นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

แผนแก้แค้นร้าย ของนายพญานาคหนุ่ม

โดย M 4Z

เมื่อความรักแปรเปลี่ยนเป็นความแค้น เขาจึงตัดสินใจที่จะทำให้ครอบครัวของคนที่เขาเคยรักพังพินาศ แต่แล้วลูกชายของชายชั่วคนนั้นกลับทำให้หัวใจแสนเย็นชาของนาคตนนี้แปลกไป เขาจะทำเช่นไร?

ยอดวิวรวม

196

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


196

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


9
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 ก.ย. 62 / 09:17 น.
นิยาย Ἱ ͧ¾ҹҤ˹

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ก.ย. 62 / 09:17


เหตุใดเจ้าจึงได้ใฝ่ต่ำเช่นนี้ ศิริบัญจา?” เสียงทุ้มของชายคนหนึ่งกล่าวขึ้นพลางจ้องหน้าของหญิงสาวที่มีน้ำตาคลอเบ้าอยู่ตลอดเวลา มือของเธอเกร็งแน่นก่อนที่จะพูดตะโกนสวนกลับชายร่างใหญ่คนนั้นขึ้นมา

หากข้าใฝ่สูงแล้วได้เจ้าเป็นผัว....ข้ายอมใฝ่ต่ำดีกว่า!นางบอกก่อนที่จะกลายร่างเป็นนาคแล้วเคลื่อนหายไปจากถ้ำทิ้งให้ชายคนนั้นได้แต่เพียงยืนมองด้วยดวงตาและดวงจิตแห่งไฟแค้น

“...มึงแย่งของๆกูไป...ไอ้มนุษย์ชั้นต่ำ..อย่าหวังว่ากูจะให้อภัยมึงเลยเขากล่าวด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยวก่อนที่จะกลายร่างเป็นนาคแล้วคำรามเสียงดังขึ้นมา

โฮก!!!!!

ยี่สิบปีผ่านไป

ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับคุณหนูเสียงทุ้มของเอกดังขึ้นหลังจากที่ผมเดินเข้ามาในบ้าน ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ไม่เปลี่ยนแม้กระทั่งคนใช้ ยังเป็นคนเก่าคนแก่คนเดิมที่อยู่มาตั้งแต่ผมเกิด เผลอๆจะอยู่ยันตายด้วยล่ะมั้ง

แม่ล่ะ?” ผมถามพลางมองหน้าของเอก

อยู่บนห้องครับ กำลังทานข้าวอยู่ครับเอกบอก ผมถอนหายใจก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ้าน บ้านที่ผมจากมันไปนานหลายต่อหลายปีตั้งแต่อายุได้ 10 ปี พ่อส่งผมไปเรียนโรงเรียนประจำตั้งแต่ตอนผมอยู่ป.4 ยาวมาถึงม.6 ต่อด้วยการให้ผมเรียนต่อมหาลัยอีกโดยที่ไม่ถามสักคำว่าผมน่ะอยากเรียนมั้ย ผ่านมากี่ปีแล้วก็ไม่รู้ที่ผมไม่ได้เจอพ่อกับแม่ที่นี่ ทุกอย่างยังเหมือนเดิมเว้นอย่างเดียว...คือพ่อของผม

มันกำลังจะมา...มันกำลังจะมาเอาตัวฉันไป!!เสียงของพ่อดังขึ้นทำให้ผมต้องรีบวิ่งไปที่ห้องของเขาทันที พอผมเปิดประตูเข้าไปก็เจอพ่อที่กำลังขว้างปาสิ่งของไปมาจนห้องเละเทะไปหมด เขาเอาแต่ตะโกนว่าจะมีคนมาเอาชีวิตเขา แถมยังทำร้ายคนใช้ทุกคนที่เข้าไปในห้องอีกด้วย ผมเดินเข้าไปในห้องของเขาแล้วค่อยๆเดินเข้าไปถึงตัวของพ่ออย่างช้าๆ

“......พ่อ....ผมเอง ภาคิน ลูกชายของพ่อไงผมพูดพลางเดินเข้าไปหาร่างของเขาเรื่อยๆก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วสบตาของผม เขาวิ่งเข้ามาพลางกอดขาของผมเอาไว้

มันจะมาเอาชีวิตพ่อแล้วภาคิน...มันจะมาเอาชีวิตพ่อแล้ว!!!!!เขาตะโกนพลางกอดรัดขาของผมแน่นจนผมเจ็บ ผมพยายามจะแกะออกแต่มือของพ่อก็จิกเข้าไปในเนื้อของผมอย่างแรง ผมกลั้นเสียงเอาไว้ก่อนที่แม่จะตะโกนขึ้น

เอก!!!มาช่วยภาคินที!แม่ของผมที่นั่งรถเข็นอยู่ด้านหลังกล่าว เอกรีบวิ่งมาทันทีพลางแกะมือของพ่อที่จิกขาของผมเอาไว้ออก พอเอกแกะมือของพ่อได้สำเร็จผมรีบวิ่งไปหาแม่ทันที แม่กอดเอวผมแน่น เราสองคนมองไปที่พ่อที่ยังคงคุ้มคลั่ง ไม่ยอมฟังเสียงของใครเลย ผมได้แต่มองพ่อเขาอย่างหวาดกลัวก่อนที่แม่จะพาผมไปที่ห้องของแม่ที่ด้านบนของบ้าน

ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยลูก?” แม่ถามพลางมองที่ขาของผม ผมส่ายหน้าพลางยิ้ม

ไม่เป็นไรครับแม่ แล้วแม่ล่ะครับ....เป็นยังไงบ้าง?” ผมถามพลางมองขาของแม่ที่หายไป ตอนป.6 ผมเรียนอยู่ที่โรงเรียนประจำทำให้ผมมาเยี่ยมแม่ตอนประสบอุบัติเหตุไม่ได้ แม่โดนตู้ที่บ้านทับทำให้ขาขาด ตอนที่ผมได้ยินข่าวก็เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายไม่ยอมเรียนแต่ก็โดนลงโทษในที่สุด

แม่สบายดีจ้ะลูกแม่บอกพลางเอื้อมมือมาลูบแก้มของผมเบาๆ สัมผัสของแม่...กลิ่นของแม่..ที่ผมไม่ได้สัมผัสมันมานานแสนนาน คิดถึงจัง อยากเข้าไปกอดจังเลย

ศิริบัญจาเป็นของๆกู!!!เสียงทุ้มนั้นดังขึ้นทำให้ผมสะดุ้งก่อนที่จะมองไปรอบๆ เสียงใคร?มาจากไหน?บ้านเรามีคนอื่นที่ผมไม่รู้จักด้วยงั้นเหรอ?

“.......ภาคิน ไปกินข้าวสิลูก ป้ารินเขาทำของที่ลูกชอบไว้ด้วยนะแม่บอกพลางยิ้ม ผมยิ้มตอบแล้วเดินลงไปข้างล่างที่เป็นห้องอาหาร

เจ้าเลิกมายุ่งกับข้าสักทีได้มั้ย สุรภารพ?” หญิงวัยกลางคนกล่าวถามขึ้นมาพลางมองไปรอบๆก่อนที่กลุ่มควันสีแดงจะมารวมตัวกันแล้วกลายเป็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่ง ชายคนเดิมที่เคยเป็นอดีตคู่หมั้นของนาง

เจ้าเป็นของๆข้า ผู้ใดที่แย่งไป...มันย่อมเป็นศัตรูชายคนนั้นบอกพลางแยกเขี้ยวออกมา

เรื่องของเจ้ากับข้ามันจบกันไปตั้งนานแล้ว ทำไมเจ้าไม่เลิกเจ้าคิดเจ้าแค้นเช่นนี้เสียทีเธอบอกพลางมองหน้าของชายอีกคนด้วยความสงสัยปนความโกรธ

หากว่าเจ้าอยากให้ข้าเลิก....เจ้าก็กลับมาเป็นของๆข้าเสีย...ศิริบัญจาเขาพูดพลางเดินมาจับมือของหญิงวัยกลางคนแต่กลับต้องปล่อยเพระว่ารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นผ่านมือของเขา

นาคที่มีพันธะแล้วมิสามารถจะไปรักผู้ใดได้อีกเจ้าก็รู้ แล้วเจ้ายังจะอยากได้ข้าอีกงั้นรึ?” เธอถามพลางมองหน้าของอีกฝ่ายก่อนที่เขาจะมองเลื่อนลงมาที่ขาของเธอ

เจ้ามันตาต่ำ...ศิริบัญจา ยอมเสียหางของตนเพียงเพื่อผู้ชายเพียงคนเดียว!!!เขาตะโกนก่อนที่จะหายตัวไป หญิงวัยกลางคนๆนั้นนิ่งไปสักพักก่อนที่จะร้องไห้ออกมา นางกำหมัดแน่นก่อนที่จะมองขาของตัวเองที่ขาดไปไม่ใช่เพราะเกิดอุบัติเหตุหรือว่าอะไรแต่เพราะการแต่งงานกับมนุษย์ของเธอที่ทำให้ต้องเสียหางของนาคไป มนุษย์กับนาคถือว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่กันคนละชนชั้น ดังนั้นการแต่งงานข้ามชนชั้นฝ่ายที่เป็นเดรัจฉานจะต้องยอมสูญเสียบางอย่างไปเพื่อความรักของตน ศิริบัญจาหรือแม่ของภาคินจึงต้องสูญเสียหางนาคไปด้วยเหตุนี้ แต่นางโกหกต่อลูกและทุกๆคนว่านางเกิดอุบัติเหตุทำให้ขาทั้งสองข้างหายไปเพื่อไม่ให้ใครสงสัยว่านาง...ไม่ได้เป็นมนุษย์เหมือนกับคนอื่นๆ (แล้วแต่ตระกูลนาค)

เสียงใคร?” ผมพึมพำพลางทำหน้าสงสัยขณะที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวในห้องอาหาร

อะไรเหรอครับคุณหนู?” เอกถามพลางมองหน้าของผม

เอก ที่บ้านเรานี่มีคนมาทำงานใหม่หรือเปล่า?” ผมถามพลางมองหน้าของเขาด้วยความสงสัย เขาทำหน้างงก่อนที่จะส่ายหน้า

ไม่มีนะครับคุณหนู คุณนายไม่ได้รับคนมาใหม่เลยครับเอกบอกพลางมองหน้าของผม

แล้วมันเสียงใครวะ?” ผมพึมพำก่อนที่จะเดินขึ้นห้องไป นี่ก็เย็นมากแล้วผมเลยไปอาบน้ำแล้วเข้าห้องนอนทันที กลับบ้านมาทีนึกว่าจะได้เจอบรรยากาศอบอุ่นของครอบครัว เหอะ...แต่กลับต้องมาเจอสภาพพ่อของตัวเองแบบนั้นแทน ไม่น่ากลับมาเลย ถ้าแม่ไม่ได้อยู่ที่นี่นะผมไม่มาหรอก

อือ...นอนก่อนดีกว่าผมพึมพำก่อนที่จะล้มตัวลงไปนอนและหลับตาลงทันทีเพราะว่าเหนื่อยจากการเดินทางมาก

........

“.........เจ้ามันเลือดโสโครกเด็กหนุ่ม....เจ้า...มีเลือดของศิริบัญจาและไอ้มนุษย์ชั้นต่ำนั่นอยู่ด้วย!!!เสียงนั้นดังทุ้มผมลืมตาตื่นขึ้นมาทันทีและเห็นใบหน้าของใครคนหนึ่งที่มานั่งทับผมเอาไว้ ใคร?นายเป็นใครเนี่ย?

“..................” ผมพยายามจะพูดแต่กลับพูดไม่ได้ นี่มัน...ผีอำนี่หว่า ผีอำ...ต้อง...ต้อง...ต้องอะไรวะ? สวดมนต์ ใช่สวดมนต์ นโมตัสส-

พ่อของเจ้าแย่งของๆข้าไป...ข้า..ก็จะทำลายเจ้า...สัญญารักของพวกมัน!!!เขาบอกแล้วกระชากเสื้อผ้าของผมออกก่อนที่จะยัดอะไรบางอย่างเข้ามาในก้นของผม มันเจ็บมาก ผมทำได้เพียงกรอกตาไปมาเพราะความเจ็บแต่ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ เขาแทงเจ้าสิ่งนั้นเข้ามาในตัวผมไม่ยั้งจนผ่านไปนานแสนนานจนผมสัมผัสได้ถึงน้ำอะไรบางอย่างพุ่งเข้ามาในตัวของผม ก่อนที่เขาจะถอนสิ่งนั้นออกไปแล้วแสยะยิ้มออกมา

ทีนี้....ไอ้มนุษย์ชั้นต่ำอย่างเจ้ากับมัน...ก็จะได้ทรมานกันถึงขีดสุดแล้วล่ะเขาบอกก่อนที่จะหายไปหลังจากนั้นผมก็พูดได้ ผมปิดปากของตัวเองเอาไว้พลางร้องไห้ออกมา เขาเป็นใคร?ทำอย่างนั้นกับผมทำไม? แล้วอะไรมันพุ่งเข้ามาในตัวของผม ผมคิดก่อนที่จะดูก้นของตัวเองแต่กลับไม่เห็นอะไรเลย นี่มันอะไร?...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

เช้าวันต่อมาผมตื่นขึ้นแล้วค่อยๆเดินลงไปด้านล่างเพื่อกินข้าว ผมเหม่อจนแม่สะกิดถามว่าเป็นอะไร

เป็นอะไรหรือเปล่าลูก สีหน้าไม่ค่อยดีเลยแม่ถามพลางมองหน้าของผม ผมส่ายหน้าแล้วกำลังจะกินข้าวแต่ก็เกิดอยากจะอาเจียนขึ้นมา ทั้งๆที่ของกินทั้งหมดนั่นมันเป็นของที่ผมชอบทั้งนั้น

อื้อ!!!ผมส่งเสียงก่อนที่จะวิ่งไปที่ห้องน้ำแล้วอาเจียนออกมา ผมอยู่ในห้องน้ำนานหลายนาทีก่อนจะเดินออกมาอย่างคนไร้เรี่ยวแรง

ไม่สบายเหรอลูก?” แม่ถามพลางมองหน้าของผมด้วยความเป็นห่วง ผมทำสีหน้าไม่ค่อยดีนักก่อนที่จะตอบแม่กลับไป

เปล่าครับ....แค่...ปวดหัวนิดหน่อย...ก็เลยอาเจียนน่ะครับ ผมขอตัวไปพักผ่อนที่ห้องก่อนแล้วกันนะครับแม่ผมบอกแล้วค่อยๆเดินขึ้นห้องของตัวเองไปพลางคิดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน หรือว่ามันจะเป็นเพราะเขา.... ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องก่อนที่จะล้มตัวลงนอนกับเตียงแล้วมองเพดานห้อง

นายเป็นใครกันแน่?” ผมพูดขึ้นมาก่อนที่หมู่ควันสีแดงจะลอยออกมาเต็มห้อง ผมผลุดลุกขึ้นมาพลางมองไปรอบๆ อะไรวะ? ใครมาปาระเบิดแก๊สน้ำตาแถวนี้ ไม่ตลกนะเว้ย!

ใคร-

ข้าก็คือคนที่แม่ของเจ้าควรจะได้เป็นผัวแทนพ่อมนุษย์อันโสโครกของเจ้าไงเสียงทุ้มนั้นดังขึ้นมาก่อนที่ร่างของชายคนนั้นจะโผล่ออกมา ชายหน้าตาดีที่มีผิวขาวซีด ผมของเขามีสีดำยาวถึงกลางหลัง เสื้อผ้าของเขาต่างจากเสื้อผ้าที่คนยุคนี้ใส่ เขาค่อยๆเดินเข้ามาหาผมก่อนที่จะหยุดยืนตรงหน้าของผม

ห๊ะ?หมายความว่าอะไร?” ผมถามต่อแล้วพยายามเขยิบออกมาให้ห่างจากเขาแต่มือของเขาก็มาโอบเอวของผมเข้าไปหาเขาเสียก่อน

ก็หมายความว่าพ่อเจ้าแย่งเมียของข้ามาอย่างไรเล่า!!เขาพูดก่อนที่จะกดร่างของผมลงกับเตียงเหมือนกับเมื่อคืนนี้ ผมดิ้นพลางจ้องตาของเขา

แย่ง?แย่งอะไร?ไม่เห็นเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย ปล่อยนะเว้ย!!ผมบอกแล้วดิ้นไปดิ้นมาอยู่อย่างนั้น เขาค่อยๆก้มหน้ามาซบที่ซอกคอของผมแล้วจู่ๆเขาก็ชะงักไป เขาค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาแล้วจ้องตาของผมพลางแสยะยิ้มอันแสนเจ้าเล่ห์

ร่างกายเจ้านี่มันเป็นวัยเจริญพันธ์ดีเสียจริง หึๆเขาพูดพลางหัวเราะในลำคอ ห๊ะ?พูดอะไรวะ?ไม่เห็นจะเข้าใจเลย

อะไร?” ผมถามพลางผลักอกของเขาออก เขายิ้มมุมปากก่อนที่จะค่อยๆลุกจากร่างของผมไปแต่โดยดี

“...ถ้าพ่อเจ้ารู้เรื่องนี้....คงได้อกแตกตายเป็นแน่ ฮ่าๆๆๆๆเขาพูดพลางหัวเราะเสียงดังเหมือนกับคนบ้า ผมเลยโยนหมอนใส่เขาไปอย่างแรงก่อนที่จะวิ่งไปที่ประตูห้องเพื่อหนี

ปึง!!แต่เขาก็หายตัวไปมาอยู่ตรงประตูก่อน เขามองหน้าของผมพลางยิ้มมุมปากก่อนที่จะอุ้มร่างของผมไปไว้บนเตียง

ฟุ่บ!

อึก..ผมมองหน้าของเขาพลางขมวดคิ้ว เป็นบ้าอะไร?แล้วนี่คนหรือผีถึงได้หายตัวมาตรงประตูได้

หลังจากวันนี้ไปข้าจะไม่ทำอะไรเจ้าจนกว่า....บางสิ่งบางอย่างในท้องของเจ้าจะออกมาลืมตาดูโลกเขาบอกก่อนที่จะหายตัวไปพร้อมกับหมู่ควันสีแดงที่หายไป

ห๊ะ?บางสิ่งบางอย่างอะไรนะ?ลืมตาดูโลกอะไร?ฉันไม่ได้ท้องนะ...เว้ย....หรือกูท้องวะ?” ผมพึมพำก่อนที่จะเดินไปตรงกระจกแล้วมองท้องของตัวเอง ยังแห้งอยู่เหมือนเดิม ไม่มีอะไรปูดออกมา นั่นคงจะเป็นผีเจ้าที่...ไม่มีอะไรให้ต้องห่วงหรือกังวลหรอกน่า ผมคิดก่อนที่จะเดินไปนอนบนเตียงแล้วหลับยาวไปจนถึงอีกวัน

วันต่อมาผมตื่นแต่เช้าเพราะอาการหิวสุดๆ ไม่เคยรู้สึกหิวมากขนาดนี้มาก่อนเลยแฮะ สงสัยเพราะอ้วกไปเมื่อวานก็เลยหิวมากขนาดนี้ ผมรีบลงไปที่ห้องอาหารแล้วกวาดของกินทุกอย่างมาวางไว้บนโต๊ะแล้วกินอย่างกับคนที่ไม่ได้กินข้าวมานานหลายปี และที่แปลกคือ...ของที่ผมเอามาวางไว้ทั้งหมดนั้น...มันเข้าไปอยู่ในท้องของผมหมดแล้ว นี่เราหิวขนาดนั้นเลยเหรอวะ?

อ้าว?ภาคิน ตื่นแต่เช้าเชียว มาทำอะไรในนี้ตั้งแต่เช้าล่ะลูก?” แม่ที่เพิ่งจะลงมาจากห้องของเธอกล่าวถามผมพลางมองผมที่หน้าตาเลอะเลอะไปด้วยอาหาร แม่ทำหน้างงก่อนที่จะให้คนเข็นรถเข็นเธอมาหาผม

หิวมากเหรอลูก?กินเสียเยอะเชียว หมดตู้เย็นแล้วมั้งเนี่ย?” แม่พูดแซวพลางมองหน้าของผม ผมยิ้มแหยก่อนจะเช็ดปากและหน้าของตัวเอง

เมื่อคืนผมอ้วกไปก็เลยหิวมากไปหน่อยนะครับแม่ ทำห้องเลอะเทอะหมดเลย ขอโทษนะครับผมบอกพลางมองหน้าของแม่ แม่ยิ้มก่อนที่จะเอื้อมมือมาลูบหัวของผม

ไม่เป็นไรลูก แม่เห็นภาคินอาการดีขึ้นก็ดีแล้วแม่บอกก่อนที่จะใช้แม่บ้านมาทำความสะอาดห้องอาหาร หน้าและตัวของผมเลอะเทอะไปหมดผมเลยไปอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำ ผมลงไปแช่อ่างก่อนที่จะคิดถึงเรื่องที่ผู้ชายคนนั้นพูด อะไรมันจะออกมาดูโลกวะ?จากตัวเราเนี่ยนะ?เราไม่มีมดลูกเสียหน่อยจะได้ท้อง....บ้าบอจริงเลยๆ ผมคิดพลางลุกขึ้นจากอ่างแล้วเดินไปตรงกระจกในห้องน้ำเพื่อเช็คว่าท้องผมมันยังเหมือนเดิม......

เห้ย!!!ผมอุทานด้วยความตกใจก่อนที่จะขยี้ตาของตัวเองแล้วดูในกระจกอีกครั้ง

ท้อง...ทำไม...ทำไมท้องเรามันถึงปูดอย่างนี้วะ?” ผมพูดขึ้นพลางลูบท้องของตัวเองไปมา

“....ฮ่ะๆ...ก็กินเสียขนาดนั้นก็ไม่แปลกที่ท้องมันจะเป็นแบบนี้หรอกใช่มั้ยล่ะ?...ฮ่าๆๆผมพูดพลางหัวเราะกับตัวเองก่อนที่จะห่มผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องของตัวเองไปแล้วไปนั่งบนเตียงของตัวเองนิ่งไปหลายนาทีเพราะเอาแต่คิดเรื่องที่ผู้ชายคนนั้นพูด

หรือกูจะท้องจริงๆวะ?ไม่ๆๆๆๆจะท้องได้ไง..ไม่มีมดลูกเสียหน่อยผมพูดพลางเดินไปที่กระจกในห้องของตัวเองแล้วส่องดูท้องตัวเองอีกครั้ง มันปูดจริงๆนี่หว่า ปูด...เหมือนกับ...ผู้หญิงท้องอ่อน

ไม่ๆๆๆๆกูมันหลอน เพราะว่าโดนผีหลอกเลยหลอน...กินของกินเยอะขนาดนั้น...ท้องไม่โย้ได้ไงเล่า ใช่มั้ย? ฮ่าๆๆผมพูดกับตัวเองในกระจกพลางหัวเราะก่อนที่กลุ่มควันสีแดงจะลอยเต็มห้องเหมือนกับวันก่อนๆ ผมรีบหันหลังไปมองรอบๆในห้องของตัวเองเพื่อหาร่างของเขา อยู่ไหน?จะโผล่มาทางไหน?วันนี้ต้องถามให้รู้เรื่องให้ได้ว่ามันเอาอะไรมาใส่ตัวเราเอาไว้

“.....ไม่ใส่เสื้อผ้าแบบนี้....อยากให้ข้าทำสิ่งนั้นกับเจ้าอีกหรืออย่างไร?” เสียงเขาดังขึ้นก่อนที่ร่างของเขาจะปรากฏมาตรงหน้าของผม เขาใช้มือของเขาโอบเอวของผมเข้าไปหาพลางจ้องหน้าของผม

“...เปล่า เพิ่งอาบน้ำเสร็จเลยยังไม่ได้แต่งตัวผมบอกแล้วผลักอกของเขาออกแล้วรีบวิ่งไปที่เตียง ผมหยิบผ้าห่มมาอย่างสุ่มๆแล้วห่อตัวของตัวเองเอาไว้พลางมองเขา

นายใส่อะไรลงไปในท้องฉัน?” ผมถาม เขาเลิกคิ้วข้างหนึ่งก่อนที่จะหายตัวเข้ามาอยู่บนเตียงจนผมตกใจแทบหงายหลัง

เห้ย!เลิกหายตัวสักทีได้มั้ย?ตกใจนะเว้ย!ผมบอกพลางหยิบหมอนมาสุมๆที่ตัวของผม เขายิ้มมุมปากก่อนที่จะมองผมที่คุดอยู่ในผ้าห่ม

ก็ถ้าข้าเดินแบบเจ้า...ข้าก็เป็นมนุษย์สิเขาพูดพลางยิ้มเยาะก่อนที่จะเขยิบร่างเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ

อยากรู้ใช่หรือไม่ว่าท้องของเจ้ามีสิ่งใดอยู่?” เขาถามพลางมองมาที่ผมอย่างเจ้าเล่ห์

ท้องของเจ้า...มีลูกของข้าอยู่เขาบอกพลางก้มมาจูบปากของผม ผมรีบสะบัดหน้าหนีจนตัวเองเกือบจะตกเตียง

เห้ย!ผมอุทานเพราะว่าผมกำลังจะตกเตียงแต่เขาก็จับตัวของผมเอาไว้ได้ทันจนตอนนี้ตัวของผมไปแนบที่อกของเขาเรียบร้อยแล้ว

อึก....ปล่อยได้แล้วผมบอกพลางผลักอกของเขา แต่เขากลับกอดรัดร่างของผมแน่นขึ้นไปอีก จะหายใจไม่ออกแล้วนะเว้ย!

มิน่าเชื่อว่ามนุษย์ชั้นต่ำอย่างเจ้า...จะมีกลิ่นที่ยั่วยวนข้ามากขนาดนี้เขาบอกพลางใช้จมูกของเขามาสูดดมที่ซอกคอของผมก่อนที่จะหอมแก้มของผม

อึก...หยุดได้แล้วผมบอกพลางเอามือมาปิดหน้าของตัวเอง

หึๆเขาหัวเราะในลำคอก่อนที่จะปล่อยร่างของผม เขาลุกจากเตียงแล้วกำลังจะหายไป เขาหันหน้ามามองผมครู่หนึ่งพลางแสยะยิ้ม

แล้วเจอกันใหม่...ภาคินเขาบอกก่อนที่จะหายตัวไป รู้ชื่อเราด้วย?รู้ได้ไง?แล้วอีกอย่างที่บอกว่า..ในท้องผมมีลูกของเขาอยู่..มันเป็นเรื่องจริงใช่มั้ย?...แล้วเขาเป็นตัวอะไรกันแน่?...ผี...หรือว่าปีศาจ...หรือเจ้ากรรมนายของเราเวรวะ?

ภาคิน ลูกอ้วนขึ้นหรือเปล่า?” แม่ถามพลางมองท้องของผม นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วที่เขาไม่มาหาผมอีกเลยหลังจากตอนนั้น เหอะ!ไหนบอกว่าเจอกันใหม่แต่ไม่เห็นหัวมาตั้งหลายเดือน

ก็....กินเยอะน่ะครับ...ก็เลยอ้วนผมบอกพลางยิ้มแหย ตอนนี้ท้องของผมมันโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่าจะคลอดเมื่อไหร่เพราะว่าผมก็ไม่เคยท้องมาก่อนเหมือนกันเลยไม่มีประสบการณ์เลยแม้แต่น้อย ผมลูบท้องของตัวเองแล้วกำลังจะขึ้นห้องแต่แม่ก็เรียกผมเอาไว้เสียก่อน

ภาคินแม่เรียก ผมหันไปมอง แม่กำลังทำสีหน้าเครียดผมเลยรีบเดินไปหาแต่เพราะท้องโย้แบบนี้เลยเดินเร็วได้แค่นี้

เป็นอะไรไปครับแม่?รู้สึกไม่ดี-

ขึ้นไปคุยกับแม่บนห้องหน่อยสิภาคินแม่บอกก่อนที่จะให้คนเข็นขึ้นไปบนห้องของแม่ ทำไมแม่ทำสีหน้าเครียดแบบนั้น มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่านะ? ผมเดินตามแม่ขึ้นไปบนห้องก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้อง

ปิดประตูด้วยลูกแม่บอก ผมหันไปล็อคประตูแล้วหันหน้ามามองแม่ แม่มองตาของผม ผมเดินไปนั่งลงบนโซฟาข้างๆแล้วแม่ก็เริ่มบทสนาทนาขึ้น

ลูกท้องใช่มั้ยภาคิน?” แม่ถามขึ้นทำให้ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แม่รู้ได้ไง..ไม่สิ แม่คิดว่าผมท้องได้ยังไง?ผมเป็นผู้ชายนะแม่

“....เปล่าแม่ ผมแค่-

นาคตนนั้นมันข่มขืนลูกใช่มั้ย?” แม่พูดขึ้นผมมองหน้าของแม่ก่อนที่จะนิ่งไป นาค?เขาคนนั้นน่ะเหรอ?

แม่หมายความว่าอะไร?...นาคงั้นเหรอ?” ผมถามพลางมองหน้าของแม่ แม่ทำสีหน้าไม่ค่อยดีนักก่อนที่จะเอื้อมมือมาจับท้องของผม

แม่สัมผัสได้ถึงไอพญานาคจากท้องของลูกแม่บอกพลางทำหน้าเศร้า

แม่.....แม่รู้จักเขาคนนั้นงั้นเหรอ?” ผมถามพลางมองหน้าของแม่ แม่เบิกตากว้างก่อนที่จะตะโกนขึ้น

ออกมาเดี๋ยวนี้สุรภารพ อย่ามัวแต่ซ่อนตัวอยู่!สิ้นคำแม่ หมู่ควันก็ลอยเต็มห้องและเขาก็โผล่ออกมาอีกครั้งด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก

เจ้ากระทำการต่ำช้ากับลูกข้าเพื่อแก้แค้นที่ข้าไม่ยอมเป็นเมียเจ้าใช่หรือไม่?!” แม่ถามพลางทำสีหน้าโกรธ ผมหันไปมองหน้าของเขาที่มองมาที่ผมอย่างเศร้าสร้อย

“..................” เขาเงียบไม่ยอมตอบอะไรกลับมา แม่ผมโกรธจัดเลยหยิบสิ่งของแถวนั้นปาใส่เขาไม่ยั้ง

เจ้าทำเยี่ยงนั้นกับลูกข้าได้อย่างไร!!เจ้ามัน....ไอ้นาคสารเลว!!!แม่บอกพลางร้องไห้ไปด้วย

หากข้าสารเลวเจ้าก็ไม่ต่างกันศิริบัญจา!!!นาคอย่างเจ้าที่มีคู่หมั้นอยู่แล้วแต่กลับกระเสือกตนมาเพื่อแต่งกับมนุษย์มันก็สารเลวไม่ต่างกันนั่นแหละ!!!เขาตะโกนด้วยใบหน้าโกรธก่อนที่จะหันหน้ามาสบตากับผมแล้วชะงักไป

แม่....เป็นนาคเหรอ?” ผมหันไปถามแม่ด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก

แถมยัง....เคยเป็นคู่หมั้นของเขาอีกต่างหากผมบอกพลางหันหน้าไปทางชายคนนั้นด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวจากความเสียใจที่แม่ไม่ยอมบอกอะไรเลยซ้ำยังโดนอดีตคนรักของแม่มาข่มขืนเพื่อแก้แค้นพ่อและแม่ของตัวเองอีกต่างหาก

ภาคิน ฟังแม่ก่-

นาย....ตั้งใจทำให้ฉันท้องเพราะต้องการที่จะแก้แค้นจริงๆงั้นเหรอ?” ผมถามพลางมองหน้าของเขา เขาหรุบตาต่ำแล้วไม่ได้ตอบอะไร ผมเลยเดินไปที่ประตูแล้วออกมาทันที

ภาคิน!!เขาตะโกนเรียกชื่อของผมแต่ก็ไม่ได้ตามมา ความจริงแล้วเขามาที่นี่ก็เพราะรักแม่ และอยากได้แม่คืน เขามาทำแบบนั้นกับผมไม่ใช่เพราะชอบหรือรักแต่แค่เพื่อต้องการจะแก้แค้น แล้วผมจะทำยังไงกับเด็กในท้องนี่ดี...จะทำยังไงดี ผมเดินมาที่ห้องของผม ผมเดินเข้าไปแล้วล็อคประตูก่อนที่จะเดินไปนอนบนเตียงแล้วร้องไห้ออกมา ไม่เคยได้รับความรักมาตั้งแต่เด็ก เลยแอบเผลอใจไปให้เขาคนนั้นเสียได้...นาค...นาคที่เคยเป็นอดีคคนรักของแม่...นาค...ที่ต้องการแก้แค้นพ่อ...นาค...ที่ใช้ผมเป็นเพียงแค่เครื่องมือการแก้แค้นเท่านั้น

“..ฮือ....ฮือ...ฮึก....ฮื่อ....เสียงร้องไห้ของผมดังอู้อี้ออกมา ผมร้องไห้อยู่ในนั้นเป็นชั่วโมงก่อนที่จะตัดสินใจจัดกระเป๋าเตรียมตัวจะไปอยู่ที่ต่างประเทศ ไม่อยู่มันแล้วบ้านหลังนี้...มีแต่ความทรงจำเจ็บปวด ไม่ว่าจะพ่อ...แม่...หรือ...เขาคนนั้น...ก็เอาแต่โกหกกันหมด

จะไปไหน?” เสียงทุ้มนั้นดังขึ้นแต่ผมก็ไม่ได้สนใจ ผมหยิบเสื้อผ้าใส่กระเป๋าต่อก่อนที่เขาจะใช้มือมาจับแขนของผม

ภาคิน!เขาพูดพลางจ้องหน้าของผม ผมเหลือบตามองเขา

ต้องการอะไรอีก นี่ยังไม่พอที่จะแก้แค้นพ่อฉันอีกหรือไง?” ผมถามพลางจ้องหน้าของเขา เขาโอบเอวผมไปกอดก่อนที่จะพูดขึ้น

ภาคิน ข้าขอโทษ เรื่องแก้แค้นนั่นเป็นเรื่องจริงก็จริง แต่...ตั้งแต่ข้าได้พบและเฝ้ามองเจ้า..ดวงจิตของข้าก็เปลี่ยนจากไฟแค้น...เป็นไฟแห่งรักที่มีต่อเจ้า ข้าเคยเกลียดพ่อเจ้ามากเพราะเขาแย่งคู่หมั้นของข้าไป...แต่ตอนนี้...ดวงใจของข้ามีเพียงเจ้าเท่านั้น...ภาคิน...เพียงเจ้าเท่านั้นเขาบอกพลางกอดร่างของผมแน่นขึ้น ผมร้องไห้ออกมาก่อนที่จะผลักร่างของเขาออกไป

ฮึก....ฮึก....จะให้ฉันเชื่อคนที่ข่มขืนตัวเองเพื่อแก้แค้นได้ยังไง....ฮึก...ได้ยังไง?...ฮื่อ...ฮือ...ผมบอกพลางทุบอกของเขาไปมา เขาโอบกอดผมอีกครั้งพลางลูบหัวของผม

ข้าขอโทษ...ข้าขอโทษภาคิน...ข้าขอโทษจริงๆ ยกโทษให้ข้านะ...ข้าสัญญา...ว่าข้าจะรักเจ้าเพียงคนเดียว...และข้าสัญญา..ว่าข้าจะไม่โกหกเจ้าอีกเขาบอกพลางกอดรัดร่างของผมแน่นขึ้น ผมร้องไห้เป็นเผาเต่าก่อนที่จะกอดเขากลับ

ฮึก...ฮึก...ฉันมันคนใจอ่อน..ฮึก...ใครขอโทษนิดขอโทษหน่อย..ฮึก...ก็หายแล้ว....ฮึก...แต่ถ้านาย..ฮึก...โกหกฉันอีก...ฮึก..ล่ะก็...ฮึก...ฉัน...จะ...ฮึก...ไม่ใจอ่อนให้อีกแล้วนะ..ฮึก...ฮึกผมบอกเขาด้วยเสียงสะอื้น เขาผละออกจากกอดก่อนที่เขาจะใช้นิ้วของเขามาเช็ดน้ำตาให้ผมแล้วจูบปากของผมเบาๆ

ข้าสัญญา....คู่ชีวิตของข้าเขาบอกพลางลูบแก้มของผมเบาๆก่อนที่จะลูบท้องของผม

นับแต่นี้ไป...ข้าจะอยู่กับเจ้า...ข้าจะเลี้ยงและดูแลลูกและเจ้า....เป็นอย่างดี...เมียของข้าเขาบอกพลางอุ้มร่างของผมไปไว้บนเตียงแล้วห่มผ้าห่มให้

พักผ่อนเสียเถิดเขาบอกแล้วกำลังจะหายตัวไป ผมจับมือของเขาก่อนที่จะเข้าไปกอดร่างของเขาทางด้านหลัง

จะไปไหน?” ผมถาม เขาหันหน้ามามองผมพลางยิ้มอ่อน

กลับไปถ้ำของข้า กลับไปบอกท่านปู่...ว่าข้าหาเมียได้แล้วเขาบอกพลางจูบที่ปากของผมอีกครั้ง ผมผละออกจากกอดของเขาก่อนที่จะลงไปนอนเหมือนเดิม

งั้นก็ไปสิ เดี๋ยวเขาก็รอหรอกผมบอกแล้วแกล้งหลับ

หึๆ....ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก ภาคินของข้าเขาบอกพลางก้มตัวลงมาจูบแก้มของผมแล้วหายตัวไป ผ่านไปไม่นานเขาก็กลับมา กลับมานอนกับผมบนเตียง ผมมองหน้าของเขาก่อนที่จะใช้นิ้วจับผมของเขาและหน้าของเขาเบาๆ ผมมองหน้าเขาไปสักพักแล้วผล็อยหลับไปในที่สุด

เจ้าจะเลือกทางนี้จริงๆงั้นรึ?” เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นก่อนที่ร่างของชายหนุ่มจะลืมตาตื่นเขาค่อยๆลุกขึ้นแล้วหันไปมองร่างของหญิงวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าประตู

มิต้องเป็นห่วง ข้าจะไม่ทิ้งภาคินไปไหนแน่นอน ข้าสาบานว่าข้าจะรักเขาและลูก-

มิใช่เรื่องนั้น เรื่องที่เจ้าจะต้องตัดหางต่างหาก....เจ้าจะตัดหางของเจ้าจริ-

ใครบอกว่าข้าจะต้องตัดหางกันงั้นรึ?ปู่ของข้ามิได้เหมือนปู่ของตระกูลเจ้านะศิริบัญจา แม้ข้าจะแต่งงานมีลูกกับมนุษย์....ท่านปู่ก็ไม่ว่าอะไรนอกจากให้นำหลานไปให้ท่านดูเป็นครั้งคราวเท่านั้นเองเขาบอกก่อนที่จะหันมามองร่างเล็กที่หลับพริ้มอยู่อย่างมีความสุข เขายิ้มก่อนที่จะหอมแก้มคนตัวเล็กอีกครั้ง

แล้วเจ้าไม่คิดที่จะแก้แค้นแล้วงั้นรึ?” เธอถาม ชายคนนั้นชะงักก่อนที่จะหันไปมองแล้วแสยะยิ้ม

แค่นี้...พวกเจ้าก็ได้รับกรรมกันมากพอแล้ว เหตุใดข้าจะต้องแก้แค้นพวกเจ้าอีกเล่า เจ้าต้องไร้ซึ่งหางก็เพราะเขา เขาต้องเสียสติก็เพราะอาการหลอน แค่นี้ก็พอแล้วสำหรับข้าเขาบอกแล้วกำลังจะก้มตัวลงไปนอน

เจ้าแน่ใจใช่หรือไม่...ว่าจะดูแลลูกข้าเป็นอย่างดีเธอถามอีกครั้งแล้วกำลังจะออกไปนอกห้อง

“...ข้าขอสาบานด้วยชีวิตศิริบัญจา...ว่าข้าจะขอมอบทั้งชีวิตให้ภาคินเพียงผู้เดียวเท่านั้นเขาบอกก่อนที่จะจูบที่ซอกคอของคนตัวเล็กจนเขาเขยิบตัวไปมา เขาเลยกอดร่างของคนตัวเล็กเอาไว้แน่นก่อนที่จะหลับตาลงล่องลอยในฝันกันท่ามกลางความรักของทั้งสองที่เบ่งบานจนลูกในท้องยังสัมผัสได้


ผลงานอื่นๆ ของ M 4Z

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น