นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

镇魂 Guardian fan fiction 赵云澜 x 沈魏 Zhao yun lan x shen wei จ้าว อวิ๋นหลาน x เสิ่นเว่ย 我门结婚了吧? พวกเรามาแต่งงานกันเถอะ?

โดย M 4Z

อวิ๋นหลาน-เสี่ยวเว่ย...ทำไมคุณชอบทำหน้านิ่งใส่ผมตลอดเลยล่ะ?ไม่มีความสุขตอนอยู่กับผมงั้นเหรอ? เสิ่นเว่ย-ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ ผมก็แค่...พยายามไม่ทำหน้าที่น่าอายให้คุณเห็นเท่านั้นเอง อวิ๋นหลาน-น่ารัก!

ยอดวิวรวม

139

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


139

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  31 ส.ค. 62 / 17:54 น.
นิยาย 镇魂 Guardian fan fiction 赵云澜 x 沈魏 Zhao yun lan x shen wei ҹ x 我门结婚了吧? ǡ觧ҹѹ?

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
มาอีกแล้วสำหรับฟิคของคู่นี้ เราอินกับคู่นี้และเรื่องนี้มากจริงๆค่ะ บอกเลยว่าดูจบแล้วเป็นติ่งหลงเกอทันทีเลย รักนางมากกกก เรื่องนี้จะเป็นแนวน่ารักๆใสๆค่ะ จะไม่ได้ดาร์คเหมือนเรื่องที่มีเย่จุนเข้ามาเอี่ยว ขอให้ทุกคนอ่านกันอย่างสนุกสนานนะคะ 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 ส.ค. 62 / 17:54


“อึก....อือ....” เสียงครางเบาๆของร่างเล็กที่กำลังลุกขึ้นมาจากที่นอนด้วยท่าทางเพลียๆ

“โอย...ปวดเนื้อปวดตัวไปหมดเลย” เขากล่าวพลางลูบเนื้อตัวของตัวเองพลางลืมตามองตามเนื้อตามตัวเขาที่เต็มไปด้วยรอยช้ำมากมายที่พอเขาได้เห็นแล้วก็ต้องหน้าแดงขึ้นมาทันทีโดยอัตโนมัติ

“กัดจนเป็นรอยแดงอีกแล้ว เพิ่งจะเตือนไปหยกๆว่าห้ามทำเดี๋ยวคนอื่นเห็นเข้า ไม่ยอมฟังกันบ้างเลยนะจ้าว อวิ๋นหลาน” เขากล่าวก่อนที่จะหยิบผ้าห่มมาห่อตัวเองงจนเหมือนกับเอโฮมากิอย่างไรอย่างนั้น เขาหันไปมองทั่วห้องเพื่อหาร่างของคนที่ทิ้งรอยแดงพวกนี้เอาไว้ให้เขาแต่ก็หาเจอไม่ เขาทำหน้างงเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองมาสวมใส่แล้วเดินออกมาจากในห้องนอน

“จ้าว อวิ๋นหลาน จ้าว อวิ๋นหลาน” เขาตะโกนเรียกพลางมองหาไปทั่ว

“ไม่อยู่งั้นเหรอ?ออกไปทำงานหรือยังไงกันนะ?” เขาพึมพำถามขึ้นมาก่อนที่จะเดินเข้าไปในครัวเพื่อหาอะไรกินตอนเช้า

“ได้กินข้าวไปหรือเปล่านะ?” เขาพูดขึ้นมาพลางมองไปที่อ่างล้างจานที่ไร้ซึ่งจานหรือชามอะไรใดๆที่จะบ่งบอกว่าชายคนรักของเขานั้นได้กินข้าวก่อนไปทำงาน เขาถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนที่จะเดินไปเปิดตู้เย็น

“เตือนอะไรไม่เคยฟังเลย เดี๋ยวก็ปวดท้องอีกหรอก” เขาบ่นพลางทำหน้าตาเซ็งเล็กน้อย

“อ้าว?ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงอันคุ้นหูนั้นทำให้ร่างเล็กถึงกลับผละออกจากตู้เย็นแล้วหันหน้าไปหาทางต้นเสียงนั้นทันที

“จ้าว อวิ๋นหลาน?” เขาพูดพลางเดินไปหาชายคนนั้นที่หน้าประตู

“ไปไหนมาแต่เช้าเลย?มีคดีด่วนเข้ามางั้นเหรอ?” เขาถามพลางมองหน้าของอีกคนด้วยความเป็นห่วง

“เปล่าหรอก แค่ออกไปวิ่งเพื่อสูดอากาศยามเช้านิดหน่อยน่ะ ตอนแรกก็ว่าจะพานายไปด้วย แต่เห็นหน้านายตอนนอนแล้วมันปลุกไม่ลง กินข้าวเช้ายัง?ฉันซื้อมาด้วยล่ะ” เขาบอกพลางเดินเข้ามาในครัวแล้ววางอาหารแช่แข็งในร้านสะดวกซื้อนั้นลงที่โต๊ะ

“งั้นนายไปนั่งรอก่อนแล้วกันเดี๋ยวฉันจะได้ไปจัดการเรื่องข้าวเช้าให้” เขาบอกพลางเดินเข้ามาหาในครัว

“หมับ!!” แต่ทันใดนั้นเองร่างของเขาก็ถูกมือหนาของอีกคนโอบเข้าไปหาเสียจนเสียหลักเกือบจะล้มเลยทีเดียว

“อ๊ะ?!ทำอะไรของนายเนี่ย?” เขาถามพลางทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย จ้าว อวิ๋นหลานเห็นใบหน้านั้นแอบเอ็นดูเล็กน้อยเลยเผลอยิ้มออกมาจนทำให้อีกคนสงสัย

“ยิ้มอะไรของนายน่ะ?” ร่างเล็กถามพลางขมวดคิ้ว

“เปล่า ก็แค่คิดว่าทำไมวันนี้เสี่ยวเว่ยของฉันถึงไม่ค่อยมีแรงเลย...หรือว่าจะเป็นเพราะเรื่องเมื่อ-“

“ฉันรีบไปทำกับข้าวดีกว่า เดี๋ยวนายจะปวดท้อง” เสิ่นเว่ยผละออกมาจากอ้อมกอดของจ้าว อวิ๋นหลาน ทันทีก่อนที่จะรีบหยิบวัตถุดิบอาหารไปจัดการให้เรียบร้อยแก้เขิน อวิ๋นหลานแอบยิ้มกับท่าทางของเสิ่นเว่ยที่เหนียมอายนั่นเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปนั่งที่เตียงแล้วหยิบบางสิ่งบางอย่างในกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวเก่งของเขาขึ้นมา

“เฮ้อ....ต้องพูดยังไงถึงจะโรแมนติกดีนะ” เขาพึมพำพลางจ้องมองกล่องเล็กๆสีแดงนั้นด้วยใบหน้าครุ่นคิดพลางหันไปมองร่างเล็กที่กำลังจัดเตรียมอาหารอยู่ด้านใน

“หึๆ ไม่เห็นต้องคิดมากเลย ก็บอกมันไปตรงๆสไตล์ฉันนี่แหละ” เขาพูดพลางลุกขึ้นยืนพลางเดินมุ่งตรงเข้าไปในครัวทันที

“อวิ๋นหลาน เสร็จแล้-“

“แต่งงานกับฉันนะเสิ่นเว่ย!!!” ประโยคนั้นที่จ้าว อวิ๋นหลานพูดออกมาทำให้เสิ่นเว่ยถึงกับนิ่งไปสักพักก่อนที่น้ำตาของเขาจะไหลออกมาอาบสองแก้มใสจนทำให้เจ้าของคำพูดนั้นตกใจไม่น้อย

“เป็นอะไรไปน่ะเสิ่นเว่ย?นี่นาย...ไม่อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ?” เขาถามพลางทำสีหน้าไม่ค่อยดีนักพลางคิดในใจว่าขอให้คำตอบของเสิ่นเว่ยที่จะตอบกลับคำถามเมื่อครู่นี้ของเขามาอย่าได้ทำร้ายจิตใจของเขามากนักเลย

“เปล่า...ฮึก...อยากสิ...ฮึก....ก็เพราะว่าอยาก...ฮึก...ก็เลยเผลอร้องออกมา...ฮึก....โทษทีนะ...ฮึก...ดันทำให้เป็นห่วงเสียได้” เสิ่นเว่ยบอกพลางยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นพร้อมกับคราบน้ำตาแห่งความปิติยินดีทำให้จ้าว อวิ๋นหลานชื้นใจขึ้นมาได้ไม่น้อยเลยทีเดียว เขาเข้าไปโผกอดร่างบางของเสิ่นเว่ยพลางลูบหัวของอีกคน

“ขอบคุณนะ...ขอบคุณจริงๆ” อวิ๋นหลานกล่าวก่อนที่จะผละออกมาจากร่างของเสิ่นเว่ยแล้วหยิบกล่องแหวนขึ้นมา

“นั่น...อะไรงั้นเหรอ?” เสิ่นเว่ยถามด้วยความไม่รู้เพราะว่าในโลกใต้พิภพนั้นเขาไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนเลย

“ก็แหวานแต่งงานไง?นี่นายไม่รู้จักงั้นเหรอ?” อวิ๋นหลานถามพลางเลิกคิ้วข้างหนึ่งมองใบหน้าของเสิ่นเว่ย

“แหวนแต่งงาน?ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย” เสิ่นเว่ยบอกพลางมองแหวนวงนั้นแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย

“เอาล่ะ ยื่นมือข้างขวามา” อวิ๋นหลานบอกพลางมองตาของเสิ่นเว่ย เสิ่นเว่ยก็ยื่นมือข้างขวาไปให้ด้วยท่าทางงุนงงเพราะไม่รู้ว่าอีกคนต้องการจะทำอะไร อวิ๋นหลานสวมแหวนวงนั้นเข้ากับนิ้วนางของเสิ่นเวย อวิ๋นหลานยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะก้มหน้าลงไปจุมพิตที่มือขาวนวลของเสิ่นเว่ยเบาๆ

“หึๆทีนี้นายก็เป็นคนรักของฉันอย่างเป็นทางการแล้ว” อวิ๋นหลานบอกพลางยิ้มกว้างก่อนที่จะโอบเอวของเสิ่นเว่ยเข้ามากระชับกับตัวเขา เขามองตาของเสิ่นเว่ยด้วยความรักอันแสนบริสุทธิ์ เสิ่นเว่ยเองก็เช่นกัน อวิ๋นหลานค่อยๆโน้มตัวลงมาเรื่อยๆก่อนที่จะจุมพิตไปที่ปากเรียวปากสีแดงสดของเส่นเว่ยอย่างดูดดื่มแบบที่ไม่ว่าจะเกิดแผ่นดินไหวหรืออุทกภัยอะไรใดๆก็ไม่สามารถจะพรากทั้งสองออกจากกันได้อีกต่อไปแล้ว หนึ่งหมื่นปีที่เสิ่นเว่ยต้องรอคอยเขามาด้วยความหวังว่าสักวัน...เขาจะต้องได้เจอ ไม่ว่าจะมีอุปสรรคที่ร้ายแรงที่จะพรากพวกเขาออกห่างจากกันก็ตาม แต่เพราะด้วยแรงแห่งความรักของทั้งสองจึงทำให้ทุกอย่างผ่านมาได้ด้วยดี เสิ่นเว่ยกออดร่างของอวิ๋นหลานกลับพลางเอาหน้าซุกไปที่อกของเขาเบาๆ อวิ๋นหลานยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนที่จะจุมพิตไปที่หัวของเสิ่นเว่ยเบาๆ

“ไปทำงานกันดีมั้ยคุณที่ปรึกษา ป่านนี้จู้หงคงกำลังบ่นฉันยาวจนเป็นวิทยานิพนธ์ได้แล้วล่ะมั้ง” อวิ๋นหลานพูดพลางยิ้มมุมปากออกมาเบาๆ

“นั่นสิ นี่ก็สายมากแล้วด้วย แต่ว่านายต้องกินข้าวเช้าก่อนนะไม่งั้นเดี๋ยวปวดท้องอีก” เสิ่นเว่ยบอกพลางหยิบอาหารมาวางตรงหน้าของอีกคน

“เฮ้อ...ไม่มีเวลาแล้วด้วยสิ ขี้เกียจคีบตะเกียบเองจังเลย ทำยังไงดีน้า?” เขาพูดพลางเหล่มองหน้าของเสิ่นเว่ยเล็กน้อย

“อย่ามาอ้อนเลย กินเข้าไปเร็วเดี๋ยวสายมากกว่านี้” เสิ่นเว่ยบอกพลางกินข้าวไปอย่างรวดเร็ว

“โห่.....” อวิ๋นหลานส่งเสียงก่อนที่จะหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วกำลังจะคีบกับข้าวเพื่อกิน

“ทำหน้าแบบนี้เดี๋ยวก็แก่เร็วหรอก” เสิ่นเว่ยบอกพลางคีบกับข้าวไปจ่อที่ปากของอวิ๋นหลาน อวิ๋นหลานยิ้มดีใจก่อนที่จะกินกับข้าวชิ้นนั้นด้วยใบหน้าที่แสนจะสุขสม

“แล้วนี่เย่จุนเป็นไงบ้างอ่ะ?เห็นว่าจะมาหาอาทิตย์นี้ด้วยนี่” อวิ๋นหลานกล่าวพลางมองหน้าของเสิ่นเว่ย

“สบายดี ฉันเพิ่งจะไปเยี่ยมเขามาเมื่อไม่นานมานี้ เขาเข้ากับที่ทำงานได้ดีเกินคาดเลย ส่วนเรื่องที่ว่าจะมาเยี่ยมเราอาทิตย์นี้ก็คงจะเป็นอย่างนั้น น่าจะค้างด้วยคืนหนึ่ง” เสิ่นเว่ยบอกพลางเก็บจานข้าวไปล้าง

“ค้าง?แล้วจะให้เขานอนไหนล่ะ?ฉันไม่ให้เขานอนกับนายสองคนหรอกนะ ตื่นเช้ามานายอาจจะโดนเย่จุนทำมิดีมิร้ายก็ได้”  อวิ๋นหลานกล่าวพลางหยิบลูกอมในกระเป๋าของเขาออกมาแล้วกิน

“ฮ่าๆไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นหรอก เราเป็นพี่น้องกัน เดี๋ยวฉันเตรียมที่นอนไว้ให้เขาที่ห้องโถง ไม่ต้องเป็นห่วง” เสิ่นเว่ยบอกพลางเดินมายืนข้างๆอวิ๋นหลาน

“เย็นนี้กินไรดี?แวะซื้อที่ตลาดกันมะ?” อวิ๋นหลานถามพลางโอบกอดเอวของเสิ่นเว่ย

“นายอยากกินอะไรล่ะ?เดี๋ยวทำให้” เสิ่นเว่ยกล่าวพลางยิ้ม

“นายทำอะไรฉันก็กินได้หมดแหละ” เขาบอกพลางเอาหัวมาซุกที่ซอกคอขาวของเสิ่นเว่ย

“งั้นเอาที่นายชอบแล้วกัน นายว่าดีมั้ย?” เสิ่นเว่ยบอกพลางเอามือไปลูบหัวของอวิ๋นหลานเบาๆ

“อื้ม เสี่ยวเว่ย ฉันมีเรื่องจะถามอ่ะ คนใต้ภิภพนี่ท้องกันได้หรือเปล่า?” อวิ๋นหลานถามขึ้นพลางมองตาของเสิ่นเว่ยที่เบิกตาโพลงด้วยความตกใจกับคำถามของอีกคน

“ทำไมจู่ๆถึงได้ถามแบบนั้นกันล่ะ?ชาวใต้ภิภพก็เหมือนมนุษย์ เป็นผู้หญิงก็ต้องได้-“

“ฉันหมายถึงนายต่างหากว่าท้องได้หรือเปล่า?” อวิ๋นหลานถามพลางลุกขึ้นยืนมองหน้าของเสิ่นเว่ย

“? ฉันน่ะเหรอ?ฉันท้องได้หรือเปล่างั้นเหรอ?” เสิ่นเว่ยถามพลางทำหน้าตาแปลกใจ

“อืม ก็เราแต่งงานกันแล้วนี่นา ฉันเองก็ไม่ได้อะไรหรอกนะแต่ถ้าเรามีลูกด้วยกันสักคนหนึ่งได้มันคงจะดีอ่ะ” อวิ๋นหลานกล่าวพลางยิ้มมุมปากออกมาเบาๆ

“ฉันเป็นชาวใต้ภิภพก็จริงแต่ฉันเป็นผู้ชายนะ ท้องไม่ได้หรอก รีบไปทำงานกันเถอะ” เสิ่นเว่ยบอกพลางเดินนำออกมาจากในบ้านทันที

“เหรอ?น่าเสียดายจัง ฉันอุตส่าห์คาดหวังไว้ว่านายจะตอบว่านายท้องได้เสียอีกนะเนี่ย” อวิ๋นหลานกล่าวพลางทำหน้าเซ็งเล็กน้อย

“ก็ใช่ว่าจะไม่ได้เสียทีเดียวหรอก” เสิ่นเว่ยพูดออกมาเบาๆก่อนที่จะแอบยิ้มคนเดียวแล้วเดินขึ้นรถไปด้วยใบหน้าที่บ่งบอกได้เลยว่าตอนนี้เขามีความสุขมากมายขนาดไหน 

.

.

“เสี่ยวเว่ยเอากาแฟให้หน่อย” เสียงของอวิ๋นหลานที่ติดอ้อนนั้นทำให้ทุกคนที่นั่งทำงานอยู่ในs.d.i.นั้นถึงกับต้องเบะปากออกมาด้วยความหมั่นไส้

“นี่ครับ” เสิ่นเว่ยบอกพลางยื่นถ้วยกาแฟให้ อวิ๋นหลานยิ้มออกมาก่อนที่จะคว้าเอวของเสิ่นเว่ยแล้วเอามานั่งบนตักของตัวเอง

“หมับ!!

“อวิ๋นหลาน?” เสิ่นเว่ยพูดพลางมองหน้าของอวิ๋นหลานด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

“ตัวหอมจัง กลิ่นอะไรเนี่ยดมแล้วสดชื่นจังเลย” อวิ๋นหลานพูดพลางสูดดมที่ซอกคอขาวของเสิ่นเว่ยไปมา

“อวิ๋นหลานพอได้แล้ว คนอื่นมองอยู่” เสิ่นเว่ยบอกพลางมองไปที่เพื่อนร่วมงานที่กำลังทำหน้าเหม็นความรักสุดๆ

“ทำงานกันไปสิ อย่าสนใจฉัน” อวิ๋นหลานบอกพลางกอดรัดร่างของเสิ่นเว่ยแน่นขึ้นไปอีก

“โอย...เหม็นความรักชะมัดเลย” จู้หงบอกพลางเดินไปหยิบเอกสารมาวางตรงหน้าของอวิ๋นหลาน

“เมื่อวานผมไปซื้อเค้กจากร้านดังร้านหนึ่งมา จะกินกันมั้ยครับ?” เสิ่นเว่ยถามพลางมองหน้าของทุกคน

“กิน!!” ทุกคนตอบพร้อมกันพลางยิ้มแย้มแจ่มใส

“งั้นเดี๋ยวผมไปเอามาให้แล้วกันนะครับ” เสิ่นเว่ยบอกพลางลุกขึ้นแต่มือปลาหมึกของอีกคนทำให้เขาเดินไปที่ห้องครัวไม่ได้

“อวิ๋นหลาน ฉันเดินไปเอาเค้กมาไม่ได้นะ” เสิ่นเว่ยกล่าวพลางมองหน้าของคนรักของตัวเองด้วยสายตาเอ็นดู

“ให้เสี่ยวกัวไปเอามาสิ นายนั่งอยู่นี่แหละ ฉันมีเรื่องคดีจะต้องคุยกับนาย” อวิ๋นหลานบอกพลางเอาหน้าซุกที่ซอกคอของเสิ่นเว่ย

“เสี่ยวหลาน ปล่อยผมไปเอาเค้กเถอะนะครับ” เสิ่นเว่ยพูดพลางมองตาของอีกฝ่ายเชิงอ้อน อวิ๋นหลานยิ้มมีความสุขก่อนที่จะปล่อยมือจากเอวของเสิ่นเว่ยแล้วพูดขึ้น

“ปล่อยแล้วครับ ขอเค้กชิ้นโตๆนะครับ” อวิ๋นหลานพูดพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“ครับ” เสิ่นเว่ยพูดพลางยิ้มตอบก่อนที่จะเดินเข้าไปจัดการแบ่งเค้กให้ทุกคนได้กินกัน

“มองไร?ทำงานไปสิ” อวิ๋นหลานมองเหล่าเพื่อนร่วมงานของเขาก่อนที่จะมานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่หน้าจอคอมเหมือนเดิม

“เบื่อจังเลยคนมีความรักเนี่ย” ต้าชิ่งกล่าวพลางยิ้มเล็กน้อยแล้วหยิบปลาแห้งมากินอย่างเอร็ดอร่อย

“แล้วนี่วางแผนจะรับเลี้ยงเด็กกันหรือเปล่า เห็นว่าขอเสิ่นเว่ยแต่งงานแล้วนี่?” จู้หงกล่าวถามพลางมองหน้าของอวิ๋นหลาน

“ไม่เห็นต้องรับเลี้ยงเลย เสิ่นเว่ยเขาท้องได้นะรู้เปล่า” อวิ๋นหลานบอกพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“มีความสุขจังนะคะคุณหัวหน้า” จู้หงกล่าวพลางยิ้มมุมปาก

“แน่ล่ะสิ ฮิๆ” เขากล่าวพลางยิ้มอีกครั้ง ก่อนที่เสิ่นเว่ยจะเดินออกมาพร้อมกับเค้กของแต่ละคนในมือ

“นี่ครับเค้กของพวกคุณ” เสิ่นเว่ยบอกพลางวางเค้กลงบนโต๊ะใหญ่ ทุกคนรีบวิ่งมาแย่งเค้กของตัวเองไปทันทีก่อนที่อวิ๋นหลานจะเดินมาโอบเอวของอีกคน

“แล้วของฉันล่ะ?” อวิ๋นหลานถามพลางเอาหัวมาคลอเคลียที่คอของเสิ่นเว่ย

“นี่ไง เค้กหน้าผลไม้รวมที่นายชอบ” เสิ่นเว่ยบอกพลางหยิบเค้กขิ้นนั้นขึ้นมา

“รู้ใจที่สุดเลย ฟืด!!” อวิ๋นหลานกล่าวพลางหอมแก้มของอีกฝ่าย

“อวิ๋นหลาน...คนมองเยอะแยะ” เสิ่นเว่ยกล่าวพลางเบี่ยงสายตา

“น่ารักจังเลย เดี๋ยวคืนนี้พ่อจะจัดเต็มทั้งคืนเลย หึๆ” อวิ๋นหลานกล่าวพลางหยิบเค้กชิ้นนั้นไปนั่งกินที่โต๊ะทำงานของเขา

“วันนี้นายต้องไปรับเย่จุนนี่นา กี่โมงนะ?” อวิ๋นหลานถามพลางมองหน้าของเสิ่นเว่ย

“สี่โมงครึ่ง ว่าจะแวะไปที่ร้านขนมซื้อให้เขาหน่อยด้วย เลยว่าจะออกไปตอนสามโมงครึ่งน่ะ เสิ่นเว่ยกล่าวพลางมองหน้า        ของอวิ๋นหลาน

“งั้นเดี๋ยวฉันไปด้วย” อวิ๋นหลานบอกพลางยิ้ม

“ไม่ต้อง ทำงานไปเถอะ เดี๋ยวก็กลับ” เสิ่นเว่ยบอกพลางยิ้มอ่อน

“โห่...งั้นระวังตัวด้วยนะ กลับบ้านเร็วๆด้วยนะ” อวิ๋นหลานบอกพลางทำหน้ามู่เล็กน้อย

“ครับ” เสิ่นเว่ยตอบพลางยิ้มกว้างแล้วทำงานต่อไปจนสามโมง

“เอาล่ะได้เวลาแล้ว งั้นเดี๋ยวฉันไปก่อนนะ เจอกันที่บ้าน อยากกินอะไรมั้ยเดี๋ยวฉันจะซื้อไปทำให้ที่บ้าน?” เสิ่นเว่ยถามพลางหยิบกระเป๋ามาสะพายไหล่

“อือ...เอาแบบที่นายชอบทำให้กินบ่อยๆก็ได้ฉันชอบ” อวิ๋นหลานบอกพลางมองหน้าของเสิ่นเว่ย

“โอเค งั้นไปก่อนนะ กลับก่อนนะครับทุกคน” เสิ่นเว่ยกล่าวพลางเดินออกจากหน่วยงานไป

“ว้า....เมียกลับบ้านก่อนเสียแล้ว อย่างนี้หัวหน้าเราก็เศร้าแย่เลยสิ” ต้าชิ่งกล่าวพลางยิ้มเยาะเบาๆ

“ทำงานไปเลยไอ้อ้วน ถ้าวันนี้เขียนรายงานที่ฉันบอกไปไม่เสร็จอดปลาแห้งแน่” อวิ๋นหลานบอกพลางยิ้มเยาะกลับ ต้าชิ่งทำหน้าเสียก่อนที่จะรีบปั่นงานของตัวเองให้เสร็จ

เวลาสามทุ่มที่บ้านของจ้าว อวิ๋นหลาน

“แอดดดดด” เสียงประตูบ้านของอวิ๋นหลานดังขึ้นหลังจากที่เจ้าของบ้านเปิดประตูเข้ามาอย่างเบาๆ

“กลับมาแล้วจ้า” อวิ๋นหลานกล่าวพลางเดินเข้ามาในบ้านแล้วมองหาร่างของเสิ่นเว่ย

“กลับมาแล้วเหรอ?หิวข้าวหรือยัง?กินข้าวเลยมั้ย?” เสิ่นเว่ยถามพลางเดินมาหาร่างของอวิ๋นหลาน

“อื้ม แล้วเย่จุนล่ะ?” อวิ๋นหลานถามพลางมองไปรอบๆ

“กลับไปแล้วเขาบอกว่ามีธุระด่วนที่ต้องไปจัดการที่ทำงานน่ะ ฉันก็เลยแค่พาเขาไปกินขนมกินข้าวแล้วก็ส่งกลับไป”             เสิ่นเว่ยบอกพลางหยิบเสื้อคลุมของอวิ๋นหลานไปแขวน

“อ๋อ....” อวิ๋นหลานส่งเสียงพลางหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ดีใจล่ะสิ” เสิ่นเว่ยบอกพลางยิ้มอ่อน

“นิดหน่อยเอง ก็เวลาอยู่กับเย่จุนทีไรมันก็อึดอัดทุกที ไม่รู้ว่าจะคุยเรื่องอะไรดีเพราะว่าเขานิสัยไม่เหมือนนายเลยสักนิด”      อวิ๋นหลานบอกพลางเอามือมาจับไหล่ของเสิ่นเว่ยเบาๆ

“เย่จุนก็เป็นแบบนั้นล่ะ ถึงเขาจะเคยทำเรื่องไม่ดีมากมายแต่ตอนนี้เขาเป็นเด็กดีมากเลยนะ” เสิ่นเว่ยบอกพลางยิ้ม

“ไปกินข้าวกันเหอะ หิวแย่แล้ว” อวิ๋นหลานบอกพลางลูบท้องของตัวเองไปมา

“อืม” เสิ่นเว่ยตอบพลางเดินนำไปที่โต๊ะกินข้าวในบ้าน หลังจากทั้งสองกินข้าวเสร็จเสิ่นเว่ยก็เก็บจานและเอาไปล้างเหมือนปกติทุกวัน

“นี่เสี่ยวเว่ย” จู่ๆอวิ๋นหลานก็เรียกชื่อของเขาขึ้นมา

“มีอะไรงั้นเหรอ?” เสิ่นเว่ยถามพลางล้างจานไปด้วย

“ที่นายเคยบอกว่านายท้องได้น่ะ...เรื่องจริงใช่มั้ย?” อวิ๋นหลานถามต่อ เสิ่นเว่ยชะงักไปก่อนที่ใบหน้าของเขาจะกลายเป็นสีแดงก่ำ เสิ่นเว่ยพยักหน้าเบาๆ อวิ๋นหลานหลุดยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะเดินมาโอบเอวของเสิ่นเว่ยทางด้านหลัง

“งั้นล้างจานเสร็จแล้ว...เราไปทำลูกกันดีมั้ย?” อวิ๋นหลานพูดนั่นยิ่งทำให้เสิ่นเว่ยเขินเข้าไปใหญ่ เพราะว่าเสิ่นเว่ยมัวแต่เขินอยู่จานเลยยังไม่ได้ล้างสักที อวิ๋นหลานเลยอาสาช่วยกันล้างจานก่อนที่จะไปทำลูกกันในห้องนอนสองต่อสอง

หลายเดือนต่อมา

“ท้องเหรอ?จริงนะ?ไม่ได้ล้อเล่นให้ฉันดีใจใช่มั้ยเนี่ย?” อวิ๋นหลานกล่าวพลางยิ้มแย้มด้วยความดีใจ

“อื้ม ฉันลองใช้เครื่องตรวจครรภ์ตรวจดูแล้ว...มันเป็นสองขีดล่ะ” เสิ่นเว่ยบอกพลางยิ้ม

“นายใช้เป็นด้วยเหรอ?นายไม่ถนัดเรื่องพวกนี้นี่” อวิ๋นหลานถามพลางเอามือมาลูบที่ท้องของเสิ่นเว่ยเบาๆ

“จู้หงเป็นคนสอนน่ะ ต้องขอบคุณเขาเลยนะ” เสิ่นเว่ยกล่าวพลางเอามือมาลูบที่ท้องของตัวเอง

“ดีจังเลย ต่อไปนี้ต้องระมัดระวังตัวแล้วนะเสี่ยวเว่ย เพื่อลูกในท้องของเรา” อวิ๋นหลานกล่าวพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนที่จะเอาหัวไปแนบที่ท้องของเสิ่นเว่ย

“นี่ลูก ได้ยินเสียงพ่อมั้ย?” อวิ๋นหลานพูด

“ฮ่าๆท้องเพิ่งจะได้ไม่กี่เดือนเอง ลูกยังไม่ได้ยินหรอก” เสิ่นเว่ยบอกพลางลูบหัวของอวิ๋นหลานเบาๆ

“พูดไว้ก่อนไงเผื่อลูกได้ยิน มีแม่เป็นท่านทูตชุดดำแถมยังมีพ่อเป็นผู้พิทักษ์อีก ลูกเราต้องพิเศษกว่าเด็กคนไหนๆอยู่แล้วสิ เผลอๆนะพอเขาเกิดมาเขาอาจจะพูดได้เลยก็ได้” อวิ๋นหลานบอกพลางยิ้มทะเล้น

“ฮ่าๆแบบนั้นก็เกินไปหน่อยมั้ง” เสิ่นเว่ยบอกพลางหัวเราะเล็กน้อย

“สองคนนั้นน่ะ ไม่ไปกินเลี้ยงครบรอบของหน่วยหรือไงจ๊ะ?” จู้หงที่ยืนอยู่หน้าประตูพูดขึ้นพลางมองมาที่ทั้งสองคน

“จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ!!” อวิ๋นหลานตะโกนกลับไปพลางอุ้มร่างของเสิ่นเว่ยไปด้วย

“หมับ!

“ฮึบ!

“อ๊ะ?อวิ๋นหลาน ฉันตัวหนักนะ” เสิ่นเว่ยพูดพลางมองหน้าของอวิ๋นหลาน

“หนักอะไรกันเล่า ตัวนายเบาเสียยิ่งกว่าปุยนุ่นอีก” อวิ๋นหลานบอกพลางยิ้มกว้างก่อนที่จะวางเสิ่นเวยลงที่นั่งข้างๆคนขับ

“วันนี้กินเยอะๆเลยนะพ่อฉันเลี้ยงเอง เดี๋ยวลองบอกเขาเรื่องที่ว่านายท้องไปเขาคงให้ทองเรากลับมาเลยล่ะมั้ง” อวิ๋นหลานบอกพลางยิ้มร่าอย่างมีความสุข

“งั้นเลยเหรอ?หึๆ วันนี้นายดูมีความสุขจังเลยนะ อวิ๋นหลาน..ไม่สิ...เสี่ยวหลาน” เสิ่นเว่ยพูดพลางเอามือไปลูบแก้มของ     อวิ๋นหลานเบาๆ

“ฉันมีความสุขทุกวันนั่นแหละ เพราะว่าได้ใช้ชีวิตร่วมกับนายยังไงล่ะ” อวิ๋นหลานกล่าวก่อนที่จะขยับตัวไปจูบปากของเสิ่นเว่ยเบาๆแต่นั่นกลับทำให้เสิ่นเว่ยหน้าแดงก่ำ อวิ๋นหลานยิ้มพอใจก่อนที่จะเอามือไปบีบแก้มของเสิ่นเว่ยเบาๆ

“หน้าแบบนี้อย่าไปทำให้ใครเห็นล่ะ ฉันจองและฉันจะมองแค่คนเดียว ฮิๆ” อวิ๋นหลานกล่าวพลางยิ้มกว้างแล้วขับรถพาเสิ่นเว่ยและนำทางให้คนอื่นๆไปที่ภัตตาคารอาหารที่ได้จัดเตรียมเมนูไว้ให้พวกเขาโดยเฉพาะ

ผลงานอื่นๆ ของ M 4Z

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 August_Ds (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:12

    มดกัดแล้ว หวานเกิน
    #1
    0