นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

My hero academia fan fiction Kac-chan x deku

โดย M 4Z

เดกุ:ทำไมผมต้องมาใส่ชุดน่าอายแบบนี้ด้วยเนี่ย??? คัตจัง:หุบปากแล้วใส่ๆเข้าไปเถอะไอ้เวรเนิร์ด เดี๋ยวอีกไม่นานแกก็ไม่ต้องใส่มันแล้ว เดกุ:...ฮะ???

ยอดวิวรวม

754

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


754

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


35
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  31 ส.ค. 62 / 17:27 น.
นิยาย My hero academia fan fiction Kac-chan x deku

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่าาาาา วันนี้กลับมากับone shortอ่านตอนเดียวจบแบบน่ารักๆกับคู่นี้กันอีกแล้วนะคะ เนื่องว่าใกล้ถึงเวลาที่อนิเมะเรื่อง my hero academia s4. จะฉายเลยจัดฟิคเรื่องนี้มาให้สาวกคู่จิ้นคู่นี้ได้อ่านกันค่ะ ความจริงแล้วแต่งเรื่องนี้ไว้นานแล้วเหมือนกันแต่ว่า...ลืมค่ะ เลยไม่ได้ลงมาให้อ่าน งั้นอย่ามัวแต่เสียเวลา ไปเริ่มอ่านกันได้เลยค้าาาา 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 ส.ค. 62 / 17:27


“ครับ?เอ่อ...เมื่อกี๊ว่าอะไรนะครับ?” ผมที่กำลังงุนงงกับคำพูดของออลไมท์นั้นทวนคำพูดของเขาอีกรอบเพราะอะไรน่ะเหรอครับ?เพราะว่าผมไม่เชื่อหูตัวเองน่ะสิ

“หนุ่มน้อยมิโดริยะจะต้องไปเป็นเจ้าสาวให้หนุ่มน้อยบาคุโกวในภารกิจฮีโร่ นี่งานใหญ่เลยนะหนุ่มน้อยมิโดริยะ 555” ออลไมท์พูดพลางหัวเราะเสียงดังลั่น

“แล้วทำไมผมจะต้องไปเป็นเจ้าสาวของคัตจังด้วยล่ะครับ?” ผมถามพลางทำหน้างงมากกว่าเดิม

“ก็ปลอมตัวไง เพราะว่าวิลเลินที่เราจะไปจับมันก่อคดีเกี่ยวกับการฆาตกรรมเจ้าบ่าวเจ้าสาวมานักต่อนักแต่ทางตำรวจแล้วก็   ฮีโร่มืออาชีพยังจับไม่ได้เลยสักคนก็เลยจะให้พวกนักเรียนของยูเอรับภารกิจนี้เพื่อรับใบรับรองอาชีพไงล่ะ ฉันเป็นคนเสนอชื่อหนุ่มน้อยมิโดริยะกับหนุ่มน้อยบาคุโกวไปเองล่ะ ทำภารกิจให้สำเร็จล่ะ งั้นฉันไปก่อนนะหนุ่มน้อยมิโดริยะ” ออลไมท์บอกพลางโบกมือลาผมแล้วเดินหนีไปทันที

“ทำไมผมจะต้องไปเป็นเจ้าสาวด้วยล่ะ ผู้หญิงคนอื่นในห้องก็มีอีกตั้งเยอะแยะนี่นา ทำไมจะต้องเป็นผมด้วยเนี่ย??” ผมพึมพำก่อนที่จะเดินเข้าไปในหอพักแล้วเดินขึ้นไปที่ห้องของตัวเอง ในขณะที่ผมกำลังจะเปิดประตูเข้าห้องไปนั่นเอง

“เห้ย ไอ้เนิร์ดเวร!!!” เสียงดังอันแสนคุ้นเคยมันก็ดังทักผมขึ้นมาเสียก่อน

“อะ...อะไรเหรอคัตจัง?” ผมถามพลางหันไปมองหน้าของเขา

“พรุ่งนี้แกต้องไปทำภารกิจกับฉัน ใส่นี่มาด้วย!!!” เขาบอกแล้วโยนอะไรบางอย่างมาให้ผม

“อ๊ะ...อะไรเนี่ย?” ผมพูดพลางมองดูมันเล็กน้อย กำไลนี่นาแถมยังเป็นกำไลหยกอีกด้วย มันราคาแพงมากเลยไม่ใช่เหรอ?

“ทำไมต้องให้ผมใส่ไปด้วยล่ะคัตจัง?” ผมถามพลางมองหน้าของเขา เขาทำหน้าหงิกพลางเดินมาทำท่าคาเบะด้งใส่ผม

“ตึง!!!!

“อึก..ค..คัตจัง?” ผมพูดพลางเงยมองหน้าของเขา

“ใส่ๆไปอย่าพูดมาก รำคาญ!!” เขาบอกก่อนที่จะผละออกจากร่างของผมไปแล้วเดินกลับเข้าห้องของเขาไปทันที

“คัตจัง...เป็นอะไรไปนะ?”

.

“เฮ้อ...ไม่อยากเชื่อว่าผมจะต้องมาใส่ชุดแต่งงานแบบนี้” ผมพูดพลางมองตัวเองในกระจกที่อยู่ในชุดเจ้าสาวกระโปรงยาวพลิ้ว แถมหน้าของผมยังเต็มไปด้วยเครื่องสำอางอีกต่างหาก นี่มันอะไรกันเนี่ย...ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าการเป็นฮีโร่ต้องทุ่มตัวมากกว่าการปกป้องคนอื่นแบบนี้ด้วย

“เห้ย!!เสร็จแล้วก็เดินออกมาสิวะ มัวลีลาอยู่ได้!!” เสียงของคัตจังที่ดังขึ้นทำให้ผมต้องรีบเดินออกไปทันทีก่อนที่เขาจะทำลายข้าวของเสียหายอีก

“มาแล้วๆคั...คัตจัง?” ผมวิ่งไปก่อนที่จะชะงักทันทีเมื่อได้เห็นคัตจังในชุดสูทสีขาวตัดกับเน็คไทด์สีแดง เขาดูดีมาก มากกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคัตจังจะดูเหมาะกับชุดสูทขนาดนี้

“อะไรของแก?มานี่เร็วๆ” เขาบอกพลางเอื้อมมือมาจับมือของผมไปยืนข้างๆเขา

“หมับ!!

“เอ่อ..คัตจั-“

“หุบปาก” เขาบอกก่อนที่จะโอบเอวของผมแล้วพาผมเดินเข้าไปในงานทันที เหล่าผู้คนที่มาร่วมงานนั้นล้วนแล้วเป็นฮีโร่มืออาชีพทั้งนั้น และยังมีนักเรียนยูเอห้องเอมาอีกด้วย เหมือนจะทุกคนด้วยสิ

“อ๊ะ..นั่นออลไมท์นี่?” ผมพูดพลางมองไปที่ร่างของออลไมท์ที่กำลังยืนคุยกับอาจารย์ไอซาว่าที่มางานนี้เหมือนกัน ทำไมมีแต่ฮีโร่ทั้งนั้นเลยล่ะ ถ้ามีฮีโร่ขนาดนี้วิลเลินที่ว่านั่นคงไม่รอดแน่ๆ ไม่จำเป็นจะต้องให้ผมกับคัตจังต้องมาเป็นตัวล่อด้วยซ้ำไป

“เห้ย!มองบ้าอะไรของแกนักหนาวะ” คัตจังถามผมพลางบีบแก้มของผมแน่น

“คัตจังเห็นออลไมท์มั้ย?เขาอยู่ในงานนี้ด้วยล่ะ สงสัยจังว่ามาทำไมในเมื่อเขาเป็นคนยกภารกิจนี้ให้กับเราแล้วแท้ๆ” ผมพูดพลางทำท่าครุ่นคิดอย่างหนักก่อนที่คัตจังจะตบหัวผม

“พลั่ว!!

“โอย...คัตจัง?ทำอะไรน่ะ มันเจ็บนะ” ผมบอกพลางเอามือขึ้นมาลูบหัวของตัวเองเพื่อบรรเทาความเจ็บ

“เลิกคิดนู่นคิดนี่แล้วทำภารกิจให้เสร็จสักที ชุดนี้แม่งร้อนชิบ” คัตจังบอกพลางจับปกคอเสื้อของเขาเปิดออก

“คัตจังร้อนเหรอ?” ผมถามพลางมองหน้าของเขา

“ก็เออดิ แกคงไม่ร้อนล่ะสิเพราะว่าชุดมันเปิดขนาดนั้นนิ” คัตจังบอกพลางมองชุดของผมแล้วแสยะยิ้มออกมา

“คัตจัง!!” ผมพูดพลางทำหน้ามุ่ยแล้วเดินนำหน้าเขาไปทันที

“หมับ!!” แต่เขากลับจับมือของผมเอาไว้จนผมเซล้มหัวไปชนเข้ากับอกของเขาอย่างแรง

“ปึ่ก!!

“อึก...ข..ขอโทษนะคัตจัง” ผมบอกก่อนที่จะเงยหน้ามองหน้าของเขา เขายิ้ม เป็นยิ้มที่หวานที่สุดเท่าที่เคยเห็นคัตจังยิ้มมาเลย อาจเป็นเพราะผมยิ้มนานไปหน่อยเขาเลยหุบยิ้มแล้วผลักร่างของผมออกทันที

“ไปตรงแท่นพิธีได้แล้ว ภารกิจของเรากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว” คัตจังพูดพลางจับต้นแขนของผมแล้วลากไปที่แท่นพิธีทันที

“เอาล่ะทุกคน พิธีกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว” เสียงอันกึกก้องนั้นป่าวประกาศทำให้ทุกคนหันมามองที่ผมและคัตจังเป็นตาเดียว รู้สึกแปลกๆแฮะที่ต้องมาถูกฮีโร่แล้วก็เพื่อนๆมองผมด้วยสภาพแบบนี้ น่าอายจัง

“เอาล่ะเรามากล่าวคำสัตย์กันก่อนดีกว่า บาคุโกว คัตซึกิ จะยอมรับมิโดริยะ อิสึกุ เป็นภรรยาเพียงคนเดียวไปตลอดชีวิตหรือไม่?” เอ๊ะ?ทำไมคำถามมันถึงเป็นแบบนั้นล่ะ เราไม่ต้องใช้ชื่อปลอมกันหรอกเหรอ?ถ้าใช้ชื่อจริงล่ะก็วิลเลินตนนั้นต้องรู้แน่เลยว่าเราสองคนเป็นฮีโร่ที่กำลังทำแผนลวง ทำไมบาทหลวงถึงพูดชื่อจริงของพวกเรากันล่ะครับ? เอาไงดีล่ะคัตจัง ผมหันไปมองหน้าของคัตจังด้วยสีหน้าวิตกก่อนที่คัตจังจะหันไปทางบาทหลวงแล้วพูด

“รับครับ” ผมมองตาค้าง อะไรนะ?รับครับงั้นเหรอ?คัตจังพูดครับเป็นกับเขาด้วยเหรอเนี่ย?ถึงจะรู้ว่ามันเป็นงานก็เถอะนะ

“แล้วมิโดริยะ อิสึกุล่ะ จะรับบาคุโกว คัตซึกิเป็นสามีเพียงคนเดียวไปตลอดชีวิตหรือไม่?” บาทหลวงถามต่อพลางหันมามองหน้าของผม ครับ?แล้วผมต้องตอบยังไงล่ะเล่นใช้ชื่อจริงกันแบบนี้น่ะ?

“เอ่อ..คือว่าผม...” ผมพูดพลางหันไปมองหน้าของคัตจัง คัตจังมองมาที่ผมพลางยิ้มอ่อน ยิ้มอ่อนแบบที่เขาไม่เคยยิ้มกับใครมาก่อน มันช่างอ่อนโยนและน่ามองเป็นอย่างมาก ผมมองเขาอยู่นานก่อนที่สติส่วนใดส่วนหนึ่งของผมจะตอบคำถามของบาทหลวงไปโดยที่ผมไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

“รับครับ” สิ้นประโยคผมก็หลุดจากภวังค์ทันที ก่อนที่เสียงเฮฮาของเหล่าฮีโร่ที่อยู่ในงานจะดังขึ้นและเสียงที่ดังที่สุดก็คือเสียงของออลไมท์นั่นเอง

“ยินดีกับการแต่งงานด้วยนะหนุ่มน้อยมิโดริยะ หนุ่มน้อยบาคุโกว!!!!” คุณกำลังพูดอะไรอยู่กันแน่น่ะครับออลไมท์?!!!

“ทั้งสองคนเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกกฎหมายแล้ว ทีนี้ก็ได้เวลาจูบสาบานแล้ว เชิญตามสบายเลย” บาทหลวงบอกพลางยิ้มกว้าง คัตจังหันมามองหน้าของผมก่อนที่ใบหน้าของเขาจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เรื่อยๆ และในที่สุด...ปากของเขาก็ประกบกับปากของผมอย่างดูดดื่ม

“อื้ม...อืม...อื้อ..” ผมครางออกมาด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคัตจังจะจูบเก่งขนาดนี้ เล่นเอาผมสั่นเทิ้มไปทั้งตัวเลย

“ทีนี้แก..ก็เป็นของฉันเพียงแค่คนเดียวแล้ว..เดกุ”

.

.

“คัตจังเช้าแล้วนะ วันนี้มีงานไม่ใช่เหรอ?” ผมพูดพลางเดินเข้าไปในห้องนอนที่มีคัตจังนอนนิ่งอยู่

“อืม...รู้แล้วๆ” เขาบอกพลางลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วเดินมากอดผม

“เมื่อวานคงเหนื่อยมากเลยสินะ วันนี้เลยดูเพลียๆ” ผมพูดพลางลูบหัวของเขา

“ฉันไม่ได้อ่อนเหมือนแกนะเดกุ อย่าห่วงให้มันมาก” เขาบอกพลางยิ้มมุมปากแล้วลูบหัวของผมกลับก่อนที่เขาจะเดินไปเข้าห้องน้ำแล้วทำธุระตอนเช้าให้เสร็จ นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้วหลังจากตอนนั้น ผมถูกหลอกว่าให้มาทำภารกิจงานแต่งกับคัตจังแต่แท้ที่จริงแล้วเป็นแผนของคัตจังกับออลไมท์ต่างหาก หลอกให้ผมคิดว่าเป็นภารกิจแล้วก็เล่นให้สาบานกันต่อหน้าบาทหลวงตัวจริง จะให้ปฎิเสธได้ยังไง แล้วอีกอย่าง...ความจริงแล้วผมก็ชอบคัตจังมานานแล้วด้วย ไม่คิดเลยว่าคัตจังเองก็ชอบผมเหมือนกัน แต่เล่นไม่มาสารภาพให้ได้รู้กันก่อนแล้วมาแต่งงานเลยแบบนี้..สมกับเป็นคัตจังเลยจริงๆ

“วันนี้แกมีงานหรือเปล่า?” คัตจังที่เดินออกมาจากในห้องน้ำถามพลางเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร

“วันนี้ไม่มี พรุ่งนี้ถึงจะมีภารกิจยาวไปสามวันเลยล่ะ” ผมบอกพลางมองไปที่ปฎิทินในบ้าน

“วันนี้ฉันกลับเร็ว ไว้ไปหาไรกินข้างนอกกัน” เขาบอกพลางหยิบขนมปังปิ้งเข้าปากไปกินอย่างรวดเร็ว ผมยิ้มก่อนที่จะเดินไปนั่งตรงหน้าของของเขา

“อื้ม จะรอนะ” ผมบอกพลางยิ้มอีกครั้ง

“แกนี่ชอบทำหน้างี่เง่าแบบนี้อยู่เรื่อยเลย” เขาบอกพลางหยิบแก้วที่มีนมอยู่อย่างเต็มเปี่ยมนั้นดื่มเข้าไปอึกใหญ่

“แล้วชอบมั้ยล่ะ?” ผมถามจนทำให้เขาสำลักนมออกมาทันที

“พรูด!!!!!

“คัตจัง เดี๋ยวนะ เดี๋ยวไปเอาทิชชู่มาให้” ผมบอกแล้วรีบวิ่งไปหยิบทิชชู่มาให้คัตจังทันที

“พรืด!!!” เสียงสั่งน้ำมูกของคัตจังที่ดังสนั่นนั้นทำให้ผมใจหวั่นๆไม่น้อย ผมเป็นคนทำให้เขาสำลักเขาต้องโกรธผมแน่เลย ต้องโดนด่าแหงม

“เอ่อ..ขอโทษนะคัตจัง..ที่ถามไปแบบนั้-“

“เออ ฉันชอบ” เขาบอกพลางโยนก้อนทิชชู่นั้นมาทางผมแล้วเดินไปที่หน้าประตูทันที

“จะไปแล้วเหรอคัตจัง?” ผมถามพลางวิ่งตามหลังไปติดๆ

“เออ อย่าหายหัวไปไหนอีกล่ะ เดี๋ยวมา” เขาบอกแล้วดึงแขนของผมเข้าไปหาเขา

“หมับ!!

“อ๊ะ?...คัตจัง” ผมพูดพลางกอดเขากลับก่อนที่เราทั้งสองจะจูบกัน

“จุ๊บ!

“เดินทางปลอดภัยนะคัตจัง” ผมบอกพลางโบกมือลาเขาที่หันมามองผมเล็กน้อยแล้วพูด

“เออ แกก็อยู่ดีๆล่ะ อย่าเอ๋อแดกทำข้าวของพังอีกล่ะ” เขาบอกพลางแสยะยิ้มแล้วเดินออกจากบ้านไป

“ไม่...ไม่ทำแบบนั้นแล้วล่ะน่า...คัตจังอ่ะ....”

ผลงานอื่นๆ ของ M 4Z

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Mr.makuni (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 20:32

    เนียนจนไม่รู้ตัวเลยน้องเดกุของเรา
    #2
    0
  2. #1 Min
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 21:07

    ละมุนมากกกกกกกกไรท์ชอบมักๆ

    #1
    0