ฝึกงานสุดเฟล -*-

กลับบ้านมาได้หลายวันแล้วยังไม่ได้เม้าท์เรื่องตอนฝึกงานเลย

ช่วงฝึกงานนี่รู้สึกเหนื่อย เหนื่อย และเหนื่อย

การทำงานเรื่อย ๆ และน่าเบื่อไม่มีอะไรให้พูดถึง

รู้สึกไม่ดีกับญาติในช่วงแรก ๆ ด้วย

ไปเดินแรดที่ไหนต่อที่ไหนมาก็เยอะ สนุกดี

แต่ที่จะเล่าในวันนี้คือความซวย 1 วันที่ปู่เตี้ยมีในวันสุดท้ายของการฝึกงาน

15 พฤษภาคม 2550 วันนี้ก็มาทำงานตามปกติ (แต่เป็นวันสุดท้าย) วันนี้มีความรู้สึกหงุดหงิดใจมาตั้งแต่เช้า รู้สึกแปลก ๆ ยังไงชอบกล แต่ไม่คิดไรมาก

วันนี้รู้สึกว่าจะงานเยอะเป็นพิเศษ ทำไม่ได้หยุด ทำจนลืมเข้าห้องน้ำ เฮ้อ ทำชนิดที่ว่าพี่ที่บริษัทถามเลยว่า วันนี้ไม่กลับเร็วเหรอ เราก็เลยว่าไปว่า อืม ไหน ๆ ก็วันสุดท้ายแล้ว ทำไปให้เสร็จเลย

ก็นะ พอเราจะกลับ อืม คุณพี่ที่เป็นพี่สะใภ้ของพี่ชายบอกว่าให้เอากล่องเครื่องแก้วกลับไปด้วย(คือปู่เตี้ยไปออกทัวร์แล้วได้พวกเครื่องแก้วมาน่ะ เลยกองไว้ที่ทำงานก่อน)  ตอนแรกก็ยันแทบตายบอกว่าไม่เอากลับ พี่แกก็ดื้อให้เอากลับจนได้ แมร่งงงง หนักชิบ พี่ชายที่เป็นเจ้าของบริษัทก็ให้เงินมาด้วย รีบรับรีบยัดใส่กระเป๋า แล้วทุกคนก็มาอวยพรให้โชคดี เราก็ร่ำลากันเสร็จ ก็หิ้ว(แบก)กล่องตุเลง ๆ ออกไป

ออกมาหน้าหมู่บ้าน เวร รถรับจ้างหายไปหมด ต้องถ่อเดินไปหารถโดยแบบไอ้กล่องเวรนี่ไปด้วย กว่าจะมีรถผ่าน แล้วมันก็เจือกส่งไม่ถึงที่ต้องแบกมันต่อไปที่รถใต้ดิน และเวรอีกครั้งเมื่อคุณพนักงานบอกให้แงะมันออกมา แง่ง หงุดหงิด มันตื้อแล้วตื้ออีกเลยแงะให้มันดู เสียเวลาโคตร จะค่ำแล้วนะ

หลังจากเสียอารมณ์มามากพอแล้วก็ขึ้นรถเมล์ต่อกลับบ้าน และนี่แหละ คือจุดสิ้นสุดของความอดทนในความหงุดหงิดที่มีมาตลอด

ปกติปู่เตี้ยเป็นคนทำอะไรคล่องแคล่วว่องไว แต่วันนี้มันมีอิกล่องบ้าที่คอยเกะกะแข้งขาทำให้ทำอะไรไม่สะดวก ก็งี้ไง

ตอนกำลังจะลงรถเมล์ ขาข้างนึงยังอยู่ที่บันได อีกข้างก็ก้าวกำลังจะถึงพื้น ด้วยความที่กล่องแมร่งงงงงงโคตรเกะกะการเดิน ยังไม่ทันลงดีรถออก ก็เลยล้มลงไปเลย อยากบอกว่าเจ็บบบบบบบบบบบ

แต่โชคดีมากที่หัวไม่กระแทกพื้นเพราะมีเบารอง 2 ชั้น นั่นคือ กล่องและแขนตัวเอง แต่หัวเข่าไถลครูดพื้น ยีนส์เกือบแหก แต่คนใจดีที่ลงรถก็รีบเข้ามาช่วยพยุงและด่ารถเมล์แทนด้วย ส่วนรถเหรอ แมร่งขับออกไปเลย ไม่สนใจสักนิด

ตอนนั้นแบบพูดอะไรไม่ออก มีแต่น้ำตาที่ไหลออก ขอบคุณในความมีน้ำใจของคนที่เข้ามาช่วย ทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ หงุดหงิดมาตลอดตั้งแต่ช่วงเย็น บ่อน้ำตามันเลยแตกออกมา ไร้สาระมากเลยเนอะ แต่ไม่ช่วยไม่ได้จริง ๆ

กลับบ้านมาตาแดง ๆ คนในบ้านก็ไม่ได้ถามอะไร สุดท้ายก็เล่าให้เค้าฟัง ร้องไห้อีกรอบ

เสียดายที่จำป้ายทะเบียนไม่ได้ รู้แค่ว่าเป็นรถสายอะไร แง่งงง หัวเข่าช้ำไปหลายวัน