นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[Ghost Short Story] Dark Room จิตแค้นอาฆาต

จิตที่ผูกไว้ด้วยแรงอาฆาต มันพร้อมพยาบาทปลิดชีวิตคุณได้ทุกเมื่อ ถ้าไม่กลัวเชิญเปิดประตูเข้าไป... เตรียมรับความตายอย่างสุขสันต์!

ยอดวิวรวม

492

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


492

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 มิ.ย. 59 / 23:34 น.
นิยาย [Ghost Short Story] Dark Room ԵҦҵ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้









 

[Ghost Short Story]

Dark Room
จิแค้น ฆาต!

 






 

_______________

 

By JEST’s
MY ID

 










 

 

C H A R A C T E R

ขอบคุณภาพ : http://jimmoo.exteen.com20090815entry




คำเตือน
ไม่เชื่ออย่าลบหลู่!
ไม่กลัวอย่าลองดี!
เพราะคุณอาจไม่ตายดี ไปเฝ้าผีในโลงจำปา!








แนวเรื่อง : ลึกลับ,ลี้ลับ

เปิดเรื่อง : 12/12/12

 

 

ทำความรู้จักกับไรเตอร์ :)

สวัสดีครับ ไรเตอร์ชื่อโบ๊ท (BOAT) นะเออ

ใครที่เพิ่งรู้จักก็ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ส่วนคนที่รู้จักอยู่แล้วก็สวัสดีเช่นกัน

ไรเตอร์คนนี้ไม่กัดนะ ฮา เฟรนด์ลี่ บ้าบอจ้า อยากรู้จัก MY ID เล้ย

ถ้าใครอยากติดตามผลงาน (นิยาย) ของโบ๊ทละก็...อ่านเรื่องนี้จบ

ก็เข้าไปดูลิสนิยายของโบ๊ทต่อได้เลยนะ (โปรโมทนิดนึงงง >O<)

= รีดเดอร์อ่านสนุก คือความสุขไรเตอร์! =


 

ชี้แจง: ทุกคนคงสงสัยว่าทำไมมาแต่งแนวนี้
ทุกทีแต่งนิยายรักหวานแหววไม่ใช่รึ
? ฮาาา
ตอบได้เลยจ้า...

คือ มันมีคอลัมน์ของนิตรสารวัยรุ่นชื่อดังฉบับหนึ่ง(คงจะรู้กัน)

เปิดให้ส่งเรื่องสั้นเกี่ยวกับสิ่งลี้ลับไป ซึ่งไรเตอร์ก็ส่งไปแล้วนะ

แต่ว่ายังไม่ได้ผลตอบรับอะไรกลับมาเลย ก็ลองเอามาลงไว้ให้อ่านกัน

ถ้าได้ออกคอลัมน์เมื่อไรจะบอกน้า(พิจารณาผ่านน่ะนะ)

 



 

#ยังไงก็ฝากไว้ด้วยนะ เป็นเรื่องสั้นตอนเดียว

#อ่านแล้วอย่าลืมเม้น ให้กำลังใจหน่อยน๊า :)





VOTE   FAVORITE   MENT






FOLLOW ME





 

 

 

ปล. เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่านเรื่องนี้
เปิดเพลงทิ้งไว้...บรรยากาศรอบข้างจะได้ดูหลอน
จะทำให้เข้าถึงเนื่อหาอย่าง สนุกสนาน :)
และระทึกขวัญมากขึ้น


PLAY MUSIC






Tenpoints!

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 มิ.ย. 59 / 23:34


            

Opening Story | The beginning of the story!

 



              ฮืออออ~

เสียงโหยห้วนยามตะวันเกือบลับฟ้าดังขึ้นอีกครา ด้วยความเจ็บปวดและทรมานของเธอที่ต้องทนทุกข์อยู่ในห้องแคบๆ มืดๆ ไม่มีแสงส่องถึง ไม่มีใครเหลียวมองเข้ามา มันช่างน่าโศกเศร้าเหลือเกิน!

วันนี้เป็นวันเปิดภาคเรียนใหม่ของโรงเรียนแห่งหนึ่ง ซึ่งก็มีเด็กนักเรียนชั้น ม.4 กลุ่มหนึ่งประกอบด้วย โมเม หญ้าและลูกปัด เด็กหญิงทั้งสามกำลังวิ่งลั้ลล้าไปที่อาคารเรียนใหม่ของตน แต่ทั้งสามไม่รู้เลยว่า...อาคารใหม่ของพวกเธอนั้นเป็นอาคารเก่าแก่ที่สุดของโรงเรียนแห่งนี้ และมีประวัติความเป็นมาอันแสนยาวนาน...เกินกว่าพวกเธอทั้งสามจะคาดคิด!

ดีใจจังเลย ได้ย้ายมาอยู่อาคารใหม่สักที น่าเบื่ออาคารเก่าจะตายแล้วลูกปัดเอ่ยขึ้นขณะกำลังเดินขึ้นอาคารเรียนใหม่ของตนเอง

แกคิดเหมือนฉันเลยปัด แกเห็นด้วยป่ะโมเม?หญ้าเสริมบท แล้วกระทุ้งศอกถามโมเมต่อ

...ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกแปลกๆ กับอาคารนี้ยังไงไม่รู้...

รู้สึกแปลกๆ เหรอ แกรู้สึกยังไง!?” หญ้าทำหน้าอยากรู้อยากเห็น

ฉัน...ขนลุก...โมเมทำหน้าหวาดผวา

ก็แหงแหละ ถึงอาคารเนี่ยจะเป็นอาคารเรียนใหม่ของเรา แต่อาคารนี้น่ะสร้างมานานก่อนที่เราจะเกิดอีกนะลูกปัดพูด

จริงเหรอปัดหญ้า

ใช่สิแก ดูสภาพอาคารสิ เก่าจะตายไป ฉันเดินเข้ามาครั้งแรกยังรู้สึกขนลุกเลย...แล้วที่สำคัญอาคารนี้ยังมีประวัติเกี่ยวกับห้องมืดอะไรก็ไม่รู้ด้วยนะลูกปัดเล่าความยาวยืด ก่อนที่ตัวเองจะทำท่าลูบแขนตัวเองไปมาคิดแล้วฉันยังขนลุกเลย บรื้อออ~

โม แล้วที่แก...ขนลุกเนี่ย เกี่ยวกับเรื่องที่ลูกปัดเล่าหรือเปล่าหญ้าทำหน้าถอดสี

...ใช่...แบร่!!!!” โมเมทำท่าแลบลิ้นปลิ้นตา

กรี๊ดดดด! อ๊ากกกก!” หญ้ากับลูกปัดประสานเสียงกันร้องวี้ดว๊ายลั่นอาคารด้วยความตกใจ เพราะโมเมดันแกล้งแบร่ใส่เพื่อนทั้งสอง

ฮ่าๆ กร๊ากกก!”

ตลกมากมั้ยไอ้บ้าโมเอ้ยยยย!” ลูกปัดบ่นอุบ

ใช่!! หัวเราะอะไรของแกไอ้โม!!” หญ้าขึ้นเสียงถามเพื่อนสาวของตนด้วยอารมณ์ไม่ค่อยจะดีหนัก

ก็ตลกพวกแกสองคนไง ดูดิแกล้งแค่เนี่ยก็เชื่อด้วยโมเมยิ้มเยาะ

แกก็รู้ว่าฉันขวัญอ่อน

ไร้สาระน่ะหญ้า แค่แกล้งเล่นๆ แล้วอีกอย่างเรื่องที่ไอ้ปัดเล่ามา ห้องมงห้องมืดอะไร เพ้อเจ้อชัดๆ!”

นี่แก! ไม่เชื่อก็ไม่ควรลบหลู่นะเว้ยลูกปัดเตือน

ไม่ได้ลบหลู่หรอกค่ะ! ก็แค่...เรื่องเพ้อเจ้อแค่นั้น!” โมเมตะคอกใส่เพื่อนคนข้างๆ เพราะเธอไม่เชื่อในสิ่งลี้ลับเอาเสียเลย

 

หลายปีก่อน...

เฮ้ยแกไปเล่นซ่อนแอบกันเด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่งเรียกเพื่อนไปเล่นซ่อนแอบ

ป่ะไปเล่นกัน เล่นซ่อนแอบบบ!’ เด็กสาวที่เหลือที่เป็นเพื่อนของเธอวิ่งหน้าตาระรื่นเพื่อไปเล่นตามภาษาเด็กน้อย

เมื่อเด็กสาวชวนกันเล่นซ่อนแอบกันเสร็จแล้ว พวกเธอก็เริ่มหาที่ซ่อนที่หลบกันไปตามเรื่อง บางคนก็ซ่อนตามเสา บางก็ซ่อนที่ใต้โต๊ะ บาง...ก็ซ่อนที่ห้องมืด...ห้องที่เธอคิดว่าไม่มีใครหาเธอเจอแน่ๆ

เวลาผ่านไปนานแสนนาน พวกเพื่อนก็เล่นซ่อนแอบหาก็เจอกันเสร็จหมดแล้ว แต่...พวกเธอคงลืมไปสินะว่ามีเพื่อนหนึ่งคนที่พวกเธอยังหาไม่เจอ...นั้นก็คือเด็กสาวที่อยู่ใน ห้องมืด!!’

พอพวกเพื่อนๆ ของเด็กผู้หญิงคนนั้นหาเธอไม่เจอ เด็กผู้หญิงคนนั้นก็เลยหมกตัวอยู่แต่ในห้องมืด เพราะคิดว่าเพื่อนยังไม่เลิกเล่น เด็กคนนั้นก็เลยรอไปเรื่อยๆ จนกระทั่งตกเย็น...

เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังเล่าเรื่องสุดพิศวงในกลุ่มเพื่อนของตน ในช่วงเวลาคาบว่างที่ไม่มีครูเข้าสอน

แล้วไงต่อล่ะแกหญ้าและลูกปัดถามเด็กหนุ่มเพื่อนร่วมห้องพร้อมกันด้วยความอยากรู้

พอตกเย็น...เด็กสาวคนนั้นก็เริ่มรู้สึกตัวว่ามันไม่ปกติ จึงคิดว่าจะออกไปหาเพื่อนแทน แต่ว่าเด็กสาวคนนั้นคิดช้าเกินไปเสียแล้ว เพราะเมื่อเธอจะเปิดประตูออกก็พบว่ามันถูกล็อคจากด้านนอก เมื่อเด็กสาวรู้เช่นนั้นเธอก็เขย่าประตูไปเรื่อยๆ เพื่อเรียกคนมาช่วย พร้อมตะโกนแหกปากว่าช่วยด้วยๆ แต่ก็ไม่มีใครมาเปิดเข้ามา...

ช่วยด้วยยยย~ ช่วยด้วยยยย~

เฮ้ยแก...แกได้ยินเสียงอะไรหรือเปล่าว่ะหญ้าเอ่ย

กะ...แกได้ยินเหมือนฉันใช่มั้ยลูกปัดพูดเสียงสั่น

ช่วยด้วยยยย~

ฉันก็ได้ยินเว้ย...เฮ้ยหรือว่าจะเป็น....เด็กหนุ่มผู้เป็นคนเล่าเรื่องสุดพิศวงเมื่อครู่พูดขึ้น ก่อนที่ตนจะหันไปทางทิศของเสียงร้องครวญคราง

แบร่!!!!”

อ้ากกก! กรี๊ดดด! อ๊ายยยย!”

เจ้าเดิม...เพราะคนที่หลอกและทำเสียงครวญครางแกล้งเพื่อนในห้องเมื่อสักครู่คือโมเม

ไอ้โม! ไอ้บ้านี่! ตกใจหมด! @#$%” เสียงคนในห้องที่ฟังเรื่องเล่าจากเด็กหนุ่มต่อว่าโมเมกันใหญ่ด้วยความตกใจ ที่เธอดันมาแกล้งพวกเขา

ฉันก็แค่แกล้งเล่นนนนโมเมยิ้มระรื่นเห็นพวกแกเล่าเรื่องผีพอดีก็เลย...สร้างบรรยากาศซะหน่อย

บรรยากาศบ้านแกสิ!” ลูกปัดเถียงกลับ

ระวังเถอะ! เดี๋ยวเขาก็มาหาแกหรอกหญ้าขู่

โอ๊ย! คิดมาก...เรื่องที่พวกแกเล่ามาก็แค่เรื่องเล่ามั่วๆ แต่งเติมเยอะแยะ อย่าสนใจอะไรเล้ยยยย

เดี๋ยวแกก็ได้เจอดีหรอกไอ้โมลูกปัดเตือนหน้าเครียด

ไร้สาระ!” โมเมกระแทกเสียงใส่หน้าลูกปัดและหมู่เพื่อนที่ต่างมองหน้าโมเมอย่างไม่ชอบใจ

การที่โมเมพูดอะไรออกไปเธอก็คงไม่คิดอะไรหรอก...แต่เธอคงไม่รู้สินะ...ว่าเรื่องที่เด็กหนุ่มเพื่อนของเธอนั่นเล่ามามันมีมูลความจริงอยู่!!

ช่างเถอะ...พวกเราไปเล่นซ่อนแอบกันเถอะ ไหนๆ ครูก็ไม่มาสอนแล้ว
              โมเมไม่สนใจสายตาของพวกเพื่อนๆ แม้แต่น้อย แถมยังชวนเล่นซ่อนแอบอีกต่างหาก...เธอคงไม่ได้ฟังเรื่องที่เด็กหนุ่มเล่าให้เพื่อนๆ ฟังทั้งหมดสินะ หึ!

_________________________
 

It begins now!

 

จะบ้าหรือเปล่า! มัธยมปลายแล้วนะยังจะเล่นอะไรเด็กๆ อยู่ได้ลูกปัดค้าน

ใช่...แล้วอีกอย่าง...ฉันก็กลัวด้วยแหละ หญ้าพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ

เหอะน่า!! ไปเล่นเถอะ คิดมากเกินไปแหละ! กลัวอะไรกันหนักหนา!!” โมเมตะโกนลั่น

แล้วสักพัก...พวกเพื่อนๆ ของโมเมก็ยอมเล่น ซ่อนแอบกับเธอจนได้...

พอเริ่มเกมส์คนที่แพ้จากการโอนอยออกก็เริ่มนับ หนึ่ง สอง สาม....ไปเรื่อยๆ ส่วนพวกที่เหลือก็วิ่งล่าไปหาที่ซ่อนตามที่ตนคิดว่าไม่มีใครเห็น

หลบหลังประตูบ้างแหละ หลบในห้องเรียนตัวเองบางแหละ...หลบที่....

โอ๊ย! หลบแต่ที่เดิมๆ ก็หาเจอกันหมดสิ...โมเมบ่นอุบกับเพื่อนๆ ที่หลบแต่ที่ตื้นๆ ไปทางอื่นดีกว่าจะได้หาไม่เจอแล้วโมเมก็เดินห่างจากกลุ่มเพื่อนเพื่อไปหลบที่อื่น ที่เพื่อนๆ ไม่คาดคิด!!

เอ๊ะ!?” โมเมมองไปที่ห้องห้องหนึ่งที่ห่างจากห้องเรียนของตนไม่ไกลหนัก ซึ่งดูเหมือนไม่มีคนอยู่ แถมยังไม่ได้ล็อคประตูอีกต่างหาก เหมาะสำหรับเป็นที่ซ่อนได้ดีทีเดียว แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป

แอร้ดดด~

โมเมก็ต้องชะงักกึก เพราะสภาพข้างในห้องดูมืดแถบไม่มีแสงส่องถึงเลยด้วยซ้ำ เธอจึงก้าวถอยหลังออกมา แต่...

สี่สิบแปด สี่สิบเก้า ห้า...

เสียงคนนับดังขึ้นถึงเลขที่จะออกมาโป้งเพื่อนๆ แล้ว โมเมจึงไม่มีทางเลือกก็เลยวิ่งเข้าไปหลบในห้องมืดนั่นแต่โดยดี เธอเลือกที่จะนั่งยองๆ ริมประตูแล้วแง้มประตูไว้เพื่อหายใจและให้แสงส่องถึงนิดนึง

เฮ้อออ~

โมเมพ่นลมหายใจออกมา แล้วเธอก็ได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองชัดเจนมาก ซึ่งทำให้รู้ว่าในห้องนี้ไม่มีคนอยู่และเงียบมาก ดูจากสภาพห้องที่มืด มีหยากไย่เต็มไปหมดขนาดแค่เขยิบเล็กน้อยไปไม่กี่ก้าวก็ชนหยากไย่และใยแมงมุมที่ติดเต็มผนังทั่วห้องนี้ไปหมด

นี่มันห้องอะไรกันนะ ไม่ได้ทำความสะอาดมากี่ปีแล้วเนี่ย!” โมเมสบถไปเรื่อย แต่ก็ไปไหนก็ได้ เพราะถ้าออกไปก็เจอเพื่อนโป้งเอาสิ

แต่...เธอไม่รู้เลยว่ายิ่งเธออยู่ในห้องมืดแห่งนี้ต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นในภายหน้า เมื่อเธอรู้ความจริงว่าห้องนี้ถูกปิดตายมานานหลายปี เพราะมีเหตุอันน่าสยดสยองที่คนอย่างโมเมไม่มีทางคาดคิดแน่นอน!!

...

เวลาผ่านไปสักพัก ก็ไม่มีเพื่อนคนไหนมาหาเธอแม้แต่คนเดียว...เธอจึงคิดว่าเพื่อนของเธอไม่มีความสามารถที่จะหาเธอได้ โมเมจึงลุกขึ้นแล้วกำลังจะออกจากห้องนี้ไป แต่...

ช่วยด้วยยยย~ ช่วยด้วยยยย~

เสียงที่ดังกึกก้องอยู่ภายในห้อง ทำให้โมเมชะงักขาที่จะก้าวออกไป แต่...ก็ไม่ได้คิดอะไร คงคิดว่าเป็นเสียงหลอนที่ตนเองสร้างขึ้นมา แล้วเมื่อคิดได้เช่นนั้นโมเมก็กำลังก้าวขาออกไป

ช่วยด้วยยยย~ ช่วยด้วยยยย~

เสียงอะไรโมเมเริ่มคิดทบทวนใหม่ว่าคงไม่ใช่สิ่งที่เธอคิด เพราะเธอไม่เชื่อในสิ่งลี้ลับเลยแม้แต่นิด

แต่เมื่อต้นเสียงยิ่งเรียกร้องความสนใจมากเท่าไร โมเมก็ยิ่งหวาดกลัวว่ามันจะใช่! เธอจึงกลั่นใจอย่างกล้าๆ กลัวๆ หันหลังกลับไปมองทางต้นเสียงทันที

พลับ!~

โมเมถึงกับผงะกับสิ่งที่ตาตัวเองเห็นเพราะ...ภาพที่ปรากฏตรงหน้าของเธอคือหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งใส่ชุดนักเรียนเก่ากึกกำลังก้มหน้าอยู่ ลำตัวของเธอซีดเผือดและเห็นรอยเส้นเลือดปูดตามแขนและขาอย่างชัดเจน เธอพูดแต่คำว่าช่วยด้วย...ก่อนทีเธอจะ...

อย่าไปไหนสิ อยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยยยยหญิงสาวคนนั่นเงยหน้าขึ้นมาพูดกับโมเม ทำให้โมเมหน้าซีดเผือดไปอีกรอบ เพราะใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นซีดเผือดเหมือนศพ พร้อมกับมีรอยเส้นเลือดปูดตามใบหน้าและมีเลือดสีแดงสดไหลเป็นธารที่ช่วงหัว ตาโตน่ากลัวกำลังฉีกยิ้มที่ปากเกือบถึงหูของเธอขณะที่เธอพูดกับโมเมสาวน้อยผู้ไม่เชื่อในเรื่องลี้ลับ!

มะ...ไม่! ฉันไม่อยู่กับเธอ!” โมเมพยายามบังคับขาของเธอให้ก้าวได้ เพื่อที่จะออกไปจากห้องนี้ซะ แต่ขาก็เธอดันก้าวไม่ออก และที่สำคัญ...

ปัง!!!

ประตูที่โมเมแง้มไว้เพื่อไว้หายใจและให้แสงเข้ามานั่นปิดลงอย่างแรง! ทำให้โมเมสะดุ้งโหยงและก็ทำให้เธอคิดถึงเรื่องเล่าของเด็กหนุ่มเพื่อนของเธอเมื่อสักครู่ขึ้นมาทันที หรือว่าเรื่องที่เด็กหนุ่มคนนั้นเล่านั่นคือ...หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอที่ถูกขังอยู่ในห้องมืด!!

แกคิดจะทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียวเหรอ!!” หญิงสาวคนนั้นเบิกตาโตกว่าเก่า ดวงตาคู่นั้นพร้อมที่จะหล่นออกมาจากเบ้าตาของเธอ แล้วหล่อนก็กำลังจะเข้ามาหาโมเม

แกอย่าเข้ามานะ ไม่! อย่าเข้ามานะ!!!”

แกจะทิ้งฉัน แกต้องตายยย!!” หญิงสาวฉีกยิ้มสยดสยองก่อนที่จะนำมือที่มีเส้นเลือดปูดมาบีบคอโมเม

อย่าทำฉันนะ! กรี๊ดดดดดดดด!!!” โมเมกรี๊ดลั่นห้องเพราะตกใจกลัวอย่างแรง...ก่อนที่เธอจะหายใจไม่ค่อยออกแล้วหมดสติไปในที่สุด...ก็บอกแล้ว...

ว่าโมเมยังฟังเรื่องของเพื่อนตนเองยังไม่จบ....

เมื่อหญิงสาวคนนั้นรู้ว่าตนถูกขังก็ตะโกนกรี๊ดร้องช่วยด้วยๆ จนกล่องเสียงเธอมีปัญหาก็ไม่มีใครมาช่วยเธอ เธอก็เลยเอาหัวตัวเองนี้แหละ! กระแทก! กับประตูให้มันเกิดเสียงและทำให้มันพังเพื่อเธอจะได้ออกไปจากห้องบ้านี้! แต่เสียใจด้วย...ไม่ว่าเธอจะทำยังไงก็แล้วแต่ก็ไม่มีใครมาช่วย แม้กระทั่งจะเอาหัวตัวเองกระแทกจนเลือดออกไหลอาบใบหน้าก็ตาม...จนเธอหมดสติไปในที่สุด

เธอสลบไปหลายวัน และเมื่อตื่นขึ้นมาก็ไม่มีใครมาช่วยเธออยู่ดี เธอจึงตะโกนเท่าที่เสียงจะมีอยู่ว่าช่วยด้วย!! ก่อนที่เธอจะสิ้นลมหายใจ!!! แล้วเมื่อศพของเธอส่งกลิ่นเหม็นเน่าจึงมีคนมาพบ และปิดตายห้องนี้ไปในที่สุด!

 

หญ้าและลูกปัดที่กำลังเล่นซ่อนแอบอยู่ก็ต้องสะดุ้งเพราะได้ยินเสียงกรี๊ด ก่อนที่ทุกคนจะออกมารวมตัวกัน

เฮ้ย! นั่นมันเสียงกรี๊ดนี่หว่าเด็กหนุ่มบอกหญ้าและลูกปัด

เออใช่! มันเสียงโมเมนี่!” หญ้าทำท่าตกใจ

งั้นก็รีบไปหามันสิ! เกิดอะไรกับมันเนี่ยยย!!” ลูกปัดตัดสินใจพาเพื่อนไปตามต้นเสียง

แล้วเมื่อมาถึงต้นเสียงก็พบว่ามันเงียบไปแล้ว...แถมประตูห้องยังเปิดไม่ได้อีกต่างหาก เฮ้ย! ทำไมเปิดไม่ได้!” ลูกปัดบอกหญ้ากับเด็กหนุ่ม

พวกเขาจึงทำทุกวิถีทางเพื่อเปิดประตูบานนี้ให้ออกเสียจงได้ ปัง! ปัง! ปัง! ผลึก!!!

เมื่อพวกเขาเปิดประตูได้ก็ไม่รอช้าตรงดิ่งเข้าไปข้างในทันที แล้วทุกคนก็ตรงผงะ! กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเพราะมันคือสภาพไร้วิญญาณของโมเมเพื่อนรักที่ดูไม่ได้เอาเสียเลย สภาพศพของโมเมกำลังอ้าปากคาและเบิกตาโตและที่สำคัญ...เธอมีรอยแดงที่คอและรอยเลือดเปื้อนตามเสื้อผ้า ทั้งๆ ที่ในห้องไม่มีอะไรเลยนอกจากตัวของโมเมคนเดียว ซึ่งไม่มีใครรู้ว่าสาเหตุเกิดจากอะไร...

คงมีแต่เจ้าของเสียงเท่านั้นแหละที่รู้! ช่วยด้วยยยย~ ฉันมีเพื่อนแล้วสินะ หึ!”

มุมปากที่แสยะยิ้มขึ้นมา ทำให้ดูมีชัยเหนือกว่าคนอื่นหลายเท่า...

ไม่คิดเลยว่า...คนที่จะสิ้นลมหายใจคนต่อไป ณ ที่แห่งนี้จะเป็นเพื่อนของคนที่เล่าเรื่อง...ห้องมืด!!

(The End)





End : 27/12/255

ผลงานอื่นๆ ของ สมอ_เรือ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 imagin
    วันที่ 13 สิงหาคม 2557 / 21:14
    เหยยย!! พี่โบ๊ทเปลี่ยนแนวอ่ะ >< เอาความน่ารักคิกขุคืนมา อันนี้มันจิตอ่ะ แอบหลอนนะรู้ยัง แต่งแนวไหนก็จะตามอ่านน้าา พี่โบทสู้ๆ เอฟซีกิกิ
    ปล. แต่รูปอิมเมจสวยไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ ปลื้มค่ะปลื้ม
    #6
    0
  2. #5 Mimiw
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 14:49
    -[]-!!!! พี่โบ๊ทแอบโรคจิต อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก น่ากลัวสุโค่ยยยยย
    #5
    0
  3. #4 nining
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 16:20
    น่ากลัวอ้าาา

    แต่ก็สนุกน้าาาา
    #4
    0
  4. วันที่ 27 มกราคม 2556 / 17:18
    ส...สยองที่สุด น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยอ่านมา บรื๊อออ~
    #3
    0
  5. #2 มิลค์ มิลค์
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 19:54
    ว๊ากกกกกกกกก ทำไมเม้นไม่ขึ้น แง๊ๆ TOT
    #2
    0
  6. #1 มิลค มิลค์
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 19:47
    >
    #1
    0