นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[FIC The maze runner] คนโง่ (newtmas)

โดย black_001

การรักใครสักคนเป็นเรื่องง่าย แต่การตัดใจจากมันไม่ง่าย

ยอดวิวรวม

213

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


213

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


9
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 ต.ค. 61 / 20:17 น.
นิยาย [FIC The maze runner] (newtmas)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น   ไม่มีเจตนาทำลายชื่อเสียงของบุคคลในเรื่องค่ะ


นี่เป็นนิยายที่แต่งขึ้นตามจินตนาการ  ไม่เกี่ยวข้องกับหนังแต่อย่างใดนะคะ

เป็นนิยายสั้นเรื่องแรกอาจแต่งแบบงงๆและไม่แน่ใจว่ามีภาคต่อรึเปล่านะคะแหะๆ

หากมีอะไรผิดพลาดยินดีที่จะลบค่ะ





เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ต.ค. 61 / 20:17


นิยายเรื่องนี้ไม่ได้มีเจตนาทำลายชื่อเสียงของนักแสดง แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้นค่ะ ผิดพลาดอะไรก็ขออภัยด้วยค่ะ ยินดีที่จะลบหากไม่เหมาะสมค่ะ

 

 

ไรต์ขอแต่งสมมุติว่า ตอนโทมัสขึ้นมาแล้ว การขึ้น-กลับของกล่องยังคงเป็นปกติเหมือนเดิมนะคะ

__________________________________________

บางที การจะรักใครสักคนก็เป็นเรื่องง่ายๆ

 

แต่การตัดใจจากนั้นมันไม่ง่าย

 

บางที เราอาจทำทุกอย่างไปเพื่อความรัก

 

แต่ถึงอย่างนั้น ความรักมันกลับมองไม่เห็นเราแม้แต่น้อย

 

 

"เฮ้ มานั่งทำปลวกอะไรตรงนี้เพียก" เสียงทุ้มๆดังขึ้นเรียกสติของคนเหม่อให้กลับมา

 

โทมัสหันไปมองต้นเสียงก็พบกันเพื่อนชาวเอเชียยืนกอดอกมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ ข้างๆมีแกลลี่ยืนมองเขาด้วยอีกคน ในดวงตาที่แสดงความรำคาญยังคงมีความห่วงใยฉายออกมาให้เขาเสมอ

 

"คิดอะไรเพลินๆน่ะ" โทมัสตอบปัดๆ แล้วกลับไปจมกับความคิดของตนต่อไป ทำให้สองหนุ่มที่ยืนมองขัดใจเอามากๆ

 

มือหนาของมินโฮทำการกระชากแขนเล็กๆนั่นขึ้นมาจนโทมัสแทบปลิว

 

"นายทำอะไรวะมินโฮ!!!!"

 

"ไปทำอะไรที่มีประโยชน์มากกว่ามานั่งเหม่อแล้วถอนหายใจดีกว่าเพียก"

 

ไม่ว่าเปล่า หนุ่มร่างสูงจัดการลากเพื่อนตัวเล็กไปนู่นนี่จนโทมัสแทบจะเป็นลม เล่นล็อคคอลากขนาดนั้น

 

แกลลี่ที่ยืนมองยกมือขึ้นกุมขมับนิดๆ แต่ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ เพราะไอ้เจ้าอ่อนนั่นมันยิ้มสนุกซะขนาดนั้น

 

ก็ดีกว่าให้มันมานั่งเหม่ออดทุกข์แบบเมื่อกี้แหละนะ เห็นแล้วหดหู่แทน

 

โทมัสน่ะนะ คู่ควรกับรอยยิ้มน่ารักๆมากกว่า เห็นแล้วโลกสดใส

 

ก็นะจริงๆเต้าอ่อนนั่นก็ไม่ได้เป็นพวกชอบอมทุกข์แบบเมื่อกี้หรอก ออกจะร่าเริงด้วยซ้ำ แต่เป็นแบบนี้ก็เพราะ.......

 

ดวงตาสีสวยหันไปมองตัวต้นเหตุ รองหัวหน้าของท้องทุ่งที่ทำงานอย่างขยันขันแข็ง

 

ข้างๆมีหญิงสาวผมดำยาวยืนยิ้มให้ เจ้าหล่อนคอยยื่นนำและผ้าให้ชายหนุ่ม แถมด้วยการหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานไม่แคร์ใครอื่น

 

นั่นไงต้นเหตุ

 

ก็นะ....เจ้าอ่อนโทมัสมันรัก "นิวท์" ซะขนาดนั้น

แต่เจ้ารองหัวหน้าปลวกนั่นกลับทิ้งเจ้านั่นได้ลงคอ เพราะผู้หญิงคนเดียว

 

ใช่โทมัสกับนิวท์เคยคบกัน ช่วงแรกล่ะหวานจนโศกาแทบเป็นเบาหวานตายเพราะรังสีในอากาศ เรียกว่าตั้งแต่เกิดยันมาอยู่ในทุ่ง แกลลี่ก็ไม่คิดว่าจะมีใครหวานเท่าเจ้าสองตัวนี้แล้วล่ะ(ถึงจะจำเรื่องก่อนเข้ามาในวงกตไม่ได้ก็เถอะ)

 

แต่ก็นะ แรกๆก็งี้ หวาน พอเวลาผ่านไปความรักมันก็เริ่มจืดจาง พูดให้ถูก ฝ่ายที่จืดจางคงเป็นนิวท์มากกว่า

 

เจ้ารองปลวกนั่นเริ่มไม่สนใจโทมัสทำไม่สนใจบ้างล่ะ ทำท่ารำคาญบ้างล่ะ เลี่ยงการอยู่ด้วยกัน ไม่มาตามนัดบ้างล่ะ หาเรื่องทะเลาะมั่งล่ะ


จนทั้งสองเริ่มจะห่างกันเรื่อยๆ

 

ถามว่าทำไมเขารู้ขนาดนี้น่ะเหรอ

 

ก็เขากัยมินโฮนี่แหละที่ไปนั่งฟังโทมัสมันระบาย ไม่ใช่มันอยากระบาย พวกเขาบังคับให้มันระบายเอง =_=

 

แล้วในที่สุด เมื่อสามสัปดาห์ก่อน โทมัสโดนบอกเลิก

ตอนเช้าที่ดูจะสดใสกว่าปกติ

เจ้ารองลวกนั่นก็เดินมาหาเจ้าปลวกโทมัสแต่เช้า นึกว่าคงจะมีเรื่องดีๆ ให้สมกับเป็นวันดีๆ

 

แต่ผิด

 

นิวท์เดินมาเพื่อบอกเลิกโทมัส โดยเหตุว่า

 

"ทอมมี่ ฉันว่า เราเลิกกันเถอะ เราคงไปกันไม่ได้ เราเข้ากันไม่ได้เลย"

 

ไม่เข้ากะผีสิ ถ้าพวกแกไม่เข้า คู่ไหนในโลกจะเข้าวะถามจริง และแทนที่เจ้าโทมัสมันจะพูด หรือถามความจริงอะรสักนิด มันกลับตอบไปว่า

 

"อืม.....ถ้านายคิดแบบนั้น เลิกก็ได้....ขอให้เจอคนที่ดีแล้วก็เข้ากับนายได้อย่างดีนะนิวท์"

 

พอถามว่าทำไมยอมง่าย มันก็ตอบกลับมา

"ก็....ฉันรักนิวท์นี่ รักมากๆจนไม่รู้จะรักยังไง....ฉันอยากให้เขาเจอสิ่งที่ดีกว่าฉัน อละเทเรซ่าธอก็ดีกว่าฉันมาก"

 

บอกเลยว่าตอนฟังชัคแทบจะเดินไปตบนิวท์ข้อหาทำคนดีๆอย่างโทมัสเสียใจ

 

เขากันมินโฮเอง ตอนได้ยินว่าโทมัสโดนบอกเลิกก็แทบจะวิ่งไปกระชากหัวทองๆนั่นมาตบมาต่อยสักสิบที

 

โทมัส ยอมทำทุกอย่างเพื่อนิวท์ขนาดนั้น ทำไมไม่เห็นค่าบ้างนะ ทีตอนคบแรกๆนี่อะไรก็ดีไปหมด

 

โทมัสน่ะ เปราะบางจะตาย เจ้านั่นร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน สี่วันเต็ม อาหารแทบไม่แตะ น้ำนี่ก็แทบจะไม่กิน มีเขา มินโฮและชัคทีคอยดูแล จนวันที่ห้าถึงยอมออกมารักษาตัวเอง

 

 

จากนั้นโทมัสก็กลายเป็นคนช่างเหม่อ...ตั้งแต่เลิกกัน วันถัดมานิวท์ก็คบกับเทเรซ่าอย่างเปิดเผย หลายๆคนแตกตื่นมาก แต่ไม่นานก็เงียบๆไป ถึงบางส่วนจะค้าน และบางส่วนจะเห็นด้วยก็เถอะ

 

แถมเจ้าสองคนนั้นยังสวีทกันไม่เห็นหัวเต้าตัวเล็กของเขาเลย

พูดแล้วแค้นแทน ปล่อยแม่งเหอะ ฮ่วย!!!!!! รักกันให้ตายไปเลย เอาเล้ยยยยยยยยย

"เห้ๆ ตัวเล็กขมวดคิ้วอะไร ยังโก่งไม่พอเฟรอจ้ะ" เสียงทุ้มคุ้นเคยกับประโยคที่น่าจับให้โศกาแดรกซ์ซะ

 

มือหนาที่คล้องเวเขาหลวมๆ กับคางมนที่วางบนไหล่

 

"น่าตบจริง ปากแกเนี่ยไอ้ปลวกมินโฮ" พูดพลางเอานิ้วจิ้มปากนิ่มๆนั่น คนโดนจิ้มก็ได้แต่ยิ้มจนตาเล็กๆแทบปิด

 

"ตบด้วยปากนายน่ะเหรอ เอาสิ" ไม่ว่าเปล่า เจ้าตัวยังเอาหน้าขยับออกมามากว่าเดิม

 

แกลลี่ดันคนกะล่นออกไปแล้วหันไปประจันหน้าแทน

 

"เจ้าโทมัสไปไหน??"

 

"เห็ว่าง่วงเลยปล่อยไปนอนแล้ว"

 

"แต่....."

 

ไม่ทันได้พูดอะไรต่อ คนตัวสูงกว่าก็เอานิ้วมาจิ้มปากซะก่อน

 

"เอานาาคุณแม่ โทมัสไม่เป็นไรแล้ว"

."อืม..... ก็ขอให้เป็นแบบนั้น"

 

 

.

.

.

 

 

"ให้ตายสิมินโฮ ปวดหัวจะตายชัก" เสียงบ่นกระปอดกระแปดเบาๆไปตามทาง

 

ร่างบอบบางค่อยๆถอดเสื้อของตนออกช้าๆ เพื่อเตรียมจะอาบน้ำให้สมองที่เอาแต่คิดเรื่องเก่าๆมันโล่งซะบ้าง

 

 

เสียงน้ำกระทบพื้นดังแว่วเป็นระยะๆ ให้รู้ว่ามีผู้ที่กำลังใช้ห้องน้ำอยู่

 

ความเย็นของน้ำทำให้โทมัสผ่อนคลายได้มาก เป็นเรื่องที่ไม่ค่อยมีใครรู้มากนัก เวลาที่โทมัสเครียด เศร้า เหนื่อยหรือเกิดอาการคิดมาก เขามักจะมาอาบน้ำเสมอ ให้ความรู้สึกลบๆมันไหลไปตามสายน้ำซะให้หมดจด จึงไม่แปลกเลยว่าทำไมโทมัสถึงได้มีผิวพรรณที่สะอาดอยู่เสมอ ทั้งๆที่ทำงานติดดินแทบตลอดเวลา ต่างจากหลายๆคน

 

โทมัสคิดว่าเขาเป็นคนผิวดีนะ ขนาดแกลลี่ยังบอกเลย

"ผิวแกมันยังกะผู้หญิง นี่เคยตากแดดตากลมมั่งไหมเนี่ย แต่ดีแล้ว นุ่มมือดี"

 

ก็ถือเป็นคำชมนะ สำหรับแกลลี่

เห็นเจ้าปลวกนั่นชอบทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ขี้โมโห ขนาดไหน ถ้ารู้จักจริงๆ เจ้าผลวกนั

นั่นชอบทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ขี้โมโห ขนาดไหน ถ้ารู้จักจริงๆ เจ้าผลวกนั่นน่ะ แม่คนที่สองชัดๆ ดูแลดี เอาใจก็เก่ง อ่อนโยนด้วย นี่พูดจริงนะ เจ้านั่นเห็นเขาเป็นลูกแล้วมั้ง ถนอมยังกะไข่ในหิน(อันนี้วินสตันกับมินโฮบอกมาน่ะ)

 

ที่พูดนี่คือไม่ได้อวยอะไรนะ แค่พูดความจริง ตอนอกหักก็มีแกลลี่ นี่แหละ ช่วยอยู่ข้างๆตลอด

 

แน่ะ แล้ววกเข้าเรื่องนี้ทำไมวะ ไอ้ปลวกโทมัส เลิกคิดๆ

 

ถ้าคิดแล้วเขากลับมาค่อยคิด!!!!!!

 

เห้อ...ก็นะ....คนมันรักนี่หว่า ให้ตัดภายในสามสัปดาห์ ใครมันจะทำได้!!!

 

 

พอเลิกคิด

 

มือบางเลื่อนไปปิดน้ำ พลายเสยผมที่ปกรหน้าออกไป

 

สดชื่นขึ้นมากเลยแฮะ คิดแล้วขำกับตัวเองเบาๆ

 

นานไปแล้วมั้ง ออกไปหาพ่อกับแม่ดีกว่า(ในที่นี้หมายถึงมินโฮกับแกลลี่อะนะ)

 

 

แอ้ด

 

"!!!!!" เสียงประตูห้องน้ำดังขึ้นทำเอาโทมัสรีบฉวยเอาผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวอย่างรีบๆ

 

และต้องตกใจกว่าเดิมเมื่อคอนที่จะหันไปบอกคนเข้ามาใหม่นั่นเอง

 

ผู้มาใหม่คือชายหนุ่มร่างสูงเพรียว เส้นผมสีทองยุ่งเหยิงที่ไม่ทำให้ใบหน้าของเจ้าตัวดูดีน้อยลงแม้แต่น้อย

 

ผิวขาวที่เลอะไปด้วยฝุ่นผง และแผงอกที่ถึงจะไม่ได้กำนำเหมือนพวกนักวิ่งแต่ก็ดูสมส่วนมีเสน่ห์

 

โทมัสรีบหันหน้าหนีทันที หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะดั่งว่าเพิ่งวิ่งออกมาจากวงกตได้เมื่อกี้

 

"เอ่อ มีคนเข้าน่ะ" พูดเสียงอู้อี้ โดยไม่หันไปมอง

 

"เอ่อขอโทษที ทอม....โทมัส พอดีไม่ได้ยินเสียงน้ำน่ะ" เสียงทุ้มที่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ หารู้ไม่ว่าแค่การชะงักในการเรียกชืาอก็ทำให้โทมัสถึงกับใจกระตุก

 

"มะ....ไม่เป็นไร ฉันเสร็จพอดี ปะ..ไปก่อนนะ"

 

พูดจบก็รีบจ้ำออกไปทันที แต่อยู่ แขนบางกลับโดนมือของอีกคนคว้าไว้ซะก่อน

 

"ทอมมี่...." เสียงทุ้มออดอ้อนอย่างที่เคย ทำให้โทมัสอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง

 

ดวงตาสีสวยมองมาที่ตนด้วยสายตาบางอย่าง โหยหา ขอโทษ และอีกมากมายที่โทมัสไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองรึเปล่า เพราะมันเหมือนสายตาในแบบเมื่อก่อน

 

คอนที่เขากับนิวท์คบกันใหม่ๆ

 

สายตาแวววาวแบบนั้นน่ะ..........อย่าทำสายตาแบบนั้น.........ฉันไม่อยากกลับไปเป็นแบบเดิมหอกนะ

 

“มีอะไรเหรอเพียก”  แกล้งทำเป็นพูดแล้งยิ้ม แต่มันไม่แปลกเลที่อีกฝ่ายจะดูออก

 

“ไม่ต้องฝืนหรอกทอมมี่”

“โทมัส”

 

“ห้ะ”

เสียงเล็กที่สวนกลับขึ้นมาทำให้นิวท์ชะงักไปพักหนึ่ง แล้วมองอย่างสงสัยในสิ่งที่คนตัวเล็กกล่าว

 

“เรียกฉันว่าโทมัสดีกว่า”

 

“.......ก็ได้โทมัส”

 

“อืม  แล้ว มีอะไรเหรอเพียก”

 

นิวท์มองคนร่างบางกว่าก่อนปล่อยแขนบาง

 

“ฉันคิดถึงนายนะ  ตั้งแต่วันนั้น เราแทบไม่คุยกันเลย”  เสียงอ่อนตัดพ้อ

 

“พอเถอะนิวท์ อย่าพูดอะไรเหมือนเมื่อก่อนได้ไหม ช่วยเห็นใจกันทีเถอะ”

“ทำไมล่ะทอมมี่   ฉันรู้นายยังรักฉันอยู่  ไม่เป็นไรนี่ถ้าเราจะรักกันต่อ”  เสียงทุ้มออดอ้อนทำให้โทมัสอยากจะใจอ่อน 

 

แต่..............มันผิดนี่

 

โทมัสเงยหน้าขึ้นมองคนผมทอง

 

ทำไมนายเป็นได้ขนาดนี้กันนิวท์  เพราะเทเรซ่า หรือเพราะนายที่เปลี่ยนเองกันแน่

 

“นิวท์.........นายเปลี่ยนไปนะ  คนที่มองทางที่ถูกต้องหายไปไหน  นายทำผิดกับคนรักของนายอยู่นะ”  โทมัสพยายามเกลี้ยกล่อมอดีตแฟนหนุ่ม

 

แต่ดูจะไม่มีผล

 

“ทำไมล่ะทอมมี่...ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นทำกับฉันแบบนั้น  ทำไมฉันจะทำแบบเดียวกับเธอไม่ได้”

“เธอทำอะไร”

 

โทมัสไม่รู้เลยว่าตอนนี้บรรยากาศมันเย็นอยู่แล้ว หรือเป็นตัวเขาเองที่รู้สึกไปเองว่ารอบตัวมันเย็นแปลกๆ   หรือเป็นเพราะเขายังไม่ได้แต่งตัว

 

อะไรก็ช่าง เพราะตอนนี้นิวท์ขยับมาประชิดตัวเขาตอนไหนไม่รู้

 

“อยากรู้เหรอทอมมี่  ได้ฉันจะบอก”

เสียงเย็นที่เปลี่ยนไปกะทันหัน  พร้อมความเย็นที่สัมผัสแผ่นหลัง  มันทำให้โทมัสรู้ตัวว่าเขาถูกต้อนจนมุมแล้ว

 

แขนบางของคนตรงหน้ายกขึ้นเท้าผนังกันทางหนีเขาหมดทุกทาง

 

“สิ่งที่เธอทำน่ะนะ ทอมมี่  ลองคิดดูสิ  วันแรกยังรักกันดี แต่วันที่สองดันเห็นแฟนไปยืนจูบกับคนอื่นน่ะทอมมี่  แถมวันถัดมายังทำอย่างกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นอีก หึ”

ดวงตาสีเข้มจ้องมองมา เจ็บปวดและเคียดแค้น

โทมัสอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้านั้น  อยากปลอบอยากจะกอดอีกคนเอาไว้ บอกว่าไม่เป็นอะไร

 

แต่.......ทำไม่ได้

 

“ฉันรู้ว่านายรู้สึกยังไงเพียก  ฉันเองก็เคยรู้สึกเหมือนกัน แต่นายไม่ควรทำแบบนี้เพียก ”

 

เขาเลือกจะเข้มแข็งดีกว่าเลือกจะกลับไปโง่เหมือนเดิม

 

“ทอมมี่............”  เสียงที่อ่อนลง พร้อมมือที่ปล่อยออก

 

โทมัสใช้โอกาสนี้หลบออกมา

 

“ขอโทษนะเพียก  แต่นายต้องคุยกับเธอเองแล้วล่ะ”

 

พูดจบก็เดินออกไปทันที โดยไม่ลืมหยิบเสื้อออกไปด้วย

 

ขอโทษด้วยนิวท์  ฉันทำทุกอย่างให้นายไปแล้ว นายยังทิ้งทุกอย่างไป

 

ครั้งนี้  นายต้องจัดการมันด้วยตัวนายเอง

 

จนกว่านายจะคิดได้   ฉันจะอยู่ตรงนี้   ฉันอยู่รอนายเสมอ  แค่นายกลับมาเป็นนิวท์ของฉันคนเดิม ฉันจะรอนาย

 

หลายคนมักจะถาม  ว่าผมรอทำไม  รอไปแล้วได้อะไร  รอไปก็เจ็บเปล่าๆ   รอให้เหมืนกับคนโง่ไปทำไม

 

ผมตอบคำถามพวกเขาไม่ได้ ว่าทำไมผมถึงยังเชื่อนิวท์  ทำไมยอมเป็นคนโง่

 

ผมตอบได้แค่ว่า  ผมแค่รักนิวท์  ยอมรับว่าผมรักเขามากไปจนยอมทำทุกอย่างให้เขา

 

รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นคนโง่แบบนี้ไปซะแล้วสิ ห้ะๆ

---------------------------------------------------------------------------------------------------------


ก็มันอาจจะงงๆนะคะแหะ   พอดีเพิ่งเคยแต่ง ผิดพลาดอะไรก็ขออภัด้วยค่ะ

ผลงานอื่นๆ ของ black_001

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Verxus 🎧 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 19:55
    นิวท์แบบ โนคอมเม้น หล่อเลือกได้จริ๊งงงพ่อคุณ สงสารทอมมี่ คู่มินลี่คือน่ารักมากกกก เคมีมาก โฮ ดีใจมีคนชิปคู่นี้ด้วย ขอบคุณที่แต่งค่า
    #2
    0
  2. #1 Way-down-we-go (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 21:15
    เฮ้ยยยย นี่มันแซดสตอรี่ที่แท้ทรู แต่ดีค่ะ เราชอบ 55555
    #1
    1
    • #1-1 black_001(จากตอนที่ 1)
      2 พฤศจิกายน 2561 / 21:22
      งื้อ ขอบคุณค่า นึกว่าจะไม่มีคนอ่านซะแล้ว
      #1-1