SF ไคโด้จำนวนนับ.

ตอนที่ 12 : จำนวนนับที่สิบ/หนึ่ง 'Endless'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 285
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 พ.ค. 59

จำนวนนับที่สิบ/หนึ่ง Endless

 

 

I miss someone who doesn't miss me

 

 

จำไว้นะดีโอ ป่าบนภูเขาหลังบ้านเป็นป่าขนาดใหญ่ ไม่ค่อยมีใครเข้าไปเพราะมีตำนานเล่าว่าผีดุและมีปีศาจชั่วร้ายอาศัยอยู่ ห้ามเข้าไปใกล้เด็ดขาด เข้าใจมั้ย....’

นั่นคือสิ่งที่ผู้ใหญ่เล่ากันต่อ ๆ มา

และดีโอคนที่ว่านี่กำลังซวย

 

หลงป่าจ้า

“นี่มันที่ไหนเนี่ย...” เด็กหนุ่มผิวขาว ร่างเล็กวัย 20 ปีกำลังบ่นกับตัวเอง ดวงตากลมมองพระอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าไปเรื่อย ๆ แต่เขาอยู่ที่เดิมมาเป็นชั่วโมงได้ ต้นเหตุเรื่องราวทั้งหมดนี้มาจากการที่เขาวิ่งตามเจ้าแมวดำของคนข้างบ้านมา พอรู้สึกตัวอีกทีแมวดำนั่นก็หายไป กลายเป็นเขาเองที่ต้องวิ่งหาทางออก

แล้วไงล่ะ ไหนทางออก

 

สองเท้าเล็กออกเดินอีกครั้งแม้จะไม่มีหวัง ทั้งตัวมีแค่เสื้อยืดลายกัปตันอเมริกากับเกงขาสามส่วนที่เขาเอามาใส่ตอนจัดสวนที่บ้าน

 

“มาทางนี้...”

“เอ๊ะ” ดีโอสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงไม่คุ้นหูลอยตามลมผ่านกิ่งไม้นับพันในป่ามา เสียงนั้นเย็นเฉียบแถมยังสำเนียงแปลก ๆ ราวกับพวกยุคโบราณ

 

คิดไปเองมั้ง

ว่าแล้วสองเท้าก็ออกเดินต่อ

 

“ข้าบอกให้มาทางนี้...”

!!!” ดีโอหันมองซ้ามองขวา แต่สิ่งที่เห็นก็มีแค่ต้นไม้ที่รูปร่างเหมือนกันเต็มไปหมดสุดลูกหูลูกตา มันเป็นเสียงที่เย็นยะเยือกและแน่นอนว่าไม่ใช่เสียงมนุษย์ เขามั่นใจ...

คนหลงป่ากัดฟันแน่นแล้วพยายามเดินกลับทางเดิมเท่าที่เขาจำได้ด้วยความไว ตอนนี้เขากลัวเจ้าของเสียงนั่นมากกว่ากลัวหลงป่าเสียอีก

“ข้าบอกว่าทางนี้”

 

เฮือก

ดีโอหยุดเดินอีกครั้งเมื่อเสียงนั้นอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ ดวงตากลมมองปลายเท้าตัวเองกับปลายเท้าของใครอีกคนข้างหน้า ราวกับเวลาหยุดเดิน ร่างเล็กหายใจไม่ทั่วท้อง ค่อย ๆ กวาดสายตาไล่ขึ้นไปทีละนิด ชุดโบราณสีขาวสะอาดตัดกับผิวสีเข้ม รูปร่างสูงใหญ่กว่าเขาพอตัว แถมยังดวงตาคมสีเงินข้างนึง และ สีแดงสดอีกข้างนึง แล้วก็...

 

มีหูกับหางเหมือนจิ้งจอก !!

 

“ว้ากกก !!” ภายในพริบตานั้นเพราะความตกใจหรืออะไรไม่ทราบ ร่างเล็ก ๆ ของเขาก็ลื่นไถลไปตามลาดเขาเกือบนาทีได้ ก่อนจะติดอยู่กับต้นไม้ต้นใหญ่ บาดแผลตามขาและแขนมีเลือดไหลออกมาเปรอะใบไม้เป็นทางยาว ดวงตาของเขาสั่นระริกและพร่ามัวลงไปทุกที

 

ใครก็ได้...ช่วยด้วย

 

แซ่ก แซ่ก

 

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่อยู่ใกล้หูของเด็กหนุ่มเป็นเสียงสุดท้ายที่เขาได้ยิน

ก่อนทุกอย่างจะดับมืดไป....

 
 






“ I miss someone who doesn't miss me 

 

 

“....เจอตัวแล้วงั้นรึขอรับ”

 

เสียงใคร ?

 

“อืม...แต่คราวนี้ดูเหมือนจะเป็นผู้ชาย”

 

เสียงนี้...ของคนที่เราเจอในป่า

 

“อย่าทำอะไรเกินตัวนะขอรับ ท่านจงอิน”

“....ข้ารู้ดี”

 

บทสนทนาที่ได้ยินมันช่างพิลึก ทั้งสำเนียง การพูดจา แถมยังจับใจความไม่ได้ แต่ที่แน่ ๆคือเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนอากาศ และความรู้สึกเจ็บตามร่างกายก็ค่อย ๆ หายไปทีละนิด

 

“รู้สึกตัวแล้วรึ”

“...หะ” คนบาดเจ็บลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะลุกขึ้นและเขยิบไปชิดติดกำแพงไม้โดยอัตโนมัติ ตรงหน้าเขาคือชายผิวเข้มในชุดผ้าโบราณสีขาว  หูกับหางที่กำลังกระดิกไปมานั่นทำให้เขาต้องอ้าปากค้าง สองมือกำผ้าห่มแน่น ดูเหมือนเขาจะอยู่ในบ้านไม้หลังใหญ่ที่มีอายุมากพอสมควร มีกลิ่นดอกไม้หอมอ่อนลอยไปทั่ว

แต่นี่ไม่ใช่เวลาเคลิบเคลิ้มกับกลิ่น

ปีศาจจิ้งจอก !!!

 

ตัวจริงด้วย !!!

ควรทำอะไรก่อนระหว่างกรี๊ดกับถ่ายรูป ตอบที

 

“หน้าเจ้าเหมือนกำลังคิดเรื่องไม่ดีกับข้าอยู่ ขอแนะนำให้หยุดซะ”

“แก..เป็นใคร”

“ข้าชื่อคิมจงอิน เป็นปีศาจจิ้งจอก” คนแปลกหน้าตอบพร้อมกับกระดิกหูไปด้วย “แล้วเจ้าล่ะ”

“ฉัน ? ฉันชื่อ...” เด็กหนุ่มอ้าปากจะตอบแต่ก็ต้องหยุดชะงักไป ไม่มีเสียงใดออกมาจากลำคอขาว มีเพียงความสับสนในหัว

 

เอ๊ะ

เขาเป็นใคร ?

มือเล็กกำผ้าห่มแน่นกว่าเดิมหลายเท่า อยู่ ๆ ทุกอย่างในหัวก็ว่างเปล่า ก่อนหน้านี้เหมือนจะจำได้แต่ตอนนี้เขาจำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อตัวเอง

“ฉัน..จำไม่ได้”

“....” ปีศาจจิ้งจอกไม่เอ่ยอะไรก่อนจะหันไปเปิดประตูบานเลื่อนแบบญี่ปุ่น “ตามข้ามา”

ร่างเล็กลุกขึ้นแล้วเดินตามอีกคนไปโดยไม่พูดจา ในหัวของเขาว่างเปล่า มองชุดเสื้อยืดลายประหลาด ๆ ของตัวเองก็ยังนึกอะไรไม่ออก สองเท้าเดินมาตามทางยาว บ้านหลังใหญ่ที่ทำจากไม้และไม่มีหน้าต่าง ราวกับเป็นศาลเจ้าอะไรสักอย่าง ทุกอย่างดูไม่น่าเชื่อไปเสียหมด เขาเดินตามอีกคนมาเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดอยู่หน้าประตูบานใหญ่ มือหนาที่มีเล็บแหลมของจิ้งจอกก็ได้เปิดประตูนั้นออก

 

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก !!

อะไรเนี่ย !!” เจ้าตัวแหกปากลั่นเมื่อมีจิ้งจอกสีส้มตัวเล็ก ๆ ไม่ต่ำกว่าร้อยตัว วิ่งกรูมาทางเขา สองมือเกาะชายเสื้ออีกคนแน่น ก่อนร่างทั้งร่างจะลอยขึ้นเพราะโดนอีกคนอุ้มขึ้นมาในท่าเจ้าหญิง

“อย่ายุ่งกับคนของข้า กลับไปนั่งที่ซะ” เพียงเสียงเข้มนั้นเอ่ยปาก จิ้งจอกตัวน้อยทุกตัวก็วิ่งกลับไปประจำที่ หากลองมองดูดี ๆ ที่นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับโรงอาหาร โต๊ะไม้ยาวเหยียด โคมไฟสีแดงสดบนเพดาน ไม่มีหน้าต่างแต่กลับรู้สึกเหมือนมีลมเย็นพัดไปมาตลอดเวลา

 

ว่าแต่ทำไมต้องอุ้มด้วย...

“ท่านจงอินมาแล้วหรือขอรับ”  จิ้งจอกตัวเล็กตัวหนึ่งที่มีขนสีเงินไม่เหมือนตัวอื่นวิ่งมาทางเขาทั้งคู่

“ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าข้าไม่กินเต้าหู้ =_=” คนที่กำลังอุ้มเขาอยู่พูดด้วยน้ำเสียงตำหนิเมื่อเห็นจานอาหารบนโต๊ะ อีกคนที่โดนอุ้มอยู่ไม่รู้จะทำตัวยังไงก็ได้แต่ยอมให้เขาอุ้ม พลางมองดวงตาคมเข้มสองสีที่เหมือนจะดูดทุกอย่างให้เข้าไป

 

เป็นดวงตาที่สวยงามมาก...

แถมยังรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน...

 

“ขะ..ขออภัยขอรับ ว่าแต่คุณหนูคนนั้นเจ็บขารึ”

“...” จิ้งจอกหนุ่มสะดุ้งแล้วก้มลงมองหน้าคนในอ้อมแขน ซึ่งอีกคนเองก็กำลังมองหน้าเขาอยู่เช่นกัน

“เอ่อ..ปล่อยฉันก่อนก็ได้ ไม่เป็นอะไรแล้ว”

“...” คุณปีศาจจิ้งจอกไม่ตอบแต่กลับกระชับวงแขนมากขึ้น ราวกับไม่อยากปล่อยให้ร่างเล็ก ๆ นี้ห่างเขาไปแม้แต่วินาทีเดียว “วันนี้ข้าจะกินข้าวข้างนอก ห้ามใครรบกวน”

สิ้นคำสั่งนั้นคิมจงอินก็หายตัวไปพร้อมกับถาดอาหารอีกสองถาด ทิ้งความเงียบงันไว้ที่โรงอาหาร

 

มหัศจรรย์มาก

อยู่ ๆดีเขาก็หายตัวจากห้องโรงอาหารใหญ่ ๆ นั่นมาโผล่ที่ไหนก็ไม่รู้ มีต้นไม้สีเขียวสด สายลม และเสียงนกร้อง

“ต่อจากนี้ที่นี่เป็นบ้านของเจ้า”

“เอ๊ะ..” ร่างเล็กทำหน้าตาสงสัยเมื่ออีกคนปล่อยเขาลงกับพื้น ทันทีที่เท้าเปล่าของเขาสัมผัสกับต้นหญ้าก็เหมือนต้นไม้ทุกต้นกำลังร้องเพลงต้อนรับเขาอย่างปิติ

“ที่นี่เป็นป่าในเขตปกครองของข้าและเจ้าก็หลงทางเข้ามาจนประสบอุบัติเหตุถึงแก่ความตาย”

“หะ”

“...ดวงวิญญาณน่ะ เจ้าเป็นดวงวิญญาณ เป็นธรรมดาที่จะจำอะไรไม่ได้ แต่เดี๋ยวอีกสามวันก็จะจำได้เอง กินข้าวเถอะ”

“...ดะ..เดี๋ยว” ว่าที่วิญญาณหน้าใหม่ส่ายมือเป็นพัลวัน “งั้นนี่ก็เป็นโลกหลังความตายอะไรแบบนี้เหรอ”

“ก็ทำนองนั้น” คุณปีศาจตอบพร้อมกับโบกมือไปมาตรงหน้า เพียงตวัดมือเดียวก็มีทั้งโต๊ะ และถาดอาหารปรากฏขึ้นก่อนจะลงไปนั่งกับพื้นแล้วตักเต้าหู้ในถาดตัวเองให้อีกคน “เจ้าชอบเต้าหู้ กินสิ”

 

เป็นปีศาจนี่รู้แม้กระทั่งว่าคนตายชอบกินอะไรเลยเหรอ

ร่างเล็กไม่พูดอะไรแต่ก็นั่งลงกินอาหารโดยดี เขาตกใจที่รู้ว่าตนเองตายก็จริงแต่กลับไม่มีน้ำตาหรือความเสียใจ อาจเป็นเพราะเขาจำเรื่องราวของตัวเองไม่ได้จึงไม่มีอะไรให้เศร้า

“เอ่อ..แล้วไม่มีการเกิดใหม่ ตกนรก ขึ้นสวรรค์อะไรแบบนี้เหรอ”

“ก็มี แต่เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องรู้หรอก”

 

เอ้า ก็คนเขาถามดี ๆ T_T

ร่างเล็กทำหน้าบึ้งกับการตอบคำถามของปีศาจตรงหน้าแล้วลงมือกินข้าวเงียบ ๆ หารู้ไม่ว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องเขาด้วยสีหน้าโหยหาแค่ไหน

“ต่อจากนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่าคยองซู ส่วนเจ้าก็เรียกข้าว่าจงอินได้ตามสบาย”

“คยองซู ?” คนที่เพิ่งถูกตั้งชื่อให้พูดทวนอีกครั้ง “เป็นชื่อจริง ๆ ของฉันเหรอ”

“เปล่า เป็นชื่อของที่ข้ารู้จักน่ะ”

“แล้วเอามาตั้งให้ฉันทำไม” ให้ตายเถอะ คยองซู 2 แบบนี้น่ะเหรอ

“ก็..พวกเจ้าหน้าตาคล้ายกัน” ว่าจบดวงตาคมสีเงินและสีแดงสดก็มองตรงไปที่หน้าขาว ๆ ของอีกฝ่าย “มันเป็นชื่อของมนุษย์ผู้หญิงคนหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว เขาคงไม่โกรธหรอกถ้าเจ้าจะใช้ชื่อนั้นด้วย”

“แล้วผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน ?”

“...ตายไปแล้ว”

 

บทสนทนาระหว่างการรับประทานอาหารถูกหยุดอยู่เพียงแค่นั้นพร้อมกับดวงตาสองสีของปีศาจจิ้งจอกที่กำลังสั่นไหว แม้เขาอยากจะโวยวายใส่ที่อีกคนเอาชื่อคนตายมาตั้งให้เขาแค่ไหน แต่พอได้เห็นสีหน้าแบบนั้นแล้วก็พลอยหดหู่ไปด้วย

แม้จะกินเสร็จแล้วเขาก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากอะไรออกไปก่อนอยู่ดี

“ตามข้ามา” จงอินลุกขึ้นก่อนแล้วเดินเข้าไปในป่าโดยมีอีกคนเดินตามมาโดยไม่อิดออด “เจ้าโกรธข้าเหรอที่เอาชื่อคนตายมาตั้งให้” และก็เป็นคุณปีศาจที่เริ่มบทสนทนา

“ก็..นิดหน่อย”

“ทำไมมนุษย์ชอบคิดอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ เพราะแบบนี้ไงถึงได้มาฆ่าตัวตายในป่าข้าบ่อย ๆ”

 

แต่ฉันอุบัติเหตุนะ ไม่ได้ฆ่าตัวตาย ._.

“ทำไมต้องก้มหน้าก้มตาแบบนั้นด้วย กลัวข้างั้นรึ” คุณปีศาจหยุดเดินแล้วใช้มือข้างนึงเชยคางอีกคนให้มองหน้ากับเขาตรง ๆ ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่าแต่มือของจงอินแอบสั่นเล็กน้อย ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ เพราะกลัวเล็บของตัวเองจะบาดหน้าของตัวเล็กเป็นรอย

“ฉันแค่..แบบว่า ทำอะไรไม่ถูก คนเพิ่งตายนี่ ใจเย็น ๆดิ”

“ดิ ?” คุณจิ้งจอกขมวดคิ้วกับคำพูดคำจาของคนสมัยนี้ ดิ..มาจากดิฉันอะไรแบบนี้รึ =_=

 

ช่างเถอะ

มือหนาละออกจากคางอีกคน ก่อนจะยกยิ้มเล็กน้อย “วางใจเถอะ ชื่อนี้เหมาะกับเจ้ามาก”

 

เป็นการยกยิ้มเล็กน้อยที่ดูอ่อนโยนจนดวงตากลมโตของคยองซูไม่กล้ากระพริบตาแม้เพียงเสี้ยววินาที

ชื่อคยองซูก็คยองซูวะ

“เอ่อ..ฉันคิดมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” คยองซูมองหน้าอีกคนด้วยท่าทางกลัว ๆ แล้วตัดสินใจพูดความในใจออกไป “ขอลองจับหางหน่อยได้ไหม”

“หะ =_=”

“ไม่ !! แบบว่าหางนายมันปุกปุย คือ..แบบว่าถ้าไม่รังเกียจ ._.” คยองซูแทบมุดลงดิน ตั้งแต่ลืมตาตื่นมาที่ห้องนอนนั่นเขาก็เอาแต่มองหางกับหูอีกคนมาตลอด ตอนเป็นมนุษย์เขาอาจจะเป็นพวกบ้าแมวก็ได้

“ก็..ไม่ได้รังเกียจ เชิญตามสบาย” คุณปีศาจพูดทั้ง ๆ ที่หน้าตาไม่ได้ ‘ตามสบาย’ ตามที่ตนพูดเลยสักนิด

คยองซูทำตาโตปริบ ๆ แล้วค่อย ๆ เอื้อมมือไปสัมผัสความนุ่มนิ่มนั่นทีละนิด ขนสีขาวสวยที่มีประกายสีเงินยามต้องแสงแดด ทุกอย่างของปีศาจจิ้งจอก ‘คิมจงอิน’  ตัวนี้มันดูงดงามราวกับถูกสวรรค์บรรจงสร้างขึ้นมา

“ชอบมาก..เลยเหรอ” คนโดนจับหางถามด้วยความสงสัยเมื่อร่างเล็ก ๆ ข้างหน้าเขาทำหน้าตามีความสุขเสียเหลือเกิน

“ใช่ ชอบมากเลย นายทำอะไรได้อีกไหม” คยองซูหันหน้ามาตอบพร้อมกับยิ้มกว้าง นี่เป็นการยิ้มครั้งแรกของวิญญาณตัวน้อยหลังจากมาที่นี่

“ก็ทำได้หลายอย่าง” จงอินตอบพร้อมทำมือตวัดไปมา แต่ถึงอย่างงั้นมันกลับงดงามเหมือนมีกำลังบรรเลงเพลงอยู่ ทันทีที่มือของเขาเคลื่อนไหว สายลม ต้นไม้ ใบหญ้าก็เคลื่อนไหวตาม แม้ต้นไม้ที่ตายไปก็กลับมามีชีวิตใหม่ได้ ช่างวิเศษนัก

“แล้วปล่อยไฟได้ไหม”

“เอ๊ะ”

“ถึงฉันจะจำชื่อกับอดีตตัวเองไม่ได้ก็เหอะ แต่จำได้ว่าที่โลกมนุษย์มีอะไรบ้างนะ ปกติในการ์ตูนปีศาจจิ้งจอกต้องปล่อยไฟได้”

 

จำชื่อกับอดีตตนไม่ได้แต่จำเรื่องแบบนั้นได้เนี่ยนะ =_=

“มันก็ได้หรอก แต่ข้าไม่ชอบเท่าไหร่..” ปีศาจเอ่ยก่อนจะโชว์ไฟสีฟ้าขึ้นมาจากมือข้างซ้ายแล้วดับลงภายในพริบตา “ไฟนี่..เคยทำให้หลายคนต้องตาย”

“...”

 

“ถึงยังไงข้าก็เป็นปีศาจ เมื่อก่อนทำเรื่องไว้เยอะเลยต้องมาชดใช้โดยการปกป้องป่าแห่งนี้น่ะ” อีกคนพูดพร้อมยกยิ้มให้ แต่มันไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้

มันเป็นรอยยิ้มที่เศร้าจนน้ำตาฉันแทบจะไหลออกมาแทน

“แต่ตอนนี้นายก็ไม่ได้ทำแล้วนี่ ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก” คยองซูพยายามจะปลอบใจอีกคนถึงแม้เขาจะไม่รู้รายละเอียดมากนักก็เถอะ

“...มนุษย์ผู้หญิงคนนั้น”

“คุณคยองซูน่ะเหรอ ?”

“ใช่”

“...”

“นางเองก็ตายเพราะไฟของข้า”

 

เป็นอีกครั้งที่บทสทนาหยุดกลางคัน

คยองซูคนสองกำลังนั่งถอนหายใจอยู่ในห้องนอนห้องเดิมที่ตื่นมา จงอินพาเขากลับมาที่นี่หลังจากพูดประโยคนั้นจบ ให้ตายเถอะ ลำบากใจซะจริง

“เอ่อ...คุณคยองซูขอรับ” เสียงเล็ก ๆ มาพร้อมกับร่างจิ้งจอกสีเงินตัวเดียวกับที่เจอกันก่อนหน้านี้ สองมือถือแก้วน้ำชาก่อนจะวางลงตรงหน้าแขกอย่างเบามือ

“ขะ..ขอบใจนะ” สองมือหยิบแก้วชาขึ้นมาแล้วยกจิบช้า ๆ พลางมองจิ้งจอกสีเงินพูดได้ตรงหน้า

 

น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ////_////)

“มองข้าทำไมรึขอรับ” จิ้งจอกน้อยถามด้วยความกังวลเมื่อแขกคนนี้กำลังจ้องเขาไม่วางตา

“อ่อ ก็นายน่ารักดี โทษที ฉันจ้องเกินไปสินะ”

“พูดอะไรเช่นนั้น คุณคยองซูเองก็น่ารักเหมือนเมื่อก่อนเลยขอรับ”

“เมื่อก่อน ?” คนโดนชมขมวดคิ้วถาม “เมื่อก่อนเราเคยรู้จักกันเหรอ”

“เอ๊ะ..เอ่อ” จิ้งจอกเงินตัวน้อยทำท่าทางแตกตื่นก่อนเสียงเข้มของคนที่เปิดประตูเข้ามาใหม่จะช่วยชีวิตเอาไว้

“พูดมากไปแล้ว กลับไปทำงานเจ้าซะ” จงอินที่มาในสภาพผมเปียกและมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ติดตัวมาสั่ง เมื่อจิ้งจอกเงินตัวน้อยเดินออกไป เขาก็เข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามอีกคนแทนที่

“นายไปทำอะไรมา ทำไมเปียกแบบนั้น” คยองซูถาม ดูเหมือนเจ้าตัวจะลืมประโยคคำพูดแปลก ๆ ของจิ้งจอกเงินตัวนั้นไปเสียแล้ว

“อาบน้ำน่ะ ข้ามีเวลาอาบน้ำตายตัว จะสายไม่ได้”

 

ปีศาจก็มีกฎด้วยแหะ....

 

“แล้วฉันล่ะ ทำไมไม่บอก ฉันอยากอาบบ้าง”

“เป็นวิญญาณจะอาบน้ำทำไม เจ้าหิวเป็นอย่างเดียวแต่ไม่ง่วงหรือสกปรกหรอกนะ”

“ชีวิตน่าเบื่อตายเลยแบบนั้น” อีกคนบ่นเสียงเบาก่อนดวงตากลมจะเผลอสังเกตคนตรงหน้าไปทั่ว  กลิ่นหอมที่เตะจมูกกับใบหน้าเข้มที่เปรอะน้ำ ดวงตาคมที่จ้องมาทางเขาไม่วางตาก็ทำเอาหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

“เป็นอะไรไป หน้าเจ้าแดงเชียว”

“อะ..ไม่  ๆ  !! ฉันแค่กินชาแล้วมันร้อน >////////<”

“งั้นรึ...” คุณปีศาจเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ก่อนจะหันไปจัดการกับผ้านวมหมอนเสื่อตรงพื้น “ถึงวิญญาณจะไม่ง่วงแต่ข้าง่วงได้ เพราะงั้นคืนนี้เจ้าต้องนอนกับข้า”

“หะ”

“ศาลเจ้าห้องไม่พอน่ะ เจ้าต้องนอนกับข้า” อีกคนพูดเหมือนไม่คดอะไรแล้วใช้มือตีผ้าปูที่พื้นเบา ๆ “มาสิ”

 

คุณพระ

ตอนนี้ภาพชายผิวเข้ม ตัวเปียกนิด ๆ หลังอาบน้ำเสร็จกับดวงตาคู่สวยกำลังทำคยองซูหายใจลำบาก ไม่ไหว ๆ ใครจะไปนอนด้วยได้อย่างสงบกัน T/////T

 

ตัดภาพมาที่ไม่กี่นาทีต่อมา

คยองซูกำลังจะเป็นลม

ตอนนี้ร่างเล็กถูกดึงมานอนใต้ผ้าเดียวกัน เพราะความสูงที่แตกต่างใบหน้าขาว ๆ ของเขาตอนนี้เลยแทบจะซุกอกคุณจิ้งจอกหนุ่มอยู่แล้ว จะขยับหนีก็ไม่กล้า จะนอนก็ไม่ง่วงเลยสักนิด นี่เขาต้องถ่างตาแบบนี้กี่ชั่วโมงกัน

“...อึดอัดรึ” เสียงเข้มของคนที่เขานึกว่าหลับไปแล้วเอ่ยถาม

“เปล่า แค่ไม่ชิน” คยองซูตอบแต่ก็ไม่ยอมเงยหน้าไปสบตากับฝ่ายถาม บางทีฉันอาจจะหัวใจวายตายอีกรอบก็ได้ถ้าหันไปมองตอนนี้

“ข้านอนไม่หลับ..เพราะงั้นเจ้าช่วยคุยเป็นเพื่อนข้าจนกว่าจะหลับได้ไหม”

“..ได้สิ ไม่มีปัญหา” คยองซูตอบพร้อมพยักหน้างึกงักอยู่ตรงอกอีกคน จนคุณจิ้งจอกรู้สึกจั๊กจี๊ขึ้นมาเวลาผมของตัวเล็กมาโดนตัวเขา

“เจ้าจำได้ไหมที่ข้าบอกว่ามนุษย์ผู้หญิงนางนั้นตายเพราะไฟของข้า”

“อืม..จำได้” ร่างเล็กตอบเสียงเบา เขาไม่ชอบเลยเวลาจงอินพูดถึงเรื่องผู้หญิงคนนี้

 

เพราะเวลาที่เขาพูดถึง น้ำเสียงมันฟังดูเหมือนเขากำลังร้องไห้

“นางเป็นคนที่ข้ารัก โดคยองซู หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาที่ชอบเข้ามาหลงทางในป่านี้บ่อย ๆ” พอพูดถึงตรงนี้จงอินก็ยิ้มขึ้นมาอย่างมีความสุข “ข้าเคยคิดนะว่านางโง่รึเปล่าที่หลงทางได้บ่อยขนาดนั้น  แต่ทุกครั้งก็ได้ข้าช่วยไว้อย่างลับ ๆ”

“ทำไมต้องลับ ๆด้วยล่ะ”

“ขืนให้เห็นข้าก็โดนฆ่าพอดีสิ สมัยนั้นตามล่าปีศาจอย่างข้าอย่างกับอะไรดี” คยองซูคนสองไม่พูดอะไรตอบรอให้อีกคนเล่าต่อ เหมือนตัวเองกำลังฟังนิทานก่อนนอนดี ๆ นี่เอง “แล้ววันนึงข้าก็พลาด นางบังเอิญเห็นข้า แต่ช่างแปลก นางไม่ได้กลัวหรือตกใจวิ่งหนีข้าเลย แถมยังเดินมาขอบคุณข้าเสียอีก มนุษย์พิลึก”

“....”

“หลังจากนั้นนางก็นำอาหารมาให้ข้าในป่าทุก ๆ วัน นางมาเล่นกับพวกจิ้งจอกของข้าจนเป็นกิจวัตร และข้าก็ตกหลุมรักนาง”

 

พอจงอินพูดมาถึงตรงนี้ก็เหมือนใจของอีกคนหล่นวูบ มือเล็กเอื้อมขึ้นมาแปะที่อกตนเองอย่างไม่เข้าใจ เหมือนมีอะไรบางอย่างค้างคาแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

 

“แต่ทุกอย่างเกิดแล้วก็ต้องมีดับ วันหนึ่งนางโดนคนในหมู่บ้านจับตัวไปหวังจะเอาไปขาย เนื่องจากเป็นคนหน้าตาผิวพรรณดี” ปีศาจจิ้งจอกพูดไปพลางคิดภาพเหตุการณ์นั้นในหัว แม้จะผ่านไปเป็นร้อย ๆ ปีแต่มันยังคงแจ่มชัดในใจของเขา “ข้าออกตามหานางแทบพลิกแผ่นดินอยู่สามวัน ก่อนจะรู้ว่าคนในหมู่บ้านจับนางไป ด้วยความโกรธของข้า หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านก็โดนเผาราบเป็นหน้ากลอง”

“แล้วนางเป็นยังไงบ้าง” คยองซูที่เงียบฟังอยู่นานถามขึ้น

“นางหนีมาได้ก่อนที่จะถูกคนพวกนั้นลากขึ้นเรือไปแล้วหนีกลับมาหู่บ้านตอนที่กำลังเสียสติอาละวาดอยู่พอดี”

“....”

“พอข้าได้สติ นางก็กลายเป็นร่างไหม้เกรียมอยู่ตรงหน้าข้า เพราะเหตุการณ์นั้นข้าเลยถูงขังไว้ในป่านี่ ไม่มีวันตาย ไม่มีวันเจ็บป่วย”

“....”

“เจ้าคงกลัวข้าแล้วสินะ” จงอินถามปนหัวเราะเชิงสมเพชตัวเอง

“ไม่..ฉันไม่ได้กลัว แค่รู้สึกสงสารผู้หญิงคนนั้น”

 

เจ้าจะสงสารตัวเองทำไมเล่า....

 

“ถ้าเจ้าเป็นนาง เจ้าจะโกรธข้ารึเปล่า” ปีศาจหนุ่มถาม

“..ฉันไม่ใช่นางคนนั้นฉันไม่รู้หรอก แต่ถ้าเป็นฉัน คงโกรธตัวเองที่ทำให้นายต้องโดนลงโทษแบบนี้”

“....”

“นางต้องรู้สึกขอบคุณเจ้าแน่ ๆ เชื่อฉันเถอะ”

 

เจ้านี่...ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ก็ไม่เปลี่ยนไปเลย

 

“ขอบใจ” จงอินเอ่ยสั้น ๆ แล้วหลับตาลง สองมือคว้าตัวอีกคนกอดไว้หลวม ๆ ใจจริงอยากกอดเอาไว้ให้แน่นที่สุดแต่ก็กลัวอีกคนจะหายใจไม่ออก

 

มนุษย์ช่างบอบบาง

“ขอบใจจริง ๆ” เสียงเข้มเอ่ยครั้งสุดท้ายก่อนจะเงียบไปเพราะฝืนความง่วงไม่ไหว ทิ้งคยองซูอยู่กับความสับสน อ้อมกอดของจิ้งจอกคนนี้ช่างอบอุ่นจนเขาเผลอเอื้อมมือไปกอดอีกคนตอบ

แต่ที่น่าแปลกใจคือเสียงของใครสักคนที่เขาได้ยินตลอดทั้งคืน

เสียงของคนร้องไห้ที่ลอยมาตามจังหวะลม

 

‘คยองซู !! คยองซู !! ลืมตาสิ….ได้โปรด’

 

 

ข้าขอโทษ..’

 

 

อย่าทิ้งข้าไป’

 

 

 

คืนนั้นทั้งคืนคยองซูได้ยินแต่เสียงร้องไห้ที่แสนโหยหวนจากที่ ๆ ไกลแสนไกล

 

 

To be continued…..

 

 



C O M E B A C K ! ! !
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

กลับมาแล้ววว แง อัพฟิคในรอบปี 555555555555555555555
เค้าขอโทษษษ T_T กลับม๊า !! ไปไหนกันหมด !! ฝีมือตกแน่เลย ฮือ
ไรท์จบมอหกแล้วน้า จะกลับมาอัพเหมือนเดิมแล้ว ทุกเรื่องด้วย เรายังคงในไคซู
แท็ก #ไคโด้จำนวนนับ เหมือนเดิมนะ อิ

 ฟิคตอนนี้มีสองตอนนะคะ ตอนแรกว่าจะตอนเดียวจบ แต่รายละเอียดเยอะมาก
เอาจริง ๆ ชอบพล็อตตอนนี้นะ อยากให้เป็นเรื่องยาว 55555555555555555555555
คลั่งหนุ่มจิ้งจอก แฮ่ก ๆ ////_////

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

432 ความคิดเห็น

  1. #426 Mysweet_Dyo (@MYSweet_Dyo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 20:37
    เลาสงสารคุณจิ้งจอก ;_____; จริงๆแล้วดีโอยังไม่ตายรึเปล่าทำไมถึงมีเสียงเรียกดังอยู่แบบนั้น แต่ก็ไม่อยากให้ดีโอทิ้งจงอินไปอีกคน ฮือ
    #426
    0
  2. #416 III--Poppy--III (@i-poppy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 01:54
    หืมมมมม ไรท์! คือเรื่องนี้ฝีมือไรท์ดีขึ้นแบบมากๆ คือถ้าไม่อ่านทอล์คว่าหายไปนานนี่จะคิดว่าไรท์เขียนไปเยอะแล้วพัฒนามาขนาดนี้นะเนี่ย ><
    #416
    0
  3. #408 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 12:06
    ดีมาก ๆ เลยค่ะ ชอบจังงืออออออออออออ
    #408
    0
  4. #396 toonny_do (@toonny_do) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 23:48
    อหหห คือไรต์หายไปนานมากกกกจนเราคิดว่าจะไม่มีต่อแล้ววว ดีใจที่กลับมานะคะฮือออออ สำหรับเรื่องนี้คือชอบบบบแฟนตาซีไปอีก สงสารคุณจิ้งจอกคงรู้สึกผิดมากๆ
    #396
    0
  5. #389 mezzo (@mezzomp) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 12:04
    โอ๊ยยย น่ารักกกกก ขอจับหางจงอินน
    #389
    0
  6. #388 puzzle97 (@jktfb97) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 18:58
    รออออออออออออ5555555
    #388
    0
  7. #387 prawDyo (@prawDyo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 17:15
    รออออออออออ
    #387
    0
  8. #386 LoveD.O. (@14122838) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 16:40
    รอออออ ชอบบบ
    #386
    0