BAD BOY CLUB ถ้า(ไม่)ร้ายจะไม่รักนะครับยัยตัวแสบ - นิยาย BAD BOY CLUB ถ้า(ไม่)ร้ายจะไม่รักนะครับยัยตัวแสบ : Dek-D.com - Writer
×

    BAD BOY CLUB ถ้า(ไม่)ร้ายจะไม่รักนะครับยัยตัวแสบ

    โดย Joyfull

    ผู้เข้าชมรวม

    84

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    0

    ผู้เข้าชมรวม


    84

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    3
    จำนวนตอน : 1 ตอน (จบแล้ว)
    อัปเดตล่าสุด :  16 ต.ค. 57 / 20:56 น.

    อีบุ๊กจากนิยาย ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

    BAD BOY CLUB

    ชื่อ : เอจิเซน  รัตนชัชวีปกรณ์

    ชื่ออังกฤษ : Echizen Rattanachatahaweepagron

    ชื่อเล่น : เซน (ZEN)

    ตำแหน่ง : ประธานสภามหาวิทยาลัย

    อายุ : 18 ปี

    คณะ : วิทยาศาสตร์

    ชื่อ : รณนนท์  กิตติคุณาภรณ์

    ชื่ออังกฤษ : Rananon  Kittikunapron

    ชื่อเล่น : เร๊น (REN)

    ตำแหน่ง : รองประธานสภามหาวิทยาลัย

    อายุ : 18 ปี

    คณะ : วิศวกรรมศาสตร์

    ชื่อ : อัคนี  กรรณรัตน์

    ชื่ออังกฤษ : Aukkanee  Kannarat

    ชื่อเล่น : ไฟ (FAI)

    ตำแหน่ง : รองประธานสภามหาวิทยาลัย

    อายุ : 18 ปี

    คณะ : วิศวกรรมศาสตร์

                    กลุ่ม BAD BOY CLUB เป็นกลุ่มของลูกชายผู้ทรงอิทธิพลอันดับ 1 ของประเทศ ผู้มีกิจการทุกรูปแบบเพื่อควบคุมการทำงานของรับและเอกชนในทุกๆด้าน โดยคัดสรรเด็กที่มีความสามารถจาก SEIKUGAZENKANG UNIVERSITY เพื่อเข้าทำงานในหน่วยงานต่างๆของรัฐฯและเอกชน โดยในปีนี้ลูกชายทั้ง 3 ได้เข้ารับการศึกษา กลุ่มของพวกเค้าจึงกลายเป็นกลุ่มสภามหาวิทยาลัย คำพูดของพวกเค้าถือเป็นกฎที่ทุกคนต้องปฎิบัติตาม

                      

       ผลั๊ก

                   

    “โอ๊ย!!!

                    “ขอโทษครับ คุณรณนนท์ผมไม่ได้ตั้งใจชนให้คุณเซ แต่กะให้คุณล้มเฉยๆครับ”

                    “หาเรื่องกูแต่เช้าเลยนะไอ้ไฟ”

                    “ก็กูเห็นพวกมึงนั่งทำหน้าอมขี้กันอยู่ กูเลยช่วยสร้างสีสันไง”

     

                       ไอ้ไฟนี่มันหาเรื่องเล่นได้ตลอดจริงๆ

     

                    “ไอ้คุณชายเซนครับ ช่วงเช้ามึงว่างหรอครับถึงมานั่งแอ๊คได้เนี่ย”

                    “กูไม่ชอบคนเยอะๆ รำคาญกิจกรรมปัญญาอ่อน”

                    “อ่อ กิจกรรมรับน้องนั่นใช่ปะ”

                    “...”

                    “ไอ้คุณชายเพื่อนมึง เลยออกกฎว่า...สภามหาวิทยาลัยทั้ง 3 มีสิทธิ์ไม่เข้าร่วมกิจกรรมรับน้อง...”

                    “เฮ้ย เฮ้ย ได้ไงวะ!!! มึงไปเปลี่ยนกฎโดยไม่บอกกูก่อนได้ไง”

                    “ขี้เกียจ”

                    “หึ...”

     

                       หาเรื่องไปหม้อสาวอะสิไอ้ไฟ กิจกรรมน่ารำคาญพรรคนั้นไม่เห็นน่าร่วมเลยซักนิด

    ........................................................................................

       ตึง  ตึง  ตึง

                   

                    “ขอต้อนรับน้องๆนักศึกษาปี 1 ทุกๆคนสู่มหาวิทยาลัยของเรานะคะ”

     

                       แปะ  แปะ  แปะ

     

                    “มหาวิทยาลัยของเรา มีความยินดี...” บลา บลา บลา ช่างเป็นการกล่าวต้อนรับอันแสนน่าเบื่อ กิจกรรมต่อจากนี้สิน่าเบื่อของจริง พวกสภามหาวิทยาลัย 3 แสบนั่นก็ออกกฎได้เห็นแก่ตัวสุดๆ ...สภามหาวิทยาลัยทั้ง 3 มีสิทธิ์ไม่เข้าร่วมกิจกรรมรับน้อง... เหอะ รู้สึกจะเอาเปรียบคนอื่นไปหน่อยมั๊ยย๊ะ คุณหนูเกรฟอย่างฉันถึงต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าอนาถใจเยี่ยงนี้

                    “นี่ยัยสกราวแกว่าเราโดดดีปะ”

                    (*-.-) > [ก็แล้วแต่แกสิ]

                    “แต่คิดไปคิดมา อย่าดีกว่าแกเดี๋ยวมีปัญหา”

                    (-0-) > [ก็คงงั้น]

     

                       อ่อ ฉันคงลืมบอกทุกคนไป ยัยสกราวฟันเหล็กนี่เป็นเพื่อนสนิทของฉันค่ะ ไม่ใช่ว่ายัยสกราวเป็นใบ้หรอกนะคะ แต่แค่ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ขอย้ำนะคะ!!! จำเป็นจริงๆก็จะไม่พูดเท่านั้นเอง แหะ แหะ ฉันเองก้คิดว่าตัวเองเก่งเหมือนกันที่คุยกับยัยสกราวนี่รู้เรื่อง 555+

     

                       06.00 น.

                       แฮก แฮก กว่าจะฝึกเสร๊จทุกฐานผู้หญิงตัวเล๊กๆ(?) 2 คนก็หอบซี่โครงบานอยู่กลางสนามบอลพร้อมกับนักศึกษา(วิชาทหาร 555+)หน้าโหดอีกว่าพันชีวิต

     

                    “เอาล่ะ วันนี้ทำได้ดีมากนะคะทุกคน พี่ว่าน้องๆคงเหนื่อยแล้วอยากกลับบ้านกันแล้วใช่ไหมเอ่ยยยย”

                    “ครับ/ค่ะ”

                    “อะไรนะพี่ไม่ได้ยินเลย”

                    “ครับ/ค่ะ!!!

                    “โอเคค่ะ แยกย้ายได้ แล้วพรุ่งนี้เข้าเรียนวันแรก ขอให้ทุกคนตื่นมาพร้อมเช้าอันสดใสนะค่ะ”

                    “ขอบคุณมากครับ/ค่ะ”

     

                       กึก  กึก  กึก

     

    “ให้ตายเถอะ เหนื่อยอะไรขนาดนี้เนี่ย”

    (-.-)(_._)(-.-)(_._) > [ช่ายๆ]

                    “แถมพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้ามามหาลัยอีก”

                    (-.-)(_._)(-.-)(_._) > [ช่ายๆ]

                    “นี่โช! เมื่อไหร่นายจะเปิดรถได้เนี่ย ฉันร้อน!!!

                    “มันไขกุญแจไม่ได้น่ะครับคุณหนู”

                    “นี่นายโง่ หรือ บ้าห๊ะ กุยแจมันระบบเซ็นเซอร์สัมผัสแค่นี้ก๊ปลดล๊อคแล้ว”

                    “ครับ ครับ ขอทโษครับคุณหนู”

     

                       ฉันควรภูมิใจที่มีนายคอยขับรถให้ไหมเนี่ย

     

                    “อะไร สกราว”

                    (·-·)(-0-)(·-·) > [สร้อยคอเธอไปไหนอะ]

                    “ห๊ะ! จริงดิ”

                    (^^) > [อือ]

                    “โช รอนี่แป๊ปนะฉันทำของตกนิดหน่อยเดี๋ยวไปหาก่อน ฝากสกราวด้วยนะ”

                    “ครับ คุณหนู”

     

                       ตึก  ตึก  ตึก ฉันวิ่งไปตามทางพรางมองหาสร้อยที่มีความสำคัญที่สุดในชีวิตฉัน สร้อยที่เด็กผู้ชายคนนึงให้ฉันมา เด็กผู้ชายที่เอาชนะความเอาแต่ใจของฉัน เอาชนะนิสัยแย่ๆของฉัน คอยช่วยเหลือฉัน และที่สำคัญเอาชนะใจฉันไปแล้ว ในล๊อกเกีตที่สร้อยคือคำสัญญาถ้าเราได้กลับมาเจอกันเค้าจะให้คำตอบฉัน

    ~~~นายคิดยังไงกับฉัน หัวใจเราคิดเหมือนกันใช่ไหม~~~

     

                    “มันอยู่ไหนเนี่ย”

     

                       ขอร้องล่ะเทวดา ขอร้องให้ฉันหามันเจอด้วยเถอะ

     

                    ยัยองุ่นเน่า!!!

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    คำนิยม Top

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    คำนิยมล่าสุด

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    ความคิดเห็น