SF ไคโด้จำนวนนับ.

ตอนที่ 11 : จำนวนนับที่เก้า 'Again'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 697
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 พ.ค. 58

จำนวนนับที่เก้า Again

 

I'm falling in love again

 

ความรักกับ ความโลภมีเส้นบาง ๆกั้นอยู่..คุณว่าไหม ?

 

ผมอยากเป็นทุกอย่างของคุณ อยากเป็นที่ ๆคุณจะมาหาไม่ว่าจะเจอสิ่งร้าย ๆหรือเจอสิ่งดี ๆมา อยากเป็น... อยากเป็น... อยากเป็น...อยากเป็นนั่น อยากเป็นนี่เต็มไปหมด

ตั้งแต่เจอคุณผมก็มีความโลภเต็มไปหมด

 

คุณคงไม่รักคนนิสัยไม่ดีแบบผมใช่ไหม...

- คิมจงอิน หนังสือ I'm falling in love again ปี 2014 -

 

“ว้าว...” คยองซูอุทานเสียงเบาเมื่ออ่านประโยคนั้นจบ ดวงตากลมโตที่เป็นประกายกวาดมองรายละเอียดทุกตัวอักษรด้วยความหลงใหล นี่เป็นหนังสือชั้นเยี่ยมที่เขาแอบอ่านประจำตอนทำงาน มือเล็กวางหนังสือเล่มโปรดกลับลงไปที่ชั้นหนังสือขนาดใหญ่ก่อนจะกวาดตามองตู้หนังสือที่เรียงกันระรานตรงหน้าอีกครั้ง เขาเคยนับเล่น ๆนะ มันมีหนังสือมากกว่า 2000 เล่มเสียอีก

“โดดงานเหรอ ?”

“เอ๊ะ..” ร่างเล็กสะดุ้งโหยงเมื่อเสียงทุ้มเข้มดัขึ้นด้านหลัง ชายหนุ่มผิวสีแทนในชุทสูทสีเทาดูดีมีภูมิฐาน “คุณจงอิน..ทำไมวันนี้กลับเร็วจังครับ”

 

คุณจงอินกับลูกจ้างโดคยองซู นั่นคือความสัมพันธ์ของเขาสองคน

 

“วันนี้พวกนักข่าวสัมภาษณ์เสร็จเร็วน่ะ แล้วฉันก็คิดถึงลูกด้วย” คนร่างสูงพูดไปปลดเนคไทไป ภาพที่คยองซูเห็นตอนนี้ถ้าเป็นผู้หญิงสาว ๆคงได้นอนตายกันแถวแน่ แต่สำหรับลูกจ้างอย่างเขามันช่างเป็นภาพที่ชินตา

“อ่า..แทซุนหลับไปแล้วครับ หลับสนิทเลย” นิ้วเล็ก ๆทำท่าชี้ไปทางห้องนอนที่ถัดจากห้องนี้ไปอีกห้องหนึ่ง แทซุน ชื่อของเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบ ลูกรักคนเดียวของคุณคิมจงอิน นักเขียนชายผู้โด่งดังเรื่องวรรณกรรมความรักและบทความให้กำลังใจ บวกกับใบหน้าหล่อเหลานั่นทำให้เขาขึ้นปกนิตยสารบ่อยกว่าบอยแบนด์เสียอีก

ใช่ เจ้านายของเขาเป็นพ่อม่ายที่หล่อมาก ๆ

และเขาก็เป็นแค่พี่เลี้ยงเด็กกับคนทำความสะอาดบ้านธรรมดา

 

มันควรจะเป็นแบบนั้นตลอดไป....

“ช่วงนี้หลับง่ายจังแหะ” จงอินถอดสูทตัวหนาวางไว้ที่เก้าอี้ทำงานจนตอนนี้เขาเหลือแค่เสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขายาวหนึ่งตัว ในขณะที่พี่เลี้ยงเด็กจอมซนอย่างคยองซูทำได้แค่ยืนตัวแข็งอยู่ที่เดิมเพราะไม่กล้าขยับไปไหน “แล้วไหงวันนี้มารื้อห้องทำงานฉันล่ะ”

“ปะ..เปล่านะครับ ผมแค่ชอบหนังสือที่คุณแต่ง เลยมาแอบอ่านเฉย ๆ ._.”

“แล้วเป็นไง ?”

“ยอดเยี่ยมมากเลยครับ ถึงจะเป็นหนังสือเมื่อปีที่แล้วก็เถอะ”

“เหรอ...” แม้จะได้คำชมแต่นักเขียนหนุ่มก็ทำแค่ตอบรับเบา ๆก่อนจะเดินไปที่ห้องครัวโดยมีคนตัวเล็กเดินตามเพราะทำอะไรไม่ถูก ถึงคยองซูจะอยู่บ้านหลังนี้มาสองปีแล้วแต่เขากับเจ้านายไม่เคยมีบทสนทนาที่ยาวกว่าสามนาทีเลยสักครั้ง “แต่ช่วงนี้ฉันโดนบ่นมาตลอดเลย หลังจากภรรยาเสีย หนังสือก็กลายเป็นแนวอกหักสิ้นหวังตลอด”

“แต่ว่าเล่มที่ผมอ่านเมื่อกี้มันออกแนว...คนมีความรักมากกว่านะครับ”

“จริงเหรอ ?”

“ครับ เหมือนคนที่กำลังตกหลุมรักใครสักคน”

นักเขียนหน้าหล่อยิ้มกว้างออกมาแต่ถึงอย่างงั้นก็ยังคงด้วยความสุขุม นี่เป็นครั้งแรกที่คยองซูเห็นผู้ชายคนนี้ยิ้มออกมา แม้ว่าจะไม่ได้ถึงขั้นร่าเริงแบบคนอื่น ๆก็ตาม “...งั้นคงต้องขอบใจนายมั้ง”

“ครับ ?”

“ก็ที่หนังสือของฉันเลิกเป็นคนสิ้นหวังได้ก็เพราะมีนายอยู่ในบ้านไง”

“...”

“ขอบใจ”

 

บทสนทนาห้านาทีกว่า ๆของวันนี้จบลงพร้อมกับความสงสัยของโดคยองซู

 

เพราะ..เขา ?

คยองซูรู้สึกเหมือนโดนสารภาพรักครั้งแรกในชีวิต















 

I'm falling in love again

 

“พี่คยอง”

“...”

“พี่”

“...”

“ไอ้อ้วน”

“หะ” คำพูดหยาบ ๆของเด็กตัวน้อยเรียกสติคนที่กำลังนั่งเหม่ออยู่ตรงโซฟาในห้องรับเขก เด็กน้อยวัยห้าขวบเตาะแตะหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มเป็นคนพูดประโยคนั้นออกมา “เดี๋ยวเถอะ  พูดคำหยาบได้ไง”

“ก็พี่คยอง..” เด็กชายพยุดพูดเพื่อหยิบขนมเข้าปากก่อนจะพูดต่อ “อ้วนจริง ๆนี่”

“ไม่อ้วนสักหน่อย”

“อ้วน”

“ไอ้เด็กนี่...” คยองซูเริ่มหงุดหงิด มือเล็กยื่นไปหยิกแก้มเด็กชายด้วยความหมันเขี้ยว ปกติเขาไม่ใช่คนเหม่อในขณะที่กำลังทำหน้าที่ดูแลเด็กหรอกนะ แต่วันนี้ไม่เหมือนวันอื่น

 

วันนี้คุณจงอินไม่ไปทำงาน

 

คยองซูนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้อ่านหนังสือเล็ก ๆสำหรับเด็ก ช่วงเวลาสิบโมงเช้าของทุกวันเขาจะพาแทซุนมานั่งวาดรูประบายสีพร้อมกินขนมหวานฝีมือเขาไปด้วยในขณะที่เจ้านายของเขาต้องออกจากบ้านไปตอนหกโมงเช้าเกือบทุกวัน ทว่าวันนี้ประตูห้องนอนนั่นกลับยังไม่ถูกเปิดออกเลยสักครั้ง

เป็นอะไรรึเปล่านะ...

“ย๊า คยองซู แทซุนอยากกินมันบด”

“อะไร กินเยอะไปแล้ว” พี่เลี้ยงตัวอ้วนโวยวาย

“ก็อยากกินอ่ะ”

“ไม่ได้” การทะเลาะกันแบบเด็ก ๆของพี่เลี้ยงกับเด็กชายยังคงดำเนินต่อไป เพราะคยองซูมัวแต่สนใจเด็กน้อยตรงหน้าเขาถึงไม่ได้สังเกตเลยว่ามีผู้ชายร่างสูงเดินมานั่งข้าง ๆเขากับแทซุนอย่างเนียน ๆ

“ทำให้ฉันด้วยสิ”

“เอ๊ะ..” พี่เลี้ยงเด็กชะงักไปแล้วหันมามองคนในสภาพเพิ่งตื่นนอนข้าง ๆ

 

นักเขียนชื่อดังจอมคาริสม่า ในชุดเสื้อนอนติดกระดุมสีฟ้าและทรงผมยุ่งเหยิง...

 

O_O”

“เฮ้ คยองซู ฉันบอกให้ทำมันบดให้ฉันด้วย - -;;” คนเป็นเจ้านายใช้มือหนาโบกไปมาตรงหน้าอีกคน หมอนี่จะทำตาโตทำไม สภาพฉันตอนตื่นนอนมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ

“เอ๊ะ อะ..ครับ เอ่อ แล้วทำไมวันนี้..” คนตัวเล็กพูดตะกุกตะกักพร้อมทำตาล่อกแล่ก ยิ่งทำให้จงอินรู้สึกเสียความมั่นใจเข้าไปอีก

“วันนี้ไม่มีงานน่ะ แล้วฉันจะอยู่กับครอบครัวบ้างผิดตรงไหน”

“อ่อ..”

“ยังจะนั่งอยู่อีก ไปทำมันบดสิ -_-

“อ๊ะ ครับ” พี่เลี้ยงจอมเซ่อรีบลุกพรวดไปเข้าครัว ท่าเดินที่เหมือนเพนกวินนั่นทำให้คุณพ่อคนหล่อยิ้มออกมาด้วยความชอบใจ

“ป๊ะป๋ายิ้มทำไม ?” แทซุนที่หยิบขนมหวานในจานเข้าปากอีกครั้งถาม

“แล้วยิ้มไม่ได้เหรอ” คุณพ่อตอบกวนลูกชายแล้วยื่นมือตัวเองไปยีผมเด็กน้อยอย่างเอ็นดู แทซุนได้แต่กระพริบตามองคนเป็นพ่อปริบ ๆก่อนจะเขยิบตัวเข้าไปกอดแน่นโดยไม่พูดอะไร ซึ่งการกระทำนั้นทำจงอินแทบน้ำตาไหล เขารู้ตัวดีว่าให้เวลาลูกน้อยแค่ไหน เขารู้สึกผิดกับทั้งแทซุน ภรรยา ตัวเขาเอง แล้วก็คยองซูที่คอยดูแลเรื่องในบ้านทุกอย่างมาสองปีแล้วโดยไม่เคยทำเรื่องไม่ดีเลยสักนิด

เขารู้สึกขอบคุณมากจนไม่รู้จะอธิบายยังไง

 

การกินข้าวเช้าที่ดูเป็นครอบครัวที่สุดเท่าที่เคยมีมาทำให้คยองซูตัวแข็งเป็นหิน วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาสามคนนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้วกินข้าวกันแบบนี้ คุณจงอินยิ้มและหัวเราะกับแทซุนไปมาจนเขาคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่แน่ ๆ บรรยากาศอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากชายร่างสูงคนนี้ทำให้เขาละสายตาไม่ได้

ไม่สิ

 

โดคยองซูไม่เคยละสายตาจาก คิมจงอินได้เลยสักครั้งต่างหาก

ตั้งแต่เมื่อไหร่...เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน

“ให้ตายสิ เด็กนี่กินเสร็จแล้วหลับตลอดเลย” คนเป็นพ่อบ่นลูกชายตัวเองที่ล้มตัวลงไปนอนกับพื้นด้วยท่าทางสบายสุด ๆ นี่ยังเช้าอยู่เลยนะ ไปเอาความขี้เกียจมาจากใคร

“งั้นผมขอตัวสักครู่นะครับ” คยองซูลุกขึ้นแล้วก้มหัวให้เจ้านายครั้งนึงก่อนจะเดินไปอุ้มแทซู

“อุ้มไปไหนน่ะ ?”

“ก็..ไปที่นอนไงครับ ที่พื้นมันเมื่อย เด็กคนนี้หลับแล้วปลุกยากน่ะ”

“งั้นฉันทำเอง นายไปทำอย่างอื่นก่อนเถอะ”

“เอ๊ะ” คยองซูกระพริบตาปริบ ๆแล้วยืนมองคุณนักเขียนอุ้มลูกชายตัวเองด้วยหน้าตาและท่าอุ้มที่พิลึกพิลัน จงอินไม่ได้อุ้มแทซุนมานานมากจนรู้สึกเหมือนว่าเด็กนี่น้ำหนักขึ้นเกือบสองร้อยกิโลได้

ห้องนอนสีฟ้าที่เป็นลายการ์ตูนน่ารักถัดจากห้องทำงานเขาไปก็คือห้องนอนของแทซุน มือหนาวางเด็กน้อยลงเบา ๆก่อนจะลูบหัวด้วยความเอ็นดู พอส่งลูกตัวเองเข้านอนเสร็จเขาก็ออกมาเจอกับพี่เลี้ยงที่ยืนทำหน้าประหลาดอยู่ข้างนอก

“มีอะไร ?”

“เอ่อ..คือ ปกติที่บ้านจะมีแค่ผมกับแทซุนน่ะครับ วันนี้แทซุนนอนไปแล้วแต่มีคุณจงอินอยู่ด้วย ผมเลย...แบบว่าไม่รู้จะทำอะไร มีอะไรจะใช้ผมไหมครับ ?” คำพูดอึกอักของคยองซูทำคิ้วของร่างสูงขมวดเป็นปมก่อนจะกวักมือเรียกให้ตัวเล็กเดินตามเขาเข้าไปในห้องทำงาน

“นั่งสิ” จงอินลากเก้าอี้มาวางหน้าโต๊ะทำงานเขาแล้วสั่งให้คยองซูนั่ง ซึ่งคนโดนสั่งก็ยอมปฏิบัติตามโดยไม่มีคำถามใด ๆ “ทำไมต้องทำหน้าประหลาดแบบนั้นด้วย” จงอินถาม

“ก็ปกติผมกับคุณไม่ค่อยได้คุยกันนี่ครับ แต่ช่วงนี้คุณชวนผมคุยเยอะจัง”

“เกลียดฉันเหรอ”

“เปล่าครับ ไม่ใช่แบบนั้น” คนโดนถามรีบปฏิเสธทันที ท่าทางกระวนกระวาย ตื่นเต้น อึกอักแบบนี้ของคยองซูทำให้จงอินรู้สึกชอบใจไปอีกแบบ เอาเป็นว่าเขาชอบล่ะกัน

“อืม พอดีวันนี้ฉันมีเรื่องจะถามนาย” คุณนักเขียนพูดแล้วหยิบปากกาคู่ใจพร้อมสมุดเล่มหนาออกมากางไว้ที่หน้าล่าสุด “ช่วงนี้ฉันมีงานต้องเขียนแต่คิดไม่ค่อยออกเลยว่าจะถามความเห็นนายหน่อย”

“ผม ?”

“ใช่ ข้อแรก นายเคยมีแฟนไหม”

“เอ๊ะ ก็หนึ่งคนครับ แต่เลิกแล้ว ว่าแต่ถามทำไม ?”

“ข้อสอง ทำไมถึงเลิก” คนตัวสูงไม่ตอบคำถามแต่เป็นคนเอ่ยคำถามต่อพร้อมจดอะไรบางอย่างลงสมุดไปด้วย คยองซูเข้าใจว่านี่คงช่วยงานเจ้านายเขาได้..มั้งนะ

“ก็..เธอบอกว่าผมดูอ่อนแอไปน่ะ”

“อืม ก็จริงนะ”

“ผมไม่ได้อ่อนแอสักหน่อย !!”

“ข้อสาม สเป็คเป็นยังไง”

“หะ นี่มันช่วยงานคุณเหรอครับ” คยองซูไม่ตอบแต่เริ่มรู้สึกตงิด ๆแทน

“ใช่ นายตอบอย่างเดียวก็พอ”

“คือ..สเป็คน่ะ ผมว่าถึงตั้งไปก็ไม่มีผลหรอกครับ เดี๋ยวพอเราเจอคนที่ชอบจริง ๆสเป็คมันก็เป็นได้แค่สเป็คแหละ”

“งั้น...เอาใหม่ นายหวั่นไหวกับคนแบบไหน” จงอินยิงคำถามต่อ ใบหน้าเจ้าเล่ห์นิด ๆของเขาตอนนี้ทำคยองซูใจเต้นรัวเป็นกลองชุด

“คน..ที่ดูอบอุ่นมั้งครับ”

“แล้วฉันดูอบอุ่นไหม ?”

“เอ๊ะ O_O” คยองซูถึงกับตาโตกับคำถามนั่นแล้วมองคนที่เอาแต่จ้องสมุดตัวเองด้วยท่าทางที่ดูเหมือนจะไม่ได้คิดอะไรกับคำพูดของตัวเอง

“ตกใจอะไร ฉันถามว่าฉันดูอบอุ่นไหม”

“คุณจงอินเป็นคนอบอุ่นมาก..ครับ”

“เหรอ..” คนถามพูดแค่นั้นแต่ก็ยังคงก้มหน้ากับสมุดต่อไปทำให้คยองซูไม่เห็นรอยยิ้มของเขา รอยยิ้มที่ดูจะพออกพอใจจนเหมือนจะลอยได้ “งั้นก็ไม่มีไรแล้ว นายออกไปทำอย่างอื่นเถอะ”

“ครับ..” คนตัวเล็กลุกแล้วเดินออกจากห้องมาด้วยความงงก่อนจะเดินกลับเข้าห้องมาอีกที “คือ..เมื่อกี้ที่คุณจงอินถาม เกี่ยวกับงานจริง ๆเหรอครับ ?”

คุณนักเขียนหัวเราะเล็กน้อยแล้วตอบด้วยรอยยิ้ม “แล้วแต่นายจะคิด”

“ถ้างั้น ผมขอคิดเข้าข้างตัวเองได้ไหมครับ”

“...”

 

เหมือนหัวใจที่เคยหยุดเต้นของเขากำลังเต้นอีกครั้ง...

 

โดนเล่นแล้วไงล่ะ

 















 

I'm falling in love again

 

“แทซุน..แทซุนอ่า อยู่ไหนอ่ะ” เสียงของคุณพี่เลี้ยงโดคยองซูดังไปทั่วบ้าน นาฬิกาสีฟ้าติดผนังเรือนสวยในห้องครัวบอกเวลาแปดโมงเช้าพร้อมกับสะท้อนสีหน้ากังวลใจของเขาเอง

แทซุนหายไปไหน....

ตอนนี้เขาอยากเดินไปถามคุณจงอินด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่าเจ้านายของเขายังไม่ออกมาจากห้องนอนเลยล่ะก็นะ ถ้าคุณจงอินรู้ว่าแทซุนหายไปล่ะก็เขาโดนเล่นแน่ ๆ แต่เด็กตัวแค่นั้นจะไปไหนได้

 

ทำไงดี

“ทำอะไรน่ะ”

“หะ..เฮ้ย !!” ร่างเล็กสะดุ้งโหยงแล้วถอยหลังออกห่างคุณเจ้านายมาสามก้าว คุณนักเขียนหนุ่มอยู่ในสภาพเสื้อยืดสีเทาและกางเกงยีนส์ที่เข้ากับขายาว ๆได้รูปของเขา ในขณะที่โดคยองซูนั้นเหงื่อไหลพรากไปทั้งร่าง แถมยังทรงผมกระเซอะกระเซิงบวกกับชุดผ้ากันเปื้อนลายหมีสีเหลืองอันน่าอับอายเป็นที่สุด

“คะ..คือ คุณจงอินตื่นแล้วเหรอครับ ผมนึกว่าอยู่ในห้อง”

“อ๋อ วันนี้ตื่นเร็วเพราะเอาแทซุนไปหาคุณน้าน่ะ ขอโทษที่ไม่ได้บอกนะ”

“อ่อ..” ตัวเล็กพยักหน้ารับพลางถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“คุณน้าเอาแทซุนไปเที่ยวน่ะ จะไปรับกลับพรุ่งนี้เช้า พอดีวันนี้ฉันมีธุระ” จงอินพูดอธิบายคลายความขี้สงสัยของพี่เลี้ยงตรงหน้า ถ้าให้ทายหมอนี่คงเดินหาแทซุนอยู่ล่ะสินะ “อ่ะนี่ ฉันให้”

“ครับ ?” คยองซูทำหน้างงใส่ถุงกระดาษใบใหญ่ที่คนตรงหน้ายื่นมาให้

“วันนี้ฉันจะไปซื้อของ นายต้องไปด้วย รีบไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วก็ใส่ชุดที่ฉันซื้อมาซะ เข้าใจไหม”

“หะ”

“เร็ว ๆ ไม่งั้นฉันไล่ออก จับเวลายี่สิบนาที”

คำสั่งของคนเป็นเจ้านายทำเอาคยองซูคิดคำเถียงอะไรไม่ออกได้แต่วิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำไปพร้อมถุงกระดาษใบนั้น ถ้าหากมีเซนส์สักหน่อยเขาก็จะรู้ว่าตัวอักษรบนถุงคือชื่อแบรนด์ดังระดับโลกที่คุณนักเขียนคนหล่อคนนี้อุตส่าห์เสียเวลาเดินเลือกให้สองชั่วโมงเต็ม ๆ

เอาเถอะ จะไม่โกรธล่ะกัน

 

ซื่อบื้อแบบนี้ก็น่ารักดี

 

 

 

 

 

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

“เอ่อ คือ เราจะไปไหนเหรอครับ ?” เสียงเล็ก ๆที่ปล่อยคำถามใส่เขาเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ดังขึ้น ว่สนคนโดนถามก็ได้แต่หันกลับไปมองด้วยสีหน้าพิจารณา ทรงผมที่ถูกจัดเป็นทรง ผิวขาวที่ขับกับเสื้อสีฟ้าอ่อนลายทางมันทำให้เขารู้สึกดีเป็นพิเศษ ถึงแม้จะซื้อผิดไซส์ไปนิดนึงก็เถอะ

“ตลาดน่ะ อ่า..นี่ ระหว่างสีฟ้ากับสีเขียวชอบสีอะไร”

“สีฟ้าครับ ทำไมเหรอ”

“รอตรงนี้แปปนะ” คุณเจ้านายไม่อธิบายอะไรแต่เดินตรงเข้าไปที่รถเข็นคันเล็ก ๆตรงหัวมุมซอย ผู้คนที่เดินกันขวักไขว่ยามเที่ยง ตอนนี้คยองซูกำลังคิดเข้าข้างตัวเองอีกครั้ง

 

เดท..รึเปล่านะ ._.

อ่า คิดบ้าอะไรเนี่ย

 

“นี่” เสียงเข้มตัดความคิดหลงตัวเองของเขาดังฉับ คยองซูกระพริบตาปริบ ๆกับสายไหมสีฟ้าตรงหน้าแล้วรับมาถือไว้ “เดี๋ยวนี้หากินยากแล้วนะ ถ้ากินไม่หมดฉันหักเงินเดือนแน่” จงอินยิ้มกว้างแล้วมองไปรอบ ๆเพื่อหาร้านเด็ด ๆ

“เอ่อ คุณจงอินครับ”

“หือ ?”

“คือ..จะด่าผมก็ได้นะครับ แต่แบบนี้มัน..ผมว่ามันเหมือน..”

“เหมือนอะไร ?”

“แบบว่า..มันคือ..ตอนที่คนเป็นแฟนเขามาเที่ยวกัน..เอ่อ” คยองซูอ้ำๆอึ้งๆกับความปากพล่อยของตัวเอง เดินตามไปเรื่อย ๆก็จบแล้วไหม จะถามอะไรวุ่นวายอีก โอ้ย จบแล้ว จบกัน จบแน่ ๆ

“แล้วแต่จะคิด”

“เอ๊ะ” คยองซูทำตาโตกับคำตอบสองแง่สองง่ามนั่นอีกครั้ง “แต่ผมยังพูดไม่จบเลยนะ”

“แล้วกล้าพูดเหรอไง”

“...”

“หน้าที่นายตอนนี้แค่จับมือฉันไว้แน่น ๆก็พอ เข้าใจไหม” มือหนาของอีกคนถูกยื่นมาตรงหน้า ก่อนที่มือเล็ก ๆของคยองซูเองจะจับมือนั้นไว้แล้วเดินตามคุณจงอินไปโดยไม่มีคำถามอะไรอีก ตอนนี้เขากำลังกินสายไหมสีฟ้าในมือพร้อมกับความรู้สึกที่ยุ่งเหยิงพอ ๆกับมัน แต่ดูเหมือนความคิดที่ยุ่งเหยิงของเขาจะไม่ใช่สีฟ้า....

มันเป็นสีชมพู















  

I'm falling in love again

 

“ดึกแล้วนะครับ กลับกันเถอะ” คยองซูเขย่ามืออีกคนด้วยมือตัวเอง วันนี้ทั้งวันเขาไม่ได้ปล่อยมือผู้ชายคนนี้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ราวกับว่ามันถูกยึดติดกันไปแล้วอย่างไงอย่างงั้น

“กินข้าวเย็นก่อนสิ วันนี้ฉันอยากดื่ม”

“ดื่มเหรอครับ ? แต่ว่า..”

 

คำว่า แต่ว่า…’ ของคยองซูดูเหมือนจะเป็นแค่อากาศ

อาหารปิ้งย่างมากมายตรงหน้ากับขวดโซจูข้าง ๆทำให้เขาคิดไม่ตก

 

“แทซุนกลับพรุ่งนี้ ฉันให้นายพักได้วันนึงน่า” คนชวนพูดโน้มน้าวให้ได้แล้วเริ่มปิ้งเนื้อชิ้นหนาลงบนที่ย่างโดยไม่สนใจคำคัดค้านของอีกคน

“ถึงอย่างงั้นก็เถอะ..ผมเป็นพี่เลี้ยงเด็กนะครับ จะให้มากินของมึนเมาตอนนี้ได้ไง”

“คิดซะว่ากินแทนฉันล่ะกัน ฉันไม่กินน่ะ”

 

อ้าว แล้วสั่งมาเพื่อ ?

 

“ฉันไม่กินอะไรแบบนี้น่ะ คออ่อน ฉันกินแต่เนื้อก็พอ”

“คุณจงอินไม่กินแล้วผมจะกินได้ไงล่ะครับ”

“กินไปเถอะน่า เป็นลูกน้องฉันน่ะนายน่ะ”

 

เป็นลูกน้องก็ใช่ว่าจะสั่งอะไรก็ได้นะ...

แต่ก็อยากกินเหมือนกัน ._.

 

สักนิดไม่เป็นไรหรอก….

99 % ของคนที่คิดแบบนี้มักไม่นิดตามที่คิด

“คยองซู..นี่ คยองซู ดื่มมากไปแล้ว” มือหนาเขย่าตัวคุณพี่เลี้ยงที่ดูจะสติสัมปชัญญะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ขวดโซจูที่กองอยู่ตรงพื่นสิบกว่าขวดทำให้เขาหน้าเหวอ ไม่คิดว่าตัวเล็กแบบนี้จะดื่มเก่งราวเจ้าพ่อผับบาร์

“อื้อ..ขออีกนิด” ตอนนี้ใบหน้าของคยองซูแดงก่ำ ดวงตาที่สะลึมสะลือกำลังเพ่งมองมาที่เขา ช่วงเวลานึงตอนนั้นเหมือนคุณนักเขียนจะหัวใจกระตุกไปด้วย

อยู่กับหมอนี่นาน ๆต้องเป็นโรคหัวใจแน่

“พอเถอะ เดี๋ยวฉันพากลับบ้าน”

“ไม่ !! ก็ไหนบอกให้พักไง แกน่ะต้องคุยกับฉันก่อน”

 

กะ..แก นี่เมาถึงขนาดลามปาม -_-;;;;

หายใจออกพุทธ หายใจออกโธ เย็นไว้ไอ้เสือ

 

“แล้วจะคุยอะไรล่ะ” คนตัวสูงปล่อยเลยตามเลยแล้วนั่งลงฟังคนเมาพร่ำเพ้อด้วยความรู้สึกสนุกปนหมันไส้เล็ก ๆ

“คุณน่ะ..น่ารำคาญน่ะรู้ไหม เดี๋ยวก็หยิ่ง เดี๋ยวก็ใจดี ผีเข้าผีออกรึไง” คยองซูพูดไปเอานิ้วชี้หน้าเขาไป ซึ่งคนโดนหลอกด่าก็ได้แต่นั่งฟังเงียบ ๆ “พอถามอะไรก็บอกว่า ‘แล้วแต่จะคิด ๆ’ นี่เห็นความคิดผมเป็นของเล่นรึไง มีคนพามาเดินเล่นแถมซื้อของให้นี่ให้ผมคิดว่าไร คุณลุงกับหลานชายบุญธรรมที่แสนน่ารักแบบนี้เหรอ”

“อ่า..” จงอินพยักหน้ารับก่อนจะอมยิ้มแบบไม่ปิดบังออกมา

 

หมอนี่ซื่อบื้อจริง ๆด้วย

ซื่อจนเขาอยากเก็บไว้ดูเล่นคนเดียว

 

“เอาจริง ๆนะ...คุณโคตรอบอุ่นอ่ะ แต่พอผมมองคุฯกับแทซุนผมก็คิดได้ว่า..อ่า เขาเคยมีภรรยานะ มีแม่นะ ผมไปแทนอะไรเขาไม่ได้หรอก..ไม่สิ ไม่มีใครแทนได้ทั้งนั้น”

“...”

“นี่ชีวิตผมทำไมต้องมานั่งเครียดเพราะนักเขียนหล่อ ๆแบบคุณด้วย โคตรไม่สมเหตุสมผลเลย นี่..ผมจะสอนอะไรให้นะ ทีหลังคิดอะไรก็บอกมาตรง ๆเลย ไม่ใช่มาบอก ‘แล้วแต่จะคิด’ นี่.แบบนี้ ดูไว้” คยองซูพูดแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ ทำเอาคุณพ่อคนหล่อเหวอไปเพราะการกระทำของพี่เลี้ยงคนนี้...

“จะทำอะไร..”

“ผมชอบคุณจงอิน !! ชอบมากด้วย !!”

“หะ..เห้ย นี่ คยองซู !!” คนตัวสูงแทบอกแตกตายตรงนั้นเพราะตอนนี้คนเมาตรงหน้ากำลังตะโกนบอกรักเขาแบบที่ว่าคนทั้งร้านต้องหันมามองแล้วขำไปตาม ๆกัน

“เห็นไหม..มันต้องแบบนี้..อื้อ”

“นี่นาย...”

“ราตรีสวัสดิ์”

“เห้ย !!” สิ้นคำพูดบอกฝันดีร่างเล็กก็ล้มลงดีที่แขนหนา ๆของเขารับไว้ได้ทัน ใบหน้าคยองซูลงมาอยู่ที่ไหล่ของเขา กลิ่นของเหงื่อและโซจูตีตีกันมันทำให้เขาหน้ามืดไปสักพัก พี่เลี้ยงคนเก่งหลับไปแล้วแต่ยังคงทิ้งคำพูดเบา ๆไว้ที่ปลายหูข้างซ้ายของเขา

 

“ผมชอบจริง ๆนะ...”

 

 

“อือ...รู้แล้ว”

 

 

“....”

 

 

“ชอบเหมือนกัน”

 















 I'm falling in love again

 

รู้สึกเหมือนโลกกำลังจะพัง

คยองซูคิดแบบนั้นเป็นครั้งที่ร้อยหลังจากลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนของตัวเองพร้อมกับอาการปวดหัวตุ้บ ๆเหมือนมีชานยอลวงเอกโซมาตีกลองอยู่ในหัวด้วยความเมามันส์ ถึงแม้นาฬิกาตั้งโต๊ะสีดำบนหัวนอนจะบอกเวลาบ่ายโมงแต่เขาก็ยังไม่อยากลุกไปเจอใครบ้างคนข้างนอกห้องนั่น

เมื่อคืน..เขาเมาแล้วทำอะไรไม่ดีลงไปรึเปล่า

บัดซบโว้ย ไอ้บ้าคอยองซู !!

 

ก๊อก ๆ

“เอ๊ะ..คะ.ใครครับ” คยองซูตะโกนตอบเสียงเคาะประตูไปแบบไม่ทันได้คิด

“อาหารเช้าเสร็จแล้วนะ คงไม่อร่อยเท่าไหร่แต่น่าจะกินได้ รีบลุกเถอะ”

“อะ..อ่า”

 

What should I do….

 

เป็นครั้งแรกที่เขาใช้เวลาในห้องน้ำเกือบครึ่งชั่วโมง สิบนาทีคือการอาบน้ำ แต่นอกนั้นคือการรวบรวมสติล้วน ๆ คยองซูเดินออกมาที่โต๊ะเล็ก ๆโต๊ะเดิม แทซุนตัว(ไม่)น้อยของเขากำลังตั้งหน้าตั้งตากินไข่ตุ๋นในชาม ข้าง ๆกันนั้นมีไข่ตุ๋นถ้วยใหญ่อีกถ้วยวางอยู่

“พี่อ้วนตื่นแล้วเหรอ ?” แทซุนหันมาทักเขาพร้อมกับยิ้มแป้นโชว์แก้มตัวเอง ทันทีที่คยองซูนั่งลงมือเล็กของแทซุนก็เอื้อมมาจับขากางเกงเขาไว้

“มีอะไรเหรอ ?”

“ที่พี่อ้วนบอกว่าคนบางคนหาอะไรมาแทนก็หาไม่ได้น่ะ แทซุนเข้าใจแล้ว”

“เอ๊ะ..” พี่เลี้ยงขมวดคิ้วงง

“ง่ายจะตาย ก็พี่อ้วนก็คือพี่อ้วนไง เอาอะไรมาแทนพี่อ้วนไม่ได้หรอก ส่วนป๊ะป๋าก็คือป๊ะป๋า คนอื่นเป็นป๊ะป๋าไม่ได้ แบบนี้ใช่ไหมล่า โธ่ พี่อ้วนกระจอก”

“อื้อ แบบนั้นแหละ”

 

ไม่ใช่ คนที่พูดไม่ใช่คยองซูแต่เป็นคุณจงอิน

 

คุณพ่อคนหล่อในชุดเสื้อกล้ามเดินมานั่งที่โต๊ะอีกคนก่อนจะเจอสายตาหมาสงสัยของคยองซู “มีอะไร ?”

“เอ่อ..คือ เมื่อคืนผมทำให้คุณจงอินลำบากอะไรรึเปล่าครับ”

“แล้วแต่จะคิด”

“โธ่ เลิกตอบแบบนี้สักทีเถอะครับ ผมเครียดจริง ๆนะ”

“ชอบ”

“หะ ?” คยองซูขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม ชอบ ชอบอะไร

“ชอบไง ก็ชอบ ก็นายบอกเองว่าให้พูดตรง ๆ ก็..ชอบ”

“แล้วชอบอะไรล่ะครับ”

“ก็...แล้วแต่จะคิด”

“แบบนี้ไม่เรียกตรงนะครับ คดเคี้ยวกว่าเดิมอีก” คยองซูเริ่มโมโห เขาโดนปั่นหัวมากไปแล้ว ในขณะที่กำลังบ่นอยู่นั้นภาพบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวเขา ภาพของไอ้บ้าคนนึงที่ตะโกนบอกรักเจ้านายตัวเองในร้านอาหารแบบไม่อายฟ้าอายดิน

ฉิบหาย..

“เอ่อ..คือ เมื่อคืน ขอโทษด้วยครับ” คยองซูรีบลุกขึ้นยืนแล้วทำหน้าตาตื่น “คือว่า..ผมพูดล้อเล่นเฉย ๆ ไอ้ชอบอะไรนั่นคุณจงอินลืม ๆมันไปก็ได้ครับ” พี่เลี้ยงพูดรวนไปมาเหมือนการสั่งการของสมองเขากำลังจะระเบิด แล้วรีบวิ่งหนีเข้าห้องตัวเองไปโดยมีอีกคนตามไปติด ๆ

“นี่ ก็ไหนบอกให้ฉันพูดตรง ๆเองไง แล้วมาวิ่งหนีเนี่ยนะ”

“ก็มันน่าอาย..” คยองซูพูดไปก้มหน้าไป สีหน้าเคอะเขินนั่นทำให้เขาต้องใช้มือตัวเองดันคางอีกคนให้จ้องหน้าเขาตรง ๆ

“ตอนนี้..ฉันอยากจูบนาย”

“หะ” ไม่ปล่อยให้อีกคนได้โวยวาย คุณพ่อคนหล่อก้มลงมาแตะริมฝีปากของตัวเองลงเบา ๆ มันอ่อนโยนและอบอุ่น ทว่ากลับทำให้ใจอีกคนเต้นรัวหนักกว่าเดิม

“ก็อย่างที่แทซุนบอกไง พี่อ้วนก็คือพี่อ้วน หาใครมาแทนไม่ได้หรอก”

“...”

“ฉันรู้ว่ามันดูเห็นแกตัวไปหน่อย แต่ก็ไม่เคยมีใครแทนที่ภรรยาฉันได้ แล้วฉันก็ไม่เคยคิดหาใครมาแทนทั้งนั้น แต่โดคยองซูก็คือโดคยองซู.. นายไม่จำเป็นต้องเครียด”

“...”

“รู้มั้ยว่าตอนฉันขอแต่งงานฉันพูดว่าอะไร”

“เอ๊ะ..”

“ฉันพูดว่า ‘ช่วยให้ผมได้ดูแลคุณไปตลอดชีวิตด้วยนะ’

“...”

“แต่ตอนนี้ฉันจะพูดกับนายว่า...ช่วยดูแลแทซุนกับฉันไปตลอดชีวิตต้วยนะ”

“เห็นแก่ตัวนี่..” คยองซูหันหน้าหนีแล้วบ่นงึมงำ

“ก็เป็นคนแบบนี้แหละ...ชอบไหมล่ะ”

“แล้วแต่จะคิด..”

“ไอ้เด็กนี่..” จงอินบีบแก้มแดง ๆนั่นด้วยความหมันไส้ก่อนจะดึงแขนให้กลับมานั่งกินข้าวเช้าด้วยกันอีกรอบ แต่ก็โดนรั้งไว้ซะก่อน

 

“เอ่อ...คือ แบบนี้คือคุณจงอินเหมือนขอผมแต่งงานเลยนะครับ”

“แล้วแต่จะคิด”

“นี่ !!”

“ฮะ ๆๆ ล้อเล่น..ชอบ”

“...”

“ฉันชอบนาย ชอบมากด้วย”

“ก็ไม่เห็นต้องมาพูดใกล้ขนาดนี้.. ./////.” คยองซูที่เพิ่งจะรู้สึกแปลก ๆกับระยะห่างระหว่างใบหน้าเถียง

 

“นี่ ตรงนั้นจะยิ้มกันอีกนานไหม” เสียงแทซุนที่โวยวายดึงสติเขาสองคนก่อนจะจูงมือกันไปที่โต๊ะเหมือนเดิม เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของแทซุนตอนนี้ทำให้คยองซูกล้าพูดเต็มปากเต็มคำว่านั่นคือ ‘ครอบครัวของเขา’

 

 

 

‘ผมเคยกลัวการเริ่มต้นใหม่ ทุกทางมันดูมีด เริ่มใหม่ก็มืด อยู่เฉย ๆก็มืด..ไม่มีใครรู้ว่าการเริ่มใหม่ของเรานั้นมันจะล้มเหลวอีกครั้งหรือจะประสบความสำเร็จ แต่มันก็ยังดีกว่าการที่ผมต้องมานั่งคิดว่า ‘ทำไมตอนนั้นไม่ลองเสี่ยงดูนะ ทำไมไม่ลองเริ่มต้นใหม่ดูสักครั้ง’ อนาคตเป็นสิ่งที่เราต้องสร้างเองไม่ใช่สิ่งที่เราต้องกลัว ผมคิดแบบนั้นตั้งแต่เจอเขา...โดคยองซู

 

- คิมจงอิน ถึงโดคยองซู บทสัมภาษณ์นิตยสาร Your man ปี 2015 -

THE END





เกร้ดดดดดดดดดดดดดดดด
อัพในรอบหนึ่งปีป่ะ 555555555555555555
ตอนนี้ไม่เน่นไรมาก อยากให้อารมณ์นิ่ง ๆแต่ฟินได้
พ่อม้าย บทที่ดี จงอินผู้รักเด็ก
หวังว่าจะชอบนะคะ
#ไคโด้จำนวนนับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

432 ความคิดเห็น

  1. #415 III--Poppy--III (@i-poppy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 10:29
    มึพ่อหม้ายแบบนี้ที่ไหนอีกมั้ยคะ จะไปสมัครเป็นแม่บ้าน ไม่เอาเงินเดือนก็ได้ ;-;
    #415
    0
  2. #407 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 11:52
    จงอินโคตรอบอุ่น ฮือ ให้ตาย
    #407
    0
  3. #385 97ivy (@palmmus) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:11
    แล้วแต่จะคิด
    ฮอลลล
    #385
    0
  4. #375 Parn KH (@parn-4488) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 19:09
    มากกกกกด้วยยยย งื้อๆๆๆ แต่งอีกๆๆ จะอ่านอีกๆๆ
    #375
    0
  5. #374 Parn KH (@parn-4488) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 19:08
    ชอบ.
    #374
    0
  6. #372 ribbon blue (@onine) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 15:59
    ไม่ได้อ่านตั้งนานเลย พอได้อ่านก็ยังละมุนเหมือนเดิมเลย ติดตาเรื่อยๆนะคะ
    #372
    0
  7. #371 mezzo (@mezzomp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 15:41
    พี่อ้วนนนนน  งุ้ยยย
    #371
    0
  8. #370 brownbearO.O (@brown-bb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 21:30
    เป็นอะไรที่ดีมาก
    พี่อ้วนกับคุณจงอินคนหล่อ
    งื้ออออ น่ารัก
    บทสัมภาษณ์เท่ดีอ่าา แบบว่าโดน

    ชอบมั้ย?

    ก็แล้วแต่จะคิดอะนะ ...
    #370
    0
  9. #369 brownbearO.O (@brown-bb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 21:28
    น่ารักมาก อบอุ่นมากเลย

    เขินจัง พี่อ้วนน่าร๊ากกก คุณจงอินหล่อมาก

    เป็นฟิคที่ดีจริงๆ ทำให้รู้สึกฟินๆ 

    ชอบตรงบทสัมภาษณ์อ่ะ เท่มากเลย

    รู้สึกว่ามันกินใจดี 



    ชอบมั้ย?



    ก็แล้วแต่จะคิดอะนะ

    555
    #369
    0
  10. #365 ` kadi . ★8812 (@kadi-capricorn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 00:03
    โอ๊ยยย ฟินมาก น่ารักมาก อบอุ่นมาก เขินมาก คือดีอ่ะ >\\\\<
    #365
    0
  11. #361 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 09:56
    เอ้อออิออออ น่ารักไปอีกกก อบอุ่นอีก คือดีอ่ะ
    #361
    0
  12. #360 p.yng (@yanigalim) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 09:27
    มาอัพแล้วววว .ปาดน้ำตา
    #360
    0
  13. #358 gubbgift (@watsana99) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 18:48
    อบอุ่นมากกกกกค่ะ
    #358
    0
  14. #357 Kyungie007 (@kyungie007) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 13:27
    เรียก อ้วน  นี่ก็ว่า โคร่ตจี้แล้วน่ะฮับ
    เจอ...  ราตรีสวัสดิ์  เข้าไปนี้  ลงไปดิ้นเลย5555

    ผมชอบคุณ!   ราตรีสวัสดิ์  โอ้ยยจี้55555

    นี่มันบอกรักสไตล์คนแมนจีๆโลยย
    คยองสไตล์สิน้ะ -.,-
    #357
    0
  15. #356 Soobie (@kataibie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 10:17
    งื้ออ น่ารักอะ จงอินอบอุ่นมาก พี่อ้วนก็น่ารัก
    #356
    0
  16. #355 หมูมินนี่ (@18551531) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 09:53
    น่าร้ากกกกก >/////< แทซุนเรียกคยองซูว่าพี่อ้วน น่ารักอ่ะ5555
    #355
    0
  17. #354 Practice Joke (@practice4joke) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 08:57
    โฮรรรร ชอบบบบบ
    #354
    0
  18. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  19. #352 DopaKayeol (@45125478) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 02:05
    แงงงงงง ไรต์ฯอัพอ่ะ แทบปิดซอยเลี้ยง คือรอจริมๆ และก็ไม่ผิดหวัง คัมแบ็คนิ่มๆแต่เอาใจไปเลยค่ะ ฮืออออออออออ
    #352
    0
  20. #351 Yapa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 00:30
    น่ารักอะ55555555

    แต่คำนี้มันทำให้หงุดหงิดจริงๆนะ 'แล้วแต่จะคิด' คือกลัวไง ไม่กล้าคิด

    กลัวคิดไปเองฝ่ายเดียว

    แทซุนเรียกพี่อ้วน น่าร้ากกกกกก>___<
    #351
    0