช่นกัน หรือไม่บางคนก็ไปต่อ ม.ปลายที่โรงเรียนชายที่อยู่ห่างจากโรงเรียนแพเพียงแค่โรงเรียนอนุบาลกั้น

     ถึงจะเรียกกันติดปากทั้งจังหวัดว่าโรงเรียนชายแต่จริงๆ ก็เป็นโรงเรียนสหฯ ไม่รู้สิ สมัยก่อนคงเป็นโรงเรียนชายล้วนนั่นแหละ

     "พอขึ้น ม.4 พี่แดนดูดีชิบหายเลย แต่ก่อนกูไม่เคยมองพี่เขาหล่อเลยเด้อ" วี่พูดถึงรุ่นพี่ตัวสูงสะพายกล้องที่กำลังยืนคุยกับเพื่อนอยู่ข้างสนาม

     "มึงก็ชมผู้ชายทุกคนอะ"

     "ทีมึงกูยังไม่ชมเลย"

     "ฟ้าจะผ่าไหมล่ะ"

     "เฮ้ย! ระวัง!!!!!!" เสียงของคนที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ร้องขึ้นเมื่อลูกฟุตซอลที่ควรจะอยู่ในสนามกำลังพุ่งตรงมาด้านข้าง แถมยังเป็นข้างฝั่งที่แพกับวี่นั่งอยู่ซะด้วย

     ฮืออออ ดั้งจะหักไหมเนี่ย

     คนตัวเล็กยกแขนขึ้นบังหน้าไว้อัตโนมัติเมื่อมีสิ่งอันตรายกำลังเข้ามาประชิดตัว แพหลับตาปี๋รอรับชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ อยากหันไปดึงหัวเพื่อนที่หลอกเขามาเสี่ยงตายให้มารับบอลแทนให้หายแค้นแต่ก็ทำไม่ได้

     ปึก!

     เสียงเหมือนฟุตบอลกระทบกับอะไรสักอย่างดังขึ้นใกล้ๆ ซึ่งต้องขอบคุณที่ไม่ใช่ร่างกายของแพ

     คนที่หลับตาด้วยความกลัวในตอนแรกค่อยๆ ลืมตาขึ้นก่อนจะเจอกับแผ่นหลังของคนที่ไม่คุ้นเคยอยู่ตรงหน้า คนตรงหน้าหอบหายใจแรงจนตัวโยนด้วยความเหนื่อยจากการวิ่งมาด้วยความเร็ว

     ปรี๊ดดดดดด!

     เสียงนกหวีดดังขึ้นก่อนกรรมการจะทำสัญญาณมืออะไรสักอย่างที่แพไม่เข้าใจ คนที่ยืนหันหลังให้โยนลูกฟุตซอลที่อยู่ในมือไปให้นักกีฬาอีกทีมที่กำลังเดินมา

     "แฮนด์บอลเลยจ้า ซวยไป" วี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดขึ้นด้วยความรู้สึกเสียดายแทน

     "พี่เขาใช้มือรับลูกเหรอ บ้าป่ะ" แพถามด้วยความสงสัย หรือคนตัวสูงอาจจะคิดว่าตัวเองกำลังเล่นบาสเกตบอลอยู่

     "นั่นดิ แต่ตอนแรกพี่เขาอยู่กลางสนามเลยนะ พอบอลพุ่งมาทางนี้พี่เขาก็วาร์ปมาเลย เดอะแฟลชเวอร์"

     แพมองตามคนโดนเป่าฟาล์วที่ตอนนี้กลับไปยืนที่ตำแหน่งของตัวเองแล้ว ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยทำให้แพแปลกใจกับการกระทำของเขานิดหน่อย

     คนตัวสูงหันมาสบตากับแพที่จ้องเขาอยู่พอดี ความกระอักกระอ่วนทำให้ทั้งสองคนทำตัวไม่ถูกถึงแม้จะอยู่ห่างกันหลายเมตร

     รอยยิ้มของคนตัวเล็กผุดขึ้นเสี้ยววินาทีตามมารยาท แต่สำหรับบางคนอาจจะเพียงพอให้เขาฮึดจนพาชัยชนะมาให้ห้อง ม.4/2

     ไม่ต้องรอถึงวันพฤหัสฯ รอยยิ้มที่ตั้งตารอก็มาอยู่ที่ข้างสนาม

     ต่อให้แฮนด์บอลอีกสักร้อยรอบโยว่ามันก็คุ้มของโคตรคุ้มเลย





***
มาแล้วค่ะหนึ่งตอน ต่อยอดจากสเปเชียลไซด์ที่เคยลงใน wattpad ค่ะ
ตอนแรกว่าจะไม่แต่งเพิ่มแต่คนเคยอ่านไปแล้วก็จะเซ็งเนอะ
ส่วนใหญ่ฟิคจะจบในตอนนะคะ อารมณ์ SF
ขอบคุณที่ชอบและติดตามกันมานะคะ
ดีใจที่ได้ลงเรือลำนี้ อบอุ่นมากจริงๆ /กอด
เอนจอยรีดดิ้งค่ะ ไว้เจอกันใหม่นะคะ :D
 ป.ล. เราขออนุญาตไม่แชร์แต่ละตอนลงทวิตเด้อค่ะ
กลัวบางคนงงว่าเอ้าสรุปอันไหนพาร์ทบรรยายที่ลิงค์กับจอยเงี้ยค่ะ
แต่ทุกคนแชร์ได้นะคะ ทำดีค่ะเราชอบ 555555555
ถ้าใครไม่ได้กดเฟบไว้ก็แวะเวียนมาส่องๆ เอาเนอะว่าอัพตอนใหม่หรือยัง
ด้วยความเคารพค่ะ <3
T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

282 ความคิดเห็น

  1. #264 GinG- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 08:26
    พี่โยยยยยย๊ เป็นคนแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรสินะ
    ใจดีด้วย น้องก็งงๆ ไปแหละ
    คนชอบก่อนนี่บางทีก็ฟินจะตายแล้ว *นึกถึงตัวเองสมัยก่อน*
    มม มองหาตอนเปลี่ยนคาบ ที่โรงอาหาร ที่หน้าเสาธง 55555
    เจอหรือไม่เจอก็อีกเรื่อง แต่ตอนนั้นมันตื่นเต้น มันเยียวยาวันต่อไปจริงๆ พี่โยดีวุ้ยยย
    #264
    0
  2. #205 qw3rt74 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 18:00
    ฮือน่ารักมากๆเลยยยยย
    #205
    0
  3. #204 qw3rt74 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 18:00
    ฮือน่ารักมากๆเลยยยยย
    #204
    0
  4. #200 baconjelly2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 12:49
    อ๊อคคคค!!! โดนแอทแทค
    #200
    0
  5. #184 Tokoyai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 19:41
    อยากให้พี่โยมีสักล้านคน ฮือ
    #184
    0
  6. #169 -❀imnickii' (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 20:46
    ฮือออ พี่โยตั้งใจวิ่งไปช่วยน้องแพใช่มั้ยคะ
    #169
    0
  7. #161 Sora.sara (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 13:31
    โอยยยยย น่ารักมากเน้อออออ
    #161
    0
  8. #159 Raindripdrop (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 02:38
    แงง เขินน พี่โยดีจังง เท่มากกๆๆๆ
    #159
    0
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #157 warin_aumyaoi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 17:00
    เขินนนนนนนน
    #157
    0
  11. #154 lemonberry6112 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 09:13
    เขินโว้ยยยยยยยยยยยยย
    #154
    0
  12. #153 With WiTCH (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 23:55
    เขินเลยอ่า โยน่ารักมากๆ ชอบๆค่ะได้อ่านความคิดตัวละครเพิ่มเติมจากฟิคแชท ขอบคุณนะคะ
    #153
    0
  13. #152 ่Airino (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 20:35
    พี่โยน่ารักมากกกก
    #152
    0
  14. #151 Lipz tick (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 19:26
    สตอรี่น่ารักจังเลยยย
    #151
    0
  15. #118 bangearn.mb (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 21:50
    พี่โยก็มีมุมน่ารักน้าาา
    #118
    0
  16. #117 a.aum (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 14:24
    แงงงง อบอุ่น แงง พื่โยของน้องแพร แงงงงง โอ้ยย feeling warm
    #117
    0
  17. #45 Nanharuda (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 21:03
    โอ้โหพี่โยยยยย น่ารักมาตั้งแต่แรกคนอะไรดีขนาดนี้คะ น้องแพรู้กกกสนใจพี่เค้าทีค่ะ ชอบมากๆเลยค่ะไรท์
    #45
    0
  18. #39 16062535 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 17:20
    พี่โยจะน่ารักเกินไปแล้วนะ
    #39
    0
  19. #35 withdreams (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 12:30
    ฮืออออออออ เขินนนนนนนนน????
    #35
    0
  20. #15 `พ่อเสือ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 23:57
    โอ่ยยยยย พี่โยทำไมแมนขนาดนี้คะ
    เป็นผู้ชายที่ดี๊ดีจริงๆ แมนๆเตะบอล ประทับใจตอนมารับลูกแทนแพเนี่ย ฮือออออ
    #15
    0
  21. #14 s;kokk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 11:32
    ฮืออออออ พี่โยยยยยยแงง ทำไมดีขนาดนี้
    #14
    0
  22. #12 Ai-shong (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 08:07
    ฮื่อออออ พี่โยน้องแพ

    ตามมาจากจอยค่ะ แต่ในจอยเราก็รู้สึกว่าเรื่องของพี่โย กับ น้องแพ เป็นฟิคฟีลกู้ด ละมุนๆ ดีไปหมดเลยยยยยย จะตามต่อไปนะคะไรท์ ชอบมากๆเลยทั้งเรื่องนี้และเรือลำนี้
    #12
    0
  23. #11 Ai-shong (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 08:06
    ฮื่อออออ พี่โยน้องแพ

    ตามมาจากจอยค่ะ แต่ในจอยเราก็รู้สึกว่าเรื่องของพี่โย กับ น้องแพ เป็นฟิคฟีลกู้ด ละมุนๆ ดีไปหมดเลยยยยยย จะตามต่อไปนะคะไรท์ ชอบมากๆเลยทั้งเรื่องนี้และเรือลำนี้
    #11
    0
  24. #10 หมาน้อยเบค่อน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 02:35
    ชอบพี่โยๆๆๆๆ
    #10
    0
  25. #9 tsllln (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 01:07
    โอ้ยย พี่โยทำไมดีงามขนาดนี้คะ ;///;
    #9
    0