นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

镇魂 Guardian fan fiction 赵云澜 x 沈魏 Zhao yun lan x shen wei จ้าว อวิ๋นหลาน x เสิ่นเว่ย

โดย M 4Z

อวิ๋นหลาน-หยุดยิ้มน่ารักแบบนี้ได้มั้ย?เดี๋ยวก็ไปตกใครเข้าอีกหรอก ผมเบื่อที่จะต้องไปไล่จัดการคนพวกนั้นแล้วนะ เสิ่นเว่ย-ครับ???เอ๊ะ?

ยอดวิวรวม

135

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


135

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  31 ส.ค. 62 / 18:01 น.
นิยาย 镇魂 Guardian fan fiction 赵云澜 x 沈魏 Zhao yun lan x shen wei ҹ x

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฟิดคู่นี้มาติดๆกันเลย เพราะว่าแอดอินมากค่ะ 555 ติดแบบแต่งเรื่องอื่นไม่ได้เลยอ่ะค่ะ ช่วงนี้เลยจะลงเรื่องสั้นคู่นี้เยอะนิดหนึ่งน่ะคะ ถ้าใครชอบก็อย่าลืมกดกำลังใจให้กันนะคะแอดจะได้มีแรงและกำลังใจในการแต่งคู่นี้ต่อไป คิๆ เอาล่ะค่ะ เริ่มอ่านกันได้เลยค่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 ส.ค. 62 / 18:01


“...ยังไม่กลับมาอีก นี่จะเที่ยงคืนแล้วนะ” เสียงบ่นเบาๆของชายหนุ่มผิวขาวคนหนึ่งกล่าวขึ้นมาพลางมองนาฬิกาที่ข้อมือของเขาไปมาอย่างวิตกกังวล

“อย่าให้รู้นะว่าแอบไปดื่มมาอีก จะตีให้ตายเลย” เขาพูดพลางทำใบหน้าเซ็งก่อนที่เขาจะผล็อยหลับไปในที่สุด

เช้าวันถัดมา

“อืม...หืม?เช้าแล้วเหรอเนี่ย?” เสิ่นเว่ยที่ตื่นขึ้นมาเพราะแสงอะไรบางอย่างเข้าตาพูดพึมพำขึ้นมาก่อนที่จะมองไปรอบๆ เขามองไม่เห็นเงาของคนรักของเขาเลยแม้แต่น้อย

“นี่ยังไม่กลับมาอีกเหรอเนี่ย?” เขาพูดขึ้นด้วยอารมณ์โกรธก่อนที่จะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาเพื่อจะออกจากบ้านไปหาคนรักของเขาที่หน่วยสืบสวนพิเศษ

ที่หน่วยสืบสวนพิเศษ

“หายตัวไป?ได้ยังไง?” เสิ่นเว่ยถามด้วยดวงตาเบิกกว้าง

“ทางเราเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น มีแค่ต้าชิ่งคนเดียวเท่านั้นที่อยู่กับเขาเป็นคนสุดท้าย...แต่ตอนนี้เขายังไม่ฟื้นเลย เหมือนว่าจะโดนทำร้ายมา” จู้หงกล่าวพลางมองร่างนิ่งของต้าชิ่งที่นอนหลับสนิทอยู่ตรงโซฟา

“โดนทำร้าย?” เสิ่นเว่ยถามพลางไปตามเนื้อตัวของต้าชิ่งที่มีรอยช้ำและแผลถลอกมากมาย

“วังเจิงบอกว่าทั้งสองคนนัดกันไปสืบคดีที่เพิ่งจะเข้ามาใหม่....พอมาอีกวัน...จ้าว อวิ๋นหลานก็หายตัวไปแล้ว...ส่วนต้าชิ่ง...ก็เป็นแบบนี้” จู้หงกล่าวพลางทำสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

“งั้นเดี๋ยวผมจะไปที่โลกใต้พิภพเพื่อลองหาตัวจ้าว อวิ๋นหลานดูแล้วกัน” เสิ่นเว่ยบอกแล้วกำลังจะกลายเป็นทูตชุดดำ

“เดี๋ยวก่อน!” จู้หงห้ามเขาเอาไว้ก่อนที่จะหยิบบางสิ่งบางอย่างออกมาจากในกระเป๋ากางเกงของเธอ สิ่งนั้นคือกล่องเล็กๆสีแดงกล่องหนึ่งที่สร้างความประหลาดใจให้กับเสิ่นเว่ยไม่น้อยเลยทีเดียว

“นี่มัน...อะไรเหรอครับ?” เสิ่นเว่ยถามก่อนที่จะเปิดกล่องเล็กๆนั้นออกมา ด้านในนั้นมีแหวนวงหนึ่งที่ดูไม่ได้มีราคาอะไรมากมายแต่ในสายตาของเสิ่นเว่ยมันกลับส่องประกายราวกับใช้ดวงดาวบนฟ้ามาเป็นส่วนประกอบหลัก

“แหวนแต่งงาน จ้าว อวิ๋นหลาน...ตั้งใจจะเอามาให้คุณ แต่....เขากลับหายตัวไปเสียก่อน” จู้หงพูดพลางมองหน้าของเสิ่นเว่ยด้วยแววตาแสนเศร้า

“....ผมจะ...ตามหาเขาให้เจอให้ได้ ขอตัว” เสิ่นเว่ยพูดก่อนที่จะกลายเป็นทูตชุดดำ เขาเก็บกล่องแหวนไว้ในเสื้อคลุมของเขาก่อนที่จะหายตัวไป

“....ขอให้สวรรค์...อย่าได้พรากคุณทั้งสองให้ออกจากกันอีกเลย” จู้หงพูดพลางทำหน้าเศร้าก่อนที่จะเอามือไปลูบหัวของต้าชิ่งที่หลับสนิทไปเพราะเจ็บแผลที่โดนทำร้ายมา

“อึก...อย่า...อย่าทำอะไรนะ...อย่า” เสียงละเมอที่หวาดกลัวของต้าชิ่งทำให้จู้หงเบิกตาโพลง เธอพยายามปลุกต้าชิ่งให้ตื่น ต้าชิ่งตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้ากลัวสุดขีด เขามองซ้ายมองขวาก่อนที่จะเห็นจู้หง เขารีบเข้าไปกอดร่างของจู้หงพลางตัวสั่น เขาไม่พูดอะไรทั้งนั้นนั่นยิ่งทำให้จู้หงเป็นห่วงอวิ๋นหลานเข้าไปอีก

“ศาสตราจารย์เสิ่น...พาตัวเขากลับมาให้ได้นะ”

.

.

“นี่พวกเจ้าคิดว่ากำลังทำอะไรอยู่กันแน่?” เสิ่นเว่ยในชุดทูตชุดดำถามด้วยน้ำเสียงเข้ม เขามองไปที่เหล่าชายสี่ห้าคนที่ในมือของพวกเขาเต็มไปด้วยอาวุธและของมีคมมากมาย แต่นั่นยังไม่หมด...เพราะว่าคนพวกนั้นกำลังเอาของมีคมพวกนั้นจ่อไปที่ร่างของชายคนหนึ่ง...ที่เสิ่นเว่ยกำลังตามหา

“มาจนได้สินะท่านทูตชุดดำผู้ยิ่งใหญ่” ชายคนหนึ่งกล่าวก่อนที่เขาจะเดินออกมาจากความมืด ชายผมยาวสีแดงที่มีผ้าคาดตาปิดตาข้างขวาไว้ข้างหนึ่ง เขาคนนั้นยิ้มเยาะพลางมองหน้าของเสิ่นเว่ยสลับกับอวิ๋นหลานที่กำลังสลบอยู่ และสภาพของเขาในตอนนี้หนักกว่าต้าชิ่งหลายเท่าเลยทีเดียว

“....เจ้าเป็นใคร?ทำอย่างนี้ทำไม?รู้ไหมว่าการทำแบบนี้กับมนุษย์มันมีโทษหนักขนาดไหน?” เสิ่นเว่ยพูดพลางมองหน้าของชายคนนั้น ชายคนนั้นหุบยิ้มก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ๆกับร่างของอวิ๋นหลานที่ถูกมัดขึงเอาไว้อยู่

“ข้ารู้ว่าการทำแบบนี้มันได้รับโทษหนัก แต่มันก็คุ้มค่าพอสำหรับข้า” เขากล่าวพลางจับหัวของอวิ๋นหลาน เสิ่นเว่ยแทบจะวิ่งเข้าไปหาร่างของอวิ๋นหลานทันทีที่มีคนมาสัมผัสเขาด้วยท่าทางแบบนั้น ชายคนนั้นมองมาที่เสิ่นเว่ยก่อนที่จะปล่อยหัวของอวิ๋นหลาน

“จำข้าไม่ได้...เพราะว่ามันงั้นสินะ?” เขากล่าวพลางมองไปที่เสิ่นเว่ย เสิ่นเว่ยชะงักไปก่อนที่จะหันไปมองหน้าของชายคนนั้นแล้วทันใดภาพในความทรงจำอันแสนยาวนานของเขาก่อนที่จะได้เจอกับคุนหลุนนั้นมันก็หวนคืนมา เขายืนนิ่งไปก่อนที่จะพูดขึ้นมา

“เทียนหง?” เขากล่าว ชายคนนั้นมองหน้าของเสิ่นเว่ยก่อนที่จะแสยะยิ้มออกมาเบาๆ

“นึกออกจนได้สินะ เสี่ยวเว๋ยของข้า” ชายคนนั้นพูดก่อนที่จะเอาผ้าคาดตาของเขาออก ตาข้างขวานั้นของเขากลายเป็นสีขาวโพลนบ่งบอกได้ว่าตาข้างนั้นไม่สามารถที่จะมองเห็นอะไรได้อีกแล้ว ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ร่างของเสิ่นเว่ยเรื่อยๆก่อนที่เขาจะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของเสิ่นเว่ย

“เจ้า...ไปทำอะไรมา?” เสิ่นเว่ยถามพลางมองดวงตาข้างขวานั้นของเขา

“ข้าแลกมันกับพลังของชาวใต้พิภพคนหนึ่ง เพื่อเจ้า” เขาพูดพลางเอื้อมมือมาจับมือของเสิ่นเว่ย

“เพื่อข้า?ทำไม?เพื่ออะไร?” เสิ่นเว่ยถามพลางสะบัดมือออก

“เจ้าก็รู้ ว่าข้ารักเจ้ามานานเท่าไหร่แล้ว ทำไมเจ้าต้องทำท่าทางรังเกลียดข้าแบบนั้นด้วย” เขาพูดพลางเดินเข้ามาหาเสิ่นเว่ยใกล้ๆ

“ข้าคิดกับเจ้าเป็นเพียงพี่น้องคนหนึ่งที่ร่วมสงครามด้วยกันเท่านั้น มิเคยคิดเกินเลยกว่านั้นเลยแม้แต่น้อย” เสิ่นเว่ยบอกด้วยสายตาติดเศร้าที่ทำให้เขาคนนี้เข้าใจผิดมาโดยตลอด

“นี่เจ้าจะบอกว่า...ตลอดมาที่ข้ารอคอยเจ้า...ตลอดมาที่ข้าเฝ้าหาเพียงเจ้า และเสียดวงตาข้างนี้ไปเพื่อพลังที่จะเอามาเพื่อตามหาเจ้า...มันไม่ได้มีความหมายอะไรกับเจ้าเลยใช่มั้ย?!!! ชายคนนั้นตะโกนก่อนที่จะบีบคอของเสิ่นเว่ย เสิ่นเว่ยไม่ต่อสู้หรือขัดขืนอะไรใดๆเพราะเขารู้ดีว่าเรื่องนี้เขาเป็นฝ่ายผิดเพียงคนเดียว เขาคือคนที่ทำให้ชายคนนี้เข้าใจผิดมาโดยตลอด เสิ่นเว่ยหลับตาลงพร้อมที่จะรับการลงโทษจากสวรรค์แต่แล้วเสียงๆหนึ่งก็ทำให้เขาต้องลืมตาขึ้นมา

“เสิ่นเว่ย!!” เสียงของอวิ๋นหลานที่ถูกมัดอยู่นั้นตะโกน เสิ่นเว่ยเหลือบไปมอง อวิ๋นหลานที่ถูกทำร้ายอย่างหนักนั้นพยายามที่จะดิ้นออกมาให้หลุดจากพันธนาการเพื่อมาช่วยเขา เสิ่นเว่ยดังนั้นก็รีบใช้พลังของตัวเองช่วยเขาให้หลุดออกมาจากพันธนาการนั้นแล้วรีบวิ่งไปพยุงร่างของเขาทันที

“หมับ!

“อวิ๋นหลาน ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?” เสิ่นเว่ยถามพลางลูบไหล่ของอวิ๋นหลานไปมา

“ฉันไม่เป็นไร นายต่างหากเป็นอะไรหรือเปล่า?เมื่อกี๊นี้นายถูกบีบคอนี่..ไม่เป็นไรใช่มั้ย?” อวิ๋นหลานถามพลางมองหน้าของเสิ่นเว่ย

“ฉันไม่เป็นไร” เสิ่นเว่ยบอกพลางยิ้มอ่อนออกมา อวิ๋นหลานยิ้มตอบก่อนที่จะจับหน้าของเสิ่นเว่ยมาชนกับหน้าผากของเขาเบาๆ

“ทีกับข้าเจ้าบอกว่าเป็นพี่น้องร่วมสงคราม แต่กับมัน...เจ้ากลับยอมรับได้งั้นสิ ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมดในวันนี้เนี่ยแหละ!!” ชายคนนั้นตะโกนพลางใช้พลังของเขา พลังของเขาคือการบังคับอาวุธทุกชนิดที่อยู่ในรัศมีไม่เกินสองเมตรมาทำร้ายศัตรูได้ เสิ่นเว่ยกำลังจะใช้พลังเพื่อส่งให้อวิ๋นหลานกลับไปโลกมนุษย์แต่เพราะว่าอาการของอวิ๋นหลานหนักมากเขาเลยไม่สามารถเคลื่อนย้ายอวิ๋นหลานด้วยพลังของเขาได้ เสิ่นเว่ยมองหน้าของชายคนนั้นก่อนที่จะเอามือของเขามาบังร่างของอวิ๋นหลานไว้

“ถ้าจะฆ่า...ก็ฆ่าข้าแค่คนเดียว เขาไม่เกี่ยว” เสิ่นเว่ยพูด อวิ๋นหลานรีบดึงแขนของเสิ่นเว่ยทันทีก่อนที่จะมองตาของเสิ่นเว่ย

“เลิกเอาชีวิตของตัวเองมาปกป้องฉันได้แล้วเสิ่นเว่ย ชีวิตนายมีค่ากับฉันมากขนาดไหนนายรู้มั้ย?” อวิ๋นหลานพูดพลางจับแขนของเสิ่นเว่ยแน่น เสิ่นเว่ยมองตาของอีกคนก่อนที่จะหัวไปซบที่ไหล่ของอวิ๋นหลาน

“ขอโทษ” เสิ่นเว่ยพูด อวิ๋นหลานยิ้มออกมาก่อนที่จะลูบหัวของเขาเบาๆ

“รักกันเข้าไป...งั้นก็ไปรักกันต่อในนรกเสียเถอะ!!!” ชายคนนั้นตะโกนแล้วใช้พลังนั้นพาเหล่าอาวุธพุ่งมาหาร่างของทั้งสองทันที เสิ่นเว่ยและอวิ๋นหลานมองหน้ากันก่อนที่จะยิ้มอ่อนออกมาแล้วกอดกันดั่งว่าไม่มีสิ่งใดในโลกที่จะพรากเขาทั้งสองออกจากกันไปได้อีกแล้ว

“หยุดเดี๋ยวนี้เทียนหง!!” เสียงเล็กแหลมนั้นทำให้ทุกอย่างชะงักไปทันที เทียนหงชะงักไปพลางมองมือของตัวเองแล้วพยายามใช้พลังของงตัวเองแต่กลับไม่เป็นผลเขาจึงหันไปมองทางต้นเสียงก่อนที่จะต้องนั่งคุกเข่าขอขมา

“เฮือก!!...ท่านหลินเฟย?” เขากล่าวพลางเอาหัวก้มลงกับพื้น หญิงสาวคนนั้นที่ชายคนนี้กลัวนักกลัวหนาเหลือบไปมองร่างของชายทั้งสองคนก่อนที่จะหันมามองชายตรงหน้าอีกครั้ง

“โทษครั้งนี้ของเจ้า...สาหัสพอสมควรเลยนะเทียนหง และเห็นทีว่าข้า...จะมิสามารถลดโทษให้กับเจ้าได้แล้วด้วย จับตัวเขาไป” เธอกล่าวพลางทำหน้านิ่ง ชายคนนั้นถูกเหล่าทหารของเธอจับไปได้อย่างง่ายดาย เธอเดินมาหาร่างของทั้งสองก่อนที่จะพูดขึ้นมา

“เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของข้าเองที่ไม่ตรวจตราเรื่องนักโทษแหกคุกคนนี้จนไปสร้างความวุ่นวายให้กับโลกมนุษย์และยังทำให้ท่านทูตชุดดำต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากแบบนี้ด้วย” เธอกล่าวพลางทำท่าทางขอโทษจากใจ

“เจ้าคือ...” เสิ่นเว่ยถามพลางมองหน้าของเธอคนนี้

“ข้าชื่อหลินเฟยเป็นราชินีแห่งท้องนภา ข้าเพิ่งจะได้รับการแต่งตั้งเมื่อไม่นานมานี้ ตั้งแต่เมืองใต้พิภพมีท้องฟ้าก็เกิดปัญหามากมาย ข้าเลยมาจัดการเรื่องนี้ให้กับชาวใต้พิภพทุกคน” เธอพูดก่อนที่จะหันไปมองอวิ๋นหลานที่ยังทำท่าทางงงๆ

“ท่านบาดเจ็บหนัก เดี๋ยวข้าจะรักษาให้ไม่ต้องห่วง” เธอกล่าวพลางใช้พลังของตัวเองรักษาอวิ๋นหลานจนหายดี

“ได้ข่าวมาว่าเทียนหงยังไปทำร้ายคนที่มากับท่านด้วย ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน? เธอถามพลางมองหน้าของอวิ๋นหลาน

“ต้าชิ่ง...เสิ่นเว่ย..ตอนนี้ต้าชิ่ง-“

“เขานอนพักอยู่ที่หน่วย เดี๋ยวข้าจะนำทางไปเอง” เสิ่นเว่ยกล่าวแล้วลุกขึ้นยืน หลินเฟยพยักหน้าก่อนที่ทั้งสามจะหายตัวไปแล้วมาโผล่อีกทีก็ที่สำนักงาน หลินเฟยรักษาอาการเจ็บหนักให้กับต้าชิ่งก่อนที่จะขอตัวลาไปจัดการกับเทียนหง

“จะว่าไป...ไอ้หมอนั่นดูสนิทสนมกับนายจังนะ” อวิ๋นหลานถามขึ้นมาพลางมองหน้าของเสิ่นเว่ย เสิ่นเว่ยมองตาของอวิ๋นหลานก่อนที่จะถอนหายใจออกมา

“เฮ้อ...เขา...เป็นเพื่อนร่วมสงครามกับฉันมาตั้งแต่ฉันจำความได้ ฉันใช้เวลาครึ่งหนึ่งของชีวิตตอนนั้นอยู่กับเขา...ทำให้เขาคิดว่าฉันกับเขา...มีความสัมพันธ์แบบคู่รัก” เสิ่นเว่ยบอกพลางหรุบตามองต่ำเพราะยังคงรู้สึกผิดอยู่

“นี่ไม่ใช่ความผิดของนายเสียหน่อย อย่าโทษตัวเองเข้าใจมั้ย?” อวิ๋นหลานบอกพลางลูบหัวของเสิ่นเว่ยเบาๆ

“..ขอบคุณนะ...” เสิ่นเว่ยบอกพลางยิ้มอ่อน

“เอ่อ...ใช่ๆ เดี๋ยวฉันมานะ มีเรื่องต้องคุยกับจู้หงแปบนึง” อวิ๋นหลานพูดก่อนที่จะรีบวิ่งไปหาจู้หง

“แหวนล่ะ?นี่ล่ะโอกาสดีที่ฉันจะขอเข้าแต่งงาน” อวิ๋นหลานกระซิบถามจู้หงพลางเหลือบไปมองเสิ่นเว่ยเล็กน้อย

“ฉันให้เขาไปแล้ว” จู้หงกล่าวพลางมองหน้าของอวิ๋นหลาน

“ฮะ?ให้ไปทำไม?แล้วฉันจะขอเขาแต่งงานยังไงในเมื่อแหวนมันอยู่ที่เขาเล่า?” อวิ๋นหลานพูดพลางทำสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

“หึๆไม่ต้องมากพิธีหรอกอวิ๋นหลาน” เสิ่นเว่ยบอกพลางหยิบกล่องแหวนออกมา อวิ๋นหลานมองหน้าของเสิ่นเว่ยก่อนที่จะถอนหายใจออกมา

“เฮ้อ...นายนี่ไม่รู้จักคำว่าโรแมนติกเอาเสียเลยนะ” อวิ๋นหลานบอกพลางยิ้มก่อนที่จะหยิบกล่องแหวนกล่องนั้นมาแล้วสวมแหวนให้กับเสิ่นเว่ยแล้วก็ให้เสิ่นเว่ยสวมแหวนให้กับเขาเช่นกัน

“ห้ามถอดล่ะ แล้วก็ใส่ใจมันให้เหมือนกับที่ใส่ใจสร้อยคอที่นายห้อยไว้ตลอดด้วยล่ะ” อวิ๋นหลานบอกพลางยิ้มมุมปากก่อนที่จะกอดร่างของเสิ่นเว่ยเอาไว้แน่น

“อืม...ฉันสัญญา...ว่าจะเก็บรักษาแหวนแต่งงานวงนี้จากนายให้เป็นอย่างดีเลย” เสิ่นเว่ยบอกพลางเอาหัวไปซบที่อกของอวิ๋นหลานเบาๆ

ผลงานอื่นๆ ของ M 4Z

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:45
    〣( ºΔº )〣
    #1
    0