นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

镇魂 Guardian fan fiction 赵云澜 x 沈魏x 夜尊 Zhao yun lan x shen wei x ye zun จ้าว อวิ๋นหลาน x เสิ่นเว่ย x เย่จุน 哥哥,我太爱你啊。 พี่ ข้ารักพี่มากเหล

โดย M 4Z

เสิ่นเว่ย-ได้โปรด...อย่าทำอย่างนี้เลยน้องพี่ พี่ขอร้อง เจ้าอย่าทำอย่างนี้เลย เย่จุน-ข้าขอโทษท่านจริงๆนะท่านพี่ แต่ข้ามีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้จริงๆ...ที่ต้องเห็นพี่กับเขามีความสุขอยู่ด้วยกัน

ยอดวิวรวม

219

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


219

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


4
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 ส.ค. 62 / 19:56 น.
นิยาย 镇魂 Guardian fan fiction 赵云澜 x 沈魏x 夜尊 Zhao yun lan x shen wei x ye zun ҹ x x ع 哥哥,我太爱你啊。 ѡҡ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เสิ่นเว่ย-พี่ชายที่แสนดีที่พลัดพรากจากน้องชายฝาแฝดของเขาไปในตอนเด็กซึ่งนั่นทำให้น้องชายของเขาเข้าใจผิดและพยายามที่จะฆ่าเขา
เย่จุน-น้องชายฝาแฝดของเสิ่นเว่ยที่เกลียดพี่ชายเพราะคิดว่าเขาไม่รักตัวเองแต่ความจริงแล้วในใจลึกๆของเขานั้นกลับรักพี่ชายคนนี้มากเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น
จ้าว อวิ๋นหลาน-คนรักของเสิ่นเว่ยที่เขารอคอยมานานถึงหนึ่งหมื่นปี และยังเป็นคนที่เย่จุนอยากจะฆ่ามากอีกคนหนึ่งด้วย

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 ส.ค. 62 / 19:56


“นายท่าน ท่านเรียกข้ามามีสิ่งใดให้ข้ารับใช้งั้นเหรอ?” หญิงในชุดสีดำคนหนึ่งกล่าวถามพลางนั่งคุกเข่าลงไปเพื่อเคารพผู้เป็นนาย

“ตอนนี้พี่ชายข้า...อยู่ที่ไหน?” ชายคนนั้นถามเสียงเรียบ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่จะพูดขึ้น

“ตอนนี้เขาอยู่ที่ม.หลงเฉิง ท่านจะให้ข้าทำสิ่งใดกับเขางั้นเหรอ?” เธอถามพลางมองหน้าของเขาคนนั้น

“ไม่ต้อง ข้าจะไปหาเขาด้วยตัวของข้าเอง” เขากล่าวพลางหายตัวไปทันที หญิงสาวลุกขึ้นมาก่อนที่จะพูดขึ้น

“เขาดูแปลกไป ปกติไม่เคยแม้แต่จะพูดเรื่องของพี่ชายของเขาด้วยซ้ำ...แล้วทำไมวันนี้ถึงได้..?...พูดออกมาด้วยสีหน้าแบบนั้นกัน”

.

.

“เอาล่ะครับ ไว้วันพรุ่งนี้เราค่อยมาต่อกันแล้วกันนะครับ วันนี้แค่นี้ครับ” เสิ่นเว่ยที่สอนหนังสืออยู่นั้นกล่าวเพราะว่าหมดเวลาสอนแล้ว เขาเตรียมเก็บอุปกรณ์แล้วกำลังจะไปที่หน่วยสืบสวนพิเศษ

“เดี๋ยวก่อนสิครับศาสตราจารย์ ผมมีเรื่องที่อยากจะคุยกับคุณเสียหน่อย” เสียงทุ้มอันแสนคุ้นเคยนั้นทำให้เสิ่นเว่ยชะงักไปก่อนที่เขาจะหันหลังกลับไปมองชายที่มีหน้าตาเหมือนกับเขาทุกประการ แต่นิสัยอาจจะเป็นอย่างเดียวที่ไม่เหมือนกัน เขามองน้องชายของตัวเองที่กำลังยืนมองเขาอยู่ตรงหลังห้องก่อนที่จะพูดขึ้น

“เย่จุน?เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” เย่จุนแสยะยิ้มก่อนที่จะลงไปนั่งกับเก้าอี้

“ไม่ต้องห่วงหรอกพี่ ข้าไม่ได้มาทำร้ายใครที่นี่หรอก” เขาพูด เสิ่นเว่ยมองน้องชายตัวเองด้วยความสงสัย ปกติเขาแทบจะไม่อยากจะมาเจอหน้าเขาด้วยซ้ำแล้วนี่ทำไมถึงมาหากันถึงที่นี่ถ้าไม่ได้คิดเรื่องฆ่าใครอยู่ในใจ

“แล้วเจ้ามาที่นี่ทำไม?” เสิ่นเว่ยถามต่อพลางเดินเข้ามาใกล้ๆกับเย่จุน

“ข้าแค่อยากมาเจอหน้าพี่ชายของตัวเอง ไม่ได้งั้นเหรอ?” เขากล่าวพลางแสยะยิ้ม

“ปกติเจ้าไม่อยากจะเห็นแม้กระทั่งใบหน้าของตัวเองเพราะว่าเกลียดข้ามากมิใช่รึ?” เสิ่นเว่ยถามพลางมองตาของผู้เป็นน้อง

“พี่” แล้วจู่ๆเย่จุนก็เปลี่ยนสีหน้ากับน้ำเสียงแล้วลุกขึ้นยืนมามองหน้าของเสิ่นเว่ย

“หากข้าเลิกล้มความคิดที่จะรวบรวมของวิเศษทั้งสี่ พี่จะให้สัญญากับข้าเรื่องหนึ่งได้หรือไม่?” เขาพูดขึ้นซึ่งนั่นทำให้เสิ่นเว่ยเบิกตากว้างพลางมองหน้าของเย่จุนด้วยความแปลกใจ

“เจ้าหมายความว่าอะไร?เจ้าจะเปลี่ยนใจแล้วงั้นรึ?” เสิ่นเว่ยพูดด้วยน้ำเสียงติดดีใจเพราะว่าความจริงแล้วเขาก็รักน้องชายของเขาคนนี้มากกว่าใครเหมือนกัน และเขาเองก็ไม่ได้อยากจะทำร้ายเขาสักเท่าไหร่ด้วย

“พี่ตอบข้ามาก่อน ว่าพี่จะสัญญากับข้าได้หรือไม่?” เขาถามต่อพลางเอื้อมมือมาจับมือของเสิ่นเว่ย เสิ่นเว่ยมองตาของน้องชายก่อนที่จะยิ้มออกมา

“หากเจ้าคิดเช่นนั้นจริง...พี่ก็พร้อมที่จะสัญญากับเจ้าทุกอย่าง” เสิ่นเว่ยบอกพลางเอื้อมมือไปลูบหัวของเย่จุน

“พี่เลิกยุ่งกับจ้าว อวิ๋นหลานได้มั้ย?” ประโยคนั้นทำให้ข้างในใจของเสิ่นเว่ยเหมือนกับโดนธนูปักจนทะลุไปข้างหลัง เขาเฝ้ารอเวลาที่จะได้เจอกับคุนหลุนหรือก็คือจ้าว อวิ๋นหลานมานานเป็นหมื่นปี เขาเฝ้ารอคอยและตามหามาโดยตลอด แต่ตอนนี้น้องชายของเขากลับมาบอกให้เขาเลิกยุ่งงั้นเหรอ? เสิ่นเว่ยทำสีหน้าไม่ค่อยดีนักก่อนที่จะปล่อยมือออกจากหัวของเย่จุนแล้วเดินห่างออกมา

“พี่...พี่รักเขาขนาดนั้นเลยเหรอ?” เย่จุนถามขึ้นมาหลังจากที่เห็นท่าทางของพี่ชายที่บ่งบอกได้ว่าไม่ยอมรับสัญญานี้เป็นเด็ดขาด

“เขาสำคัญอะไรกับพี่นักหนา พี่บอกข้าได้มั้ย?ว่าเขา...เอาชนะใจพี่ได้ยังไง?” เย่จุนถามเสียงสั่นพลางมองหน้าของเสิ่นเว่ย

“เย่จุน พี่ขอโทษจริงๆนะที่พี่...ทำเรื่องนี้ให้ไม่ได้จริงๆ” เสิ่นเว่ยบอกพลางทำหน้าเศร้า

“ทำไมพี่...ต้องรักเขาขนาดนี้?” เย่จุนถามต่อพลางร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ

“พี่เอง...ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรถึงได้รัก...และห่วงเขาขนาดนี้ พี่รู้เพียงว่า...การรอคอยเขามาตลอดหนึ่งหมื่นปีนั้น...มันช่างคุ้มค่าสำหรับพี่มากเหลือเกิน พี่อยากจะคอยเฝ้าดู อยากจะคอยดูแล และอยู่กับเขาไปอย่างนี้...จนกว่าชะตาจะพรากเราทั้งสองแยกออกจากกัน” เสิ่นเว่ยบอกพลางยิ้มอ่อนออกมา เย่จุนมองหน้าพี่ชายของตัวเองก่อนที่จะถอนหายใจเสียงดังแล้วเช็ดน้ำตาของตัวเองออก

“เฮ้อ....ข้าสู้เขาไม่ได้เลยงั้นสินะ” เย่จุนบอกพลางมองตาของเสิ่นเว่ย

“เย่จุน...”

“ข้ารู้ตั้งแต่เมื่อหมื่นปีก่อนที่ได้เจอกับท่านเป็นครั้งแรกหลังจากไม่ได้เจอกันมานานหลายปีแล้ว ว่าสายตาของท่าน..จดจ้องเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น และเขา...ก็คือคนเดียวที่กุมหัวใจของพี่ได้ ไม่ใช่ข้า” เย่จุนบอกพลางยิ้มติดเศร้า

“ข้าเพียงหวังเล็กๆ...ว่าท่าน...จะเจียดความรักอันยิ่งใหญ่นั้นที่มอบให้เขา...มาให้กับข้าบ้าง” เย่จุนบอกพลางทำสีหน้าบิดเบี้ยว

“น้องพี่” เสิ่นเว่ยบอกพลางเข้าไปสวมกอดร่างของเย่จุน เย่จุนร้องไห้ออกมาอีกครั้งพลางกอดรัดร่างของพี่ชายเขาแน่น

“ในใจของพี่...ขอให้ข้า...เข้าไปอยู่แม้จะเป็นเพียงแค่ซอกเล็กๆของจิตใจ...ได้มั้ย?” เย่จุนถามเสียงสั่น เสิ่นเว่ยลูบหัวของเขาก่อนที่จะพูดขึ้น

“สำหรับน้องพี่คนนี้ เพียงแค่ซอกเล็กๆของใจมันคงจะน้อยเกินไป ขอโทษนะน้องพี่...ที่ทำให้เจ้าต้องรู้สึกแบบนี้มาโดยตลอด แต่พี่...ไม่เคยที่จะไม่รักเจ้าเลยนะ ในหัวใจของพี่...มีที่สำหรับเจ้าไว้เสมอ” เสิ่นเว่ยบอกพลางเช็ดน้ำตาให้กับน้องชายของตัวเอง

“ท่านพี่...ฮึก...ฮึก” เย่จุนร้องไห้เสียงดังออกมาก่อนที่จะกอดรัดร่างของคนเป็นพี่แน่นขึ้นไปอีก ไม่กี่วันหลังจากนั้นข่าวการยุบของเหล่าชาวใต้พิภพที่จะลอบขึ้นมาบนโลกมนุษย์ก็แพร่กระจายมาถึงหูของเสิ่นเว่ย ข่าวบอกว่าเย่จุนเป็นคนยกเลิกแผนการทั้งหมดด้วยตัวเองก่อนที่จะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทำให้พวกลูกน้องของเขาไม่สามารถดำเนินการแผนต่อไปดังใจหวังได้ การก่อสงครามครั้งใหญ่ของทั้งสองภพจึงจบลง

“เฮ้อ....ไม่มีคดีอะไรเข้ามาเลยหรือไง?” เสียงทุ้มของอวิ๋นหลานถามขึ้นมาพลางมองไปที่เหล่าเพื่อนร่วมงานของเขาที่เอาแต่นั่งมองหน้ากันเฉยๆ

“ก็เย่จุนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย จะไปมีชาวพิภพคนไหนขึ้นมาบนนี้เพื่อสร้างเรื่องให้เราไปแก้ได้อีกล่ะ แต่คิดในทางที่ดี..เราก็ได้พักผ่อนกันมากกว่าเมื่อก่อนกันนะหัวหน้า” จู้หงกล่าวพลางลุกขึ้นแล้วเดินไปชงชาให้กับทุกคน

“แล้วนี่หัวหน้าไม่ไปรับศาสตราจารย์เสิ่นเหรอ?” หลินจิ้งถามพลางมองหน้าของอวิ๋นหลาน

“อ๊ะ!ใช่ๆตอนนี้น่าจะสอนเสร็จแล้วนี่นา งั้นเฝ้าที่นี่กันไว้ให้ดีๆล่ะเดี๋ยวฉันกลับมา” อวิ๋นหลานบอกพลางเดินออกจากหน่วยสืบสวนไปด้วยใบหน้าแสนเริงร่า

“เหอะ!หมั่นไส้คนมีความรักชะมัด โลกนี่สีชมพูเชียว” ต้าชิ่งพูดพลางเบะปากของตัวเองเบาๆ

“คนหนึ่งรอคอยอีกคนมาตั้งหมื่นปี ส่วนอีกคนก็ตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกพบ ก็เหมาะสมกันดีแล้วนี่” หลินจิ้งพูดพลางยิ้มออกมาเบาๆ

“นั่นสินะ ถ้าเป็นฉันล่ะก็คงไม่มามัวรอตั้งหมื่นปีหรอก” ต้าชิ่งบอกพลางหยิบปลาแห้งมากินเล่น

“เพราะว่านายไม่รู้จักคำว่ารักแท้ไง” หลินจิ้งบอกก่อนที่จะยิ้มกว้างแล้วกลับไปสร้างสรรค์ผลงานของเขาที่ห้องแล็บต่อ

ม.หลงเฉิง

“เอาล่ะครับ จบคลาสแล้ว ไว้เจอกันใหม่คราวหน้านะครับ” เสิ่นเว่ยกล่าวพลางยิ้มให้กับนักศึกษา ก่อนที่นักศึกษาพวกนั้นจะเดินออกจากห้องเรียนไป ส่วนเสิ่นเว่ยก็กำลังเก็บของๆตัวเองแล้วกำลังจะกลับบ้าน

“พี่” เสียงอันคุ้นเคยนั้นทำให้ของในมือของเขาหล่นหมด เสิ่นเว่ยหันไปมองก่อนที่จะยิ้มกว้างออกมา

“เย่จุน” เขาพูดพลางวิ่งไปกอดร่างของน้องชาย

“สบายดีใช่มั้ย?ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?” เสิ่นเว่ยถามพลางลูบแก้มของเขาเบาๆ

“ข้าไม่เป็นไร ข้าสบายดี อยู่ที่นั่นมีงานทำมีของกินอร่อยๆแล้วก็มีเพื่อนดีๆมากมาย ข้าจะเป็นอะไรได้ยังไง?” เขาพูดพลางยิ้ม เสิ่นเว่ยยิ้มตอบอย่างดีใจ

“วันนี้ข้ามาหาท่านก่อนที่ข้าจะไป” เขากล่าวพลางทำหน้าติดเศร้าเล็กน้อย

“ไป?เจ้าจะไปไหน?” เสิ่นเว่ยถามพลางมองหน้าของเย่จุน

“ที่ทำงานของข้าเขาเห็นว่าข้าทำงานดีเลยจะให้ข้าย้ายไปอยู่สาขาที่อังกฤษ วันนี้ข้าเลยมาลาพี่” เขาพูดพลางจับมือของเสิ่นเว่ย

“ไปเมื่อไหร่?” เสิ่นเว่ยถาม

“คืนนี้” เย่จุนบอกพลางมองตาของพี่ชาย

“ฮ่ะๆไม่เห็นจะต้องทำหน้าเศร้าแบบนี้เลยนี่น้องพี่ เจ้าไปทำงาน ถ้าคิดถึงอะไรยังไง..เดี๋ยวพี่จะไปหาเจ้าแล้วกัน” เสิ่นเว่ยบอกพลางยิ้ม เย่จุนยิ้มติดเศร้ากลับมาก่อนที่จะกอดร่างของพี่ชายของเขาแน่น

“หมับ!

“.....ข้าไปก่อนนะ....พี่ชายสุดที่รักของข้า” เขากล่าวก่อนที่จะหายตัวไป เสิ่นเว่ยยิ้มออกมาเบาๆเพราะได้รู้ว่าเย่จุนสบายดีแถมยังจะได้ไปทำงานที่ต่างประเทศอีกต่างหาก

“เสี่ยวเว่ย ทำอะไรอยู่อ่ะ กลับกันเหอะ” อวิ๋นหลานที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในห้องกล่าวพลางมองหน้าของอีกคน

“อ่อ อืม” เสิ่นเว่ยตอบพลางยิ้มแล้วเดินตามหลังของอวิ๋นหลานไป ก่อนที่ทั้งสองจะไปที่หน่วยสืบสวนพิเศษแล้วนั่งดูเอกสารเก่าๆของคดีที่เคยทำกันมา

“เฮ้อ...เบื่อจัง ไม่มีอะไรให้ทำเลย” ต้าชิ่งพูดพลางนอนกลิ้งไปมา

“ทำอย่างกับบ่นแล้วคดีมันจะลอยมางั้นแหละไอ้อ้วนเอ้ย” อวิ๋นหลานบอกพลางตีหัวของต้าชิ่งเบาๆไปทีหนึ่ง

“หัวหน้าคะ หัวหน้า!!” เสียงของวังเจิงที่วิ่งมานั้นสร้างความตกใจให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก

“ มีอะไรงั้นเหรอวังเจิง?มีคดีเข้ามางั้นเหรอ?” อวิ๋นหลานกล่าวพลางยิ้มออกมาอย่างดีใจ

“ไม่ใช่คดีค่ะแต่เป็น...ข่าวใหญ่ที่เราเพิ่งจะได้รับมาจากสำนักงานใหญ่เมื่อกี๊นี้” วังเจิงพูดพลางหันมามองหน้าของเสิ่นเว่ยเล็กน้อย

“ข่าวอะไรงั้นเหรอครับ?” เสิ่นเว่ยถามพลางมองหน้าของวังเจิง

“....เย่จุน ตายแล้วค่ะ” สิ้นประโยคแก้วชาในมือของเสิ่นเว่ยก็ตกลงมากระทบกับพื้นทันที

“เพล้ง!!

“เสิ่นเว่ย?ไม่เป็นอะไรนะ?” อวิ๋นหลานกล่าวพลางลูบไหล่ของเสิ่นเว่ยเบาๆ

“...เขา...เขาตายได้ยังไง?” เสิ่นเว่ยถามเสียงสั่นพลางมองหน้าของวังเจิง

“สำนักงานใหญ่บอกว่า....เขา...โดดลงมาจากหน้าผา แล้วก็เสียชีวิตทันทีค่ะ”  วังเจิงบอกพลางทำหน้าเศร้า

“...แต่....แต่เขา....เขา....” เสิ่นเว่ยพูดไม่ออกมีเพียงแค่น้ำตาเท่านั้นที่ไหลออกมาแทนความรู้สึกทั้งหมดของเขาออกมาในตอนนี้

“ใจเย็นนะเสิ่นเว่ย ฉันอยู่นี่แล้ว ฉันอยู่นี่” อวิ๋นหลานกล่าวพลางกอดร่างของเสิ่นเว่ยเอาไว้แน่น

“...แล้วเขายัง...ทิ้งจดหมายลาตาย...ให้คุณด้วยค่ะ ศาสตราจารย์เสิ่น” วิงเจิงบอกพลางเปิดคอมก่อนที่เธอจะทำสีหน้าเศร้าประมาณว่าไม่อยากจะอ่านเนื้อหาข้างในให้เสิ่นเว่ยฟังเลยแม้แต่คำเดียว

“......ถึงพี่สุดที่รักของข้า น้องคนนี้....รักพี่มากกว่าสิ่งอื่นใด ข้าดีใจนะ...ที่ท่านได้สมในรักที่หวังเสียที แต่สำหรับข้า...ภาพระหว่างพี่กับเขา...มันช่างกรีดเป็นแผลลึกในใจของข้าอย่างสาหัสเหลือเกิน ข้ามีชีวิตอยู่โดยต้องรู้สึกแบบนี้ทุกครั้งที่เห็นพี่กับเขาไม่ได้....ข้าขอโทษนะ ที่ทำแบบนี้...ข้าขอโทษ...ที่การตายของข้า...จะกลายเป็นความทรงจำอันเลวร้ายของท่านไป ข้ารักพี่นะ...รักที่สุดเลย” สิ้นประโยคเสิ่นเว่ยก็ร้องไห้ออกมาเสียงดัง ไม่มีอีกแล้วความเข้มแข็งที่เคยมี ไม่มีอีกแล้วท่าทางเก็บความรู้สึกที่ทำตลอดมา ความเศร้าและน้ำตามันถาโถมเข้ามาเสียจนทำให้เสิ่นเว่ยร้องไห้เสียงหลง อวิ๋นหลานเมื่อเห็นคนรักของตัวเองร้องไห้อย่างทรมานก็พลอยจะปวดใจไปด้วยแต่ตอนนี้เขาจะไปทำอะไรได้ เขาทำได้เพียงแค่ลูบหัวและกอดร่างของเสิ่นเว่ยให้แน่นที่สุดเท่าที่จะแน่นได้เท่านั้น ทุกคนที่มองอยู่นั้นก็น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว จู้หงที่ว่าร้องไห้เพราะเรื่องคนอื่นยากนักนอกจากเรื่องของจ้าว อวิ๋นหลาน ยังร้องไห้ออกมา เธอทำสีหน้าเศร้า หัวใจเต็มไปด้วยคำว่าสงสาร เธอจึงเดินเข้าไปหาร่างของเสิ่นเว่ยก่อนที่จะลูบไหล่เพื่อปลอบประโลมเขา

“...ฮึก....น้อง...น้องพี่.....”

หลังจากวันแสนเลวร้ายนั้นของเสิ่นเว่ย ทุกคนก็ตัดสินใจสร้างหลุมศพให้กับเย่จุนและสัญญาว่าจะไปไหว้ที่หลุมศพกันทุกอาทิตย์ ช่วงแรกๆเสิ่นเว่ยมีอาการซึมเศร้าเล็กน้อยแต่เพราะว่าเขามีอวิ๋นหลานอยู่ข้างกายเลยกลับมาเหมือนเดิมได้อย่างรวดเร็ว

“วันนี้เอาดอกลิลลี่ดีมั้ย?” อวิ๋นหลานถามพลางมองหน้าของเสิ่นเว่ย

“อืม” เสิ่นเว่ยตอบพลางยิ้มอ่อน

“เดี๋ยวพอไปหาเย่จุนเสร็จแล้วไปร้านอาหารซื้อของกลับไปกินที่บ้านกันนะ” อวิ๋นหลานบอกพลางยิ้มก่อนที่จะโอบเอวของเสิ่นเว่ย

“อืม เอางั้นก็ได้” เสิ่นเว่ยบอกพลางยิ้มอ่อนอีกครั้ง ทั้งสองพากันมาที่หลุมศพของเย่จุนที่เสี่ยวกัวเป็นคนจัดการให้ เสิ่นเว่ยหยิบช่อดอกไม้ดอกใหญ่นั้นไปวางไว้ที่หลุมศพของเย่จุนก่อนที่จะใช้มือของเขาสัมผัสไปที่ป้ายหลุมศพ

“พี่มาหาอีกแล้วนะ เจ้า....คงจะไม่รู้สึกเหงาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วใช่มั้ย?” เสิ่นเว่ยบอกพลางยิ้มติดเศร้า อวิ๋นหลานมอง        เสิ่นเว่ยก่อนที่จะลูบไหล่ของเขาเบาๆ

“เย่จุน ตอนนี้นายคงรู้แล้วใช่มั้ย..ว่าแท้ที่จริงแล้ว...เสิ่นเว่ยรักนายมากขนาดไหน” อวิ๋นหลานพูดพลางมองที่ป้ายหลุมศพก่อนที่ทั้งสองจะเดินทางกลับกัน

“เอาล่ะเย่จุน ได้เวลาไปแล้ว ถึงเวลาที่เราตกลงกันเอาไว้แล้ว” เสียงทุ้มต่ำของชายร่างสูงในชุดสีดำคนหนึ่งกล่าวขึ้นทันใดนั้นเอง วิญญาณของเย่จุนที่แอบอยู่หลังป้ายหลุมศพก็เดินออกมา เขามองไปที่รถคันสีแดงนั้นที่มีร่างของชายทั้งสองนั่งกลับไปก่อนที่จะยิ้มออกมา

“ใช่...ข้ารู้แล้วว่าพี่ชาย...รักข้ามากขนาดไหน” เขากล่าวก่อนที่ชายชุดดำคนนั้นจะพาตัวเขาไป ตลอดเวลาที่ผ่านมาหลังจากที่เขาตาย วิญญาณของเขาก็ยังวนเวียนอยู่รอบๆตัวของเสิ่นเว่ย เขาเฝ้ามองเห็นพี่ชายของตัวเองร้องไห้ทุกวัน เขาก็ร้องไห้ออกมาเหมือนกันที่ทำให้พี่ของเขาเศร้าได้ขนาดนี้ อันที่จริงชายในชุดดำนั้นจะมาเอาวิญญาณของเขาไปตั้งนานแล้วแต่เพราะว่าเขาตกลงระยะเวลากับชายคนนั้นเอาไว้ เลยเลื่อนเวลามาเป็นวันนี้ ซึ่งมันทำให้เขารู้ว่าพี่ชายของเขาไม่ได้รักเขาน้อยกว่าคนรักของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว   

 

 

 

 

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ M 4Z

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น