กลัวสายตานาย - กลัวสายตานาย นิยาย กลัวสายตานาย : Dek-D.com - Writer

    กลัวสายตานาย

    โดย bellqza

    เป็นเรื่อง รักของเกย์คับ ในโรงเรียนประจำ

    ผู้เข้าชมรวม

    103

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    3

    ผู้เข้าชมรวม


    103

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  ซึ้งกินใจ
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  22 ส.ค. 49 / 14:03 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

                                      กลัวสายตาเธอ

       


      มันเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องนะที่ผมได้ตัดสินใจมาสอบที่ร.ร.แห่งนี้ เป็นร.ร.ที่ตั้งขึ้นมาไม่นานเลย ในจังหวัดชลบุรี ที่สำคัญนะ มันเป็นร.ร.ประจำ แล้วก็ไม่ได้อยู่ในเมืองด้วย อยู่อ.บ้านบึงอ่ะคับ ไม่บอกละกันว่าร.ร.อะไร ก็แม่ผมอ่ะดิ ได้คุยกับแม่ของเพื่อนผมคุยไปคุยมาก็ให้มาสมัครที่ร.ร.นี้ ผมก็อืมชื่อหรูดี ก็เลยมาสมัครและก็สอบ ปรากฏว่าติดด้วยแฮะ 555+ ฟลุ๊คมากกว่าที่จริงก็ไม่ได้คิดว่าติดหรอก เห็นตอนสอบเด็กตั้งเยอะแน่ะ เอ่อ ลืมบอกไปนะว่าการสอบครั้งนี้เป็นการสอบเข้าม.1 คับ แต่ตอนนี้ผมอยู่ม.4 ร.ร.นี้น่ะแหละ และแล้ววันมอบตัวผมก็ไปนะ นั่นเป็นจุดเริ่มต้นในการใช้ชีวิตของผมในร.ร.นั้น ซึ่งเป็นครอบครัวอีกครอบครัวก็ว่าได้ วันแรกของการปฐมนิเทศ
      "
      เฮ้ย...อาร์ท รอด้วยสิ" เพื่อนผู้หญิงที่มาจากร.ร.เดียวกะผมเรียกเมื่อผมเดินเร็วกว่ามัน(ลืมบอกนะว่า ตอนที่ผมเข้ามาร.ร.นี้น่ะ มีเพื่อนผมมาด้วยจากร.ร.เก่า หลายคนเลยแต่เอาหลักๆก็ มี 4 คน ไม่รวมผมนะ มี บอล แป้ง นัน แก้ว )
      "
      เออ...เร็วดิ เดี๋ยวไม่ทันรุ่นพี่คนนั้น ไปหอไม่ถูกจนได้หรอกน่า" ผมตอบนัน
      "
      ค่าๆ รีบจังนะ"แป้งตะโกนบอก เนื่องจากเหนื่อยมากเพราะระยะทางจากหน้าร.ร.ถึงหอพักเนี่ย ไกลอย่างแรง

      "
      อืม บายนะ เจอกันตอน 4 โมงเย็น เดี๋ยวเรารอที่โรงอาหารละกัน"ผมอกแป้ง นัน และแก้ว ซึ่งต้องแยกไปเข้าหอหญิง(เอ่อ จะบอกว่าตอนนั้นผมยังไม่รู้จักบอลเลย มาจากร.ร.เดียวกันแท้ๆเล้ย - -")

      ่ว่าแล้วผมก็เข้าไปในหอพักไปเก็บของที่เอามา(โครตเยอะเลย) เก็บตั้งนานกว่าจะเสด และอาจารย์หอก็เรียกนักเรียนใหม่ทั้งหมดมารวมกันที่หน้าหอพักเพื่อบอกกล่าวถึงการอยู่หอพักที่นี่รวมถึงระเบียบต่างๆที่ต้องปฏิบัติ(อาจารย์พอหักคนนี้ชื่ออ.เสงี่ยม หน้าตาแก่กว่าอายุมาก อายุ 20 ก่าเองหน้าเกือบ 40 ก่าละ สายตาดุโครต เคร่งระเบียบพอสมควรอ่ะนะ) เมื่อจารย์เหงี่ยมพูดจบ ผมและเด็กคนอื่นๆก็แยกย้ายไปจัดของต่างๆอีกให้เสด และเมื่อจัดของเสดก็ลงมารวมกันหน้าโรงอาหาร เพื่อที่จะจับกลุ่มกัเพื่อนๆในการกินข้าว ซึ่งต้องนั่งโต๊ะละ 8 คนแบบว่าล็อคคนไว้เลย ใครนั่งไหนก็นั่งนั้นตลอดอ่านะ
      "
      เอ้า นักเรียนทุกคนมารวมที่นี่เร็วๆ เข้าแถวตามหอพักนะ"จานย์เหงี่ยมพูดด้วยสายตาดุพอสมควร

      "
      เห้ยๆ แกรีบเหอะเดี๋ยวไม่ทันอ่ะ" ผมพูดกะเพื่อนคนอื่นๆ(ผู้หญิง ที่บอกอ่ะ)
      "
      เออ...ปะ ปะ" นันตอบ
      "
      เอาล่ะ ให้นักเรียนจับกลุ่มกัน 8 คนเพื่อที่จะนั่งโต๊ะอาหารเดียวกันนะ มีข้อแม้ว่าห้ามจับกลุ่มกับเด็กที่มาจากร.ร.เดียวกันนะ เพื่อให้เป็นการสร้างมิตรภาพใหม่ๆ เข้าใจมั้ย เอ้าเริ่มจับกลุ่มได้"จารน์เหงี่ยมบอก

      ผมก็เริ่มเดินหาคนสิ ไอ้เรามันก็ยังไม่รู้จักใครๆเลยนินา เอ่อมองไปมองมาก็ห็นไอ้บอลเนี้ยแหละ ท่าทางมันก็หาเพื่อนอยู่เหมือนกัน ผมก็เลยเดินเข้าไปหามันมันก็เห็นผมและทำท่าขวักมือเรียก ผมก็เลยคิดในใจว่าดีเหมือนกันได้เพื่อนคนนึงละ

      "
      ว่างัยอยู่กลุ่มเดียวกันมั้ย เรายังไม่มีกลุ่มเลย"บอลพูด
      "
      อืมๆ แต่จานย์เหงี่ยมบอกห้ามเอาเพื่อนจากร.ร.เดียวกันนิ"ผมตอบมัน
      "
      เอาน่าชั่งเหอะ"มันตอบ

      และแล้วผมก็หาเพื่อนได้จนครบแบบพอๆเอาตัวรอดไปอ่ะ เฮ้อ...เหนื่อยอย่างแรงอ่ะนะ เมื่อกินข้าวเย็นเสดก็กลับหอทำภารกิจส่วนตัว อาบน้ำ ซึ่งเป็นที่อาบน้ำรวมผมเนี้ยตอนแรกก็อายๆอยู่แต่ก็ช่างเหอะ คนอาบตั้งเยอะนิหว่า ได้มองหุ่นคนอื่นๆด้วย อิอิ เมื่ออาบน้ำเสดผมก็มานั่งจัดเตียงให้เรียบร้อย เตรียมตัวที่จะนอน เพื่อนๆคุยกันใหญ่เลย ผมนะก็เดินไปเตียงไอ้บอลมัน อยู่หน้าๆเลย เตียงผมอ่ะ อยู่หลัง(เตียงเรียงติดกัน 2 ชั้น ยาวเลยอ่ะ)
      "
      บอล แกจัดเตียงเสดยังอ่ะ"ผมถามมัน
      "
      เสดละ ไปแปรงฟันกันเหอะ"มันก็ชวนผมไปแปรงฟันอ่ะนะ

      เมื่อทำอะไรส่วนตัวเสดเรียบร้อยแล้วก็เข้านอน ผ่านวันแรกไปด้วยดี

      -----
      วันต่อมา-----

      "
      เอ้าตื่นได้แล้ว....เร็วๆ"เสียงจารย์เหงี่ยมมากจากเเดนไกลทำให้ผมลืมตาขึ้น
      "
      อาบน้ำแล้วลงไปเข้าแถวข้างล้างได้แล้ว เตรียมตัวไปกินข้าวเช้า"จารย์แกยังย้ำอยู่ได้

      ผมก็รีบจัดการอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็วและก็ลงมาเข้าแถว
      "
      เห้ย บอลจัดตารางสอนยังอ่ะ เราไม่ได้จัดอ่ะ" ผมพูดขึ้น
      "
      วันแรกไม่มีเรียนหรอกน่า เราก็ไม่ได้จัด" บอลตอบผม
      เมื่อไปถึงโรงอาหารเราก็กินข้าว เสดก็ไปอาคารเรียน เข้าแถวเคารพธงชาติตามปกติ

      เมื่อถึงเวลาเรียน คาบแรกเป็นวิชาภาษาอังกฤษ อาจารย์ให้นักเรียนแนะนำตัวเป็นภาษาอังกฤษ ผมก็แนะนำแบบว่าผ่านๆไปที พร้อมกับสนใจเพื่อนคนอื่นๆในห้องด้วย แล้ก็รู้สึกสะดุดตากับเด็กผู้ชายคนนึง ที่แนะนำตัวเองพร้อมกับบอกว่ามาจากจังหวัดอะไร คนนั้นมาจากปราจีนนั่นเอง แล้วผมก็ไม่ได้คิดไร ชั่วโมงแรกของแต่ละวิชาวันนี้ยังไม่มีเรียนแน่นอนเพราะให้แนะนำตัวเองอย่างเดียวอ่ะ

      วิชาต่อมาเป็นภาษาไทย อาจารย์ให้ลงมาเรียนห้องวิดิโอข้างล่างแกก็เปิดโฆษณาให้นักเรียนดูแล้วให้วิจารณ์โฆษณา นักเรียนส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยสนใจอะไรหรอก ผมเนี้ยนั่งข้างหลังอ่ะ(นั่งพื้นกัน) ยืดขาเหยียดเลย (ลืมบอกอีกว่าผมอยู่ห้องเดียวกับแก้ว คือ/3 ส่วน บอล อยู่ /1 นันและแป้งอยู่ห้อง2)

      "
      เบื่อเนอะอาร์ท ว่ามะ จารย์ให้ทำไรก็ไม่รู้" แก้วบ่นให้ผมฟัง
      "
      อืมนั่นดิ เซ็งอ่ะ"ผมตอบตามความรู้สึกจริงๆ
      "
      เฮ้อ...เบื่อๆๆๆ ไปเข้าห้องน้ำดีกว่า" แก้วบอกผม
      "
      อืม ไปเถอะ" ผมตอบ

      แก้วเดินไปเข้าห้องน้ำ ผมเองก็ยังนั่งท่าเดิมก็คือยืดขาเหยียดตรงยาวๆ ก็มันเมื่อยนินาจะให้มานั่งท่าปกติก็ไใม่ไหหรอกนะ แล้วจากนั้นผู้ชายคนนึง ก็ขยับเข้ามาใกล้ๆผม ใช่แล้วคือคนๆนั้นที่ผมมองตั้งแต่ทีแรก ขอแนะนำเค้าให้รู้จักก่อนละกาน เค้าชื่อพอล ขาว เหมือนกันแต่ไม่มาก หุ่นดีอ่ะไม่สูงมากไม่เตี้ย ตาตี่ๆ นิสัยจากการที่ผมสังเกตมานะ อารมดีขี้เล่น มีลักยิ้มด้วย น่ารักโครตๆๆๆๆๆๆๆๆ

      "
      ขอนอนตักหน่อยสิ ง่วงอ่ะ" พอลบอกผมโดยที่ไม่รอคำตอบอะไรเลย นอนที่ตักผมทันที

      "
      เฮ้ย...."ผมก็ทำอะไรไม่ได้ก็ปล่อยเลยตามเลย
      "เดี๋ยวจารย์ก็ว่าหรอก" ผมพูดขึ้น
      "
      ถ้าว่าคงว่าไปนานแล้ว จริงมั้ยดูดิทั้งห้องไม่เห็นตั้งใจเรียนเลยซักคน"พอลตอบมาทำให้ผมเถียงไม่ขึ้น
      "
      อืมจริงดินะ" ผมตอบ

      ในขณะที่พอลนอนตักผมน่ะ เค้าไม่รู้ตัวหรอกว่าผมคิดอะไรเข้าข้างตนเองไปมากมายแค่ไหน(ไม่ใช่เรื่องทะลึ่งนา)แต่ผมทำหน้าเฉยๆไม่ได้ทำพิรุดให้เค้ารู้ เค้าเองก็นอนเฉยๆ จิตใจผมตอนนั้นน่ะ มันคิดไปไกลกว่าเพื่อนแล้วล่ะ เหอๆ แต่ก็ได้แค่คิดอ่านะทำไรไม่ได้หรอก ผมรู้สึกดีใจมากกว่าที่เค้ามานอนตัก แบบว่าแค่นี้ก็มีฟามสุขมากแล้ว ประมาณนั้นน่ะ จนกระทั่งหมดคาบเรียนผมก็บอกให้พอลลุกขึ้นได้แล้ว

      "
      พอลๆ เฮ้ย ลุกได้แล้ว หมดคาบแล้วล่ะ"ผมบอก(ที่จริงอยากให้นอนไปอย่างงั้นอ่ะแหละอิอิ)
      "
      อืม ขอบใจที่ให้ยืมเป็นหมอนนะ" พอลขอบใจผมแล้วก็ยิ้มให้ ด้ยหน้าตาที่สุดๆอ่ะ น่ารักมากๆ
      "
      อืม"ผมตอบได้แค่นั้นอ่ะ ทำไรไม่ได้
      "
      เอ่อ แก้ว สอนข้อนี้หน่อยสิ ทำยากว่ะ จารย์ก็สอนไม่รู้เรื่องเลย"ผมบอกแก้วให้สอนแบบฝึกหัดที่อาจารย์วิชาคณิตศาสตร์สอนแบบงูๆปลาๆ
      "
      อืมก็นี่ไง เอามาแก้สมการก่อนแล้วค่อยเขียนกราฟ"แก้วค่อยๆตอบผม

      ในขณะนั้นผมเองก็ไม่รู้ตัวหรอกว่ามีคนๆนึงที่แอบมองผมอยู่ และแล้ว
      "
      อาร์ท สอนเรามั่งดิ ที่เมื่อกี้แก้วสอนอ่ะ บอกมั่งดิ"พอลเดินมาถามผมพร้อมกับเบียดๆนั่งเก้าอี้ตัวเดียวกะผมแล้วมือก็คล้องคอผมอ่ะ
      "
      อืมก็นี่ไง ตามนี้แหละ"ผมตอบตรงๆเลย
      "
      แล้วก็เอามือออกเถอะน่า มันอึดอัดอ่ะ" ผมบอกเค้าไป(ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องเล่นตัวด้วยนะเราเนี่ย)
      "
      เอ่อ...จริงสินะโทดทีลืมตัว"พอลพูดแล้วก็ยิ้ม
      "
      อืมไม่เป็นไร"ผมตอบตามมารยาท

      เมื่อหมดคาบเรียนก็เป็นเวลาของอาหารกลางวันซึ่งผมก็ต้องไปนั่งโต๊ะเดิมที่จับกลุ่มเอาไว้

      "
      อาร์ท ห้องแกเรียนเป็นไงมั่งอ่ะ คาบแรกให้งานมั่งป๊ะ"บอลถามผมตามประสา
      "
      ก็ดีอ่ะ ให้แนะนำตัวนะแล้วก็คุยกะเด็กเรื่อยๆไม่ค่อยให้งานหรอก"ผมก็ตอบไป
      "
      เอ้ย ดูดิแกงชามนี้มีทรายด้วยอ่ะ ถุ้ย!"บอลตะโกนออกมาด้วยความตกใจ
      "
      จริงด้วยอ่ะ ไม่เอาละ เราไม่กินแกงชามนี้แล้วอ่ะแหวะ"ผมพูดออกมา
      "
      อ้าว แล้วจะไปไหนล่ะอาร์ท"บอลถามผมเมื่อผมทำท่าลุกขึ้น
      "
      ิไปกินน้ำอ่ะ เดี๋ยวมา"แล้วผมก็เดินออกไปข้างหลังเพื่อไปกินน้ำ
      "
      เป็นไงมั่ง กินข้าวอร่อยมั้ยอาร์ท"มันเป็นเสียงที่คุ้นหูพอสมควรที่ทำให้ผมต้องหันไปใช่ พอลนั่นเอง
      "
      ก้ดีอ่ะ แต่ในแกงมีทรายด้วย ไม่น่ากินเอาซะเลย" ผมตอบไปพร้อมกับทำหน้า อี้
      "
      เหรอ ไม่ไหวเลยนะงั้นก็คงกินไม่อิ่มน่ะสิ"พอลถามผม
      "
      คงงั้นอ่ะ แต่ชั่งมันเหอะน่าไม่ค่อยหิวอยู่แล้ว"ผมตอบ
      "
      ไม่ได้!"พอลตะโกนออกมาทำให้ผมตกใจ
      "
      อะ อะไรอ่ะ เป็นไรทำไมไม่ได้ล่ะ"ผมตกใจมาก
      "
      เอ่อ..ขอโทดที ก็อาร์ทกินไม่อิ่มนี่ งั้นเราให้นะ อ๊ะ"พอลยื่นนมให้ 1 กล่องแล้วยิ้มแบบน่ารักโครตๆอีกแล้ว
      "
      อ้าว แล้วพอลไม่กินเหรอ" ผมถาม
      "ไม่เป็นไรอ่ะ เราอิ่มแล้ว"พอลตอบ
      "
      ขอบใจ"ผมจึงรับมาเพราะมันไม่อิ่มจริงๆนินา

      ช่วงบ่ายก็น่าเบื่ออีกแล้วเป็นวิชาวิทยาศาสตร์ ซึ่งเป็นวิชาหลักของร.ร.นี้เลยก็ว่าได้นะ ผมก็เรียนไปตามเรื่อตามราวเหมือนคนอื่นๆ
      "
      อะไรนะต้องเขียนการทดลองเองหมดเลยเหรอ"ผมเผลอตะโกนขึ้นมา
      "
      อะไรยะ ทำไมมีปัญหารึไง"อาจารย์ประจำวิชาตะโกนขึ้น เสียงโครตดุเลย หน้าตาก็ดูใสซื่อดีนะ ใส่แว่น อายุ 30 ต้นๆเองแต่แม่งดุชิบหาย
      "
      เอ่อ...ป่าวคับ"ผมตอบอย่างเอ๋อเลย
      "
      อืม ดี งั้นก็ทำไปสิ"จารย์ตอบ
      "
      คับ"ผมก็ตอบรับพร้อมกับตั้งหน้าตั้งตาทำงานไป
      "
      อาร์ท เป็นไงเกือบโดนอาจารกินซะแล้ว อิอิ"แก้วแซวผม
      "
      ก็เกือบอ่ะนะ แหะๆ "ผมหัวเราะแบบแหยะๆไป
      "
      เอาล่ะทำงานต่อเหอะ เดี๋ยวไม่เสด"แก้วพูดต่อ
      "
      อืม"ผมตอบ

      ผมก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อไปเรื่อยๆ งานทดลองวิทย์เนี้ยนะ มันก็ไม่ยากอย่างที่คิดหรอก เพียงแต่มันน่าเบื่อเท่านั้นเอง เพราะเวลาทดลองต้องทำซ้ำๆหลายๆครั้งเพื่อให้ได้ผลการทดลองออกมาที่แน่นอนอ่ะนะ
      "
      ่ว่างัยอาร์ท ทำได้มั้ย"อยู่ๆพอลก็พูดจากด้านหลัง
      "
      อ้าว พอลเองเหรอ อืมก็พอได้อ่ะ"ผมตอบ
      "
      เหรอ เมื่อกี้ทำอะไรอะ อยู่ๆก็ตะโกนขึ้นมา ดีนะที่เป็นคาบแรกไม่งั้นเราว่าอาร์ทโดนจารย์คนนี้แยกชิ้นส่วนไปแล้วล่ะ"พอลพูดแซมมุขตลกเล็กน้อย
      "
      ไม่มีไรหรอก สงสัยเผลอหลับไปแล้วละเมอมั้ง"ผมก็ตอบแบบๆม่ค่อยสนใจ
      "
      เอ่อ...อาร์ท คือว่า เย็นนี้ว่างรึป่าวอ่ะคับ"พอลพูดกับผมแบบที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน(ต้องมีไรแน่เลยอ่ะ)
      "
      เย็นนี้เหรอ อืม อืม ว่างมั้ง ทำไมเหรอ" ผมก็ตอบโดยที่ไม่รู้ตัวเหมือนกัน
      "
      จริงเหรอ งั้นไปกินขนมกับเรานะ ได้มั้ย" พอลถาม
      "
      หา กินหนมเนี้ยนะ"ผมตอบแบบตกใจ
      "
      มัยล่ะ"พอลสงสัยที่ผมตกใจ
      "
      ป่าวๆ ไปก็ได้"และแล้วก็ตอบไป
      "
      จริงนะ ขอบคุณมากคับ" พอลพูดจบก็ยิ้มน่ารักทำให้เราค้างอยู่ตรงนั้นอ่ะ ในขณะที่พอลทำท่าดีใจวิ่งออกไปนอกห้องแล้ว

      เมื่อเรียนเสดผมก็ลงมาข้างล่าง ลืมสนิทเลยว่านัดกับพอลว่าจะกินขนมด้วยกัน แย่จริงเราเนี่ย แล้วเมื่อผมลงมาข้างล่างอาคาร เสียงท่คุ้นกันอยู่ก็ตะโกนขึ้นว่า

      "
      อาร์ทๆ รอเราด้วย"เสียงพอลนั่นเอง
      พอลวิ่งมาเร็วมากผมก็ไม่ค่อยได้ยิน แล้วทางมันก็ลื่นและแคบด้วย เมื่อผมหันไปและหยุดเดิน ประจบเหมาะกับพอลวิ่งมาอย่างเร็วทำไมให้ผมล้มลง (พอลชนเข้าอย่างจังเลย)
      "
      โอ๊ย!เจ็บ "ผมตะโกนขึ้น
      "
      อาร์เป็นไรรึป่าว เอ่อ...ขอโทดนะ"พอลยื่นมือให้ผมจับเพื่อที่จะลุกขึ้น
      "
      ไม่อ่ะเจ็บนิดเดียวเดี๋ยก็หายแล้วล่ะ" ผมบอก
      "เราขอโทดจริงๆนะ พอดีมัน.."พอลก็พูดขอโทดสารพัดพร้อมทำหน้าเสียๆ
      "
      เอาน่าช่างเหอะ ไม่เป็นไรหรอก"ผมก็ปัดไป
      "
      อืม ขอบคุณมากคับ เอ๊ะ...มีฝุ่นเกาะที่หน้าอาร์ท"พอลพูดพร้อมกับเอามือมาลูบที่หน้าผม
      "
      ขอบใจนะ"ผมก้พูดขอบใจ แต่ความรู้สึกนี่สิ มันแปลกๆนะเริ่มมีอะไรบางอย่างซะแล้ว
      "
      เอาเป็นว่าเราเลี้ยงขนมอาร์ทดีกว่านะ เป็นการขอโทษไง"พอลพูด
      "
      ไม่ต้องหรอก"ผมปฏิเสธ
      "
      น่าให้เราเลี้ยงเถอะ" แล้พอลก็ดึงกระเป๋ากับแฟ้มผมไปถือให้แล้วิ่งมุ่งตรงไปยังสหกรณ์ที่ขายขนมทำให้ผมต้องตามไป
      "
      ตามมานะคับ"พอลตะโกนมา
      "
      เห้ย...เอากระเป๋ามานะ"ผมตะโกนแล้ววิ่งตามไปในที่สุด

       

       

      ผมก็วิ่งไปที่สหกรณ์เพื่อตามหาพอล ที่จริงไม่ได้อยากกินหนมซักเท่าไรหรอก อยากเอากระเป๋าคืนมากกว่า พอไปถึงก็มองหาอ่ะคับ แต่ไม่เห็นเจอเลยผมก็เลยไปนั่งรอที่เก้าอี้ข้างสหกรณ์

      เป็นไง แค่นี้จะอิ่มมั้ยอาร์ทพอลนั่นเอง เค้าซื้อขนมมายังกะจะเอามาขาย
      เห้ย ซื้อทำไมเยอะล่ะ แล้วจะกินหมดเหรอ ผมพูดดุหน่อยๆ
      น่า กินหมดอยู่แล้วล่ะ ยังไงเราก็ไม่อยากให้อาร์ทกินไม่อิ่มนี่พอลพูดเหมือนสำนึกผิดไงงั้น
      ถามอะไรหน่อยสิพอล ทำไมถึงเลี้ยงหนมเราล่ะผมถามด้ยความสงสัย
      ก็….เอ่อ ไม่รู้สิ สงสัยรวยมั้งเค้าตอบกวนอย่างแรงทำให้ผมต้องแกล้งเค้าคืนโดยการเอาขนมปาใส่หน้า(เป็นปาปิก้า)
      “555
      อยากรู้จริงเหรอเค้าถาม
      อืม ก็ใช่อะดิ อยากรู้ผมเซ้าซี้
      ยังไม่บอก เดี๋ยวอาร์ทก็รู้เองแหละและแล้เค้าก็ไม่บอกผม

      จากนั้นผมก็ได้กลับหอพัก เพราะเหนื่อยกับการเรียนของววันนี้ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยได้เรียนอะไรก็เหอะ มัรรู้สึกเพลียๆบอกไม่ถูก แล้ผมก็นอนหลับลงบนเตียงประจำของผม รู้สึกว่าจะหลับไปนานมากๆเลย เพราะบอลมันมาเรียกก็ตอน 5 โมงกว่าๆ แล้วผมหลับไปตั้งแต่ 3 โมงครึ่ง

      เฮ้ย อาร์ท ตื่นได้แล้วล่ะไปข้างล่างกันบอลปลุกผม
      อืม ม ม แป๊ปนึงผมยังคงหลับอยู่
      โอ๊ย ตื่นได้แล้วน่า นอนทำไมนักหนาเดี๋ยวคืนนี้ก็ได้นอนอยู่ดีนั่นแหละบอลพูดเสียงดัง
      ลงไปคนเดียวเหอะ อยากนอนอ่ะผมยังไม่ฟัง และนอนต่อในที่สุด
      ตามใจบอลพูดจบแล้วก็เดินลงจากหอพักไป
      ผมก็นอนหลับต่อ อีกไม่นานประมาณ 10 นาทีก็รู้สึกเหมือนมีคนเรียกอีกรอบนึง ทำให้ผมลืมตาขึ้นมาดู
      ตื่นได้แล้วคับอาร์ท นี่ได้เวลากินข้าวเย็นแล้วล่ะเสียงพอลนั่นเอง
      อืมๆ แป๊ปนึงผมยังจะนอนต่อ
      ไม่ได้ๆ ตื่นเดี๋ยวนี้นะ เดี๋ยวโดนอาจารย์ว่าหรอกพอลไม่พูดอย่างเดียว ยังเอามือมาดันๆให้ผมตื่นอีก น่ารำคาญชะมัด
      เอ้า ตื่นก็ตื่นผมพูดด้วยเสียงที่สะลึมสะลือ(เขียนไม่ถูกเลย)
      ในที่สุดก็ตื่นซะทีนะ เอาล่ะ เราว่าอาร์ทรีบไปล้างหน้าก่อนเถอะ จะได้ไม่ง่วงอีกพอลสั่งผมหยั่งกะเป็นแม่แน่ะ คนอะไรไม่รู้วุ่นชะมัดยากเลย
      เออๆน่า เฮ้อนายอ่ะนะเจ้ากี้เจ้าการจังเลยนะ เรารู้ตัวเองดีน่านายไม่ต้องยุ่งมากหรอกผมเผลอพูดออกไปโดยไม่ทันคิดให้ดี ลืมนึกถึงความรู้สึกของคนที่ฟังอยู่
      งั้นเหรอ เราขอโทษด้วยคับ ทีหลังเราจะไม่ยุ่งเลยนะ โอเคมั้ย อาร์ทจะได้สบายใจพอลพูดด้วยความเสียใจ ทำไงได้ล่ะ ผมเพิ่งตื่นนอนนินา อารมณ์มันก็แบบนี้แหละ
      อืมก็ดีเหมือนกัน เราว่านายลงไปกินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวเราไปทีหลังเองได้ แล้วขอบใจที่ปลุกผมยังไม่รู้สึกผิด
      ได้คับ งั้นเราไปล่ะ ขอโทดอีกครั้งนะพอลพูดเสดก็ออกจากหอลงไปที่โรงอาหารอย่างรวดเร็ว

      หลังจากนั้นผมก็จัดเจงล้างหน้าให้เรียบร้อยแล้วก็ปิดไฟปิดพัดลมเพื่อเตรียมตัวลงไปที่โรงอาหารรับประทานอาหารเย็นของวันนี้ รู้สึกว่าจะมีน้ำพริกอ่อง โอโห ของโปรดนะเนี่ย ไม่รู้ที่นี่จะทำอร่อยสู้ยายผมได้มั้ยน้า แล้วผมก็ลงไปหน้าโรงอาหารพอมาถึงก็โล่งอกไปนึกว่าเค้าเข้าโรงอาหารกันหมดแล้ว แต่ความจริงยังเลย ผมมาเจอบอลกับนันนั่งซุบซิบอะไรกันไม่รู้เพราะมองจากไกลๆ ท่าทางเคร่งเครียเลยก็เลยวิ่งเข้าไปหา

      เป็นไง ตื่นได้แล้วรึ เจ้าชายนิทรานันแซว
      ก็มีคนไปปลุกน่ะ ไม่งั้นเราคงไม่ตื่นง่ายๆหรอก พูดไปก็น่าโมโหนะนอนอยุ่ดีๆมาปลุกทำไมก็ไม่รู้ผมพูด
      เอ๊แกนี่ ยังไงกันนะ คนเค้ามาปลุกก็ดีแล้ว ยังจะไปว่าอีก ดีกว่าปล่อยไม่รู้อะไรอยู่ในหอไม่ใช่เหรอนันพูดเชิงว่าผม
      นั่นสิ ไอ้อาร์ท แล้วว่าใครเป็นคนปลุก หรือว่าไม่ได้สนใจบอลถามผม
      รู้สึกจะเป็นพอลผมตอบธรรมดา
      พอลที่น่ารักๆ หล่อๆอ่ะเหรอ ใช่มั้ยอาร์ทนันจ้องเอาคำตอบให้ได้
      อืม ทำไมผมก็ตอบแบบธรรมดา
      เอ้า ทำอะไรกันอยู่จ๊ะแก้วกับแป้งพูดพร้อมกันในขณะที่เพิ่งเดินออกมาจากที่กินน้ำ
      ก็ไม่มีไรหรอกย่ะ คุยไปเรื่อยเปื่อยนันตอบ
      เอ่อ นิแกชั้นเห็นหนุ่มหล่อ&น่ารัก นามว่าพอล ที่ตรงที่ดื่มน้ำด้วยแหละ อิอิ น่ารักซะไม่มีแป้งบอก
      ไม่เห็นจะน่ารักเลยผมพูดเบาๆ
      อะไรนะทุกคนหันมาที่ผมคนเดียวเลย
      เอ่อ ป่าวๆ ไม่มีไรผมบ่ายเบี่ยง
      แต่ที่ชั้นเห็นนะ พอลกำลังนั่งเครียดๆอยู่น่ะ ซึมๆด้วยแหละ ไม่รู้เป็นอะไรมา เราเข้าไปถามว่าเป็นอะไร เค้าก็ไม่ตอบด้วยยสิแก้วพูด
      สงสัยพอลเค้ากลัวมั้ย ยัยแก้วนันพูดแซว
      ใช่ๆ แน่ๆเลยบอลช่วยเสริม
      ต๊าย ไม่ใช่หรอกย่ะ อย่างพอลน่ะเหรอจะกลัวสาวน้อยน่ารักหุ่นขาว สวย หมวย sex เอ็ก อึ๋ม อย่างชั้นได้ลงคอ ไม่มีทางซะหรอกแก้วโปรโมทตัวเองเต็มที่
      “ 555
      ยัยแก้วเอ๊ยบอลขำ
      ทำไมยะบอล เดี๋ยวเหอะ มาขำชั้นแก้วว่า แต่จริงๆนะ หน้าพอลดูเศร้าและก็เครียดมากเลย เหมือนกับผิดใจกับใครมาก็ไม่รู้ ดูไม่มีความสุขเอาซะเลย ผิดกับปกตินะ อยุ่ในห้อง พอลจะขี้เล่นอารมณ์ดีมากกว่า จริงมั้ยอาร์ทแก้วพูดแล้วถามผม
      “…”
      ผมเงียบ
      จริงมั้ยอาร์ทแก้วตะโกน
      เอ่อก็คงจริงผมตอบแบบเบื่อโลก
      เป็นไรอ่ะ เมื่อกี้เหม่อเหรอบอลถาม
      ป่าวๆไม่มีไร เออ ไปกินข้าวกันเหอะ มีน้ำพริกอ่องนินา น่ากินมากๆผมพูดเปลี่ยนเรื่อง พร้อมกับเดินเข้าไปในโรงอาหารและขวักมือเรียกเพื่อนๆ โดยที่ไม่คิดอะไรมากซักเท่าไรนัก

      แล้วผมก็กินข้าวไปตามปกติ มื้อนี้เป็นน้ำพริกอ่อง แล้ก็ต้มจืด อร่อยมากเลย ผมกินไปเยอะทีเดียว จากนั้นกินเสดก็กลับหอ ไปอาบน้ำ ตามปกติไม่มีอะไรแล้วเวลาที่เหลือก็เป็นเวลาที่ทำอะไรก็ได้ซึ่งเป็นเวลาที่ทุกคนต่างก็รอคอยมานาน ผมอาบน้ำเสดเป็นพวกแรกๆ แล้วก็ลงมาข้างล่างหอพัก มันจะมีโต๊ะและเก้าอี้สำหรับ ให้นักเรียนนั่งอ่านหนังสือ ผมก็เอาการบ้านขึ้นมาอ่านดูเรื่อยๆ การบ้านก็คือ ตารางผลการทดลองวิทยาศาสตร์ของวันนี้ที่เพิ่งทำไปนั่นเอง มันยากพอสมควร แต่ผมก็พอๆทำได้ตามความเข้าใจของตนเอง เขียนไปได้ซักพัก คนก็เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ ดูไม่ค่อยเป็นส่วนตัวแล้ว ผมก็ไม่ค่อยสนใจ ยังนั่งทำต่อไป จนสังเกตเห็นในที่สุดว่าโต๊ะข้างๆคือพอลนั่นเอง ผมก็นั่งทำงานต่อๆไปเรื่อย จนกระทั่งมาถึงการสรุปผลการทดลอง ทำไมมันยากอย่างนี้ก็ไม่รู้ จึงตัดสินใจลุกขึ้นไปถามพอล โดยลืมไปเลยว่าก่อนหน้านั้นเพิ่งบอกเค้าว่าอย่ามายุ่ง

      พอล โทดนะ ไอ้การทดลองนี้อ่ะ สรุปยังไงเหรอ เราทำไม่เป็น สอนหน่อยดิผมก็ถามไปธรรมดา
      “…”
      เงียบ
      ก็ตารางเป็นยังไงก็สรุปตามนั้นอ่ะ ที่จริงอาร์ทก็เก่งไม่ใช่เหรอ ไม่เห็นต้องถามคนอย่างผมเลยพอลตอบซะยาวเหยียด(ไม่ค่อยจะตรงคำถามซะเท่าไร) จากนั้นก็เดินออกจากตรงนั้นไป
      เดี๋ยวสิ เราทำไม่เป็นจริงๆสอนหน่อยผมเดินตามพอลไป(ให้ตาย คนอะไรก็ไม่รู้ โครตหล่อเลย ใจจะละลาย)
      “…”
      เงียบ
      พอล เป็นไรไปเนี่ย ทำไมไม่ตอบเราล่ะผมถามพอลในขณะที่เดินมาถึงข้างๆหอพักแล้วซึ่งค่อนข้างจะเงียบเพราะไม่มีคนมาเท่าไร
      ผมเนี่ย คงไม่มีความหมายพอที่จะสมควรมายุ่งกับอาร์ทหรอกคับ ขอโทดด้วยนะเสียงพอลเศร้ามากๆ ผมเพิ่งนึกออกเรื่องเมื่อเย็นที่พอลมาปลุกผมแล้วผมว่าเค้าไป
      เราขอโทด พอล นายคงโกดเราที่ไปว่านายเมื่อเย็นสินะ เราขอโทดผมขอโทดเค้า
      อาร์ทไม่ผิดหรอก เราต่างหากที่ไม่สมควรไปยุ่งกับอาร์ทตั้งแต่แรกพอลพูด
      ทำไมพูดอย่างงั้นล่ะ เราเรียนห้องเดียวกันนะ แล้วจะไม่ให้ยุ่งเลยได้ไง เรื่องที่เราว่านายเมื่อเย็นว่าอย่ามายุ่ง เป็นเพราะเราเพิ่งตื่นนอน อารมณ์เสียไปงั้นแหละ ผมแก้ตัวใหญ่เลย
      คงไม่หรอก เรารู้ตัวดีพอลยังคงงอนอยู่
      นะพอล เราขอโทด ให้เราทำไรก็ได้ เพื่อให้นายหายโกด เราจะทำผมพูดยื่นข้อเสนอไปให้
      จริงนะพอลเริ่มยิ้มออกมาหน่อยๆ (เท่ห์โครต)
      อืม จริงสิผมตอบ
      งั้น เราจะขอ…” พอลพูดเชิงสร้างความสงสัยให้กับคนที่คุยด้วย
      อะไรล่ะผมถาม
      ขอยุ่งกับอาร์ทต่อไปนะ ได้รึป่าวพอลยิ้มเต็มๆเลย (ผมแทบจะละลายในรอยยิ้มของพอลอยู่แล้ว)
      ได้อยู่แล้วแค่นี้เอง แล้วเลิกงอนเรานะ สัญญาผมก็ยิ้มตอบ
      คับผม พอลยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวผมเพื่อเป็นการตกลงในสัญญานั้น เหมือนเด็กๆเลย
      เอาล่ะ งั้นมาสอนการบ้านเราต่อได้แล้วสิผมถามพอล
      คร้าบบบ รับทราบพอลตอบอย่างน่ารัก
      เอาล่ะ ไปนั่งที่เดิมเหอะ ตรงนี้ยุงกัดผมบอก
      เหรอ ก็ได้ๆ ว่าแต่ยุงกัดตรงไหนล่ะ ขึ้นเป็นเม็ดรึป่าว เดี๋ยวทายาให้เอามั้ยพอลพูดแบบกวนๆ
      พอๆ ไม่ต้องยุ่งน่า ยุงกัดแค่นี้ ไม่ตายหรอกผมพูดพรางเดินมาจากที่ตรงนั้นเพื่อเดินกลับไปนั่งที่ทำกาน้านเหมือนเดิม
      อ้าวอาร์ท ไหนสัญญาแล้วไง ว่าจะให้เรายุ่งได้ เพิ่งพูดไปเมื่อกี้เองนะอย่าลืมสิคับพอลพูดย้ำ
      ก็ใช่นะ แต่ไม่ต้องถึงขนาดนี้หรอกน่า มันเวอร์ไปมั้งผมพูดแล้วหัวเราะเล็กน้อย
      ไม่เวอร์ไปหรอก เรายินดีทำให้นะ พอลยืนยัน
      เอาเหอะ ไปสอนการบ้านเราดีกว่านะผมเปลี่ยนเรื่อง
      ไปสิพอลตกลง

      ในที่สุดก็ผ่านไปอีกวันนึง ซึ่งเมื่อเป็นขณะนั้นที่ผมอยู่ร.ร.ผมรู้สึกได้ว่า 1 วันเป็น 1 ปีเลยทีเดียว เพราะมันเบื่อมากๆ ไม่ค่อยมีอะไรทำเลย เซ็ง สงสัยเป็นเพราะผมยังเป็นเด็กใหม่อยู่ล่ะมั้ง วันต่อมาผมตื่นนอนด้วยความง่วง ยังไม่พร้อมที่จะตื่นเลย แต่ก็ตื่นแล้ว ไม่ค่อยมีอารมณ์ทำอะไรซักเท่าไร วันนี้เป็นวันที่อาจารย์ปลุกเช้ากว่าทุกวันเลย ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับทำภารกิจส่วนตัวเสร็จในเวลาที่ไม่นานนัก จากนั้นก็ลงมากินข้าวแล้วก็ไปที่อาคารเรียนเพื่อรอเวลาเข้าแถวเคารพธงชาติ จากนั้นก็เข้าห้องพบอาจารย์ที่ปรึกษา และนั่นเองทำให้ผมได้อายในห้องเป็นที่สุด

      แก้ว ทำการบ้านเสดยัง ที่อาจารย์สั่งให้สรุปผลการทดลองของเมื่อวานอ่ะผมถามแก้ว
      อ๋อ เสดแล้วล่ะ แล้วอาร์ทล่ะ ทำได้ป่าว เห็นบ่นว่ายากนักนินาแก้วถามผมตอบ
      อืม เสดแล้วมีพอลช่วยสอนก็เลยเข้าใจน่ะผมตอบไปธรรมดา
      ก้ดีนะ จะได้เข้าใจมากขึ้นแก้วบอก
      ใช่ แล้วคับผม อย่างงี้ต้องให้รางวัลคนสอนหน่อยละน้าพอลพูดมาจากข้างหลังด้วยสีหน้าที่แสดงให้เห็นว่าอารมณ์ดี
      โห ให้สอนแค่นี้ทำมาทวงน้าผมพูด
      ก็มันต้องมีบ้างน่า นะนะพอลทวง
      จะเอาอารายล่าาาผมก้พูดแบบเซ็งๆ
      เอ….อะไรดีน้า พอลทำท่านึก (เท่ห์อย่างแรงเลยอ่ะ)
      นึกนานนักไม่ต้องเอาละกันผมบอก
      อะไรกันคับ ไม่ได้ๆ ต้องให้เวลานึกหน่อยสิพอลพูดกวนๆ
      นึกได้มาบอกละกัน ห้ามขออะไรที่มันยากนะผมบอกแล้วเดินออกไปนอกห้อง

       

      จากวันนั้นผมก็ไม่ค่อยได้คิดอะไรมากนัก ไม่ได้คิดว่าพอลจะขออะไรมากมาย คิดว่าคงพูดเล่นไปอย่างนั้นเอง ชีวิตประจำวันของผมนั้นมันก็เป็นไปตามปกติเหมือนคนอื่นทั่วไป ไม่ได้แสดงออกมากมายให้ใครเห็นว่าเป็นเกย์ หรือมีรสนิยมที่ชอบผู้ชายด้วยกัน ผมก็ตั้งหน้าตั้งตาเรียนมาเรื่อย

      จนกระทั่งถึงการสอบปลายภาค ผมรู้สึกว่าผมพร้อมแล้วกับการสอบัดผลครั้งนี้ ตั้งใจไว่าจะทำให้สมกับความเหน็ดเหนื่อยที่เรียนมาและที่อ่านหนังสือทบทนตอนกลางคืนที่หอพัก และบอกกับตัวเอง่าจะไม่ยอมแพ้ใครด้วย การสอบครั้งนี้อาจารย์เข้มงวดมาก ขยับตัวนิดเดียวไม่ได้เลย แล้วที่นั่งสอบก็อยู่ห่างกันด้วย ยากมากที่จะลอกข้อสอบกันได้

      ผมเองก็ตั้งหน้าตั้งตาทำไปตามความเข้าใจของตัวเอง มั่วบ้างนิดหน่อย บางวิชาก็ทำได้เพราะง่ายสำหรับผมเช่นวิชาภาษาอังกฤษ แต่วิชาที่ยากนี่สิ คณิตศาสตร์เลย แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้นะ ก็ทำได้อ่ะคับ แต่มันยาก เมื่อสอบเสร็จ จะเป็นการรวมกลุ่มของนักเรียนที่มานั่งบ่นกันว่าข้อสอบยากอย่างโน้นอย่างนี้ ผมก็อีกคนนึงที่มาร่วมในการบ่นกับเพื่อนๆด้วย

      ข้อสอบยากว่ะ ชั้นทำได้นิดเดียวเองแป้งบ่นใหญ่เลย
      ของชั้นนะ อาจารย์โหดกว่าเยอะเลย แกไม่อยู่ห้องชั้นน่ะไม่รู้ไม่อะไรหรอกน่า อาจารย์จะกินนักเรียนอยู่แล้ว จริงมั้ยอาร์ทแก้วในผมออกความคิดเห็นด้วย
      อืม ก็จริงนะ มันยากแล้วอาจารย์ก็คุมเข้มจริงๆแหละผมตอบตามความจริง
      ใช่ๆ ห้องเราก็คุมโหดนะ เกือบซวยแล้ว เพราะเราหันไปมองเพื่อนข้างๆบอลร่วมด้วย
      ใช่ๆ ชั้นนะ ไม่เข้าใจเล้ย ออกข้อสอบยังไงก็ไม่รู้นะเนี่ย ให้เด็กมึนอยู่เรื่อยเลย เฮ้อ…” นันพูดพรางถอนหายใจยกใหญ่
      เกินไปม้างยัยนัน หล่อนก็ทำได้นินา ชั้นยังไม่เห็นหล่อนบอกว่าทำไม่ได้เลยนะแก้วบอก
      นั่นสินะ ชั้นว่าถึงจะยากแค่ไหน แกก็ทำได้สบายแป้งสมทบ
      ก็เก่งๆกันทุกคนนั่นแหละ มีเราอ่ะโง่คนเดียวบอลพูดด้วยอารมณ์ขัน
      ไม่หรอกน่าเพื่อนๆทุกคนพูดพร้อมกัน

      เอ่อขอโทดนะคับ คุยอะไรกันเหรอเสียงนี้อีกแล้ว พอลนั่นเอง มาพร้อมเสียงและหน้าตาที่สุดจะเท่ห์
      อ๋อ เรากำลังคุยเรื่องข้อสอบอยู่ค่ะ มันยากเหลือเกินแป้งเริ่มพูดคนแรกพร้อมกับมองหน้าพอลไม่กระพริบ
      ใช่ค่ะ พอลคงทำได้หมดเลยล่ะสิท่า น่าจะเก่งนะคะเนี่ย อิอินันเริ่มเอาด้วย
      ต๊าย พวกนี้มันตอแหลนะพอล ที่จริงมันทำได้แล้วทำเป็นพูดว่าทำไม่ได้ ว่าแต่พอลเหนื่อยมั้ยจ๊ะแก้วพูดพรางกระเถิบเข้าไปใกล้พอล
      อ่อ คับๆก็พอทำได้นะ มันก็มีบากง่ายผสมกันไปพอลพูดออกแนววิชาการเล็กน้อยแต่สายตากะล่อนเชียวล่ะ
      นายเก่งนี่พอล แต่รู้สึกว่าแก้วจะใกล้พอลเหลือเกินนะ 555” บอลพูดแล้วอดที่จะหัวเราะไม่ได้
      ทำไมยะ คนมันหล่อนินา จริงม้าแก้วเถียงแล้วก็เริ่มขยับตัวออกห่างจากพอลเพื่อจะให้ดูไม่น่าเกลียดเกินไป
      แล้วอาร์ทล่ะ เป็นไงมั่ง ทำข้อสอบได้มั้ยล่ะพอลถามผมพร้อมกับเดินมาหา
      ก็ได้บ้าง เฮ้ย เดี๋ยวเราขอตัวไป กินน้ำก่อนนะผมพูดโดยที่ไม่มองหน้าพอลแล้วก็เดินไปกินน้ำ(ที่จริงกินน้ำมันเป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น)
      เดี๋ยวสิอาร์ทพอลพูด แต่ก็ไม่ทันซะแล้วผมเดินออกมาอย่างเร็ว อาร์ทก็มองผมด้วยสายตาสงสัย

      มันรู้สึกแปลกๆยังไงบอกไม่ถูกเวลาผมเห็นพอลอยู่ใกล้คนอื่น เหมือนกับเราหวงเหรอ(ไม่รู้สิ) แต่ที่ทำได้มากสุดก็แค่มองเฉยๆน่ะแหละ แล้วทำไมผมต้องเดินหนีเค้าด้วยนะ เป็นอะไรไปนะเรา ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันเนี่ย ผมเดินมาที่ดื่มน้ำตรงบริเวณใต้อาคารเรียน ก็ไม่ได้กระหายมากเลย แต่ก็ดื่มๆไป บอกเพื่อนว่ามาดื่มน้ำแล้วนี่นา ผมดื่มน้ำเสร็จมองไปที่ห้องก็เห็นเพื่อนๆกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน(เพื่อนั่งคุยกันหน้าห้องน่ะคับ) ตอนนี้ผมรู้สึกยังไม่อยากกลับห้องเลย ก็นั่งคิดไรไปเรื่อยๆสักพัก

      เป็นไรอะไรรึป่าวอาร์ท เมื่อกี้ที่เราเรียกทำไมไม่หันล่ะอาร์ทเดินมาหาผมแล้วนั่งลงพูดด้วย
      ป่าวนี่ผมตอบสั้นๆ
      ป่าวอะไรกัน เมื่อกี้เห็นทำหน้าไม่ค่อยดีเลย มีอะไรก็บอกเราได้นะ สัญญาแล้วไม่ใช่เหรอ ที่จะให้เรายุ่งเรื่องของอาร์ทน่ะพอลยังเซ้าซี้ผมไม่เลิก
      บอกว่าป่าวไง ไม่มีอะไรผมหันหน้าไปทางอื่นไม่กล้ามองหน้าพอล ทำไมนะ
      ทำไมไม่หันหน้ามาคุยกับเราล่ะ หันหลังให้เราแล้วจะคุยรู้เรื่องเหรอพอลบอก
      มีอะไรก็พูดมาเหอะน่าผมรีบพูด
      อาร์ทก็หันมาคุยกับเราดีๆสิพอลยังจะให้ผมหันไปให้ได้
      นี่นายถ้าไม่พูดมาเนี่ย เราจะไปแล้วนะผมลุกขึ้นแล้วกำลังจะเดินกลับห้องเรียน
      เดี๋ยวก่อนคับพอลพูดพร้อมกับลุกขึ้นแล้วจับมือผมเอาไว้
      เจ็บนะ ปล่อยผมพูด
      เอ่อ เราขอโทด นายเจ็บมั้ยอาร์ทพอลปล่อยมือผมแล้วขอโทด
      ช่างเหอะ มีไรก็รีบพูดมาสิผมย้ำ
      ก็ได้ อาร์ท นายเป็นอะไรรึป่าวที่ตอนคุยกับเพื่อนๆหลังสอบเสดน่ะ เห็นหน้าตาเศร้าๆไปนะพอลถามผม
      ก็ไม่ได้มีอะไรนี่ แล้วนายล่ะมาที่นี่ทำไม ไม่คุยกับเพื่อนๆเหรอ เดี๋ยวเค้าก็แก้วถามถึงนายเอาหรอก เห็นคุยกันถูกคอดีนิผมตอบด้วยสีหน้าที่เฉยๆ แล้วก็ไม่กล้ามองหน้าพอลอีกตามเคย
      แต่เราอยากคุยกับอาร์ทมากกว่านี่พอลพูด
      ทำไมล่ะผมถาม
      เดี๋ยวซักวันนึงเราจะบอกละกันพอลยิ้มหน้าตาน่ารักมากๆ
      อืมผมแอบยิ้มในใจนะเนี่ย
      เอ๋แต่ที่พูดเมื่อกี้น่ะ มันหมายความว่าไงกันน้า ผมจะคุยกับแก้วแล้วทำไมล่ะพอลจับผิดความรู้สึกผมได้แล้ว
      ก็ไม่ทำไมหรอกผมตอบ
      อาร์ทหึงเราใช่ม้าพอลพูดทำเสียงที่เมื่อผมได้ยินแล้วรู้สึกอายมากขึ้น
      บ้าป่าว ใครจะหึงนาย หึงไปทำไมผมตอบด้วยความเขินมากๆ
      แน่ใจน้าพอลซักอยู่นั่นแหละ
      ใช่อ่ะดิ จะหึงไปทำไมไม่ทราบ นายจะทำอะไรก็เรื่องของนายสิ เราไม่ใช่….เอ่อผมเผลอพูดออกมาแต่ยังดีนะเนี่ยที่พูดไม่จบ
      ไม่ใช่อะไรคร้าบพอลทำหน้าเจ้าเล่ห์จ้องจะเอาคำตอบผมให้ได้เลย
      ป่าววผมตอบ
      ไม่หรอกม้าง ไม่ใช่อะไรเหรอ ไหนบอกมาซิพอลยังจะให้ผมตอบให้ได้
      เอ๊ะ บอกว่าไม่มีไรก็ไม่มีไรไงผมพูดแล้วเดินกลับห้องไปโดยเร็ว
      เย็นนี้ เจอกันที่หลังโรงยิม 6โมงเย็นนะ เรามีเรื่องจะคุยด้วยน่ะพอลตะโกนมา

      ผมก็ไม่ได้ตอบอะไร ใครจะกล้าตอบล่ะ เขินจะบ้าตายอยู่แล้ว ก็เค้ารู้แล้วนี่ว่าผมหึงน่ะ จะให้ทนอยู่ตรงนั้นเหรอ ทำไม่ได้นะ มันลำบากใจ แต่ผมกลับตั้งหน้าตั้งตารอให้ถึง 6 โมงเย็นเร็วๆมากกว่า
      มาแล้วเหรอ ตรงเวลาดีนะพอลมารออยู่ก่อนแล้ว
      มีอะไรงั้นเหรอผมถาม
      นั่งก่อนสิพอลบอกให้ผมนั่งลง
      มีไรล่ะผมนั่งลงแล้วถาม
      ใจเย็นๆสิ ใจร้อนไปได้น่า นั่นไงมองดองอาทิตย์สิ เห็นมั้ยว่าแสงมันสวยมาก สามารถมองเห็นด้วยตาป่าวได้สบายเลยล่ะพอลพูดกับผมพร้อมชี้ไปที่ดวงอาทิตย์
      ก็เคยนะ บ่อยจะตายแปลกตรงไหนเนี่ยผมมองแล้วทำหน้าสงสัย ก็มันเห็นทุกวันนี่นาก็เหมือนเดิมเลยล่ะ
      ก็ต้องมองด้วยจิตใจที่ว่างป่าวสิห้ามคิดมากให้ตายสิพอลโรแมนติกมากๆเลย
      งั้นเหรอ ไม่ยักรู้ผมก็ตั้งใจมองดวงอาทิตย์ปล่อยให้ใจว่างป่าว
      อืมก็สวยจริงๆนะ เอ้ย!ผมมองแล้วก็ต้องตกใจเมื่อผมเห็นรูปดวงอาทิตย์เป็นรูปพอล
      เป็นอะไรไปรึป่าวพอลถาม
      เอ่อ..ไม่มีไรผมปฏิเสธไป ด้วยความเขินอาย
      แล้วร้องเอ้ยทำไมล่ะพอลถาม
      สงสัยคิดไรเพลินไปหน่อยมั้งผมตอบ
      งั้นเหรอ แล้วเรื่องเมื่อตอนบ่ายหลังสอบเสดน่ะ หึงเราใช่มั้ยล่ะ บอกมาเถอะน่าพอลถามจ้องจะเอาคำตอบอีกแล้ว
      บ้าน่า หึงอะไรกันผมหันไปทางอื่นไม่กล้าสบตากับพอล
      เหรอ แน่ใจนะพอลย้ำ
      ทำไมล่ะ ก็ใช่น่ะสิผมเริ่มสงสัย
      บอกตรงๆก็ได้ คือเราอยากให้อาร์ทหึงนะพอลยิ้มแล้วมือของพอลก็สัมผัสมาที่มือผม
      “…”
      ผมเงียบเพราะอึ้งในคำพูดของพอล
      จริงๆนะพอลทำหน้าจริงจัง
      เหรอผมพูดได้แค่นั้นจริงๆในตินนั้นมันคิดอะไรไม่ออกแล้วนินา
      อาร์ทคับพอลเรียกสติผมกลับมา
      อะ เอ่อ อะไรเหรอผมถามด้วยเสียงอันสั่นๆเนี่ยแหละ
      ในความคิดของอาร์ทน่ะ คิดว่าความรักคืออะไรเหรอพอลถาม
      ความรักอ่ะนะผมย้ำ
      ใช่ เอาตามความคิดของอาร์ทเองเลยนะพอลบอก
      “…
      คือ พอล มืออ่ะผมมองมือของพอลที่กำลังจับมือผมอยู่
      อ้อ โทดทีพอลเอามือออกจากมือผม
      ความรักเหรอเราคิดว่าความรักก็คือน้ำหล่อเลี้ยงให้ต้นไม้แห่งความรักของคนสองคนนั้นมีความสดชื่นอยู่ตลอดเวลา ต้องให้พอดีๆนะถ้าน้อยไปต้นไม้นี้ก็จะขาดน้ำและตาย แต่ถ้าให้มากไปมันก็จะรากเน่าและเหี่ยวเฉาตายในที่สุดเช่นกันผมตอบตามความคิดผมเองเลย
      ตอบเข้าท่านะ เคยรักใครแล้วล่ะสิถึงเข้าใจแบบนี้พอลถามผม
      ไม่รู้สิ ก็ตอบตามความเข้าใจของตัวเองน่ะ แล้วนายล่ะ เคยรักใครรึยังผมถามพอลกลับ
      แน่นอน กำลังมีคนๆนึงที่เราแอบรักอยู่นะ ไม่รู้ว่าเค้าจะคิดกับเรายังไงพอลตอบผม
      เหรอ ดีจังเนอะ เราว่าคนนั้นต้องเป็นคนที่โชคดีมากๆเลย ขอให้เค้ารับรักนายละกัน พยายามเข้านะผมอวยพรพอลแต่ใจนี่สิปวดไม่ใช่น้อยนะ
      แล้วอาร์ทหละขาดน้ำหล่อเลี้ยงต้นรักอยู่หรือป่าวพอลถามผมกลับ
      เราคิดว่าเราขาดน้ำที่มีคุณค่ามากกว่า ซึ่งปกติจะมีแต่น้ำเสียมาหล่อเลี้ยงผมตอบตามความจริง
      มันหาไม่ยากหรอก แต่อยู่ที่ว่าเราพร้อมที่จะหาหรือยังน่ะพอลบอกผม
      หามาตั้งนานแล้วล่ะ ไม่เห็นมีเล้ยผมตอบพอล
      แล้วน้ำเสียของอาร์ทเนี่ยเป็นไงเหรอ มันทำให้ต้นไม้เราตาย หรือแค่เหี่ยวเฉาหละพอลถามผมด้วยความสงสัย
      เหี่ยวเฉาเท่านั้นน่ะ เพราะเราคงไม่ยอมให้น้ำเสียมาทำอะไรเราได้มากมายหรอกผมพูดด้วยน้ำเสียงเป็นจริงเป็นจัง
      ถ้ามันยังไม่ตาย เราก็หาใหม่ที่ใสสะอาดก็ได้ไม่ใช่เหรอพอลมองหน้าผมทำให้ผมต้องหลบและหันไปทางอื่น
      แต่น้ำที่ใสสะอาดน่ะ มันหายากจังนะพอลผมก็ตอบพอลไปโดยไม่มองหน้า

      ผมไม่กล้ามองหน้าพอลจริงๆ ตอนนั้นใจมันเต้นไปหมดทำอะไรไม่ถูก ตอบไปก็ได้แค่ตอบเฉยๆ เบาๆ โดยที่หันไปทางอื่นแล้วตอบ แต่ผมเองยังรักษาฟอร์มได้ดีเลยทีเดียว ยังไม่ได้เปิดเผยให้รู้ได้ว่าผมคิดอะไร
      อาร์ทคับพอลเรียกให้ผมหันไป
      อะไรเหรอผมหันไปเพื่อที่จะฟังในสิ่งที่พอลกำลังจะพูด
      คือว่า…” พอลไม่กล้าจะพูด
      คืออะไรผมถาม
      เอ่อ มันจะเร็วไปรึป่าว ที่เราจะขอคบกะอิดน่ะพอลพูดจบก็มองตาผมเพื่อรอฟังคำตอบ
      “….”
      ผมเงียบเพราะพูดอะไรไม่ออก
      จะทำให้สุดฝีมือก็แล้วพอลพูดทำให้ผมงง
      ทำอะไรล่ะผมถาม
      ก็จะดูแลต้นไม้นี้ให้ดีที่สุดไงล่ะพูดจบก็แจกยิ้มให้ผมเข้าอย่างจัง
      “…” ผมพูดอะไรไม่ออก ได้แต่นั่งก้มหน้าเฉยๆ
      เป็นอะไรรึป่าวอาร์ทพอลถามผม
      ป่าวๆ ไม่มีไรทันทีที่ผมเงยหน้าขึ้นมา พอลก้เห็นหน้าแดงๆของผม
      อาร์ทหน้าแดงเลยเหรอพอลยิ้ม
      ทำไม ผิดเหรอผมพูด
      ไม่คับๆ น่ารักดีนะพอลยอผมทำให้อายเข้าไปอีก
      น่ารักอะไรกันเล่าผมหันหน้าไปทางอื่น
      ว่าไงคับ ให้คำตอบเราได้รึยังพอลตั้งหน้าตั้งตาจะเอาคำตอบ
      เราต้องใช้เวลานะ เรื่องแบบนี้ผมพูดจริงจัง
      ไม่ต้องรีบร้อนหรอกนะ ค่อยๆคิดไปพอลบอกผม
      อืม จะเอาไปคิดนะ เอ่อ ขอตัวนะผมก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากตรงนั้นไป
      หวังว่าเรื่องนี้คงไม่ทำให้อาร์ทเครียดหรือว่าลำบากใจหรอกนะพอลตะโกน
      “…”
      ผมหันมายิ้มให้พอลแล้วเดินไปโดยที่ไม่พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

       

      จากวันนั้น ผมก็เก็บเอาคำพูดของพอลมาคิด มิน่าเค้าถึงทำดีกับเราถึงทำอะไรเพื่อผมหลายอย่างเลย แล้วผมก็โง่ซะด้วย ไม่ค่อยจะรู้เรื่องเลย ว่าเค้าคิดยังไงตั้งแต่แรกคำตอบของเราต้องเป็นอะไรที่ให้พอลดีใจรึป่าวนะ ควรจะตอบแทนพอลที่ดีกับผมมานานดีรึป่าว รึว่าควรจะทำตามใจตัวเองดี ผมไม่รู้ตัวว่าผมชอบเค้ารึป่าว รู้แต่เค้าน่ารัก หล่อ เราอยากอยู่ใกล้ แต่พออยู่ใกล้นะ สายตาคู่นี้ของผมมันไม่กล้ามองเอาซะเลย เป็นแบบนี้ทุกที คืนนี้เป็นคืนที่ผมนอนไม่หลับเลย
      เป็นไร ยังไม่ง่วงอีกเหรอบอลถามผมในขณะที่มันจะหลับสนิทอยู่แล้ว
      อืม ไม่ค่อยง่วงน่ะ นายนอนไปก่อนเหอะผมบอก
      คิดมากเรื่องไร บอกเราได้นะบอลเหมือนรู้ทันผม
      บ้าน่า เราไม่ได้คิดมากหรอก ก็นึกอะไรเล่นๆไปงั้นแหละ มันนอนไม่หลับอ่ะผมพยายามบ่ายเบี่ยง
      อืม ไม่มีไรแน่นะ ไม่ใช่อะไรหรอก สายตานายมันฟ้องว่ะบอลจับสายตาผมได้
      แน่ๆ เราขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะผมพูดแล้วก็ลุกออกจากเตียงทันที
      อืมงั้นเราหลับละนะบอลพูดพร้อมหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มคลุมโปง
      โอเค ฝันดีผมพูด แล้วเดินออกไปเข้าห้องน้ำ

      เพื่อนๆนอนกันหมดแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่า หอมืดสนิทเลย นี่ดีนะที่ผมเป็นคนไม่ค่อยกลัวผีซักเท่าไร ไม่เหมือนไอ้บอล หมอนี่น่ะ กลัวผีแบบเวอร์โครตๆเลย มันไปไหนมืดๆคนเดียวไม่ได้เลย หรือไม่ถ้าไปกันหลายคน มันก็ต้องเดินตรงกลาง ไม่มีทางที่จะเดินนำหน้าหรือตามหลังเป็นเด็ดขาด เมื่อผมเข้าห้องน้ำเสดแล้วก็ลงมานั่งตรงไม้หินอ่อนหน้าหอพัก เพราะลมพัดเย็นสบายดี แล้วก็มีไฟเปิดด้วย ทำให้ไม่มืดมากนัก นั่งคิดเรื่องพอลที่ได้พูดกับผมเมื่อเย็นแล้วใจมันเต้นเร็วทุกทีเลย บอกไม่ถูก ผมเป็นอะไรไปก็ไม่รู้นะ รู้สึกดีที่พอลน่ะมายุ่งกับเรา ทำให้เห็นว่าเราสำคัญ แต่เราก็ชอบว่าเค้าเหลือเกิน เป็นพวกปากไม่ตรงกับใจเอามากๆเลย นั่งคิดไปคิดมา ผมเริ่มชักรู้สึกแปลกๆ มีเสียงคนเดินลงมาจากข้างบนผมคิดในใจ แย่แล้วกรูไม่อยากเจอผีนะเว้ย ท่องนะโมไป3 จบเสียงเดินก็ยังไม่หยุด และแล้วก็ปรากฏร่างของอาจารย์เสงี่ยม อาจารย์หอพักนั่นเอง
      อ้าว ทำไมยังไม่ไปนอนอีกล่ะ นี่มันกี่โมงแล้วหาจารย์แกว่าผมเอาใหญ่เลย
      เอ่อ ขอโทดคับ ผมมีเรื่องคิดอยู่บางเรื่องน่ะคับ เลยลงมานั่งข้างล่างคนเดียวผมตอบแกไป
      อืม มีเรื่องอะไรจารย์เริ่มซักผมละ
      ก็คือว่า สมมติอาจารย์มีคนที่ดีกับจารย์มากๆเลย เค้าทำอะไรหลายๆอย่างเพื่ออาจารย์ แต่อาจารย์น่ะ ไม่รู้เรื่องเลยว่าที่เค้าทำไปน่ะเพราะอะไร แล้ววันนึง เค้าก็มาบอกชอบเรา อาจารย์จะทำไงคับผมถามแบบต้องการคำแนะนำ
      คิดว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็เรื่องความรักนี่เอง อืมเป็นครูนะ ครูจะถามเค้าเลย ว่ารู้สึกยังไงกับเรากันแน่ จะได้ตัดสินในถูกจารย์แกตอบแบบจริงจังมากเลย แล้วก็นั่งลงตรงไม้หินอ่อน ดูท่าจะไม่ยังพูดไม่จบ
      เหรอคับ แล้วเราควรเริ่มต้นพูดกับเค้าว่ายังไงล่ะคับผมถามจารย์อีกรอบ
      อ้าวเอ็งนี่ถามแปลก ก็ถามเค้าตรงๆไปเลย ส่วนตัวของครูนะ เป็นคนตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อมอยู่แล้ว เราจะได้คำตอบที่ตรงกลับมาด้วย จะได้รู้ไปเลย แล้วก็ไม่คิดมากด้วยจารย์เหงี่ยมตอบผม
      ใช้ได้แน่เหรอคับผมลังเล
      รับรองได้โว้ย เอ็งลองไปใช้ดูได้เลย ถ้าไม่ได้ผลมาเล่นงานข้าได้เลย แต่ว่าที่เล่าให้ฟังน่ะ คนๆนั้นเค้ามาบอกชอบเราแสดงว่าเค้าก็ต้องชอบเราแล้วล่ะสิ ไม่งั้นเค้าจะบอกทำไม จริงมั้ยอาจารย์พูด
      ก็ถามเพื่อความแน่ใจไงคับผมตอบ
      อืม แบบนั้นก็ดี ลองไปทำดูละกันขอให้สำเร็จนะดีจังที่อาจารย์อวยพรผม
      ขอบคุณคับผมขอบคุณ
      เอาล่ะ ขึ้นไปนอนได้แล้ว อย่าลืม พรุ่งนี้ตี 5 ไม่ใช่ 8 โมงจารย์ไล่ผมไปนอน
      คับผมผมพูดพร้อมกับลุกขึ้นเดินขึ้นบันไดเข้าห้องจนถึงประตูห้อง

      นอนดึกจังนะอาร์ทเสียงนี้ทำให้ผมดีใจมาก พอลมายืนอยู่ตรงหน้าประตูตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
      เอ่อ นอนไม่หลับน่ะเลยลงไปนั่งเล่นข้างล่าง นี่กำลังจะไปนอนแล้วผมบอกพอล
      เราก็นอนไม่หลับเหมือนกัน ไปคุยกันตรงระเบียงดีกว่ามั้ยพอลชวนผมไปตรงระเบียง
      ดูดาวสิ รู้มั้ย ดวงไหนที่เราชอบพอลถามผม
      มันเหมือนๆกันหมดเลยอ่ะ เราไม่รู้หรอกว่านายชอบดวงไหนผมตอบไปซื่อๆ
      อ่ะ ทายมาก็ได้พอลบอก
      อืมมเอาเป็นดวงนั้นแล้วกันใช่ป่าวผมพูดพรางชี้ไปที่ดาวที่ผมทาย ก็ไม่รู้ชื่อนี่นา ว่าชื่ดาวอะไรก็เลยต้องชี้
      ดวงไหนล่ะพอลมองตามนิ้วผม
      ก็นั่นไงล่ะมองไม่เห็นเหรอผมบอกแล้วยื่นตัวออกไปให้ไกลกว่าเดิมเพื่อจะได้ให้เห็นง่ายขึ้น
      ไหน มองไม่รู้เรื่องเลยพอลยังไม่รู้ว่าดวงไหน

      ผมกับพอลเถียงกันอยู่นานเรื่องทายว่าพอลชอบดาวดวงไหนกันแน่ จนผมต้องชี้แบบเน้นๆ พอลก้ยังมองไม่ตรงกับมือผมซะที ทันใดนั้นขาผมก็สะดุดขาพอลที่อยู่ข้างหน้าทำให้ผมจะล้มลงไป แต่โชคดีนะพอลรับไว้ทัน
      เป็นไรมั้ยอาร์ทพอลถามด้วยความเป็นห่วง(รึป่าว)
      เราไม่เป็นไร ขอบใจผมพูดพร้อมกับหันไปทางอื่นแล้วก็ปัดฝุ่นที่เลอะตัวเองออกจากเสื้อผ้า
      คือ บอกก็ได้คับ ดาวที่เราชอบที่สุดก็คือดาวเหนือนะ ดวงนั้นไง อยู่ห่างจากดาวอื่นๆเลยพอลพูดเบาๆใกล้ๆหูผมแล้วเขยิบตัวมาใกล้ๆผม ตอนนั้นผมร้อนวูบไปทั้งตัวแล้ว
      เหรอ…” ผมพูดได้แค่นั้นจริงๆ
      เรารอคำตอบของอาร์ทอยู่นะ เรื่องเมื่อเย็นน่ะพอลมองหน้าผม หน้าผมกับพอลอยู่ใกล้กันมากๆ
      พอลคือผมกำลังจะถาม
      อะไรเหรอพอลถาม
      คือ นายคิดยังไงกับเราเหรอผมถามเสร็จก็หันหน้าไปทางอื่นอีก
      อยากรู้มากมั้ยพอลถามผมด้วยเสียงที่สุดจะนุ่ม
      อืมผมตอบสั้นๆ
      เรา…” พอลใช้มือสัมผัสใบหน้าผมเบาๆแล้วพากลับมาทางเดิม
      “…”
      ผมมองหน้าพอลเข้าอย่างจัง แบบว่า ตาสบตาเลย เพิ่งสังเกตุว่าพอลเนี่ยตาตี่อยู่แล้ว มองใกล้ๆรู้สึกแปลกๆบอกไม่ถูก ตาไม่เหมือนคนอื่นเลย น่ารักอ่ะแหละ
      เรา…” พอลยังไม่กล้าพูด ดูเหมือนคำปรึกษาของจารย์เหงี่ยมจะได้ผมแฮะ
      “…”
      ผมยังคงมองหน้าพอลอยู่อย่างนั้น
      คือเราเรารักอาร์ทนะสิ้นคำพูดผมถึงกับตัวอ่อนไปหมดแล้ว แล้วพอลก็ดึงผมเข้าไปกอดอย่างอบอุ่น
      พอลขอบใจนะผมเริ่มมีความกล้าที่จะพูดบ้างแล้วเหมือนกัน

      น้ำตาผมเริ่มไหลออกมาเองโดยอัตโนมัติ มันมีความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน นี่มันอะไรกันแน่ ใจผมไม่อยู่กับเนื้อกับตัว และเมื่อคลายกอดซึ่งกันและกัน ผมก็ได้มองหน้าพอลอีกครั้งหนึ่ง ใบหน้าพอลกลายเป็นสีชมพูทั้งหน้าเลย เป็นอะไรที่น่าขำที่สุด แต่ด้วยอารมณ์นั้น ถ้าขำออกไปคงไม่ดีแน่ พอลได้เห็นน้ำตาของผม จึงยื่นมือเข้ามาแล้วปาดน้ำตาของผมจนหมดเลย
      ว้า อะไรกันคับ ไม่เอาน่า อย่าร้องนะพอลปลอบผม
      ปะ ป่าววผมตอบอย่างดื้อเลย
      เอาล่ะๆ อย่าเพิ่งพูดเลยนะอาร์ท ตอนนี้เสียงสั่นไปหมดแล้วพอลบอกผม
      อื ม ผมตอบ
      แต่เราอยากให้อาร์ทรู้นะ ว่าเรารู้สึกแบบนี้จริงๆ แล้วจะรู้สึกแบบนี้ตลอดไปด้วยคับพอลกอดผมอีกครั้งนึง
      ไม่ต้องรีบให้คำตอบเราก็ได้นะอาร์ท เราต้องการสิ่งที่อาร์ทคิดดีที่สุดพอลย้ำกับผม
      อื ม ผมตอบเสียงสั่น
      เราไม่เสียใจหรอกนะถ้าคำตอบที่อาร์ทให้กับเราจะเป็นการปฏิเสธ เพราะเราได้พูดความรู้สึกในใจออกไปหมดแล้วล่ะพอลพูดแล้วก็ยิ้มออกมา เผยถึงลักยิ้มที่มีเสน่ห์ของเค้า
      อืม ขอบใจนะที่ให้เวลาเราผมพูด
      แต่ถ้าอาร์ทลำบากใจก็ถือซะว่าเราไม่ได้พูดละกันนะพอลบอก
      ไม่หรอก เราต้องขอบใจนายต่างหาก สัญญาว่าจะให้คำตอบแน่นอนผมพูดแล้วก็ยิ้มตอบ
      นี่ล่ะ คือสิ่งที่เรารอมานาน สำหรับพอลแล้ว อาร์ทคือคนพิเศษสำหรับพอลนะคับรู้มั้ยพอลพูดออกมา สร้างความโรแมนติกขึ้นอีกรอบนึง ผมชอบคนโรแมนติกแบบนี้มากๆเลย
      ขอบใจนะ คำตอบที่เราให้ต้องเป็นสิ่งที่ไม่ทำให้นายผิดหวังแน่นอนผมพูด
      งั้นผมขออะไรอีกอย่างนึงได้มั้ยพอลพูด ทำท่าทางกะล่อน
      อะไรล่ะผมถาม
      หลับตาก่อนสิพอลบอกผม
      เอ่อ…”ผมอ้ำๆอึ้งๆ
      อย่ากลัวไปเลยพอลพูดกับผม
      ก็ได้แล้วผมก็หลับตาลง

      ทันใดนั้นเองผมรู้สึกได้ถึงสิ่งที่เริ่มเข้ามาใกล้ตัวผมเรื่อยๆ ถึงจะหลับตาแต่ก็มีความรู้สึก มือทั้ง2ของพอลสัมผัสที่ใบหน้าของผมเอาไว้ และแล้วริมผีบางสีชมพูของพอลก็ประกบลงบนริมผีปากของผมอย่างนุ่มนวล แสดงถึงความอ่อนหวาน ภายในเปี่ยมไปด้วยความ ลึกซึ้งที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ผมอึ้งไปนานมากๆ พอลจูบผมนานพอสมควรแล้วก็ถอนริมปากออกช้าๆ แล้วก็ดึงผมเข้าไปกอดอีกรอบนึง เป็นการกอดที่อบอุ่นที่ผมรู้สึกได้
      สำหรับจูบนี้เราของมัดจำไว้ก่อนนะรู้มั้ยพอลพูดข้างๆหูผมเบา ใขณะที่ยังกอดผมอยู่
      อืมมัดจำนี้เราจะไม่ลืมเลยล่ะผมตอบ
      เอาล่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว เข้าไปนอนกันเถอะนะพอลบอก
      อืมนั่นสิ งั้นเราไปนอนก่อนนะ ฝันดีผมพูดเสดก็เดินไปทางเตียงตัวเองโดยที่ไม่ลืมที่จะหันมาหาพอลแล้วยิ้มให้
      ฝันดีเช่นกันคับผมพอลยิ้มให้ผมแล้วยักคิ้วข้างนึง อย่างเท่ห์เลย

      เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นมาด้วยความสดชื่น เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนแล้ว ทำให้อดใจเต้นแรงไม่ได้เลย เมื่อผมตื่นแล้ผมก็จัดการภารกิจส่วนตัวให้เรียบร้อยโดยเร็ว จากนั้น ก็รีบลงไปทานอาหารที่โรงอาหาร เมื่อเจอเพื่อนๆก็ทักทายกันตามปกติ
      เป็นไง อารมณ์ดีเชียวนะอาร์ท มีข่าวดีอะไรงั้นเหรอนันเป็นคนแรกที่ทักผม
      ก็ไม่มีอะไรนี่ เราก็เป็นอย่างงี้เองนะผมตอบ(ตอแหลหน่อยๆ)
      ให้มันจริงเหอะน้า พอลเองก็เหมือนกัน ยิ้มตั้งแต่เช้าแล้วแก้วพูดสมทบอีก
      บอกมาะดีๆ รู้งี้ไม่น่าหลับเร็วเลยบอลพูด
      เฮ้ย ไม่มีไรจริงๆพอลปฏิเสธยิ้มๆ
      จ้าา เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย 2 คนนี้เนี่ยน้าแป้งพูดสรุป
      อืม ได้เวลากินเข้าแล้วเข้าโรงอาหารเถอะผมเปลี่ยนเรื่อง
      ใช่ๆ วันนี้มีอะไรน้าหิวจังพอลพูดขึ้น
      ทำไมต้องรีบกันจริ๊งนันพูดแล้วก็เดินเข้าไปพร้อมๆกับเพื่อนๆ

      วันนี้ผมตั้งใจเรียนมากเลยไม่รู้ทำไม ดูเหมือนจะรู้เรื่องดีทุกวิชาเลย การเรียนผ่านไปด้วยดี หมดคาบที่ 3 ก็พัก 10 นาทีผมก็ออกไปยืดเส้นยืดสายข้างนอกห้อง แล้วก็นั่งตรงที่นั่งหน้าห้อง
      วันนี้ดูตั้งใจเรียนจังนะ คนขยันพอลแซวผม
      ก็ดีกว่าขี้เกียจไม่ใช่เหรอผมพูดตอบ
      ใช่ๆ ไม่ดีเลยขี้เกียจเนี่ยพอลพูด
      ก็นั่นสิ แล้วใครกันนะที่หลับในคาบสังคมที่ผ่านมาน่ะผมแกล้งพูดลอยๆ
      เอใครน้า ไม่รู้สิ ใครก็ไม่รู้ ที่หลับ สงสัยจะเป็นคนที่แอบรักคนแถวนี้อยู่ล่ะพอลพูดพร้อมกับเตรียมตัววิ่งหนีผม
      หมายถึงใครกันน่ะผมพูด
      ม่ายรู้สิน้าเค้ายังทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่ผมอีก
      ไม่รู้งั้นเหรอ นี่โดนผมวิ่งไล่แต่ไม่ทันเลยพอลเร็วมาก ยังแล็บลิ้นให้อีกด้วย กวนเป็นที่สุด คอยดูนะจับได้ละก็ น่าดู

      พอลวิ่งหนีผมแล้วก็ตะโกนกลับหลังมาว่า อย่าลืมมัดจำนะคับ ทำให้ผมหยุดไล่เพราะความอายนั่นเอง
      เอาล่ะ หมดเลาพักแล้วนักรียนเข้าห้องได้ค่ะอาจารย์สอนวิชาภาษาไทยเดินเข้ามา
      คับผมพูดแล้วเดินเข้าห้องไป
      รอด้วย เรียนแล้วเหรอเนี่ยพอลพูด

      ผมยังคงตั้งใจเรียนอยู่ ปกติผมจะนั่งหน้ากับแก้ว คอยให้แก้วสอนเรื่องที่ไม่เข้าใจ พอลนั่งข้างหลัง แล้ววันนี้พอลก็ปากระดาษมาใส่ผมตลอดเลย ทำให้ผมต้องหันไปว่าเบาๆ
      นี่นายเรียนก่อนได้มั้ยผมพูดเบาๆ
      อะไรกันไม่เห็นได้ยินเลยพอลแกล้งทำเป็นหูทวนลม
      ไอ้บ้าผมว่าพอล
      อิ อิ บ้าแต่ก็รักจริงนาพอลพูดจบก็ทำให้ผมเงียบไปอีกนาน แต่เค้าก็ยังไม่เลิกปากระดาษมาซะที
      นี่นายนิติ ออกมานี่ซิ นี่มันเวลาเล่นอย่างงั้นเหรออาจารย์เห็นพอดี
      เอ่อ คับผม ไม่ใช่เวลาเล่นคับ เวลาเรียนแต่ผมทำกระดาษหลุดมือเฉยๆพอลพูดใส่มุขตลกทำให้เพื่อนทั้งห้องขำกันยกใหญ่ผมก็ขำด้วย
      มายืนกางแขนคาบไม้บรรทัดหน้าห้องเดี๋ยวนี้เลยอาจารย์สั่ง
      คร้าบบ ได้เลย ดีซะอีกยืนหน้าห้องจะได้มองคนน่ารักพอลพูดพร้อมมองมาทางผม

      แล้วพอลก็โดนยืนกางแขนคาบไม้บรรทัดไปประมาณ 1 คาบเต็มๆ แต่เหมือนสายตาจะมองมาทางผมอย่างเดียว ผมก็ได้แต่ขำไปเท่านั้น ตลกจริงๆเลย คนอะไรไม่รู้ โดนทำโทษแล้วยังจะมีอารมณ์ขันได้อีก

       

      หมดคาบสุดท้ายของช่วงเช้าผมก็เก็บของเตรียมตัวไปกินข้าวที่โรงอาหาร เพื่อนๆต่างก็แยกย้ายไปโรงอาหารกันเป็นกลุ่มๆไป ปกติผมก็จะเดินไปโรงอาหารพร้อมกับแก้วอยู่แล้ว แล้ววันนี้อีกเช่นเคย ผมก็เก็บของเสร็จแล้วก็รอแก้วอยู่หน้าห้องเรียน
      แก้ว เรารอหน้าห้องนะผมตะโกนบอกแก้วในห้อง
      อืมๆ รอแป๊ปนึงนะ ใกล้เสดแล้วแก้วตะโกนตอบออกมาจากในห้อง
      ได้ๆ เอ่อ เดี๋ยวขอไปเข้าห้องน้ำก่อนละกันผมบอกพร้อมกับเดินไปห้องน้ำ
      จ้าแก้วตอบรับ

      ผมเดินเข้าห้องน้ำเสร็จแล้วก็ออกมานั่งหน้าห้องที่เดิม มองตรงที่นั่งไม่มีกระเป๋าแล้ว ผมจำได้ว่าผมเอากระเป๋าออกมาด้วยนี่นาแล้ก่อนไปห้องน้ำก็เอาวางไว้ตรงนี้ด้วย ตกหล่นตรงไหนรึป่าวน้า ผมก็ลองหาดูแถวนั้น แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเจอเลย
      แก้วๆ เห็นกระเป๋าเรามั้ย เราเอาออกมาแล้วอ่ะ ไม่รู้มันหายไปไหนผมเดินไปถามแก้วในห้อง
      ไม่เห็นนะ คนอื่นก็ไม่มีแล้วด้วย ใครจะเอาไป เค้าเดินไปโรงอาหารกันหมดแล้ว ในอาคารก็เหลือแค่พวกเราอ่ะแหละ ลองหาดีๆอีกรอบซิแก้วบอกให้ผมหาอีกรอบ แล้วผมก็หาอีกรอบ ยังไงก็หาไม่เจออ่ะ ก็มันไม่มีนินา
      เฮ้อหาไม่เจออ่ะแก้ว หายไปไหนนะผมบ่น
      เอาล่ะ เดินไปโรงอาหารก่อนเถอะ แล้วกินข้าวอย่าคิดมาก เดี๋ยวก็เจอน่า ในกระเป๋ามีอะไรบ้างล่ะแก้วถามผมพรางเดินนำหน้า ผมก็เดินตาม
      ไม่มีอะไรมาก ก็หนัอสือ 2 เล่ม เครื่องเขียน แล้วก็ไดอารี่ห่วงแค่ไดอารี่นั่นแหละผมตอบ
      เอาน่า เดี๋ยวตอนบ่ายก็กลับมาห้องแล้วบอกให้อาจารย์รู้ดิจะได้ช่วยๆกันหาได้แก้วปลอบผม
      เอ่อ แล้วอีกอย่างนะ มันมีหนังสือนายใช่มั้ย เดี๋ยวคนที่เจอก็เอามาคืนเองแหละ เพราะเห็นชื่อก็ต้องรู้ว่ามีเจ้าของแก้วย้ำอีกรอบ
      อืม ขอให้เป็นอย่างงั้นก็แล้วกันผมตอบ แล้วก็เดินอย่างเซ็งๆ ไปโรงอาหาร

      เมื่อถึงโรงอาหารผมก็แยกกับแก้วไปกินข้าวเพราะอยู่คนโต๊ะกัน แก้วก็ไปบอกเพื่อนๆทั้งแป้ง นัน ว่ากระเป๋าผมหายให้ช่วยหาๆให้ด้วย ส่วนผมก็บอกบอลให้มันช่วยหาอีกคนนึง ยังไงซะมันอาจจะหาเจอก็ได้ ดีกว่าไม่บอก ผมไม่มีอารมณ์กินข้าวเลยแม้แต่นิดเดียว ทำไมมันต้องมีขโมยด้วยนะเนี่ย เด็กที่นี่ก็มีฐานะกันทั้งนั้นนะจะาไปแล้ว เพราะเป็นร.ร.ประจำ ค่าใช้จ่าย ค่าเทอมมันก็ต้องสูง คนที่ไม่มีฐานะไม่มีทางมาเรียนได้หรอก แล้วยังจะขโมยกันอีก เนี่ยเพื่อนในห้องผมนะ เพิ่งจะตังค์หายไป 1000 บาทที่หอหากันยกใหญ่เลย เบื่อที่สุดและเกลียดมากๆด้วยไอ้พวกขโมยเนี่ย และเมื่อกินข้าวเสดก็กลับอาคารเรียน ไปรอเรียนคาบต่อไปที่สุดแสนจะน่าเบื่อที่สุดเลย คณิตศาสตร์เซ็งๆๆๆ ผมไม่มีอารมณ์เรียนเลย หนังสือก็ไม่มี ปากกาที่จะเขียนก็ไม่มี เบื่อโว้ย
      เป็นอะไรไปเหรออาร์ท ทำไมหน้าตาไม่ค่อยสู้ดีเอาซะเลยล่ะพอลถามผมแล้วยิ้มๆพิลึกชอบกล
      กระเป๋านักเรียนหายผมตอบ
      เหรอ ใครจะขโมยไปน้า เฮ้อ อย่างงี้ก็แย่ดิ ไม่มีหนังสือ ไม่มีปากกาเรียน แล้วก็ไดอารี่ที่อยู่ในกระเป๋าก็หายไปด้วยน่ะสิพอลพูด
      ก็ใช่น่ะสิ ไปทั้งกระเป๋าแหละ แต่เอ๊ะ! นายรู้ได้ไงอ่ะ ว่าในกระเป๋าเรามีไดอารี่ผมชักสงสัย
      อ่อ เอ่อ ก็เดาๆไปงั้นแหละ มีจริงด้วยเหรอ แหะๆ เอาเป็นว่าหนังสืออ่ะ ดูกับเราละกัน ส่วนปากกา เอาของเรานะมีหลายด้ามเลยพอลหยิบปากกาขึ้นมาให้ผมเลือก 4 ด้ามเลยผมก็เลือกไป 1 ด้าม
      เอาอันนี้ล่ะ ขอบใจนะผมขอบใจพอลแล้วก็ยิ้มเล็กน้อย อย่างน้อยก็ยังมีคนที่ดีกับเรานะ
      ยินดีเสมอคับพอลตอบอย่างสุภาพบุรุษ

      ผมไม่มีอารมณ์เรียนเลย ถึงจะดูหนังสือกับพอลก็เหอะ อาจเป็นเพราะวิชานี้ผมไม่ชอบส่วนตัวอยู่แล้วมั้ง แล้วก็เค้าให้จดอะไรผมก็จดไปบ้างหน่อยๆ ไม่ได้ตั้งใจอะไรนัก คิดแต่เรื่องกระเป๋าอ่ะแหละ ว่าจะหายไปไหนแล้วใครกันที่ขโมยไปถ้าจับได้เมื่อไรนะ เจอดีแน่ ผมคิดในใจ
      เป็นไร จารย์ให้ทำแบบฝึกหัดแล้วนะพอลถามผม
      ป่าวๆ อืมทำก็ทำผมพูดด้วยความเซ็ง
      เครียดเรื่องกระเป๋าเหรอ เราคิดว่านะ พรุ่งนี้ได้คืนแน่นอนพอลยิ้มให้ผมอีกแล้ว
      รู้ได้ไงผมถาม
      ก็เดาๆเอาน่ะพอลตอบ
      อยากได้คืนเดี๋ยวนี้เลยอ่าาาผมพร่ามกะตัวเอง
      เอ้า ใครเค้าจะเอามาให้ล่ะตอนนี้น่ะ เอามาให้ตอนนี้ก็รู้หมดว่าใครเป็นขโมย อย่างงี้เค้าจะเรียกว่าขโมยเหรอพอลบอกซะยาวเลย
      นั่นสินะ โอ๊ย เบื่อๆๆผมบ่นอีก

      หลังจากเรียนช่วงบ่ายเสดหมดทุกวิชา ผมก็ลงไปนั่งกินขนมกับเพื่อนๆที่สหกรณ์ร้านค้า ก็กินๆไปคิดเรื่องกระเป๋าไป ค่อนข้างเซ็งพอสมควร ในขณะที่เพื่อนก็คุยกันอย่างสนุกสนานตามปกติ เพราะเพื่อนๆผมมันพูดมากอยู่แล้ว นั่งกินไปซักพักอยู่ๆก็มีเพื่อนเอาจดหมายมาให้(กระดาษธรรมดาที่เขียนข้อความน่ะ)
      อาร์ท มีคนฝากมาให้น่ะแล้วฝากบอกว่ากินหนมให้หร่อยเพื่อนที่เอาจดหมายมาให้พูดขึ้น ผมก็งงๆว่าเอามาจากไหนแล้วใครฝากมาให้
      อืม ขอบใจผมตอบไป แล้วเพื่อนคนนั้นก็เดินไป
      ว้าวๆ ไอ้อาร์ท ไม่เบาเลยนะ มีจดหมายด้วย ร้ายว่ะเพื่อนๆที่นั่งกินหนมด้วยกันแซวผมยกใหญ่เลย
      เฮ้ย อะไรๆ พอได้แล้วผมพูดด้วยความอาย แล้วก็เปิดจดหมายนั่นดูเขียนว่า
      ---
      อาร์ทคับ ไม่ต้องตกใจกับจดหมายฉบับนี้นะคับ พี่เป็นรุ่นพี่ของน้องน่ะ เห็นอาร์ทจ้องแต่วันแรกที่เข้ามาในร.ร.แล้วล่ะคับ แล้วพี่ก็มองน้องมาตลอดเลยนะ เอ่อ ไม่ได้แอบดูนะคับ ถ้าไม่ชอบก็ขอโทดด้วยแล้วกัน แต่เท่าที่พี่รู้มานะ อาร์ทเป็นคนนิสัยดี เรียนดี และที่สำคัญ ยังน่ารักอีกด้วย คือ จะว่าอะไรมั้ยคับ ถ้าพี่จะขอจีบอาร์ทนะ ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะคับ เอาเป็นว่าพี่จะส่งจดหมายมาให้อีกละกันคับ บายคับ จากรุ่นพี่คนนึง… ----

      เมื่อผมอ่านจดหมายจบก็เกิดอาการค้างไปชั่ครู่จนเพื่อนๆมันต้องเรียกผมเพื่อคืนสติกลับมา
      เฮ้ย อาร์ทเป็นไรวะบอลถาม
      “…”
      ผมเงียบ
      ไอ้อาร์ทเป็นไรวะบอลตะโกนใสหูผม
      เฮ้ย ไอ้ห่า ตะโกนมาได้ เดี๋ยวแก้วหูก็แตกหรอกผมรู้สึกตัวทันที
      ก็เรียกแล้วไม่ตอบนี่นาแป้งพูด
      อ้าวเหรอผมบอก
      ก็ใช่น่ะสิ แล้วนั่นน่ะจดหมายจากใครจ๊ะ เสน่ห์แรงใหญ่แล้วนะนันแซวผม
      ใครก็ไม่รู้ เป็นรุ่นพี่น่ะ ไม่ยอมบอกชื่อด้วยผมพูด
      น่าสงสัยนา ไม่ยอมบอกชื่อ ชอบแกแล้วไม่กล้าบอกอ่ะดิแก้วบอกด้วยหลักการอย่างแรง
      เอาเหอะ ช่างเหอะน่าผมพูดตัดบท
      เอแล้วงี้ พอลไม่หึงแย่เร๊อะแป้งเอามั่งแล้ว
      พูดบ้าไรเนี้ยผมแกล้งโมโห แต่หน้าแดงหมดแล้ว
      “5 5 5
      ยัยแป้งพูดไม่ถูกเหรอแก้วซ้ำ
      พอๆได้แล้ว กินหมดแล้วเดี๋ยวเอาไปทิ้งให้ แล้วเราจะกลับหอเลยนะผมยังงงเลยว่าพวกนี้มันรู้ได้ไงอ่ะ
      กลับไปหาใครเหรอจ๊ะ อิอินันล้อใหญ่
      ไปนอนอ่ะดิ ไม่ได้หาใครทั้งนั้นแหละผมตอบแล้วเดินเอาถุงขนมที่นั่งกินกันไปทิ้งถังขยะ

      ระหว่างทางผมก็เดินกลับหอไปคนเดียว ไอ้บอลมันก็ยังไม่กลับด้วยเพราะจะเล่นกีฬาก่อน ผมง่วงมากๆบวกกับเรื่องกระเป๋าหายเป็นอะไรที่น่าเบื่อสุดยอดเลย
      อย่าเครียดไปเลย เดี๋ยวแก่เร็วนาเสียงพอลดังมาจากข้างหลังผมทำให้ต้องหันไปมอง
      ช่างเหอะ ขอให้ได้กระเป๋าคืนมาก็พอแล้วล่ะผมพูด
      เราว่าคนที่เอาไปคงไม่ได้ตั้งใจหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้คืนเชื่อเราสิพอลปลอบผม
      ไม่ได้ตั้งใจเหรอ ไม่ได้ตั้งใจมันก็ต้องไม่หยิบไปดิ ถ้าหยิบผิดป่านนี้ก็น่าจะเอามาคืนได้แล้วผมบ่นยกใหญ่เลยทีเดียว
      น่าใจเย็นๆก่อนนะ เราไม่สบายใจเหมือนกันที่เห็นอาร์ทไม่สบายใจ คิดว่าเรามีความสุขเหรอพอลพูด
      ขอบใจนะผมพูดสั้นๆ แล้วเดินต่อไป
      เอาเป็นว่าอย่าเพิ่งคิดเรื่องนี้เลยโอเคมั้ย สัญญาก่อนพอลยิ้มแล้วยื่นนิ้วก้อยมา
      “…”
      ผมเงียบ เดินต่อไป
      เดี๋ยวรอด้วยสิ เราสัญญาว่าพรุ่งนี้กระเป๋าอาร์ทต้องได้คืนพอลวิ่งตามมาเพราะผมเดินเร็วมาก
      จริงนะผมหยุดเดิน
      จริงสิ เฮ้อ เหนื่อย อาร์ทเดินเร็วนะเนี่ยพอลพูดด้วยความเหนื่อย
      โทดละกัน เหนื่อยมากมั้ยแล้วผมก็ยื่นนิ้วก้อยไปเพื่อรับคำสัญญาของพอล
      ไม่เป็นไรคับผมพอลลุกขึ้นพร้อมกับยิ้มแบบเดิม แบบที่ใครๆเห็นก็ต้องละลายไปตามๆกัน
      อืมผมก็เดินขึ้นหอไปพร้อมกับพอล
      เดี๋ยวเราขอตัวไปจัดตู้ก่อนนะพอลพูดพร้อมกับริ่งไปที่ตู้ล็อคเกอร์ที่เก็บของ ของตน
      อืมได้ๆ ให้เราช่วยไรนายมั้ยผมเดินตามไป
      เอ่อไม่เป็นไร ไม่ต้องนะพอลรีบปฏิเสธพร้อมกับทำมือกั้นไม่ให้ผมเดินไปที่ล็อคเกอร์พอล
      ทำไมล่ะผมถาม
      เอ่อเดี๋ยวอาร์ทจะเหนื่อยนะพอลบอกผมท่าทางไม่น่าจะใช่คำตอบที่ควรตอบนะเนี่ย
      อืม งั้นเราขอตัวไปนอนละ ง่วงเหมือนกันผมเดินกลับไปที่เตียงตัวเองแล้วก็นอนหลับทันทีด้วยความง่วง
      คับผม ฝันดีพอลพูด

      ในระหว่างที่ผมหลับผมก็แอบลืมตานิดๆเพราะสงสัยว่าเมื่อกี้ทำไมพอลต้องห้ามผมไม่ให้ช่ยจักตู้ถึงกับเอามือกั้นเลย มันเกินไป เลยอยากรู้ว่าทำไม จึงลืมตานิดๆเพื่อแอบดู ทำให้แนบเนียนที่สุด ผมก็เห็นพอลจัดของหรือทำท่าเอาอะไรใส่ตู้หรือของในตู้ซักอย่างมองไม่ชัด มองไปมองมาผมก็เผลอหลับไป ลืมตาขึ้นมาอีกทีนึงพอลก็หายไปแล้ว ไม่รู้ไปไหน ผมเลยลุกจากเตียงมองไปรอบๆ
      มองหาผมเหรอ ไหนบอกจะหลับไงพอลพูดจากข้างหลัง
      เฮ้ย มาตั้งแต่เมื่อไรผมพูด
      ก็ตั้งแต่ที่รู้ตัวว่าผมถูกแอบดูน่ะสิพอลยิ้มแกมโกง
      ใครแอบดูนาย เราก็หลับตาแล้วนะผมบ่ายเบี่ยง
      เอาล่ะนายไปทำไรต่อเหอะ เราง่วงแล้วจะนอน ไปๆๆผมทำท่าไล่พอล
      อ่ะคับ หลับจริงๆล่ะพอลบอกผม
      อืมผมตอบ

      ผมนอนได้ไม่นานก็ตื่นเองโดยความรู้สึกส่วนตัว แล้วจากนั้นก็ไปล้างหน้า เตรียมตัวลงไปกินข้าวเย็นข้างล่างที่โรงอาหาร พอลก็ลงมาพร้อมผมเลย
      ไปไหนมาเหรอ ทำไมตอนเดินลงมาเรามองไม่เห็นนายล่ะผมถามพอล
      เราก็ไม่ได้ทำอย่างอื่นนะ ก็จัดของที่ล็อคเกอร์ตลอดนี่ อาร์ทมองไม่เห็นเองรึป่าวพอลย้อนถามผม
      เหรอ คงงั้นมั้งผมพูดขึ้นพร้อมนึกอะไรไปเรื่อยเลยนึกขึ้นว่า ลืมเอากุญแจลงมาจากเตียงตอนหลับผมเอาไว้ใต้หมอนน่ะคับ
      เอ่อ เดี๋ยวเราขอตัวไปหยิบกุญแจข้างบนก่อนนะผมอกพอลแล้วเดินไปเอากุญแจขข้างบน
      อืม ได้เดี๋ยวเรารอนะพอลบอกผม

      ผมเดินขึ้นไปหยิบกุญแจข้างบนหอพักอย่างรวดเร็วตอนเดินไปเอาน่ะ ก็สังเกตนะว่ามันมีเศษแก้วอยู่ตรงทางเดิน แต่พอวิ่งกลับมากำลังจะลงบันได ผมก็ไม่ทันสังเกต ก็คนมันรีบน่ะ ก็เลยเหยียบเศษแก้วอย่างจังเลย ผมเจ็บมากถึงกับล้มลงไปกองกับพื้นเลย แล้วขาก็พลิกอีกด้วย
      โอ๊ย…” ผมพูดเบามาก ไม่มีแรงแล้วมันเจ็บมากเลย

      เอทำไมอาร์ทไปนานจังเลยนะพอลพูดกับตัวเอง
      รออีกหน่อยละกันพอลพูด
      “…”…
      “…”…

      ผ่านไป 10 นาที ยังไม่มีวี่แววที่ผมจะลงมาทำให้พอลต้องเดินขึ้นไปตามข้างบน ทันทีที่พอลเห็นผมล้มลงกับพื้น ก็ตกใจมาก พอลรีบวิ่งมาหาผม
      ร ระวังนะ มันมีเศษแก้วอยู่ผมพูดเบาๆเป็นเสียงธรรมดาของคนหมดแรง
      อาร์ท เป็นอะไรมากมั้ยพอลเดินเลี่ยงเศษแก้วมาทางผม
      เจ็บ เจ็บมากเลยผมพูด
      ทนหน่อยนะ เดี๋ยวผมทำแผลให้ ทำใจดีๆนะพอลปลอบผม
      อ อืม…”ผมพูด
      ลุกไหวมั้ยพอลถามผม
      เอ่อไหวผมตอบแล้วทำท่าจะลุก แต่แล้วก็มีแรงไม่พอ ผมล้มลงที่พื้นเหมือนเดิม
      ระวัง เราว่าเดี๋ยวอุ้มอาร์ทไปที่เตียงดีกว่าพอลพูดผมแล้วอุ้มผมไปที่เตียง(แรงเยอะมากเลย ตัวผมไม่ใช่เด็กเล็กๆซะหน่อย)
      ขอบใจมากนะพอลผมนอนลงกับเตียงแล้วยิ้มให้พอล
      อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลย แต่ให้รู้ไว้ว่าเราเต็มใจทำเพื่ออาร์ทก็พอแล้วล่ะพอลเอามือมาปิดปากแล้วยิ้มให้ผม
      อืมผมพูด

      พอลบอกผมให้นอนรออยุ่ตรงนี้ก่อนเดี๋ยวเค้าจะไปเอายามาแล้วก็อุปกรณ์ทำแผลด้วย ผมก็นอนรอไป ที่จริงในแผลมันเจ็บมากๆเลย แก้วบาดที่เท้าแล้วเท้ายังพลิกตอนล้มอีก ให้ตายดิ ซวยโครต แต่เมื่อนึกถึงพอล ทำอะไรเพื่อผมแบบนี้ มันทำให้หายเจ็บไปทันทีเลย ผมนอนรอซักพัก พอลก็กลับมาพร้อมกับกล่องยาที่พร้อมจะปฐมพยาบาลผมได้
      รอนานมั้ยพอลถามผมพร้อมกับหยิบอุปกรณ์ออกมา
      เอ่อ ก็ไม่นานมากหรอก เร็วซะอีก ไปเอามาจากไหนล่ะไอ้พวกนี้น่ะผมถาม
      ก้ไปยืมห้องพยาบาลมาน่ะสิ มาด้วยจะล้างแผลก่อนนะพอลตอบผมพร้อมกับจะทำแผล
      ห้องพยาบาลอยู่ไกลจะตายทำไมมาเร็วจังล่ะผมถามต่อ
      ก็เราวิ่งไปไง เดี๋ยวอาร์ทรอนานไงล่ะพอลตอบแล้วยิ้ม
      ขอบใจนะ นายดีกับเรามากเลยผมพูดขึ้น
      เพราะเป็นอาร์ทนะ เรายินดีทุกเมื่อ เต็มใจด้วยพอลพูด
      “…”
      ผมพูดอะไรไม่ออกเลย ก็เล่นพูดแบบนี้ใครจะพูดต่อได้ล่ะ

      ผมเงียบให้พอลทำแผลไป พอลเนี่ยเก่งนะ ทำแผลได้ชำนาญมากเลย ไม่รู้เรียนมารึป่าว ถึงผมจะเจ็บก็ตาม แต่พอลก็ให้กำลังเสมอเลย ความเจ็บตอนนี้ผมลืมไปหมดแล้ว
      เสดแล้วล่ะพอลแปะผ้าพันแผลให้ผมเรียบร้อย
      ขอบใจนะพอลผมพูดแล้วทำท่าจะลุกออกจากเตียงแต่แล้วก็ต้องล้มลงที่เตียงเหมือนเดิม ถึงจะทำแผลเสดแล้วแต่เท้าผมมันพลิกนี่นา
      โอ๊ะระวังอาร์ทพอลประคองตัวผมแล้วให้นอนเหมือนเดิม
      ลืมไปเลยว่าขาพลิกอ่ะผมพูด
      อาร์ทต้องนอนที่นี่ไปก่อนนะ เดี๋ยวเราไปเอาข้าวมาให้กินที่นี่นะ เพราะลุกไม่ได้แน่นอนเลย รอที่นี่ก่อนนะ เราสัญญาจะกลับมาให้เร็วที่สุดพอลพูดพร้อมจับมือผมไว้
      อืม โอเคเราจะรอนะผมพูด

      แล้วพอลก็วิ่งไปโรงอาหารเพื่อที่จะเอาข้าวมาให้ผมกินที่หอ ผมก็นอนรอไป และคิดในใจว่าถ้าไม่ได้พอลนะ ผมคงแย่ ทำอะไรไม่ถูกแน่ พอลดีกับผมมากเลย

       

      แล้วผมก็เผลอหลับไป รู้สึกจะนานพอสมควรนะที่ผมหลับไป รู้สึกตัวอีกทีนะก็มีใครไม่รู้เอาดอกไม้มาให้ผมเอามาวางตรงหน้าเลย แล้วก็การ์ด 1 ใบพอผมตื่นและจะลุกขึ้นมา เค้าก็วิ่งหายไปเลย ผมก็งงๆอยู่เหมือนกัน จากนั้นก็หยิบการ์ดขึ้นมาอ่าน

      ---
      อาร์ทเจ็บมากมั้ย ขอให้หายเร็วๆนะ อดทนเอาไว้ พี่เป็นกำลังใจให้นะ อาร์ทคงสงสัยเหมือนกันใช่มั้ยว่าพี่คือใคร ยังไม่ขอบอกนะคับ พี่ขอแอบมองน้องข้างเดียวอย่างนี้ก่อน รู้สึกมีความสุขมากเลย แต่ตอนนี้พี่ก็รู้สึกเจ็บเหมือนกันนะ เจ็บที่อาร์ทได้รับบาดเจ็บ ถ้าเป็นไปได้พี่อยากเจ็บแทนอาร์ทนะคับ เอาเป็นว่าพี่จะเอาใจช่วยนะ หายไวๆนะคับจากรุ่นพี่คนนึง…---

      ผมก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมเค้าไม่อยากให้ผมรู้ว่าเค้าคือใครทั้งๆที่ มันก็ไม่เสียหายอะไรซักหน่อย แปลกพิลึกจัง ว่าแล้วผมก็ได้ยินเสียงคนเดินขึ้นมา พอลนั่นเอง ผมดีใจมากเลย รู้สึกเหมือนกับจะหลุดพ้นจากความเจ็บปวดซักที
      อาร์ทรอเรานานมั้ยขอโทดนะ พอดีแถวมันยาวน่ะคับพอลพูดกับผม
      ก็ไม่นานมากหรอก เราเผลอหลับไปด้วยแหละผมตอบ
      งั้นเหรอ…” พอลพูดพลางมองมาที่ข้างๆศีรษะผม
      ดอกไม้นี่เอามาจากไหนล่ะพอลถามผมด้วยความสงสัย
      เราก็ไม่รู้เหมือนกัน ตื่นมามันก็วางอยู่ตรงนี้แล้ว พร้อมกับการ์ดใบนี้ผมพูดเสดก็ยื่นการ์ดให้พอลอ่าน

      พอลก็ตั้งหน้าตั้งตาอ่านอย่างเคร่งเครียด จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป เมื่ออ่านเสดก็พูดขึ้นว่า
      เฮ้อสงสัย จะมีคู่แข่งซะแล้วสิเราแล้วพอลก็ยิ้ม
      ว่าไงนะผมถามเพราะเมื่อสักครู่ฟังไม่ค่อยชัด
      อ่..ป่าวๆ ไม่มีอะไร อ่ะนี่คับข้าว น่ากินนะ มีปลาดุกผัดเผ็ดด้วยกินเยอะๆเลยนะพอลยื่นข้าวมาให้ผม
      ขอบใจนะ แล้วนายกินรึยังล่ะผมถามพอล
      ไม่เป็นไรหรอก อาร์ทกินเถอะ เดี๋ยวไม่อิ่มนะ เรารีบไปเอาแล้วก็รีบมาเลยไม่ทันได้กินพอลตอบ
      อ้าว ไม่ได้สิ งั้นกินกับเราละกันนะ นายไม่กินข้าวได้ไงล่ะผมบอกให้พอลมากินกับผม
      แล้วอาร์ทจะอิ่มเหรอพอลถามต่อ
      เอาน่า ไม่ต้องพูดเลย มากินด้วยกันผมบอก
      โอเค…” พอลพูดแล้วก็เขยิบเข้ามาใกล้ๆผม แล้วกินข้าวด้วยกัน
      เอ้ย ปลาชิ้นนั้นของเรานะเฟ้ยผมบอกพอลพร้อมกับใช้ช้อนแย่งคืนมา
      อะไร ไม่ได้ๆ ไม่เห็นมีป้ายเขียนไว้เลยนี่ ผมจะไปรู้เหรอพอลไม่ยอมให้ปลาผมคืน
      นี่แน่ะ อ้ำแล้วพอลก็ใช้ส้อมจิ้มปลาเข้าปากทันที
      โหย ขี้โกงอ่ะผมบอกพอล

      เราเถียงกันนานพอสมควร จากนั้นเมื่อกินกันเสดแล้วพอลก็เป็นคนเอาจานไปเก็บที่โรงอาหารเหมือนเดิมแล้วก็กลับมาอย่างรวดเร็ว
      เดี๋ยวเราใช้ยานวดเท้าให้อาร์ทนะพอลบอกผม
      ไม่ต้องหรอก มันเจ็บอ่ะผมพูด
      ทนหน่อยน่า จะได้หายไวๆไงล่ะ เนี่ยถ้ารีบๆนวดนะ อีกไม่นานก็หายแล้ว พรุ่งนี้ก็หายพอลบอกผม
      อืมก็ได้ แต่เบาๆนะผมย้ำ
      คับผม รับรองไม่เจ็บมากหรอกพอลกระซิบ

      แล้วพอลก็ไปหยิบยาในตู้ล็อคเกอร์ มันเป็นยาพวกใช้นวดบรรเทาอาการปวดน่ะ ไม่รู้ยาอะไรแล้วก็กลับมาที่เตียงเพื่อมานวดเท้าให้ผม
      เราจะใช้ยานี้นวดนะพอลบอกผม
      ยาอะไรอ่ะผมถาม
      มันช่วยได้ละกันน่ะพอลบอกพร้อมบีบยาจากหยอดมาพอประมาณ
      โอ๊ยๆ เบาๆหน่อยสิ นายมือหนักจังผมตะโกน
      เจ็บเหรอ โทดคับๆๆพอลขอโทดผมใหญ่เลย
      “5 5 5
      ล้อเล่นน่า ไม่เห็นจะเจ็บเลยผมแกล้งพอลเล่นๆ
      หนอย หลอกงั้นเหรอ เจอดีแน่ นี่…” แล้วพอลก็เอามือที่ยังไม่เลอะอีกข้างหนึ่งมาหยิกแก้มผม แล้วก็แกล้งจักจี้ผมด้วย ผมก็หลบๆ
      เอ้าๆ พอน่าเลิกเล่นแล้วก็ รีบนวดเหอะ นายจะได้ไปอาบน้ำผมบอก
      อืม ตกลงพอลพูดแล้วก็นวดต่อไปเรื่อยๆ อีกประมาณ 5 นาที
      ขอบใจนะ นี่แล้วไม่เสียเวลานายเหรอ ที่มานวดมาทำอะไรให้เราแบบนี้ผมถามพอล (มันเป็นการถามลองใจดูซิว่าพอลจะตอบยังไง)
      เราบอกแล้วใช่มั้ย ว่าเป็นอาร์ท คนที่เรารัก คนนี้ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยนะพอลมองหน้าผมแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
      “…
      พอล คือเราก็อยากจะบอกพอลเหมือนกัน คือว่าผมกำลังจะพูดอยู่แล้วเชียว
      เห้ย อาร์ท เป็นไงมั่ง ดีขึ้นรึป่าว พอลขอบใจนะที่ช่วยดูแลอาร์ทน่ะไอ้บอลวิ่งมาหาผมด้วยความเป็นห่วง
      อืม ก็เริ่มดีขึ้นแล้วล่ะ ขอบใจผมบอกบอล
      งั้นเราขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะพอลพูดพร้อมกับเก็บอุปกรณ์ทั้งหลายเพื่อที่เตรียมจะไปอาบน้ำ
      อืมตามบายบอลพูด
      เดี๋ยวพอลผมเรียก
      “…”
      พอลหันมา
      “…
      ขอบใจนะ สำหรับวันนี้พูดเสดผมก็ยิ้มให้พอล
      ไม่เป็นไรพอลพูดแล้วก็เดินไป

      บอลชวนผมคุยเรื่อยๆ เกี่ยกับเรื่องบนโต๊ะอาหารววันนี้ว่ามีอะไรกินแล้วก็พูดหลายๆอย่างทำให้ผมเพลินไปด้วย พอลก็ไปอาบน้ำ เมื่อเสดก็มาหาผมที่เตียงเหมือนเดิม จากนั้นบอลก็ขอตัวไปอาบน้ำบ้าง
      เป็นไงมั่ง ดีขึ้นมั้ยอาร์ทพอลถาม
      ดีขึ้นมากเลย เพราะยาของนายล่ะผมบอกพอล
      แล้วบอลล่ะพอลถามผม
      อ๋อไปอาบแล้วล่ะ เฮ้อ ตอนที่นายไปอาบน้ำนะ มันคุยเรื่องอะไรให้เราฟังมั่งนักก็จำไม่ค่อยได้ มันพูดเยอะเหลือเกิน ตลกทั้งนั้นเลยผมพูดพร้อมหัวเราะออกมา
      งั้นเหรอ คงสนุกมากนะ อยู่กับบอลน่ะพอลเปลี่ยนสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด
      อืมใช่ๆ มันตลกดี ทำให้เราอารมณ์ดีเรื่อยเลยผมพูด
      นั่นสินะ บอลเค้าเอาใจนายเก่งพอลพูด คราวนี้ผมจับได้แล้วพอลต้องมีอะไรแน่เลย
      ก็ใช่นะ ว่าแต่ทำไมต้องทำหน้าอย่างนั้นด้วยล่ะผมถามพอล
      ก้ป่าว ไม่ได้ทำหน้ายังไงนี่ ก็ปกติพอลบอกผม
      รู้แล้วล่ะ นายหึงเราสินะ ใช่ม้าาผมบอกพอล
      อะไรนะพอลถาม
      หึงไง เรารู้นะ นายหึงเราผมบอกพอล
      ก็ป่าวนี่ เราแค่เห็นอาร์ทกับบอลคุยกันถูกคอ ผมก็ไม่อยากขัดเท่านั้นเองพอลพูดด้วยความน้อยใจ
      เฮ้ย นายจะบ้าไปแล้วเหรอ เราไม่ได้เป็นอะไรกับบอลนะ เพื่อนเท่านั้นรับรองได้ คิดอย่างอื่นไม่ได้อ่ะ มันคิดไม่ลงผมปฏิเสธ
      จริงเหรอพอลถาม
      ก็จริงน่ะสิ หึงจังน้าผมแกล้งแซวพอล
      “…”
      พอลยิ้มแล้วทำหน้าอายๆ
      ยิ้มอะไรล่ะผมถามพอล
      ป่าวน่าพอลยิ่งเขิลใหญ่เลย
      อืม งั้นเราไปอาบน้ำดีกว่าผมพูดพร้อมลุกขึ้นอย่างระวัง
      ระวังนะอาร์ทพอลพูดยังไม่ทันขาดคำผมก็ล้มลงเพราะขายังไม่หายดี
      โอ๊ยผมอุทานเล็กน้อยแต่ก็ไม่คอยจะเจ็บเหมือนเมื่อเย็นแล้ว

      พอลประคองผมไว้ขณะนั้นผมใจเต้นแรงไปหมดเลย แปลกๆบอกไม่ถูกอ่ะ
      พะ พอล ปล่อยก่อนก็ได้เราไม่เป็นไรแล้วผมบอกพอลเบาๆ
      ไม่เป็นไรแน่นะพอลถามผม
      อืม แน่ผมตอบแล้วพอลก็ค่อยๆปล่อยมือออก ผมเดินเองได้แล้ว

      จากนั้นผมก็ค่อยๆเดินไปอาบน้ำบอกพอลว่าไม่ต้องตามมา ที่จริงอยากให้ตามมานะ อิอิ แต่ผมอายนี่นา ผมรีบอาบน้ำให้เสด(สะอาดน่า) แล้ววก็มาที่เตียง เดินก็กระปวกกระเปียกไปงั้นแหละ เดินช้ามาก กลัวล้มอะ จากนั้น ผมมาถึงใกล้ๆเตียงแล้ว พอลซึ่งอยู่เตียงใกล้ๆผมก็ มาคอยรอรับ
      อาร์ท เสดแล้วเหรอนี่จะขึ้นเตียงไหวเหรอพอลมาพะยุงผมแล้วก็ถามผม
      ไม่ไหวได้ไงอ่ะ เตียงเราอยู่ชั้น 2 อ่ะยังไงก็ต้องปีนน่ะแหละผมตอบพอล
      เอางี้ดีกว่านะ อาร์ทนอนเตียงเราละกันพอลบอก
      เอ้ย ว่าไรนะผมทำท่าตกใจเล็กน้อย
      ไม่ใช่อย่างนั้นๆ เราหมายถึงว่า ให้อาร์ทมานอนเตียงเรา แล้วเดี๋ยวเราไปนอนเตียงอาร์ทเองไงล่ะ เพราะเตียงเราอยู่ชั้นล่างเอง อาร์ทจะได้ไม่ต้องปีนขึ้นข้างบนไงพอลบอกผม
      จะดีเหรอผมถาม
      ต้องดีสิพอลพูดแล้วยิ้มให้ผม
      อืม ก็ได้ผมตอบตกลง
      อืมงั้นเราขอตัวไปนอนก่อนนะพอลบอกและเดินไปที่เตียงผม
      ได้ เอ่อ เดี๋ยวก่อนพอลผมเรียกพอล
      อะไรเหรอพอลหันหน้ามาหาผม
      หลับฝันดีนะผมบอกพอลด้วยสีหน้าที่อายๆ
      คับผม เช่นกันนะคับพอลตอบรับผมแล้วยิ้มหน้าแดงเลยจากนั้นก็รีบเดินไปที่เตียงผมแล้วก็นอน ผมเองก็นอนหลับอย่างสบายใจ แต่ก็ไม่สบายใจเท่าที่ควรเมื่อนึกถึงเรื่องกระเป๋านั่น

      ใครกันนะที่ขโมยกระเป๋าผมไป แล้วเอาไปทำไมกันเนี่ย ขโมยตังค์งั้นเหรอ หรือว่าขโมยหนังสือ แค่นั้นไม่เป็นไรหรอก เสียดายก็แต่ไดอารี่เล่มโปรดของผมน่ะสิ ผมเก็บติดตัวมาตั้งแต่ป.6 แล้วนะ มันจะมาหายที่นี่งั้นเหรอ แย่จัง คิดแล้วก็ยิ่งปวดหัว นอนหลับก็ไม่ค่อยจะหลับ ยิ่งคิดยิ่งนอนไม่หลับ แล้วก็คิดถึงเรื่องจดหมายจากรุ่นพี่ที่ส่งมาให้ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเค้าเป็นใคร และมีจุดประสงค์อะไรแน่ เฮ้อยิ่งคิดยิ่งปวดหัว คิดไปคิดมาผมก็หลับไป ตื่นมาก็เช้าของอีกวันแล้ว วันนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเลย เลยบอกบอลว่าไม่ไปเรียน ให้บอกนันแป้งและแก้วด้วย ผมขอนอนที่หอพักนี่แหละ แล้วบอกเพื่อนไว้ว่า ตอนเย็นจะลงไปกินขนมด้วย(อิอิ ขี้เกียจมั้ยล่ะ)
      อืม นายไม่ไหวจริงๆก็นอนต่อไปเหอะ เดี๋ยวเราบอกอาจารย์ให้บอลพูด
      อืม ใช่ๆเดี๋ยวเราบอกให้ละกัน เพราะอยุ่ห้องเดียวกันกับอาร์ทพอลบอก
      ขอบใจนาย 2 คนนะรีบไปเหอะผมพูด
      งั้นเราไปละนะ หายไวๆนะคับพอลพูดทิ้งท้าย
      แหมๆ ไม่ได้เล้ยบอลแซว
      แหะๆ นิดหน่อยนะ ไปเหอะแล้วพอลก็เดินออกไปพร้อมบอล
      ตอนเย็นอย่าลืมลงมานะบอลตะโกนจากหน้าห้อง
      อืมผมตอบสั้นๆแล้วนอนต่อ

      เวลาผ่านไปเร็วนัก ผมหลับไปอีกไม่นานก็รู้สึกหิว ก็ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟันอาบน้ำ จากนั้นผมก็ไปหยิบนมมากิน 1 กล่อง ให้พออยู่ท้องบ้างแล้วก็มานอนต่อ เพราะรู้สึกไม่ไหวเลย ผมปวดหัวจัง จากนั้นผมก็นอนต่อไปประมาณหลายชั่วโมง ตื่นนอนมาอีกครั้งก็เที่ยงกว่าๆแล้ว มองไปข้างหน้า มีอาหารวางไว้เสดสรรพ เป็นก๋วยเตี๋ยวราดหน้า พร้อมกับยา 1 เม็ด จดหมายอีก1 ฉบับเขียนไว้ว่า
      ---
      อาร์ทคับ พี่เอาอาหารกลางวันมื้อนี้พี่เอามาให้นะ ทานซะนะ เราไม่สบายอยู่ จะได้หายไวๆ ทานก๋วยเตี๋ยวเสดแล้วทานยาที่พี่ให้ไว้ด้วยนะ อยู่ในซองนี้น่ะ ลองเปิดดู ถ้าไม่กล้ากินก็ไม่เป็นไรนะคับ แต่ยาเม็ดนี้คือพาราฯ ไม่ใช่ยาอื่นแน่นอน เอาเป็นว่าจะกินหรือไม่กินก็ตามแต่ความต้องการของน้องนะ พี่ขอให้น้องหายไวๆนะคับ อีกไม่นานหรอก พี่จะบอกว่าพี่เป็นใคร คับพี่ไม่รบกวนอาร์ทแล้วล่ะ จากรุ่นพี่คนหนึ่ง…---

      ใครกันนะ ไม่ยอมบอกซะที แต่ก็ขอบใจละกันผมพูดกับตัวเอง จากนั้นก็กินก๋วยเตี๋ยวไปอย่างเอร็ดอร่อย

      เมื่อกินเสดผมก้นั่งมองยาเม็ดที่พี่เค้าให้มาอย่างพินิจพิจารณา ว่าควรจะกินดีรึป่าว ตอนแรกผมก็ไม่กล้ากิน แต่เป็นเพราะอะไรไม่รู้ ในสมองอยู่ๆก็มีความคิดเข้ามาว่า กินเข้าไปเถอะ ไม่ตายหรอก ว่าแล้ผมก็กินเข้าไป แล้วก็นอนหลับ ผมรู้สึกตัวอีกทีก็ บ่าย3โมงแล้ว ผมก็ตื่นขึ้นมาไปล้างหน้า คราวนี้ผมรู้สึกกระปี้กระเป่าขึ้นมาทันที หายปวดหัวแล้ว จากนั้นผมก็ลงไปหาเพื่อนข้างล่าง ไปรอที่ใต้อาคาร นั่งรอจนถึง 4 โมงครึ่งก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมาหาผมเลย ปกติเป็นเวลาเลิกเรียนแล้วนะเนี่ย ผมก็รออีกักครู่รู้สึกว่ารอไม่ไหวแล้วก็เลยไปตามเพื่อนๆที่อาคารเรียน พอไปถึงที่ห้องเรียนก็ไม่เจอใครซักคน ผมเลยเดินเข้าไปในห้อง
      ทำไมมันเงียบอย่างงี้เนี่ยผมพูดคนเดียว
      เฮ้ย นั่นมันกระเป๋าเรานี่นาผมอุทานพร้อมกับเดินไปหยิบกระเป๋าของตัวเองแล้วตรวจของในกระเป๋าดูว่าอยุ่ครบหรือไม่

      ทันทีที่ผมเปิดกระเป๋า ผมเกิดอาการอึ้งทันที เมื่อในกระเป๋าผมมีกล่องของขวัญเต็มไปหมด แล้วเมื่อมองไปใต้โต๊ะของผมก็มีดอกไม้ช่อใหญ่เป็นดอกกุหลาบสีขาว ให้ตายสิเป็นดอกไม้ที่ผมชอบมากๆเลย ดอกกุหลาบขาว มันสื่อถึงความบริสุทธิ์ ผมตกใจกับทุกสิ่งทั้งหมดที่ผมเห็น
      นี่มันอะไรเนี่ย มันมาได้ไงอ่ะ ของพวกนี้ผมอุทานกับตัวเอง
      ของพวกนี้คือของขวัญวันเกิดของอาร์ทไงพอลพูดพร้อมกับเดินออกมาจากหลังห้อง
      นายนี่อย่าบอกนะว่านายเป็นคนให้เราทั้งหมดผมพูดด้วยความตกใจ
      ถ้าเราบอกว่าใช่ล่ะพอลถามและยิ้มให้ผม

      ผมอึ้งไปยกใหญ่ ทันทีที่ผมรู้สึก ผมมีความดีใจเป็นที่สุด และเข้าโอบกอดพอลทันทีเลย น้ำตาผมไหลออกมาทันที ความรู้สึกโกรธที่ผมน่าจะมีต่อพอลที่ขโมยกระเป๋าผมไป มันหายไปหมดแล้ว ตอนนี้ผมและพอลอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน ผมดีใจมากๆเลย ไม่คิดว่าจะมีช่วงเวลานี้
      แล้วนายรู้ได้ไงล่ะ ว่าวันนี้วันเกิดเราผมถามทั้งน้ำตาอย่างนั้น
      ก็เพื่อนอาร์ทไง เราถามเพื่อนอาร์ทน่ะ ถามนันเอาพอลพูดพลางค่อยๆปาดน้ำตาจากแก้มผมที่ไหลอาบลงมาถึงมุมปากเลยทีเดียว
      เราขอบใจพอลมากเลยนะผมพูดออกไป
      เอาอีกละ ขอบใจอีกแล้ว ไม่ต้องขอบใจหรอกน่าพอลบอกผม
      อืมผมตอบ
      ของขวัญที่แท้จริงอยู่ในมือเราต่างหากพอลพูดพร้อมหยิบตลับทึบแสงออกมาผมพอจะเดาออกแล้วว่ามันคือ..
      คือนาฬิกาใช่มั้ยผมรู้ทันแล้วยิ้มให้พอล
      ผมนี่ไงชอบมั้ย มาเอามือมาสิเดี๋ยวเราใส่ให้นะพอลบอกผม ผมเองก็ยื่นมือให้
      ชอบสิ นายดีกับเรามากจริงๆนะพอลผมพูดประโยคนี้หลายรอบแล้วล่ะ
      “…”
      พอลได้แต่ยิ้ม
      คือ นายเอ่อ ที่เคยถามเราไว้น่ะผมพูดติดๆขัดๆ
      เรื่องอะไรงั้นเหรอพอลแกล้งถามทั้งๆที่น่าจะรู้อยุ่แล้ว
      เอ่อ เรื่องนั้นไง…” ผมพูดตะกุกตะกัก
      เรื่องอารายล่ะพอลแกล้งถาม
      เรื่องนั้นเราตกลงนะ ที่จะร่วมดูแลต้นรักที่นายกับเราปลูกด้วยกัน เราจะทำให้ดี เราสัญญาผมพูดกับพอล

      พอลมองหน้าผม ยื่นหน้ามาใกล้มากๆเลย แล้วก็ยิ้ม จากนั้นก็ดึงผมเข้าไปกอดอย่างแน่น
      ขอบใจนะอาร์ท เราสัญญาว่าจะไม่ทำให้อาร์ทผิดหวังเลยพอลพูด
      อืม เราเองก็เหมือนกันผมพูดแล้วอดที่จะยิ้มไม่ได้
      พอลรักอาร์ทนะคับพอลพูดด้วยเสียงที่โรแมนติกมากๆแล้วริมฝีปากของพอลก็ลงมาอยู่บนปากผมชั่วครู่หนึ่งและคลายออกอย่างนุ่มนวล มันเป็นความรู้สึกที่อบอุ่นมากคับ
      “…
      เราก็รักพอลเหมือนกันผมตอบเบาๆ

      ความรักจะอยู่ได้นานหรือไม่ เปรียบได้กับต้นไม้ที่จะมีน้ำที่ใสสะอาดมาหล่อเลี้ยงตลอดเวลาหรือไม่ ถ้าขาดมันก็ไม่เจริญเติบโต หรือ ถ้าให้มากไปรากอาจจะเน่าและต้นไม้จะตายในที่สุด

       

      จากวันนั้น ผมรู้สึกได้ว่า ชีวิตผมมีอะไรเพิ่มเข้ามาในชีวิตเพิ่มมากขึ้น ชีวิตมีอะไรให้คิดอยู่เสมอ ความรักมันเป็นอย่างนี้เองเหรอเนี่ย ชีวิตผมสดชื่นเสมอเลย มีคนคอยเป็นห่วงและเอาใจใส่ตลอด คอยถามเสมอว่าผมสบายดีรึป่าว มีอะไรขาดตกบกพร่องตรงไหน เหมือนเค้าคนนั้นจะเป็นคนมาคอยดูแลชิตผมด้วยเลย ไม่ใช่สิ ประคองกันไปน่าจะดีกว่า รู้สึกว่าผมมีความสุขเมื่อคิดถึงเค้าคนนั้น

      เค้าดีกับผมมากๆเลย ผมไม่เคยอบอุ่นลักษณะนี้มาก่อนเลย มันไม่เหมือนความอบอุ่นจากพ่อแม่ จากเพื่อน จากคนที่สนิท แต่มันคนละอย่างกันเลย แตกต่างมาก ผมค่อนข้างจะเขิน เวลาที่อยู่ใกล้เค้าคนนั้น ไม่ค่อยกล้าสบตา เหมือนเค้าจะจ้องจับผิดสายตาผมเลย อายมาก เค้าก็ชอบบอกให้ผมสบตา แต่ผมไม่ค่อยกล้าเท่าไรนัก มองก็มองนิดเดียว แต่เชื่อมั้ยคับ เวลาผมมองเค้าน่ะ เค้าเองก็เขินผมเหมือนกันแหละ เป็นต้นไม้ของกันและกัน ต้นรักที่ต้องดูแลอย่างทะนุถนอม จนเจริญเติบโต น้ำที่มาหล่อเลี้ยงต้นรักนี้ ต้องเป็นน้ำที่ใสสะอาด พร้อมที่จะน้ำคุณค่ามาสู่ต้นไม้ของสองเราได้ตลอด (ถ้ามีแต่น้ำสะอาดบริสุทธิ์ตลอดไปก็ดีสินะ)

      และแล้วเทศกาลแห่งความสุข วันที่ทุกคนรอคอยก็ใกล้มาถึง
      ดีจัง ใกล้จะปีใหม่แล้วสินะ นี่ยัยแป้ง หนุ่มต่อของเธอน่ะ มีอะไรเซอร์ไพร์รึป่าวจ๊ะนันพูดขึ้นในขณะที่เพื่อนๆทุกคนก็มานั่งกินขนมที่เก่า
      บ้าเหรอแก แต่เอ๊ะ เป็นจริงก็ดีสิ แป้งตอบนัน ว่าแต่เธอเถอะ หนุ่มกทม.ของเธอที่บอกเท่ห์นักหนาน่ะ เอาไว้พอมาให้เพื่อนๆดูตัวกันมั่งบ้างนะยะ ชั้นจะได้ตรวจสอบให้ดีว่าผ่านหรือไม่ อิอิแป้งพูดแล้วหัวเราะออกมา
      แล้วจะพามาละกันนะ เอ้าแก้ว ว่างัยล่ะหล่อน ปีใหม่นี้มีอะไรที่เป็นสีสันของชีวิตมั่ง หรือว่าอ่านหนังสือลูกเดียวนันถามแก้ว
      แหมๆ ชีวิตชั้นไม่อับเฉาอย่างนั้นหรอกย่ะแก้วตอบ
      แล้วแก้วจะทำอะไรเหรอปีใหม่น่ะบอลถาม
      วางแผนแล้วย่ะ ก็เราจะไปเที่ยวเหนือกับครอบครัวน่ะแก้วบอกทุกๆคน
      ต๊าย โรแมนติก & คลาสสิค & อิโรติค มากๆเลยนะเนี่ยแป้งพูด
      นี่แป้งอันหลังน่ะไม่เอานะยะแก้วแย้งขึ้น
      จ้าา ว่าแต่ไปเหนือน่ะไปจังหวัดอะไรล่ะแป้งถามต่อ
      ก็ไปหลายจังหวัดนะ ขึ้นไปเรื่อยๆน่ะ ลำปาง ลำพูน น่าน พะเยา เชียงใหม่ เชียงรายแก้วตอบ
      รวยนักนะยะหล่อน งั้นขอปายด้วยคนเด่นันพูดขึ้นพร้อมทำท่ากวนๆ
      ก็มาสิ แต่ชั้นให้เกาะล้อไปนะ ที่ไม่พอหรอก อิอิแก้วตอบพร้อมกับทำหน้ากวนๆเช่นกัน
      “ 5 5 5” แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะพร้อมกัน
      นายล่ะบอล เป็นไงปีใหม่นี้จะมีอะไรดีๆกับนายมั่งแป้งถามบอล
      ไม่มีไรมากอ่ะ ญาติๆก็มาบ้านเราก็ไปเที่ยวกันเยอะๆ แค่นั้นเองบอลตอบ
      เหรอ ก็ดีนะ ญาติเยอะล่ะสิผมพูดขึ้นหลังจากเงียบไปนาน
      ก้ประมาณนั้นอ่ะบอลตอบผม
      แล้วนายล่ะ ไปเที่ยวไหนรึป่าวถามผมกลับ
      เฮ้อไม่รู้ดิ แม่เราไม่ค่อยจะว่างเลย อาจจะไม่ได้ไปก็ได้ผมตอบแบบไร้อารมณ์มากๆ
      เหรอ ไปเที่ยวกับพวกเราก็ได้นะนันพูด
      พวกเรานี่มีใครมั่งอ่ะผมถาม
      ก็ยัยนันเราแล้วก็แฟนยัยนัน แค่นี้จ้ะแป้งตอบผม
      โอ้ งั้นเราไม่ขอไปกวนดีกว่า ตามสบายเถอะผมทำท่าบ๊าย บาย
      ไม่ต้องเกรงใจน่า เพื่อนๆกันทั้งนั้นแหละนันพูด
      ไม่เป็นไรหรอก ขอบใจนะที่ชวนผมพูดแล้วยิ้ม
      นี่ถ้าญาติไม่ได้มาที่บ้านเรานะ จะชวนนายไปเที่ยวแล้วอาร์ทบอลบอก
      ไม่เป็นไรน่าเราไม่เหงาหรอก ชินแล้วผมพูด
      ชินแล้วก็หมายความว่า ไม่ได้เที่ยวตอนปีใหม่มาหลายปีแล้วล่ะสิ โหไม่ดีเลย แทนที่จะได้ผ่อนคลายมั่งนะ ปีนึงมีครั้งเดียวแก้วพูดเชิงปลอบใจผม
      อืมนั่นสิ เอ่อขอตัวกลับหอก่อนนะ วันนี้มีการบ้านเยอะน่ะผมพูดพร้อมกับลุกจากโต๊ะกินขนมแล้วเดินกลับหอไปคนเดียว
      เค้าจะรีบกลับไปทำไมกันนะนันถาม
      เอาน่าช่างเค้าเหอะแป้งบอก
      คงน้อยใจ อยากไปเที่ยวปีใหม่มั้งบอลพูดขึ้น
      นั่นสินะแก้วเสริม
      เราควรจะทำอะไรเพื่ออาร์ทมั่งนะนันพูด
      แกหมายความว่าไงอ่ะแก้วถาม
      ต้องปรึกษาพอลแล้วล่ะนันตอบ

      นัน แป้ง แก้ว และบอล ตามหาพอล และเมื่อเจอพอล ก็ปรึกษากัน เรื่องที่จะให้ผมได้ผ่อนคลายบ้าง ในวันหยุดปีใหม่ที่ใกล้จะถึงนี้
      เอาเป็นว่าเดี๋ยวเราคุยกับอาร์ทให้นะพอลพูด
      ตกลง ขอบใจนายมากนะบอลพูด
      ไม่เป็นไรพอลตอบ
      ที่จริงไม่เห็นต้องขอบคุณเลย พอลเค้าเต็มใจอยู่แล้วล่ะ อาร์ททั้งคนนี่นา จริงมั้ยจ๊ะพอลนันอดที่จะแซวพอลไม่ได้ ทำให้พอลหน้าแดงขึ้นมาทันที
      “…”
      พอลพูดไม่ออก ได้แต่ยิ้ม
      ยิ้มน่ารักออกอย่างนี้ ไม่ยิ้มใส่อาร์ทดีกว่า เราไม่อยากใจละลายตอนนี้นะจ๊ะแป้งก็แซวบ้าง
      เอ่อ งั้นเราขอตัวก่อนนะพอลพูดแล้วเดินไปเล่นกีฬาต่อ
      ดูสิ น่ารักมากเลยนะพอลเนี่ย ทั้งหล่อ เท่ห์ ขาวก็ขาว โอ๊ย เพอร์เฟคมากเลยนันพูดพร้อมทำท่าเพ้อฝัน
      เลิกบ้าได้แล้วนัน เค้าเดินไปโน่นแล้วบอลเรียกสติจากนัน
      ก็เค้าเดินไปแล้วน่ะสิยะ ชั้นถึงพูด นายนี่ไม่รู้อะไรซะเลย หล่อ(น้อยกว่าพอล)ซะป่าว เชอะนันเชิดใส่บอล
      อะไรฟะบอลพูดกะตัวเอง
      ไปกันเถอะ นี่มันได้เวลาโทรศัพท์แล้ว เดี๋ยวมายดาร์ลิ้งค์จะรอแป้งพูดพร้อมกับเดินนำหน้าเพื่อนๆไปก่อนแล้วหันกลับมาขวักมือเรียกเพื่อนคนอื่นๆ

      เมื่อถึงเวลา 6 โมงเย็นผมก็ลงจากหอพักมาที่โรงอาหาร เพื่อที่จะมารอรับประทานอาหารเย็นตามปกติ
      หวัดดีพอลทักผม
      “…
      หวัดดีผมตอบอย่างอายๆ
      เอ่อคือปีใหม่นี้ ไปเที่ยวกันนะพอลชวนผม
      เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปได้รึป่าวผมตอบ
      ได้สิ เราโทรถามแม่อาร์ทให้แล้ว ไม่มีปัญหา เหลือแต่ตัวอาร์ทล่ะพอลทำหน้าตาเจ้าเล่ห์
      อะไรนะ นายโทรไปหาแม่เรามาเหรอ แล้วเอาเบอร์มาจากไหนหาาผมตกใจเลย
      ก็ไม่เห็นแปลกนี่ ทำไมเราจะรู้เบอร์บ้านแฟนตัวเองไม่ได้ล่ะพอลพูดเสดก็ยิ้มอีกแล้ว
      แล้วนายบอกแม่เราว่าอะไรบ้างล่ะผมถามพอล
      ก็บอกว่าเรา 2 คนเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาตอนนี้ ให้อาร์ทไปเที่ยวกับเราตอนปีใหม่ได้มั้ยคับพอลบอก
      แล้วแม่เราว่าอะไรบ้างผมถามต่อ
      แม่อาร์ทก็ตกลงทันทีเลยน่ะสิ บอกว่าฝากด้วยนะจ๊ะอีกต่างหากพอลพูด
      ว่าไงนะ แม่เราตกลงเหรอ เป็นไปได้ไงเนี่ย มีการบอกว่าฝากนายด้วยเนี่ยนะ จะเชื่อได้มั้ยล่ะผมทำท่าไม่แน่ใจ
      ไม่เชื่อก็ลองถามแม่อาร์ทดูสิพอลบอกผม
      อืม ไม่ต้องๆ เชื่อก็ได้ผมพูดแล้วก็ยิ้มออกมา
      คับผม เอาเป็นว่าตกลงนะพอลถามผมพร้อมทำหน้าลุ้นรอคำตอบ
      “…
      ขอคิดดูก่อนละกัน อาจจะไม่ผมตอบ
      งั้นเหรอถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ ไปหรือไม่ไปบอกผมด้วยละกันพอลทำหน้าหมดหวัง (น่าสงสาร+น่ารัก มากๆเลย)แล้วจะเดินไป
      เดี๋ยวๆ นี่นาย ล้อเล่นแค่นี้ไม่ได้เลยเหรอ เราไปนะผมเผลอยิ้มออกมาทำให้พอลจับได้ว่าผมแกล้งเค้า
      อ๋อ นี่แกล้งกันเหรอ มานี่เลย ต้องโดนทำโทษพอลวิ่งไล่ผมแต่ไม่ทันซะแล้ว ผมหนีเหมือนกัน
      พอๆก่อน เหนื่อย ไม่เล่นแล้วผมพูดพร้อมกับหยุดหายใจยกใหญ่เมื่อวิ่งมาถึงหลังโรงอาหาร
      ก็ได้พอลก็หยุดไล่เหมือนกัน
      แล้วจะพาเราไปเที่ยวไหนล่ะผมถามพอล
      เดี๋ยวบอก มานี่ดิพอลทำท่าจะกระซิบผม ผมเองก็เดินเข้าไปหา ปรากฏว่า
      เฮ้ย…” พอลแอยหอมแก้มผมเฉยเลย แล้วพอลก็เอามือปิดปากผมไว้ เพราะรู้ทันว่าผมต้องร้องแน่
      เอาคืน ข้อหาที่เมื่อกี้แกล้งบอกว่าไม่ไปพอลพูดเสดก็เตรียมตัววิ่งหนีผม ผมก็ต้องเป็นฝ่ายวิ่งไล่พอลบ้างแล้ว
      หยุดนะผมตะโกน
      เก่งจริงก็จับให้ได้สิพอลหันมาเยาะเย้ยแล้วแลบลิ้นให้อีกด้วย
      อย่าให้จับได้ละกัน ถ้าจับได้ล่ะ น่าดูผมขู่
      จะทำไมเหรอ จะหอมคืนรึไงพอลพูด
      ไอ้บ้าาผมตะโกน

      เมื่อผมวิ่งไปใกล้พอลแล้ว พอลก็แกล้งหยุด ทำให้ผมชนพอลเข้าอย่างจังเลย กลายเป็นพอลรับผมไว้ทันที ตอนนี้ผมอยู่ในอ้อมกอดของพอลซะแล้ว ทำให้ทำอะไรไม่ถูกเลย หน้าแดงทั้งคู่ ต่างฝ่ายต่างเขินกันเอง
      ตกลงจะพาเราไปไหนล่ะผมถาม แต่ที่จริงก็ยังเขินอยุ่นะ ถามเสดผมก็ก้มหน้าเลย (ลืมสนิทว่าอยู่ในอ้อมกอดของพอลอยู่นะเนี่ย)
      ไปบ้านเรานะพอลตอบเสียงนุ่ม แล้วหอมลงไปบบนหน้าฝากผมชั่วครู่
      อืมได้ ขอให้มีนายอยู่ด้วยก็พอแล้วผมพูดออกไปด้วยความจริงใจ
      คับพอลตอบสั้นๆ
      เอ่อไปกินข้าวกันได้แล้วผมพูดตัดบท
      จริงสินะพอลพูดแล้วก็คลายกอดช้าๆ
      ไปกันเถอะผมชวน
      ไปสิพอลตอบ

      แล้วผมก็กินข้าวเสดอย่างรวดเร็วจากนั้นก็กลับหอพัก อาบน้ำ แล้วเอาการบ้านมาทำข้างล่างที่โต๊ะทำงาน รู้สึกว่าการบ้านวันนี้จะมีน้อยมาก ผมก็รีบทำให้เสดอย่างรวดเร็ว จากนั้นผมก็เอาหนังสือการ์ตูนขึ้นมาอ่านเล่นๆ ที่จริงอาจารย์เค้าไม่ให้เอามาโรงเรียนหรอกคับแต่ผมแอบเอาเข้ามา อยากอ่านนี่นา แล้วพรุ่งนี้ก็เป็นวันที่ต้องกลับบ้านแล้วด้วยคือวันศุกร์นั่นเอง ร.ร.ผม ก็รู้กันอยู่แล้วนะคับว่าเป็นร.ร.ประจำ 1 อาทิดกลับทีนึง เข้าร.ร.วันอาทิดน่ะคับ แล้วกลับบ้านวันศุกร์ พรุ่งนี้ก็คือวันศุกร์นั่งเอง ผมจะได้ไปเที่ยววันปีใหม่ที่บ้านของพอล เด็กร.ร.นี้ส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กภาคตะวันออกทั้งนั้นแหละคับ ผมเป็นเด็กจันทบุรี และเพื่อนๆผม ไม่ว่าจะเป็นไอ้บอล นัน แป้ง และแก้ว ก็มาจากจังหวัดเดียวกับผมทั้งนั้น ส่วนพอลเป็นเด็กปราจีนคับผม อยู่กบินทร์บุรี ซึ่งเป็นอำเภอหนึ่งของปราจีน พอลบอกผมว่าที่กบินทร์น่ะ เจริญกว่าอำเภอเมืองซะอีก เท่ากับอาทิดนี้ผมก็ไม่ได้กลับบ้าน พอพรุ่งนี้ผมก็ไปบ้านพอลเลย แล้วก็อยู่นานซะด้วย เพราะปกตินะคับ กลับบ้านไปวันศุกร์แล้ววันอาทิดก็กลับมาร.ร.