คัดลอกลิงก์เเล้ว

Love Hibari รักนี้ให้คนนี้คนเดียว

เรื่องนี้ออกแนวดราม่า! ทำไมฉันถึงแต่งลงไปได้T^T สงสารท่านฮิ~~ แต่งเมื่อ..22/10/52 จ้า~~ ไปติดตามv.2-v.3 กันด้วยนะ!! ติชมไรเตอร์ได้ตามสบายจ้า~~>_

ยอดวิวรวม

4,001

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


4,001

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


11
เรทติ้ง : 50 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 ก.ค. 56 / 21:14 น.
นิยาย Love Hibari ѡ餹餹 Love Hibari รักนี้ให้คนนี้คนเดียว | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 

 
 

 






ฮัดชิ้ววววววววววววววว ! ซื้ดด :สูดน้ำมูก
โอ๊ะ ! ดีฮะทุกท่านที่เข้ามา โปรดระวังหัวของท่านและใส่ผ้าปิดปาก
เพราะฟิคนี้แต่งวันนานไม่มีใครมาเยือนจนยักไย้แมงมุมมาอาศัยอยู่กันหยุบหยับไปหมด

เข้าเรื่องกันดีกว่า
ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องราวที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับ YAOI
หากใครไม่ชอบรับไม่ได้หรืออะไรยังไงโปรดเชิญท่านปลีกวิเวกออกไปจากที่นี่เงียบๆ ทางประตู X มุมบนขวาเลยนะฮับ :D

ส่วนคนที่เหลือก็ถ้าคุณชื่นชอบ8018 คู่นี้ล่ะก็ช่วยแนะนำติชมกับผลงานเมื่อครั้งเยาว์วัยของยัยไรเตอร์ตัวน้อยๆ(?)คนนี้ด้วยนะฮะ :3

เรื่องตอนนี้เป็นฉบับแรกจุดเริ่มต้นของเรื่องที่ถูกแตกออกไปถึงสามฉบับด้วยความเด็กที่ยังใช้เว็บไม่คล่อง;A; ทำให้เกิดความยุ่งยากเล็กน้อย(เรอะ)

หากทุกท่านชื่นชอบสามารถตามไปอ่านต่อได้ที่ฉบับสองและฉบับสามนะะฮะ >>

Ps.หากอยากเห็นรูปเป็นสีต้องเอาเม้าส์วางนะ รูปท่านฮิจะได้วิ้ง ๆ อั้ยย >3





เอาล่ะ เรามาแนะนำตัวละครหลักสองตัวที่ทุกคนน่าจะรู้จักกันดีดีกว่าเนาะ ><





ฮ่ะ ๆ ผมเป็นพระเอกเหรอ ว้าวว แต่ถ้าฮิบาริไม่ใช่นายเอกผมก็ไม่เอาด้วยหรอกนะ :D




ต่อไปขาดไม่ได้เด็ดขาด ! ท่านฮิบาริ เคียวยะ (อั้ยยย ฮิบาริของผม ! //ผัวะ ยามะโดนเสยออกนอกฟิค)



เจ้าบ้าแบบนาย ฉันไม่อยากมาจับคู่ด้วยหรอก งี่เง่าเป็นบ้า -//-

ท่านฮิล่ะก็ ด่าแต่หน้าแดงนี่ก็ยังจะซึนอีกนะฮับ >w<

ย๊ากกกกก!

//โดนเสยปลิวตามยามะไป 

 

 




ฉบับสอง

ถ้าชอบก็ก็อปส่งต่อสิ


ฉบับสาม (มีสองอันนะฮะอันนี้)

ถ้าชอบก็ก็อปส่งต่อสิ


ถ้าชอบก็ก็อปส่งต่อสิ















© Tenpoints!









THE★ FARRY




                                               
 

แอดฉันซะสิ จิ้มให้ผมมีแรงเตะเจ้ายามะทีสิ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 ก.ค. 56 / 21:14


"คุณหมอครับ ฮิบาริเป็นยังไงบ้างครับ"ชายหนุ่มร่างสูงที่แต่ก่อนมีเพียงใบหน้ายิ้มแย้มบัดนี้ได้มลายหายไปเหลือเพียงใบหน้าเศร้าที่รู้สึกเป็นห่วงคนที่ชื่อว่าเป็นคนที่เขารักมากและสำคัญกับเขามากจนไม่สามารถอธิบายออกมาได้เขาเป็นห่วงคนคนนั้น เป็นห่วงมาก




"เขาไม่เป็นอะไรมากสบายใจได้ ก็แค่...."หมอหยุดคิดไปชั่วครู่เมื่อเห็นใบหน้าของยามาโมโตะก่อนจะพูดต่อ"สูญเสียความทรงจำไปบางส่วนเท่านั้น"




"สะ..สูญเสียความทรงจำบางส่วน"ยามาโมโตะทำหน้าตกใจอย่างมากกับคำพูดของหมอ เขาเดินเข้าไปหาร่างที่กำลังสลบไม่ได้สติอยู่บนเตียงสีขาว เขานั่งลงก่อนจะกุมมือของร่างที่นอนไม่ได้สติอยู่นั้น



"ความทรงจำบางส่วนงั้นหรอ ฉันจะช่วยนายเองนะฮิบาริ ฉันจะช่วยบอกนายเองเกี่ยวกับทุกอย่างของนาย"ยามาโมโตะพูดกับเจ้าของมือที่เขากำลังกุมเอาไว้ด้วยสีหน้าที่เศร้ากว่าครั้งไหนๆ



        ยามาโมโตะพูดจบมือที่ยามาโมโตะกุมเอาไว้ก็มีการตอบสนอง คนตรงหน้าของเขาค่อยๆลืมตาขึ้น รอยยิ้มถูกฉายขึ้นมาบนใบหน้าของยามาโมโตะอีกครั้งหนึ่ง



"นายฟื้นแล้ว ฮิบาริดีใจจังเลย"ยามาโมโตะพูดอย่างดีใจ^^



"แกเป็นใคร ฉันเคยรู้จักคนแบบแกด้วยรึไง" ประโยคนั้นทำให้ยามาโมโตะอึ้งไปพักใหญ่ เขาคิดอยู่ในใจก็หมอบอกแล้วไงว่าฮิบาริเสียความทรงจำ ไม่แปลกที่เขาจะจำเราไม่ได้นี่นา



"ฉันยามาโมโตะ และฉันกับนายก็รู้จักกันเป็นอย่างดีด้วย"^^



"ไม่มีทาง ฉันจะไปรู้จักแกได้ยังไงแล้วนี่แกเห็นฮิเบิร์ดของฉันบ้างไหม มันคงจะหิวแย่แล้ว"



"ฮิเบิร์ดนายจำฮิเบิร์ดได้งั้นหรอ"



"ทำไมฉันจะจำไม่ได้ ถามอะไรโง่ๆ"



"งั้นก็น่าจะจำฉันได้ใช่ไหม"^^



"ไม่ ฉันไม่เคยเห็นนาย รึว่านายเป็นเพื่อนเจ้าบ้าดีโน่ รึว่าเจ้าสึนะ รึเจ้าหนูงั้นหรอ"



        รอยยิ้มนั่นกลับกลายเป็นใบหน้าเศร้าอีกครั้ง นี่นายจำฉันไม่ได้จริงๆนะหรอ ไม่จริงน่าเป็นไปไม่ได้จำคุณดีโน่ได้ สึนะก็ได้ แถมเจ้าหนูอีกแต่จำฉันไม่ได้งั้นหรอ นายกำลังล้อฉันเล่นอยู่ใช่ไหม



"ฉันเป็นเพื่อนกับพวกเขา และนายเป็นคนที่ฉันรักนะ ฮิบาริ"ยามาโมโตะพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย



"โอ้ย!!"ฮิบาริจับหัวตัวเองไว้เหมือนหัวกำลังจะระเบิดออกมา มันปวดมาก



"หุบปาก ฉันไม่อยากฟังคำพูดนั้นมันเป็นคำพูดที่ทำให้เจ็บปวด ฉันปวด"



"ฮะ..ฮิบาริ นายเป็นอะไรไป"ยามาโมโตะยื่นมือไปจะจับที่ไหล่ของฮิบาริ แต่


เพี๊ยะ!! ฮิบาริกลับตีมือของยามาโมโตะ บนใบหน้าของฮิบาริตอนนี้มีเพียงน้ำตาที่รินไหลออกมาอาบแก้มเพราะอะไรทำไมเขาจะต้องร้องไห้ ทำไมต้องเจ็บปวด เขาไม่เข้าใจตัวเองเขาไม่เคยพบเจอผู้ชายคนนี้เขาไม่เคยเลยสักครั้งและเขาก็ไม่อยากรู้เรื่องเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้ 


         
              ขณะที่ฮิบาริกำลังสับสนกับความคิดของตนเองภาพตอนที่ยามาโมโตะจูบกับฮารุและทุกอย่างที่เขาเห็นยามาโมโตะกับฮารุก็ปรากฎขึ้นมา นั้นยิ่งทำให้เขาสับสนยิ่งไปอีกคำพูดที่ยามาโมโตะพูดให้เขาฟังก่อนที่เขาจะเป็นแบบนี้นั้น ก้องอยู่ในหัว



"หยุดเดี๋ยวนี้!!!"ฮิบาริตะโกนออกมาลั่นห้อง



"ฮิบาริ"ยามาโมโตะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย เขาอยากรู้ว่าเพราะอะไรทำให้ฮิบาริลืมเขา เพราะอะไรฮิบาริถึงร้องไห้และเจ็บปวดอย่างที่เขาเห็นอยู่ตอนนี้ เขาสวมกอดฮิบาริอย่างรวดเร็วมือที่ถูกฮิบาริตีแดงมากแต่เขาไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่ต้องเห็นฮิบาริเจ็บปวดนั้นมันช่างเทียบกันไม่ได้เลยสักนิดเดียว



"อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ แก..มันบ้าแกจะเป็นใครก็ช่าง ไปสวีทกันที่อื่นเลยไปไม่ต้องมาให้ฉันเห็นแก อยากยุ่งกับใครมันก็ไม่เกี่ยวกับฉันคำพูดบ้าๆนี่ก็หยุดพูดสักทีได้ไหมฮะ!!! โอ้ย!!!!"



"นายกำลังพูดเรื่องอะไรของนายฮิบาริ นายเป็นอะไรไปแล้ว"ยามาโมโตะกอดฮิบาริที่กำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขา ฮิบาริยังเอาแต่ชกที่อกของยามาโมโตะหวังเผื่อจะได้หลุดออกจากอ้อมกอดของยามาโมโตะ



"ฮึก..ฉันไม่รู้ ฉันเห็นภาพแกกับผู้หญิงกำลังจูบกัน ผู้หญิงคนนั้นคือ ฮารุ "ยามาโมโตะถึงกับหน้าเปลี่ยนทันที ฮิบาริเห็นงั้นหรอเพราะงั้นเขาถึงได้เป็นแบบนี้สินะ แต่ว่าตอนนั้น..... ฮิบาริ แต่ไม่น่าถึงกับต้องเก็บไว้จนนายต้องเป็นแบบนี้เลยนะ




"ไม่อยากจะเห็นหน้าฉันจริงหรอ จำไม่ได้ว่าฉันคือใครจริงหรอ นายไม่รักฉันแล้วงั้นหรอ นายเป็นแบบนี้แค่เพราะเรื่องนั้นงั้นหรอลืมฉันเพราะเรื่องบ้าแบบนั้นนายมันงี่เง่าที่สุดเลย รู้บ้างไหมฮิบาริ" ยามาโมโตะพูดก่อนจะทาบทับริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากสีชมพูน่าลิ้มรสของฮิบาริ สัมผัสอันหวานและร้อนแรงอย่างอ่อนโยนเป็นสัมผัสที่น่าโหยหา แต่ฮิบาริกลับไม่อยากรู้สึกถึงสัมผัสนั้น ยามาโมโตะถอนริมฝีปากออก





"ยามาโมโตะ"ฮิบาริพูดออกมาเบาๆ แต่ยามาโมโตะกลับได้ยินคำพูดนั้นของฮิบาริ ก่อนจะลงจากเตียงและกระโดดออกหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว ถึงสัมผัสนั้นจะน่าสัมผัสเพียงใดแต่ฮิบาริกลับเจ็บปวดเพียงเพราะเขารักยามาโมโตะแต่เขาเจ็บที่เห็นภาพแบบนั้น นายคิดว่าฉันโง่ไม่รู้ว่านายทำแบบนั้นกับฮารุรึไงกันน่ะ เขาไม่อยากจำยามาโมโตะได้ ยามาโมโตะ นายไม่น่าทำให้ฉันจำนายได้ ฉันอยากลืมนายฉันไม่อยากเจ็บปวดเพราะนาย ฉันไม่ต้องการที่จะเห็นหน้านาย





น้ำตาของฮิบาริไหลออกมาช้าๆ ฮิบาริวิ่งทั้งน้ำตาเขาไม่สนใจคนรอบข้างว่าจะมองเขายังไง ตอนนี้เขาไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นไม่อยากรู้สึกไม่อยากเจอหน้าใครทั้งนั้น เป็นไปได้เขาอยากตายๆไปซะ เขาอยากลืมทุกอย่าง ทุกอย่างที่ทำให้เขาเจ็บปวด และทุกอย่างของยามาโมโตะด้วย




ฮิบาริพูดกับตัวเองเหมือนคนบ้าร้องไห้อย่างไร้สติ เขาเริ่มไม่รู้สึกถึงอะไร ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด ก่อนจะเริ่มมืดลง มืดลง มืดลงและดับวูบไป


ร่างของฮิบาริล้มลงอย่างแรงที่พื้น ทุกคนบริเวณนั้นมองร่างกายนั้นอย่างตกใจ ร่างกายที่นอนแน่นิ่งเหมือนไม่มีชีวิตถูกอุ้มขึ้นด้วยแขนอันอบอุ่นของผู้ชายร่างสูงที่วิ่งตามร่างบางนั้นมาตั้งแต่ที่ร่างบางกระโดดจากตึกชั้น3ของโรงพยาบาลอย่างง่ายดาย



ยามาโมโตะอุ้มร่างของฮิบาริเดินผ่านฝูงคนที่เดินผ่านไปมาพลางมองใบหน้านั้นที่มีคราบน้ำตาอยู่นี่เราทำให้ฮิบาริเป็นถึงขนาดนี้เลยงั้นหรอ เราทำให้ฮิบาริเจ็บมากถึงขนาดนี้เลยงั้นหรอ ทั้งที่โดนรถชนแต่กลับวิ่งมาได้ไกลถึงขนาดนี้ฝืนร่างกายที่อยากหนีเราจนต้องเป็นแบบนี้ เรามันบ้า บ้า บ้า บ้า บ้าที่สุด!!!!!



ยามาโมโตะอุ้มฮิบาริมาจนถึงโรงพยาบาลอีกครั้ง นางพยาบาลที่เห็นก็รีบวิ่งไปตามหมอทันที ยามาโมโตะวางร่างของฮิบาริลงบนเตียงสีขาว หมอที่เดินเข้ามาถึงก็รีบเข้าไปดูอาการฮิบาริทันที



"ตายล่ะสิ คุณมิโสโนะรีบพาคนไข้ไปห้องICUด่วนเลยนะ"หมอพูดกับนางพยาบาลก่อนจะรีบวิ่งออกไปพร้อมกันรวมถึงเอาเตียงที่มีฮิบารินอนอยู่ไปด้วย



ห้องICU? ทำไมหมอถึงพูดแบบนั้นไม่จริงใช่ไหม


"ฮิบาริ!!"ยามาโมโตะร้องออกเสียงดัง ก่อนจะรีบวิ่งตามมาที่หน้าห้องICUทำไม ทำไมต้องเป็นห้องนี้อีกแล้ว ทำไมนายจะต้องเข้าห้องนี้อีกแล้ว ฮิบารินายรู้บ้างไหมว่าฉันกลัวว่านายจะเป็นอะไรมากแค่ไหน รู้บ้างไหมว่าฉันเป็นห่วง ถึงฉันจะทำแบบนั้นแต่ฉันก็รักนายมากที่สุดนะฮิบาริ ฮิบารินายจะต้องไม่เป็นอะไรเพราะคนอย่างนายนะไม่เป็นอะไรเพราะเรื่องบ้าแบบนี้แน่นอนฉันเชื่อ



หมอออกมาจากห้องICUด้วยใบหน้าเศร้า ยามาโมโตะเห็นแบบนั้นก็รู้สึกใจเสียขึ้นมาทันที"หมอครับ ฮิบาริเขาเป็นอะไรอีกครับ ตอนนั้นเขาจำผมได้แล้วหมายความว่าเขาต้องหายแล้วใช่ไหมครับ"^^ยามาโมโตะยิ้มปลอบตัวเอง หมอส่ายหน้าก่อนจะพูดขึ้น 


"คนไข้เขาไม่ได้หายใจและระบบต่างๆก็หยุดทำงานกลายเป็นเพียงร่างเปล่าๆ หมอเองก็ไม่รู้ว่าคนไข้จะฟื้นได้อีกรึไม่ เพราะเขาเกิดความเจ็บปวดขึ้นในใจจึงได้ปิดกั้นตัวเอง หมอต้องเสียใจด้วย คุณคงต้องรอปาฏิหารย์เท่านั้นแหละครับ หมอขอตัว"หมอพูดจบก็เดินจากไปปล่อยให้ยามาโมโตะยืนนิ่งอยู่หน้าห้องICU



"ยามาโมโตะคุง!!"เสียงของผู้หญิงคนนึงดังมาจากด้านหลัง แต่ยามาโมโตะไม่มีการตอบรับแต่อย่างไร


"นี่ เป็นอะไรไปนะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ"เสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่น มันคือเสียงของคนที่ทำให้ฮิบาริต้องเป็นแบบนี้


"ฮารุ..."


"อะไรหรอ"^^


"ฮิบาริ วันนั้นที่ไปสวนสนุกฉันตั้งใจจะไปเที่ยวทะเลกับฮิบาริแต่แล้วฉันก็ผิดนัดกับเขา เพื่อไปหาเธอแทนและฉันคิดว่าฮิบาริคงตามฉันไป เขาจึงเห็นฉันอยู่กับเธอเพราะอย่างนั้นเขาจึงคิดมากแล้วเขาก็ถูกรถชน"



"หึ งั้นหรอตอนนี้ฮิบาริคุงอยู่ไหนล่ะ ฉันจะไปขอโทษเขาเองนะ"^^


"อยู่ข้างในห้องICU"


"ฮิบาริคุงเป็นอะไรมากไหม"^^


"ก็นะ ฮารุกลับไปก่อนเถอะเดี๋ยวทางฮิบาริฉันจัดการเอง"^^


"อืม งั้นไว้ฉันจะมาเยี่ยมฮิบาริคุงนะ บาย"^^


"อืม บาย"^^


หึ หึตายๆไปซะได้ก็ดี ไว้วันหลังฉันจะมาทำให้นายตายทั้งเป็นเลยคอยดูสิ ฮารุคนนี้จะไม่ให้ยามาโมโตะของตัวเองต้องไปพัวพันกับคนแบบนายหรอกนะ ฮิบาริ





*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*





          ยามาโมโตะนั่งกุมมือฮิบาริพลางมองหน้าของฮิบาริด้วยสีหน้าที่เศร้าหมอง "นายต้องฟื้นฮิบาริ นายจะต้องฟื้นขึ้นมาฉันไม่ชอบเห็นนายเป็นแบบนี้ ฉันไม่รู้ว่านายเห็นอะไรในตอนนั้น แต่นั่นฉันก็ต้องขอโทษนายด้วยที่ผิดนัดครั้งนั้นเพราะถ้าฉันไม่ทำฉันก็จะผิดสัญญากับฮารุเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าฉันไม่รักนายแต่เพราะรักนายมากฉันเลยไปสวนสนุกเพื่อจะเซอร์ไพร์นาย นายคงเห็นว่าฉันจูบกับฮารุแต่นั้นก็เป็นเพียงละครที่ฮารุขอให้ฉันซ้อมและคิดว่าเธอคือนายจากนั้นไม่นานฉันก็ได้ข่าวว่านายถูกรถชนวันนั้นทั้งที่ฉันตั้งใจจะเซอร์ไพร์นายแต่นายกลับต้องกลายมาเป็นแบบนี้ ทั้งที่ฉันเตรียมทุกอย่างเพื่อที่จะให้นายมีความสุขแต่มันกลับตรงข้าม ฮึก...ฮึก ฉันขอโทษ ฮิบาริ"น้ำตาค่อยๆไหลออกมา ยามาโมโตะเฝ้าพูดขอโทษฮิบาริทุกวันๆหวังว่าฮิบาริจะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งมาด่าว่าเขามาคอยยิ้มให้เขาดูเหมือนทุกๆครั้ง 



      เขาร้องไห้ทุกวันเมื่อคิดถึงวันนั้นที่เขาทำให้ฮิบาริเป็นทุกข์แทนที่จะมีความสุข ทุกคนที่มาเยี่ยมเขาก็หวังจะให้เขาตื่นขึ้นมาแต่ทำไมเขายังไม่ยอมตื่นขึ้นมาสักที เขาโกรธมากใช่ไหมที่เราทำแบบนั้น ทำให้เขาเจ็บและทรมานแสนสาหัสเลยงั้นหรอ เรานี่มันบ้า



"ยามาโมโตะคุง เป็นไงบ้างฮิบาริคุงมีการตอบรับบ้างไหม"^^ฮารุยิ้มหน้าตาระรื่นเมื่อเห็นร่างของฮิบาริที่นอนอยู่บนเตียง



"ไม่มีเลย เขาคงจะไม่อยากเห็นหน้าฉันแล้วสินะฮารุ"ยามาโมโตะตั้งแต่เกิดเรื่องเขาก็ได้แต่ยิ้มเศร้าๆให้กับทุกคน ฮารุก็มาหายามาโมโตะทุกวันเพื่อจะมาดูว่าฮิบาริฟื้นแล้วรึยัง



"อย่าเศร้าไปเลยนะยามาโมโตะถึงไม่มีฮิบาริคุงก็ยังมีฉันแล้วก็ทุกคนอยู่นี่นา"^^ ยามาโมโตะไม่พูดอะไรได้แต่ส่ายหัวเบาๆ



"งั้นเราไปหาทุกคนกันนะ"^^ ยามาโมโตะยังไม่ทันตอบตกลงฮารุก็ดึงยามาโมโตะออกมาจากห้องนั้นทันที




         ภายในห้องตอนนี้มีร่างๆหนึ่งนอนอยู่บนเตียงสีขาวไม่มีใครรู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นและแล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง เขามีดวงตาข้างหนึ่งสีฟ้าดั่งน้ำที่ใสสะอาด อีกข้างเป็นสีแดงดั่งทับทิมสีเลือดมีตัวอักษรอยู่ เดินเข้าไปหาร่างของฮิบาริก่อนจะยืนมงใบหน้านั้น



"นี่คุณเป็นถึงขนาดนี้เพราะคนแบบนั้นนี่นะ"


"....."


"ผมมาเยี่ยมคุณแล้วนะ ฮิบาริคุงคุณช่างน่ารักจริงๆยามไม่ได้สติ แต่ผมทนไม่ไหวแล้วที่เห็นคุณเป็นแบบนี้"มุคุโร่ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของฮิบาริก่อนจะพูดต่อว่า...


         "จงลืมตาตื่นขึ้นมาและพบกับชะตากรรมของคุณต่อไปเถอะ เมื่อคุณตื่นขึ้นมาผมจะไม่ทำให้คุณเจ็บปวดแม้สักนิด ผมโรคุโด มุคุโร่ จำชื่อผมเอาไว้ให้ดีๆเมื่อคุณตื่นขึ้นจากนิทราอันยาวนานคุณจะคิดถึงแค่ผมเพียงคนเดียวเท่านั้น ไว้ผมจะรอ"^^ แล้วเขาก่อนเดินออกจากห้องไป



ฮิบาริที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆเขามองไปรอบๆ นี่ที่ไหน? เกิดอะไรขึ้น? แล้วฉันเป็นใคร? มาอยู่ที่นี่ได้ไง? แล้วก็ใครกันนะ โรคุโด มุคุโร่ แต่รู้สึกคุ้นเคยจัง



เพล้ง!! เสียงแก้วตกกระทบพื้นเมื่อนางพยาบาลเดินถือถาดแก้วน้ำเข้ามาแล้วเห็นฮิบารินั่งอยู่



"คะ..คุณหมอค่ะ คนไข้ฟื้นแล้วค่ะ"OoOนางพยาบาลร้องลั่นโรงพยาบาล ก่อนหมอจะวิ่งหน้าตั้งมาที่ห้องนั้นทันที(เสียงพี่แกดังจริงๆ=_=")



"โอ้! จริงด้วยคุณมิโสโนะ รู้สึกว่าเขาจะจำอะไรยังไม่ค่อยได้นะ แต่คิดว่าไม่นานก็คงหายแล้วล่ะ เกิดปาฏิหารย์ขึ้นแล้วสินะ ระบบต่างๆก็ทำงานปกติดีแล้ว น่าดีใจจริงๆ"^^หมอตรวจอาการฮิบาริก่อนจะยิ้มร่าให้กับฮิบาริ



"เอ่อ...ปาฏิหารย์อะไรหรอ แล้วผมเป็นอะไรไปหรอหมอ"- -



"ก็นะครับ ก็คือแบบว่า......"แล้วหมอก็เล่าทุกอย่างที่หมอรู้ให้ฮิบาริฟัง



"อ๋อ แล้วไหนล่ะครับคนที่เฝ้าผมทุกวัน ผมอยากจะขอบคุณนะครับ"^^



"เอ..ไม่ทราบสิครับ แต่ผมว่าอีกไม่นานเขาคงเข้ามา พักผ่อนให้สบายนะครับหมอขอตัว ไปกันเถอะคุณมิโสโนะ"^^แล้วหมอกับพยาบาลก็เดินออกไป



~*~*~*~*~**~*~**~*~**~*~*~**~*~*~**~*~*~**~*~**~*~*~**~*~**~*~*




"เมื่อไหร่เขาจะมานะ จะได้ขอบคุณและรีบออกจากที่แบบนี้ซะที แต่ที่รู้คนที่ปลุกเราขึ้นมาคือ...โรคุโด มุคุโร่ คนนั้นคือคนสำคัญของเรา แต่เขาหายไปไหนกัน"ฮิบาริพึมพำกับตัวเองไปมา ก่อนจะลงจากเตียงเดินออกนอกห้องมาที่สวน 



"สดชื่นจังเลยแฮะ หืม"ฮิบาริสูดอากาศเข้าไปอย่างเต็มที่ ผ่อนคลายไปตามสายลมที่พัดมา ก่อนเขาจะสัมผัสได้ถึงสายตาที่มองมา สายตาจากร่างสูงของใครสักคนที่อยู่ตรงหลังต้นไม้ใหญ่



"นั้นใคร"- -ทอนฟาที่ไม่ได้ใช้งานมาเสียตั้งนานลอยไปทางต้นไม้อย่างรวดเร็ว



"เอ่อ ไง" ^^ ร่างสูงเดินออกมาจากหลังต้นไม้เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้ม ร่างสูงคนนั้นคือยามาโมโตะ ยามาโมโตะดึงท่อนฟาที่ติดอยู่กับต้นไม้ออก เดินมาทางฮิบาริ



"นายเป็นใคร"- - สายตาไม่เป็นมิตรถูกส่งไปให้ร่างสูง จนร่างสูงถึงกับชะงักก็ไม่แปลกหรอกที่เขาจะจำเราไม่ได้ จำไม่ได้นั่นแหละดี เกิดเป็นแบบนั้นอีกครั้งเราต้องทนไม่ได้แน่ ปล่อยให้เป็นเหมือนตอนที่เรายังไม่ได้เจอกันนั่นแหละดีแล้ว



"ฉันยามาโมโตะ ทาเคชิ"^^ร่างสูงยิ้มให้คนตรงหน้าพลางยื่นทอนฟาให้คนตรงหน้า ในที่สุดคนที่เขาเฝ้าขอโทษก็ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้ฉันจะทำให้นายต้องทรมานและเจ็บอีกแล้ว จะไม่ให้นายร้องไห้เพราะฉันอีกแล้ว เราจะเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น 



"ยามาโมโตะ อ้อ! ที่หมอบอกว่านายเฝ้าฉันทุกวันสินะ ขอบคุณที่คอยเฝ้าแล้วกัน"ฮิบาริพูด ก่อนจะหยิบทอนฟาที่ร่างสูงยื่นมาให้



"ไม่เป็นไรหรอก ก็เราเป็น...."ยามาโมโตะหยุดพูดไปชั่วขณะ ก่อนจะพยายามพูดต่อ"เพื่อนกันนี่นา"^^ แปล๊บ..เหมือนหัวใจยามาโมโตะจะฉีกขาด ไม่เป็นไรไม่เป็นไร แค่นี้เอง



"เพื่อน? อืม ฉันก็รู้สึกเหมือนเคยรู้จักกับนายเหมือนกัน"แปล๊บ..เสียงดังขึ้นจากหัวใจของยามาโมโตะ



"ฉันดีใจนะที่นายฟื้น นายฟื้นขึ้นมาได้ยังไงกันล่ะ"^^



"เอ่อ...รู้สึกว่า"ฮิบาริครุ่นคิดก่อนจะพูดต่อ"โรคุโด มุคุโร่" O_Oยามาโมโตะตาโตขึ้นทันควัน โรคุโด มุคุโร่งั้นหรอ ทำไมเป็นหมอนั่นถึง



"หมอนั่นทำอะไรนายอย่างงั้นหรอ"^^ยามาโมโตะฝืนยิ้มให้กับร่างบางตรงหน้า หมอนั่นทำอะไรฮิบาริกันนะ



"ป่าวหรอก ก็แค่ฉันรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆที่หน้าผากเป็นสัมผัสที่ทำให้รู้สึกแปลก"



"งั้นหรอ นายชอบไหมล่ะ"^^ กรอด..เสียงฟันยามาโมโตะเสียดสีกัน



"ชอบไหมงั้นหรอ เอ่อ ไม่รู้สินะแต่ฉันคิดว่าเขาคือคนสำคัญของฉันและฉันก็คงเป็นคนสำคัญของเขา"^^ฮิบาริยิ้มออกมาพลางหน้าขึ้นสีนิด



แปล๊บ..เจ็บชะมัดเลยที่เห็นรอยยิ้มที่ยิ้มให้นั้นไม่ใช่ของตัวฉันแต่เป็นของมุคุโร่ ช่างน่าเศร้าเสียจริงเหมือนสวรรค์จะลงโทษฉันที่ทำให้นายเจ็บแต่ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันก็ได้รับรู้ความเจ็บแบบเดียวกับนายแล้วสินะ



"ถึงกับหน้าแดงเลยหรอ"^^นายรู้สึกแบบนี้เองหรอฮิบาริ



"เจ้าบ้า ใครหน้าแดงกัน"-///-ฮิบาริหันมาว่ายามาโมโตะที่ฝืนยิ้มตอบกับใบหน้าที่แดงของฮิบาริ



"ก็คนตรงหน้าฉันไงล่ะ"^^ นายหน้าแดงแล้วน่ารักทุกที รอยยิ้มของนายฉันอยากเห็นต่อไป ฉันจะไม่ทำให้นายมีน้ำตาอีกแล้ว นับจากนี้ฉันเป็นแค่เพื่อนนาย



*~*~**~*~*~*~**~*~*~**~*~*~*~**~*~*~**~*~*~*~**~*~**~*



"เจ้าบ้าอยากตายรึไง"-///-ฮิบาริหน้าขึ้นสีพลางยกทอนฟาขึ้นจ่อที่คางของร่างสูง



"หึๆ งั้นก็พักผ่อนให้เต็มที่นะไว้ฉันจะมาเยี่ยมใหม่"^^ฉันคงทำได้เพียงยิ้มให้กับความสุขของนายล่ะนะฮิบาริ ฉันคงจะเป็นได้เท่านี้สำหรับนายตลอดไป



ยามาโมโตะเดินจากร่างบางของฮิบาริไปอย่างช้าๆด้วยหัวใจที่เจ็บปวดและทรมานแต่เขาก็ดีใจที่ฮิบาริได้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเพราะอย่างน้อยเขาก็สามารถอยู่ข้างฮิบาริได้ในฐานะเพื่อนคนนึง




"หมอนั่นเป็นอะไรของมันนะ พิลึกจริง"ฮิบาริบ่นก่อนจะเดินไปนอนที่ใต้ร่มไม้เขาหลับตาลงแล้วภาพความทรงจำต่างๆที่เกี่ยวกับตัวของฮิบาริก็ทยอยเข้ามาเรื่อยๆเรื่อยๆเรื่อยๆ แต่ทว่าฮิบาริก็เห็นอะไรสักอย่าง

        "นั่นอะไรเจ้าหมอนั่นคือใครกันแล้วนั่นมันอะไร"


"เฮ้ย!"ใบหน้าของฮิบาริเหงื่อแตกไปหมดเขารู้สึกถึงอันตรายในภาพเหล่านั้น



"นั่นมันอะไรกันแล้วนี่ฉันจะมาเสียเวลาที่นี่ไม่ได้ ฉันต้องไปโรงเรียนนามิโมริแล้วยังมีงานที่ฉันจะต้องไปทำ"ฮิบาริคิดได้อย่างนั้นเขาก็กลับมาเป็นฮิบาริเวอร์ชั่นโหด(หรือก็คือก่อนที่จะได้มาคบกับยามาโมโตะนั่นแหละนะ)








~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
[เห็นคอมเม้นท์น้อยแล้วเจ็บจี๊ดTT ไม่รู้ว่าทุกคนไม่ชอบกันรึเปล่า
เพราะแต่งเรื่องนี้ตั้งแต่ม.1ไม่ก็ป.6นี่แหละTT
ใครที่ได้อ่านเรื่องนีก็ช่วยเม้นท์ให้โบว์ด้วยนะคร๊าTT
ที่มันเป็นเรื่องสั้นและมีหลายเวอร์ชั่นแบบนี้ก็เพราะว่าตอนนั้นโบว์ไม่เคยได้แต่งนิยายเรื่องไหนเลย
เรื่องนี้เรื่องแรกและไม่รู้ว่าสั้นกับยาวต่างกันยังไงและพอแต่งไปแล้ว...ก้เพิ่งมารู้สึกตัว..!!=="
ถ้าชอบเรื่องนี้ล่ะก็ไปอ่านกันต่อได้ที่ข้างล่างนะคร๊า^ ^] <<เวิ่นเฉยๆอย่าได้สนใจอ่านเลย 55 :D









           

 

THE★ FARRY








  

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ เมฆฝนสีซากุระ จากทั้งหมด 14 บทความ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 เมษายน 2555 / 00:39
     พี่ชอบมากโบว์ หวานอะ โอ๊ย ฟินๆๆ >O<
    หน้่าจะมีหลายตอนโนะั ชอบมากๆ 



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 7 เมษายน 2555 / 00:48
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 11 เมษายน 2555 / 20:10
    #8
    0
  2. วันที่ 22 ตุลาคม 2552 / 10:34

    ได้รุยจ้า จะไปอ่านให้ได้รุย^^

    #7
    0
  3. วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 18:32
    ไปอ่านของเราบ้างนะ
    ฟิคบารามอส ตอน เครื่องลางเเห่งความรัก
    #6
    0
  4. วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 18:32
    ไปอ่านของเราบ้างนะ
    ฟิคบารามอส ตอน เครื่องลางเเห่งความรัก
    #5
    0
  5. วันที่ 9 ตุลาคม 2552 / 18:31

    เเงะ ค้างคา T^T

    #4
    0
  6. วันที่ 27 กันยายน 2552 / 20:08
    มาต่อเรวๆน๊า รออ่านๆ
    #3
    0
  7. วันที่ 22 กันยายน 2552 / 12:14
    ยัย ฮารุ นี่คิดจะ แย่งท่านฮิข ช้าน หรือ!!?
    #2
    0
  8. วันที่ 7 สิงหาคม 2552 / 22:05
    ฮ...ฮารุโหดร้าย =[ ]=
    #1
    0