STAR TREK FICTION

ตอนที่ 9 : [Spirk] Happy New Years!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 283
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    30 ธ.ค. 60

   
HAPPY NEW YEARS!


       หน้าหนาวในเดือนธันวาคมช่างหนาวเหน็บ แต่ในความเย็นยะเยือกก็ยังมีความอบอุ่นเล็กๆของชายหนุ่มหลายคนภายในบ้านเล็กแห่งหนึ่ง พวกเขาต่างเฝ้ารอคอยปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า แต่ละคนช่วยกันจัดห้องรับแขกของพวกเขาโดยริบบิ้น ลูกโป่งหลากสีที่ลอยไปมาจนกระจายอยู่เต็มห้อง เสียงหัวเราะและรอยยิ้มต่างประดับประดาอยู่บนใบหน้าของทุกคน
 

"สป็อค ป้ายต้องสูงกว่านี้สิ ใช่ๆ ขวาอีกนิด" จิม เคิร์ก เด็กหนุ่มที่อายุราวๆ 20 ปี ใบหน้าคมคายชวนมอง จมูกโด่งตัดกับโครงหน้า ผิวขาวผ่องราวกับหิมะแรกฤดูหนาว ร่างกายมีกล้ามเนื้อพองาม นัยน์ตาสีไพลินสว่างกำลังจดจ้องที่ป้ายผืนใหญ่ น้ำเสียงติดดื้อรั้นเอาแต่ใจยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อป้ายถูกจัดไว้ตรงกลางห้องอย่างสวยงาม


"จิม ถึงโปรเฟซเซอร์จะเป็นคนรักของแก แกก็ควรเคารพเขาบ้างนะ" ลีโอนาร์ด แมคคอยเดินหอบกล่องของขวัญหลายๆกล่องมาหยุดอยู่ตรงหน้า โบนส์สูงกว่าจิมซักสิบเซนติเมตรได้ ใบหน้าที่ดูยุ่งเหยิงตลอดแต่ก็ไม่ได้ลดเสน่ห์ของหนุ่มชาวใต้ลงได้เลย


"ไม่เอาน่า ตอนนี้เราเรียนจบแล้วนะโบนส์"


"แต่มันก็แก่กว่าแกอยู่ดี"



"นี่พวกนายเลิกเถียงกันแล้วมาช่วยพวกฉันทำอาหารหน่อยไหม?" เสียงในครัวดังขึ้น
 อูฮูร่ายื่นหน้าออกมา คิ้วเรียวสวยของเธอขมวดกันเป็นปมใหญ่ ในมือกำลังหมักปลากับเกลืออยู่



"คุณซูลูฮะ ผมแกะถุงช็อกโกแลตตรงนี้ได้หรือยัง"เด็กหนุ่มชาวรัสเซียเอ่ยถามเสียงใส มือชี้ไปที่ถุงช็อกโกแลตขนาดใหญ่ที่วางอยู่กลางโต๊ะ คนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นและพยักหน้าเบาๆบ่งบอกว่าสิ่งที่ขอได้รับอนุญาต เชคอฟรีบแกะถุงแล้วเทใส่ถ้วยในสัดส่วนที่สูตรขนมกำหนดไว้



จิมเดินเข้ามาในห้องก่อน เขาเดินผ่านหนังสือเล่มหนาเต๊อะที่วางอยู่ข้างๆกับหญิงสาว สายตาไล่อ่านทีละบรรทัดอย่างรวดเร็ว มุมปากยกยิ้มเบาๆ และเดินไปดูในเตาที่กำลังอบคุกกี้จำนวนหนึ่งอยู่ภายในอย่างสนใจ



'คุกกี้ช็อกโกแลต'



"ผมรู้ว่านั่นเป็นของโปรดของคุณ จิม แต่คุณควรกินในปริมาณที่เหมาะสมกับร่างกายด้วย"วัลแคนหนุ่มเดินมายืนอยู่ทางด้านหลัง เสียงราบเรียบแต่มีความห่วงใยซ่อนอยู่ทำให้จิมยิ้มกว้างและหอมแก้มสป็อคไปหนึ่งที



"ฉันรู้น่าว่านายเป็นห่วงฉัน แต่ฉันก็อยากกินมันเยอะๆนะ" 



"เลือกเอาว่าจะกินอย่างพอดี หรือ จะกินแต่สลัดเป็นอาหารเย็นไปหนึ่งเดือน" โบนส์ที่กำลังถือถาดคุกกี้ที่กำลังจะเตรียมอบมาวางบนเคาท์เตอร์ พลางส่งสายตาค้อนมาให้เพื่อนสนิทที่กำลังใช้สายตาลูกหมาอ้อนเขา



"โถ่ ไม่เอาน่าโบนส์ แค่วันเดียวเอง"



"ไม่ได้ แกพูดว่าวันเดียวมาหลายรอบแล้ว ฉันไม่เชื่อแกหรอก"



"แค่วันนี้เอง นะครับ?" เอาอีกแล้ว สายตาลูกหมาสีน้ำเงินนั่น เขาไม่ชอบมันเลยจริงๆ 



"ก็ได้!! เห็นว่าวันนี้มันเป็นวันสิ้นปีหรอกนะ" 



ทุกคนแบ่งหน้าที่กัน จิมและสป็อคจัดโต๊ะและหาดอกไม้ในสวนมาประดับบนโต๊ะและแจกัน แมคคอยและซูลูช่วยกันแกะคุกกี้ชิ้นใหญ่ออกจากถาดแล้ววางเรียงไว้บนจาน
 อูฮูรร่าและหนุ่มน้อยเชคอฟกำลังจัดอาหารเย็น ต่อมาซักพักเสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น เชคอฟเดินไปเปิดประตูก่อนจะพบสก็อตตี้และคีนเซอร์ที่ในมือถือถุงใบใหญ่เข้ามาด้วย



"อ่าว มาแล้วหรอ สก็อตตี้" จิมที่กำลังนั่งตักสเต็กปลาเข้าปากเอ่ยถาม ทุกคนหันหน้ามามองแขกที่พึ่งมาเมื่อไม่นานกำลังเปิดขวดแชมเปญขวดใหญ่แล้วรินให้ทุกคนยกเว้นเจ้าหนูเชคอฟ



"ทำไมผมกินไม่ได้ล่ะฮะ คุณสก็อต ผมก็อยากกินมันมั่ง" ซูลูส่ายหัวไปมาเบาๆก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัวแล้วเดินออกมาพร้อมกับแก้วเซรามิคใบเล็กที่ภายในมีช็อกโกแล็ตที่มีมาร์ชเมลโล่เล็กๆเต็มไปหมด เขาวางแก้วไว้ตรงหน้าของเชคอฟ



"ของนายต้องกินอันนี้ แชมเปญนายยังกินไม่ได้หรอกนะ" เชคอฟมองช็อกโกแลตร้อน
ตรงหน้า ไม่ใช่ว่ามันไม่อร่อยนะ มันเป็นของโปรดเขาเลยด้วยซ้ำ เด็กหนุ่มพยักหน้าเบาๆพร้อมกับค่อยๆจิบเครื่องดื่มร้อน รสชาติหวานมันตัดกับความนุ่มของมาร์ชเมลโล่ทำให้รอยยิ้มของเด็กหนุ่มกว้างขึ้น



หลังจากที่พวกเขาทานอาหารเย็นเสร็จ สก็อตตี้กับคีนเซอร์อาสาล้างจาน และตอนนี้จิมปลีกตัวออกมานอกบ้าน เขาเดินไปที่สวนหลังบ้านและพบกับเต๊นท์สีน้ำเงินเข้มถูกกางไว้แล้ว สองขาก้าวเข้าไปในเต๊นท์ สป็อคกับนอนอ่านหนังสืออยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมามองพร้อมกับตบพื้นที่ข้างๆเบาๆเพื่อให้จิมมานั่ง 



พวกเขาสองคนนอนอ่านหนังสือกันอยู่ในเต๊นท์ บรรยากาศภายนอกเย็นและสงบเต็มไปด้วยเสียงของธรรมชาติ มันสงบจนทำให้จิมเริ่มง่วง เขาวางหนังสือไว้ข้างต้นและหันไปกอดสป็อค



"สป็อค ฉันง่วงแล้ว"



"แต่คุณอยากอยู่เคาท์ดาวน์ไม่ใช่หรอครับ? อีกแค่ 15 นาทีเองครับ" สป็อคก็วางหนังสือแล้วหันมาโอบจิมไว้ในอ้อมกอด เขาลูบเส้นไหมสีทองอย่างเบามือและทะนุถนอม เด็กหนุ่มส่งเสียงงึมงำๆฟังไม่ได้ศัพท์และพยายามเบียดตัวเองเข้าหาความอบอุ่น 



"แต่ฉันง่วงแล้วนะ เอาไว้ปีหน้าไม่ได้หรอ" จิมยังดื้อรั้นที่จะนอน



"อดทนหน่อยนะครับ  คนดี อีกแค่ไม่กี่นาทีเอง" สป็อคก็ยังเป็นสป็อค ซื่อตรงและอบอุ่น 
จิมค่อยๆลุกขึ้นมานั่ง มือเล็กขยี้ตาเบาๆ แต่ก็ยังไม่หยุดบ่น



"ถ้าพรุ่งนี้ฉันลุกไม่ไหว นายต้องรับผิดชอบนะสป็อค"



"แน่นอนครับ ผมยอมที่จะรับผิดชอบทั้งชีวิตของคุณ อะชายา" 



"นายมันปากหวาน"



"ผมขอบอกว่าริมฝีปากของผมไม่ได้เคลือบน้ำตาลแต่อย่างใด เพราะฉะนั้นมันไม่มีวันที่จะ-"



"ฉันรู้น่า มันเป็นแค่คำเปรียบเทียบของคนที่ชอบพูดอะไรเลี่ยนๆ" จิมวางหัวไว้บนไหล่กว้าง เขาจับมือหนาไว้ ลูบมันเบาๆ เขารู้ว่ามันเป็นจุดไวสัมผัสของวัลแคน แต่มือของสป็อคทั้งใหญ่ สาก แต่ทุกครั้งที่เราจับมือกัน มันอบอุ่นเหมือนแสงของพระอาทิตย์ในเวลาเช้าตรู่



สป็อคสะดุ้งเล็กน้อยตอนที่ร่างของเด็กหนุ่มจับมือเขา แต่ทุกครั้งที่เป็นแบบนี้ จิมกำลังสบายใจ มีความสุข เขาเลยไม่อยากขัดเวลาความสุขของเด็กหนุ่ม เมื่อเข็มสั้นและเข็มยาวชี้เลขสิบสองบนหน้าปัดและเสียงโห่ดีใจที่ดังขึ้น ทำให้พวกเขาทั้งสองมองออกไปออกเต๊นท์และสายตาของทั้งคู่ก็เห็นพลุหลากสีประดับประดาอยู่บนท้องฟ้า



"Happy new year my Vulcan"



"Happy new year my Jim"  



พวกเขาจูบกัน มันเป็นจูบที่แผ่วเบาเหมือนขนนก  ไม่มีการรุกล้ำ ไม่ร้อนแรง แต่อบอุ่นชวนละลาย สป็อคโอบเอวเขา ประคองไว้ในอ้อมกอด ทั้งสองกอดกันในเต๊นท์ ผ่านไปสักพักเขาเริ่มรู้สึกว่าลมหายใจของอีกคนเริ่มสม่ำเสมอ จิมหลับไปแล้ว เขาอุ้มร่างของจิมเข้ามาในบ้าน และขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน วัลแคนหนุ่มค่อยๆวางจิมไว้บนเตียง ห่มผ้าให้และหรี่ไฟจนทั้งห้องมีแต่ความมืด 



"รักนะ สป็อค" 



"รักคุณเหมือนกันครับจิม และ สุขสันต์วันปีใหม่"


_____________________________________________________________________



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #15 Mister SR (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 18:39
    รักเลย 😘
    #15
    0