นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

แปล DramaCD Bungo Stray Dogs Welcome to The Hot Springs! Side: Port Mafia

โดย BELLASHI

แปล DramaCD Bungo Stray Dogs Welcome to The Hot Springs! Side: Port Mafia

ยอดวิวรวม

1,737

ยอดวิวเดือนนี้

30

ยอดวิวรวม


1,737

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


57
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 พ.ค. 61 / 08:19 น.
นิยาย DramaCD Bungo Stray Dogs Welcome to The Hot Springs! Side: Port Mafia

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Bungo Stray Dogs Drama CD

Welcome to The Hot Springs!

Side: Port Mafia

ยินดีต้อนรับสู่ออนเซ็นฝั่งพอร์ตมาเฟีย





Cast:

+อาคุตางาว่า ริวโนะสุเกะ (CV.โอโนะ เคนโช)

+นากาฮาระ ชูยะ (CV.ทานิยามะ คิโช)

+ฮิกุจิ อิจิโย (CV.เซโต้ อาซามิ)

+คาจิอิ โมโตจิโร (CV.ฮาตะโนะ วาตะรุ)

+ฮิโรสึ ริวโร (CV.โอโนะ อัตสึชิ)

+ฮาจิฮาระ มิจิโซ (CV.ฮายาชิ ยู)


Credits Translate JP > EN : https://maiderrei.tumblr.com/post/162896810692/translations-for-the-bungou-stray-dogs-drama-cd



Audio: https://youtu.be/sGsS1WAhS5k




Me: เป็นดราม่าซีดีที่ดูเหมือนสั้นแต่ยาวมากกกกค่ะ555 แปลง่ายกว่าเพลงเยอะเลยแต่มาติดตรงประโยคของคาจิเพียบเลยค่ะนางชอบพูดอะไรที่เป็นศัพท์ยากๆถึงจะไม่ได้จ๋าเลยก็เถอะค่ะ อันนี้เราก็แปลจากอังกฤษเป็นไทยนะแต่เราก็พยายามใช้ทักษะการฟังญี่ปุ่นอันน้อยนิดร่วมด้วย หลังจากแปลอันนี้แล้วคงเว้นว่างยาวก่อน5555 ก็เดี๋ยวไปแปลฝั่งของสนง.นักสืบต่อด้วย~ แล้วก็..ตอนท้ายมีแถมตอนที่ชูยะอาคุคาจิกินซุปด้วยกันด้วยนะคะ



Twitter: @bellashi_bs




เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 พ.ค. 61 / 08:19



ชูยะ: นี่...เรียวกังที่บอสจองเอาไว้เพื่อรักษาตัวอาคุตางาว่าที่กำลังเจ็บอยู่เนี่ย..ยังไม่ถึงอีกหรอ?


ฮิกุจิ: พวกเราใกล้ถึงแล้วนะคะเหลืออีกนิดเดียว...


ชูยะ: งั้นหรอ..แล้วทำไมฮิกุจิต้องตามมาด้วยเนี่ย?


ฮิกุจิ: นั้นก็เพราะว่าฉันคือผู้ช่วยของรุ่นพี่ไงคะ! รุ่นพี่..พวกเราเดินค่อนข้างนานแล้วนะคะแต่ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? ให้ฉันช่วยไหมคะ?


อาคุตางาว่า: หนวกหูน่าฮิกุจิ


ฮิกุจิ: ขอโทษค่ะ...


ชูยะ: ถ้าฮิกุจิมาแล้วก็ไม่ต้องการฉันแล้วใช่ไหม? ฉันกลับได้หรือยัง?


ฮิกุจิ: มาพูดอะไรหลังจากเดินมาขนาดนี้แล้วหรอคะ? นอกจากนี้ชูยะซังเองไม่ใช่หรอคะที่ขอบอสมาเพราะว่ารุ่นพี่ไม่ชอบอาบน้ำ แล้วก็เพื่อให้แน่ใจว่าเขามาอาบที่ออนเซ็นด้วย..


ชูยะ: ทำไมฉันต้องแน่ใจด้วยหล่ะว่าเขาอาบหรือไม่อาบน้ำ ถ้ามันสำคัญจริงๆ แล้ว—ฮิกุจิ!! ทำไมเธอไม่มาทำแทนหล่ะ?


ฮิกุจิ: เอ๋? ให้ฉันดูแลหรอคะ?! หมายความว่า...เพื่อให้แน่ใจว่ารุ่นพี่จะอาบน้ำฉันถึงกับต้องมากับเขา...ปะ...เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ!! เป็นไปไม่ได้!!


ชูยะ: อ่า..หนวกหูน่า! อย่าจริงจังนักเซ่!!


ฮิกุจิ: ตะ..แต่..


อาคุตางาว่า: การรักษามันไม่จำเป็นหรอกน่า! ไม่ต้องพูดถึงออนเซ็น—กระผมไม่ต้องการสิ่งนี้หรอก! สิ่งที่ต้องทำคือภารกิจ...สิ่งที่ต้องการคือศัตรูมากกว่าอีก เพื่อให้ดาไซซังยอมรับกระผมให้ได้!


ชูยะ: พอเลย! พอเลย! ผ่อนคลายหน่อยสิอาคุตางาว่า ศัตรูที่นายต้องเจอตอนนี้คือออนเซ็นต่างหาก! เอาหล่ะเดินไปกันได้แล้ว


ชูยะ: อ่า..ฉันสงสัยจังเลยนะว่าจะเป็นออนเซ็นแบบไหน?


คาจิอิ: ถ้าเป็นที่นายขอหล่ะก็ งั้นคาจิอิผู้นี้จะเป็นคนตรวจสอบออนเซ็นที่พวกเรามาเอง ฮุว่ะฮ่ะฮ่าา!! ออนเซ็นเป็นสิ่งที่น่าสนใจมาก ช่างมีเสน่ห์จริงๆ!


ชูยะ: หา..ทำไมเขาถึงมาด้วยหล่ะ…?อ่า...อยากกลับบ้านแล้ว…(Me:โธ่ๆชูยะ…สงสารร555)



__________



ชูยะ: เอาหล่ะ เช็คอินเรียบร้อย แล้ว...ทำไมพวกเราถึงไม่ไปที่ห้องพักกันหล่ะ? ฮิกุจินี่กุญแจห้องเธอ โอเคนะ?


ฮิกุจิ: กุญแจห้องฉัน? แต่ทำไมหล่ะ?


ชูยะ: มันแน่อยู่แล้วไม่ใช่หรอ?! ก็รู้นิว่าเธอเป็นผู้หญิงนะ


ฮิกุจิ: แต่...ฉันคาดหวังว่าจะอยู่กับรุ่นพี่ตลอดเวลาเลยนะคะ นั้นแหละทำไมฉันถึงออกห่างจากเขาไม่ได้.. ไม่จริงหรอคะรุ่นพี่?


อาคุตางาว่า: หนวกหูน่าฮิกุจิ


ฮิกุจิ: ขอโทษนะคะ!! อย่างน้อยขอให้ฉันช่วยถือของรุ่นพี่จนไปถึงห้องเถอะค่ะ!


ชูยะ: จะทำอะไรก็ทำ! ไปเถอะ!


ทาจิฮาระ: จะฆ่าทุกๆคนที่นายไม่รู้จัก!


ฮิโรสึ: ช่างต่ำต้อยยิ่งนัก ไม่มีใครเคยสอนมารยาทนายมาก่อนหรอ…?


ชูยะ: เฮ้ยๆ..ทำไมคนพวกนี้พูดอะไรโหดร้ายๆออกมาเนี่ย...ฉันหล่ะอยากเลี่ยงออกมาจริงๆ


คาจิอิ: ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงไม่ให้คาจิอิผู้นี้เป่าเจ้าพวกนั้นให้นายหล่ะ!


ชูยะ: คาจิอิ? นายฟังฉันอยู่ป่ะเนี่ย? ฉันบอกว่าฉันอยากเลี่ยงออกมา เคไหม?


ฮิกุจิ: อีกอย่างที่ฉันสงสัยว่าพวกเขาเป็นคนแบบไหนหล่ะคะ?


ชูยะ: ทำไมพวกเราถึงไม่เช็คดูว่าพวกนั้นว่าน่ารำคาญหรือเปล่าเนี่ย


__________



ทาจิฮาระ: เยส!!! ได้แต้มหล่ะ!! กินอย่าลืมจดไว้ด้วยหล่ะ!


ฮิโรสึ: หึ...หลังจากที่พึ่งได้แต้มเดียวอย่าพึ่งได้ใจไปหน่อยหล่ะ


ฮิกุจิ: กะ..กิ้งก่าดำ?!


ชูยะ: พวกนายมาทำอะไรที่นี่?


ทาจิฮาระ: อึก! ชูยะซัง...ไม่นี่คือ...


ฮิโรสึ: บอสบอกพวกเราว่าควรมาพักผ่อนบ้าง เพราะงั้น...


ชูยะ: พวกนายก็ด้วย? บอสของพวกเรากลายเป็นคนใจบุญไปทันทีเลยนะเนี่ย อีกอย่างทำไมนายถึงมาเล่นปิงปองกันเนี่ย?


ฮิโรสึ: ตามคาดเลย..เพราะว่ามันคือออนเซ็นไงหล่ะครับ..


ชูยะ: แล้วมันกลายเป็นว่าที่พวกนายทำเนี่ย..หา...


คาจิอิ: ฉันอยากเล่นปิงปอง!!


ชูยะ: ไม่ใช่ว่าฉันไม่เข้าใจความรู้สึกของคาจิอิหรอกนะ แต่เล่นปิงปองทั้งๆที่ยังไม่ได้อาบน้ำ...อีกอย่างพวกเรายังไม่ได้ห้องเลยนะนายก็รู้นิ?


ทาจิฮาระ: โอ๊ะ!งั้น ทำไมพวกเราไม่มาเล่นคู่กันหล่ะ


ชูยะ: แล้วนายทำอะไรเองเนี่ย?! นี่อาคุตางาว่า! อย่าร่วมมือกับคาจิอิที่มองนายอย่างจริงจังนะ!


คาจิอิ: สะ—แมชชชช!!! ได้แต้มแล้ว!!!


อาคุตางาว่า: อสุรสีดำคือสิ่งมีชีวิตที่บาป มันกัดกินทุกอย่างที่ขวางหน้า...กิ้งก่าดำ! แม้แต่คะแนนของนาย…!


ฮิกุจิ: รุ่นพี่! ทำอะไรอยู่หรอคะ?!


ชูยะ: โอ๊ะตามคาดเลยฮิกุจิ เธอเข้าใจสถานการณ์นี้ผิดหรือเปล่า?


ฮิกุจิ: แน่นอนค่ะ! คิดว่ารุ่นพี่จะร่วมมือกับใครสักคนมากกว่าฉัน...แม้ว่าจะเป็นการตัดสินใจที่ฉันเป็นคู่หูของรุ่นพี่ก็เถอะค่ะ...


ชูยะ: โอ้..แล้วที่เธอหมายถึง หา..ทำอะไรก็ทำเถอะ


คาจิอิ: ขอบคุณที่ยอมแพ้ให้เรา—สะ—แมชชช!!



__________



ชูยะ: พวกเราใช้เวลาเดินไปออนเซ็นนานนานมากเพราะมัวแต่เล่นปิงปองกัน เอาหล่ะรีบๆไปกันได้แล้ว!


คาจิอิ: ฉันสงสัยว่าสารเคมีอะไรนะที่อยู่ในออนเซ็น...อ่ะฮุฮุฮุ~


ชูยะ: หืม? อาคุตางาว่า ทำไมนายถึงยืนลังเลอยู่หล่ะ?


อาคุตางาว่า: กระผมจะไป...อีกไม่นาน...


ชูยะ: หา? บอกหน่อยสิว่านายหมายถึงไม่คิดที่จะไปใช่ไหม?


ฮิกุจิ: ไม่จริงนะคะ! รุ่นพี่ไม่มีอารมณ์สำหรับออนเซ็นตอนนี้หรอกค่ะ!


ชูยะ: ฮิกุจิ เธอคิดจะแอบมองจากผนังนั้นหรอ!?


ฮิจุกิ: ฉันแค่ห่วงรุ่นพี่นะคะ…!


ชูยะ: ผู้หญิงไม่ควรที่จะไปแอบมองนะ!


ฮิโรสึ: เธอควรสงบเสงี่ยมเหมือนผู้หญิงบ้างนะ


ทาจิฮาระ: นี่!! แค่ไปอาบน้ำฝั่งผู้หญิงกับกินหรืออะไรก็ได้เซ่!


อาคุตางาว่า: แค่กๆ!! อะฮึ่มม.. ดูเหมือนว่ากระผมจะไม่สบายถ้างั้นขอผ่านนะ...


ชูยะ: ให้ตายสิ! อย่าเห็นแก่ตัวสิ! นายเป็นอะไรเนี่ย? เป็นเด็กเหรอ?!


ฮิกุจิ: รุ่นพี่อ่อนแอมากเลยนะคะ!! ได้โปรดดูแลเขาด้วยนะคะ!


ชูยะ: ไม่ใช่ว่าเขาแกล้งทำหรอ?! แล้วนายไม่เหนื่อยหรอที่เล่นปิงปองไปก่อนหน่ะ?


อาคุตางาว่า: กระผม—


ชูยะ: อย่าแก้ตัวไปเลยน่า นายก็รู้นิว่าพวกเรามาออนเซ็นกันแล้วนะ!?


อาคุตางาว่า: อืม? เหมือนว่ากระผมลืมผ้าเช็ดตัวไว้ที่ห้อง


ฮิกุจิ: ไม่ต้องกังวลไปค่ะ! ฉันเอาผ้าเช็ดตัวของรุ่นพี่มาแล้วค่ะ!


อาคุตางาว่า: ฮิกุจิ…! ไม่จำเป็น…!!!


ชูยะ: นี่!นายหนีไปไม่ได้หรอกนะ คาจิอิ กิ้งก่าดำ! พวกนายก็มาช่วยด้วยนะ! เราจะพาอาคุตางาว่าอาบน้ำให้ได้!!


ฮิโรสึ: ดูเหมือนว่าไม่ต้องช่วยแล้วนะ…


ทาจิฮาระ: คิดว่าเราจะมาช่วยด้วย


ฮิกุจิ: อย่านะคะ!! อย่าทำอะไรรุนแรงกับรุ่นพี่นะคะ!!


ทุกคน: เงียบไปเลย!! (Me:ช่วงนี้แอบฮา555)


ฮิกุจิ: ขะ..ขอโทษค่ะ…!!



_________



ชูยะ: โอ้...นี่เป็นออนเซ็นที่ดีไปเลยไม่ใช่หรอ? คิดว่าไงบ้างอาคุตางาว่า?


อาคุตางาว่า: กระผมไม่มีอารมณ์แล้ว...


คาจิอิ: โอ้ว!! กลิ่นนี้ช่างงดงาม นี่เป็นผลิตภัณฑ์ชั้นดีจากธรรมชาติอย่างแท้จริง!


ชูยะ: นี่คาจิอิ! จะกลับมาได้ยัง?! นายก็เกินไปนะ คนอื่นๆก็เฉยเกินไปด้วย...คนพวกนี้มันอะไรเนี่ย?


ฮิโรสึ: เอาหล่ะๆ...นั้นเป็นเพียงแค่วิธีแช่ออนเซ็นเอง


ชูยะ: แน่ใจหรอว่ามันใช่ในเมื่อนายบอกอย่างนั้น...หา? เห้ย!อาคุตางาว่านายสับสนอะไรเนี่ยจะออกไปแล้วหรอ?!


อาคุตางาว่า: ชิ...


ฮิกุจิ: รุ่นพี่อ่อนแอนะคะ!! ได้โปรดดูแลเขาด้วยนะคะ!


ชูยะ: เธอตะโกนเสียงดังไปแล้วฮิกุจิ!! มาสิ!อาคุตางาว่า! พวกเราจะเข้าไปกัน! นี่กิ้งก่าดำมาช่วยฉันด้วย!


ทาจิฮาระ: ช่วยไม่ได้นะ...มาสิเข้าไปกัน!


อาคุตางาว่า: หืม...


(จ๋อม!)


ชูยะ: ไอ้บ้า นายแค่จุ๋มเท้าเองนะแล้วจะขึ้นเลยหรอ? การแช่ออนเซ็นมันจะต้องแช่ให้ถึงไหล่ด้วย! นายไม่ใช่เด็กแล้วนะอย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ! (Me: ณ จุดๆนี้ชูยะเหมือนแม่สอนลูกให้แช่ออนเซ็นเลยเคอะ~)


ฮิกุจิ: รุ่นพี่ค๊า!! สู้ๆนะค๊า!!


อาคุตางาว่า: หนวกหู!!ฮิกุจิ!!


ฮิกุจิ: ขะ..ขอโทษค่ะ!


ชูยะ: อ่า..เป็นไงบ้างหล่ะอาคุตางาว่า? ตอนอยู่ในน้ำรู้สึกดีไปเลยไม่ใช่หรอ?


อาคุตางาว่า: มันรู้สึก..เปียก..


ชูยะ: หึหึ..ไม่รู้สึกดีหรอ? ช่วยให้นายได้ผ่อนคลายนะ ผ่อนคลาย


ฮิโรสึ: อ่าา...นี่แหละคือสวรรค์ที่แท้จริง


ทาจิฮาระ: อ่าา...มันทำให้ฉันลืมกลิ่นเลือดกับความรุนแรงตลอดวันเลยหล่ะ...


ชูยะ: อื้ม!เอาหล่ะไปล้างตัวกันเถอะ!


อาคุตางาว่า: ผมออกไปได้หรือยัง...


ชูยะ: นี่ๆบ้าหรือเปล่า! เราต้องล้างตัวด้วยนะถึงจะถูก อาคุตางาว่าเอาสบู่นายมาหรือเปล่า?


อาคุตางาว่า: เปล่า


ชูยะ: อย่าพูดอย่างภูมิใจสิ


ฮิกุจิ: รุ่นพี่!! ฉันเอาสบู่ของรุ่นพี่มาด้วยนะคะ!!


ชูยะ: ฮิกุจิอีกแล้ว...ฮิกุจิ! ไม่เป็นไรหรอก ฉันให้อาคุตางาว่ายืมก็ได้!


ฮิกุจิ: ไม่นะ! หลังจากที่ฉันไปเอามันมาได้...ก็เฝ้ารอที่จะโยนข้ามกำแพงมาตลอด...ฉันจะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินก็ได้และ—


ชูยะ: ฉันได้ยินหมดแล้วนะฮิกุจิ


ฮิกุจิ: รุ่นพี่!! รับนะค้า!! ย๊าก~


(ฟิ้ว!)


คาจิอิ: แอ๊ก! เจ็บน๊าา!!


ชูยะ: ฮ่ะฮ่าโว้ว คาจิอิเป็นไรเปล่า?—เดี๋ยวสิ!นายใส่อะไรอยู่เนี่ย?


คาจิอิ: นี่คือพัฒนาการของวิทยาศาสตร์! ด้วยสิ่งนี้เราก็จะสามารถลืมตาได้ตอนที่สระผม! ดังนั้นดวงตาของเราก็จะไม่มีอะไรมาขัดขวางเราก็จะสามารถตอบสนองได้กับเหตุการณ์ไม่คาดฝันได้ทันที!


ชูยะ: นี่มันไม่ใช่หมวกสระผมหรอ?! แล้วเราจะตอบสนองทันทีนี่ นายไม่ได้ทำเพื่อเลี่ยงสบู่ที่ลอยมานี่นินายก็รู้!


คาจิอิ: โฮะๆๆๆ ฟองสบู่กำลังขึ้นรูปอย่างรวดเร็ว!! ว่ะฮ่ะฮ่าา!!


ชูยะ: เขาไม่ฟังฉันเลยแฮะ...อาคุตางาว่าสบู่นายอยู่นี่เพื่อให้แน่ใจว่านายจะอาบน้ำนะ!


ชูยะ: อาบเสร็จเร็วเกินไปแล้ว! อ่า..โธ่.. เดี๋ยวฉันทำให้! เอามานี่เลย!


อาคุตางาว่า: …


ชูยะ: เห้ย..ยกมือขึ้น


อาคุตางาว่า: ครับ...


ชูยะ: นายไม่ใช่เด็กแล้วนะ อย่าให้ฉันต้องดูแลนายสิ


อาคุตางาว่า: ขอโทษครับ...


ชูยะ: ช่างเถอะ ฉันจะล้างสบู่แล้วโอเคนะ?


ฮิกุจิ: อะไรหน่ะ?? บทสนทนานี้?? กำลังอาบน้ำให้รุ่นพี่อยู่หรอคะเป็นไปไม่ได้??!!!!


ชูยะ: ยังไม่เลิกราวีอีก...


ฮิกุจิ: ไม่นะ?? ไม่มีทาง??


ทาจิฮาระ: เห้ย..กิน! ช่วยทำให้เธอเงียบหน่อย!


ฮิกุจิ: มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่จะอาบน้ำให้รุ่น—


กิน: (ตีหัวฮิกุจิ)


ชูยะ: ขอโทษที่ทำให้ลำบากนะ กิ้งก่าดำ


ฮิกุจิ: ไม่เป็นไร


อาคุตางาว่า: กระผมจะกลับห้องแล้ว...


ชูยะ: นายคิดว่ากำลังพูดอะไรออกมา? ถึงตานายถูหลังให้ฉันแล้ว!


อาคุตางาว่า: กระผมยังออกไปไม่ได้อีกหรอ?!


ชูยะ: แน่นอนว่ายัง! พวกเรามาแช่ออนเซ็นนะต้องสนุกเข้าไว้สิ! อ่ะ!นี่คือคำสั่งของผู้บริหารนะเข้าใจ๊?


อาคุตางาว่า: อะ—


ชูยะ: หลังจากอาบน้ำแล้วนายก็ต้องแช่ให้ถึงไหล่นะ แล้วก็นับหนึ่งถึงสิบด้วยนายถึงจะออกไปได้!!


อาคุตางาว่า: นับหนึ่งถึงสิบ?! กระผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ!


ชูยะ: ก็รู้นิว่านายทำให้ฉันปวดหัวมากกว่าเด็กอีก

นับหนึ่งถึงสิบก็เป็นคำสั่งของผู้บริหารนะเคไหม? ป่ะ!ไปแช่กัน


อาคุตางาว่า: อ่ะ..


ชูยะ: เอาให้ถึงไหล่นะเค๊? เอาหล่ะจะเริ่มนับแล้วนะ


ชูยะ & อาคุตางาว่า: หนึ่ง..สอง..สาม..สี่..ห้า..หก..เจ็ด..แปด..เก้า...สะ../สิบ!!


ชูยะ: ฮ่ะๆเยี่ยม! เอาหล่ะไปได้แล้ว


ชูยะ:

—ยังไงก็เถอะและทำไมต้องรีบไปไกลขนาดนั้นอาคุตางาว่า?!



__________



ทุกคน: คัมปายย!!!


ชูยะ: แช่ออนเซ็น กินอาหารหรูๆ ดื่มสาเกสุดยอดไปเลยนะ! คืนนี้มาลืมเรื่องผู้บริหารกับตำแหน่งแล้วมาสนุกกันเถอะ!


คาจิอิ: ดีหล่ะถ้างั้นมาสร้างสีสันกัน กระผมจะผสมค็อกเทลให้ท่านชูยะเอง!


ชูยะ: คาจิอินายทำเป็นหรอ?


คาจิอิ: สำหรับผมคาจิอิผู้ใช้วิทยาศาสตร์และเคมี..เครื่องดื่มค็อกเทลอะไรกันแค่นี้เอง!


ชูยะ: เห้ยๆ...ไม่เป็นไรหรอนั้น…?


คาจิอิ: ทุกๆอย่างก็จะเหมือนๆกันเมื่อเข้าไปอยู่ในกระเพาะอาหาร~อ่ะฮุๆๆฮ่ะๆๆๆ


ชูยะ: เอ่อ...ถ้ามันไม่มีปัญหาอ่ะนะ...


อาคุตางาว่า: อืม..อร่อยดี


ชูยะ: นายดื่มจริงดิอาคุตางาว่า?!


ฮิกุจิ: “นายดื่มจริงดิ?” มีปัญหาอะไรหรอคะที่รุ่นพี่ดื่มมัน? มันก็มีบ้างที่รุ่นพี่ดื่มแอลกอฮอล์! บางทีคุณก็ทำอย่างนั้นเหมือนกันนิ…!! ฮือออ...แงงง


ชูยะ: เห้ยๆ...เธอเป็นพวกเมาแล้วร้องไห้หรอ?


ฮิกุจิ: นอกจากนั้นมันเป็นความผิดของฉันที่ทำให้รุ่นพี่บาดเจ็บ...ถ้าฉันสนับสนุนเขาให้ดีกว่านี้...นี่ต้องเป็นการหลีกเลี่ยงแน่เลย...ฮืออออ… ขอโทษนะคะ..ฉันจะพยายามให้มากกว่านี้...แล้วก็อย่าแกล้งเขาเลยนะคะ…ฮือออแแงงงง….


ชูยะ: โอเคๆ เข้าใจแล้ว!! ให้ตายสิ!! ตั้งแต่พวกเราดื่มฉลองกันมายังไม่ได้เล่นเกมเลยนิ?


คาจิอิ: เกม?!


ชูยะ: อยากจะเล่นอะไรหล่ะ?


ทาจิฮาระ: อ่ะ! เกมนี้เป็นไงครับ?! เกมต่อคำพวกเราคือมาเฟีย(Mafioso)!


(Me: ตามชื่อเลยว่าเกมต่อคำซึ่งคำในภาษาญี่ปุ่นกับไทยมันไม่เหมือนกัน บอกเลยว่าต้องฟังด้วยถึงจะเข้าใจ โดยเริ่มจากคำว่า Mafiaoso)


ชูยะ: โอ้วฟังดูน่าสนุกนิ! โอเคมาเล่นกันเถอะ!


ทาจิฮาระ: งั้นเริ่มที่ผมก่อนนะ! “จะฆ่าทุกๆคนที่นายไม่รู้จัก! นั้นก็เพราะพวกเราคือมาเฟียไงหล่ะ!” “Shi”!


ชูยะ: ต่อไปอาคุตางาว่า!


อาคุตางาว่า: “ลมทะเลมันทำให้หายใจไม่ออก พัดผ่านอย่างรวดเร็ว” แค่กๆๆ


ชูยะ: เป็นไรป่ะเนี่ย? กินยาก่อนเถอะ โอเค..ต่อไปฮิกุจิ ตัว “u”


ฮิกุจิ: “u” เอ๋... “หนวกหูน่า..ฮิกุจิ…”


ชูยะ: โอ้วว! เยี่ยมไปเลยนิเอาหล่ะต่อไปตาฉัน..อ่า.. “chi”… “ชิ..จะไม่มีอีกเป็นครั้งที่สองแน่! จำไว้ด้วยหล่ะ!!” เป็นไง? ไม่เลวใช่ไหม?! ต่อไปฮิโรสึ.. “na”!


ฮิโรสึ: อืม….”มันไร้ค่านะถึงนายจะร้องไห้...ความตายของนายจะขอเป็นค่าตอบแทนเราหล่ะ”


ชูยะ: ต่อไปคาจิอิ ตัว “u”


คาจิอิ: อุฮ่ะฮ่าา!! การหยุดเต้นของชีพจรนั้นเป็นภาวะการขาดออกซิเจนในสมอง ความตายจะถูกกำหนดโดยตัวแปรมากมายเกิดเป็นสายสัมพันธ์ที่ซับซ้อน วิทยาศาสตร์จะอยู่ในรูปแบบที่ทัดเทียมกับพระเจ้า ทั้งสอง—

(Me: ประโยคคาจินี่แปลยากชิ*หายย)


ชูยะ: โว้ยยาวไปแล้ว!!! พอเลย!! ต่อไปกิน!


กิน: ...


ชูยะ: พูดอะไรสักอย่างสิ...


ทาจิฮาระ: อย่าเงียบสิกิน… พวกเราสนุกกับนี้ด้วยกันแล้วนะ พูดอะไรบ้างสิ!


กิน: …(ชิ้ง..)


ทาจิฮาระ: อะไร...จะไฟท์บ่?


ฮิโรสึ: หยุดเดี๋ยวนี้เจ้าบ้า! อยากตายในออนเซ็นกันเหรอ…?


ชูยะ: เข้าใจแล้วๆ! ถ้าไม่มีใครพูดต่อเกมก็ไม่เดิน...เกมจบแล้ว!


ฮิกุจิ: แล้วเราควรทำอะไรต่อไปดีคะ?


ชูยะ: ใครมีความคิดดีๆบ้าง?


ฮิโรสึ: งั้นเล่าเรื่องน่ากลัวๆเป็นไงหล่ะ? ฉันมีเรื่องเล่าด้วยหล่ะ


ชูยะ: โอ้วว ดีไปเลยนิ ช่างเป็นค่ำคืนในออนเซ็นที่สมบูรณ์แบบไปเลยไม่ใช่หรอ?!


ฮิโรสึ: ถ้างั้น...เรื่องที่จะเล่ามีชื่อว่า “บ่อนคาร์สิโน” ที่หายไป..ในเมืองเล็กๆเมืองหนึ่งมีบ่อนคาร์สิโนที่เงียบสงันเปิดอยู่...


คาจิอิ: เปิดคาร์สิโนแต่เงียบหรอ? ฮ่ะฮ่าฮ่า


ชูยะ: คาจิอิ! เงียบหน่อย!...เชิญเล่าต่อเลย


ฮิโรสึ: มันเป็นคาร์สิโนที่ไม่ใหญ่มากนัก แต่ก็ต้องขอบคุณข่าวลือที่ทำให้ที่นั้นได้รับความนิยมมาก คืนหนึ่งมีชายหนุ่มคนหนึ่งได้ไปเยือนคาร์สิโนแห่งนี้ ในเวลาเดียวกันชายคนนี้ก็เล่นได้ทั้งชนะและแพ้ แล้วเขาก็เล่นอีกนิดหน่อยก่อนที่จะตัดสินใจกลับ ทันทีที่ออกจากไปเขาก็นึกขึ้นได้ว่าลืมกล่องซิการ์ไว้ที่โต๊ะรูเล็ต เมื่อเขาเดินกลับเข้าไปที่นั้น...ก็ไม่มีใครเห็นชายคนนี้อีกเลย...


ชูยะ: เห้ยๆ...นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย...โคตรน่ากลัวเลย...แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อไปหล่ะ?!


ฮิโรสึ: ที่คาร์สิโนนั้น...เป็นที่ปฎิเสธการติดต่อจากองค์กรของเรา แล้วพวกเรากิ้งก่าดำก็เข้าไปโจมตีและควบคุมที่นั้น


ชูยะ: —แล้วมันน่ากลัวตรงไหนเนี่ย?!


ฮิโรสึ: พวกเขาฆ่าพวกมันทั้งหมดแค่สามสิบวินาที


ชูยะ: “ฆ่าภายในสามสิบวินาที” นายพูดเรื่องกลัวทั้งๆที่มันไม่มีอะไรเนี่ยนะ!


ฮิโรสึ: หึๆ...แล้วเมื่อกี้นี้ไม่ได้พูดว่า “น่ากลัว” หรอ?...นั้นก็คือเรื่องน่ากลัวของฉันเอง...


ชูยะ: นายทำหน้าภูมิใจใช่ไหม?! ฆ่าภายในสามสิบวินาที? สำหรับเราที่เป็นมาเฟียแล้วเนี่ยมันไม่ใช่เรื่องน่ากลัวเลยนะ นั้นหน่ะแค่อวดต่างหาก!


ฮิโรสึ: งั้น...ฉันเดาทางไว้แล้วหล่ะ


ชูยะ: หึ...ถ้านั้นคือสิ่งที่เราทำอยู่อ่ะนะ ต่อไปตาฉันเล่าบ้างแล้วหล่ะ!


ฮิกุจิ: อ่า..รุ่นพี่..แอลกอฮอล์ดีไหมคะ?

คาจิอิ: ฮ่าๆๆๆน้ำเลม่อนคือเครื่องดื่มปาฎิหาร์ยไว้บูชาพระเจ้า!

ทาจิฮาระ: นี่กิน! ดื่มด้วยสิ!


ชูยะ: เงียบหน่อยพวกนาย!ไม่สนใจเรื่องของฉันหรอ?! จำไม่ได้หรอว่าฉันคือผู้บริหารนะ?!


ทุกคน: . . . (Me:สงสารชูยะโธ่ๆ)


ฮิกุจิ: รุ่นพี่..อยากดื่มอะไรเพิ่มไหมคะ?หรือว่าอยากได้น้ำแร่คะ?

คาจิอิ: ฮ่าๆๆๆ! ฉันรู้สึกถึงน้ำเลม่อนที่ซึมออกมาจากร่างกายเลยหล่ะ—ฮ่าๆๆๆ!

ทาจิฮาระ: โอ้กิน..เธอดูแลหรอ?ขอบใจนะ


ชูยะ: เฮ้อ นายทำอะไรก็ทำไปเถอะ...สาบานเลยแม้ฉันจะเมาจนตายฉันก็จะไม่ลืมนี่แน่ๆ...อ้าา!! ดื่มกันเหอะๆ!!



_________



ชูยะ: พวกเขาเมาแอ๋กันหมดแล้วหรอ...


ฮิกุจิ: รุ่นพี่...อันตรายนะคะ...


ชูยะ: อึก! ฮิกุจิ?! เธอยังไม่กลับห้องไปอีกหรอ…?! อะไรของเธอคนนี้เนี่ย...


อาคุตางาว่า: หนวกหูฮิกุจิ..


ชูยะ: อาคุตางาว่าตื่นอยู่หรอ?!


อาคุตางาว่า: กระผมนอนพักที่นี่ไม่ได้หรอก


ชูยะ: ห่ะ? เอ่อ..แล้วแต่นายเลย ฉันเดาว่าแม้ว่านายจะไม่ใช่คนประเภทที่ไปนอนแล้วบอกว่าฝันดีนะก็เถอะ


อาคุตางาว่า: ครับ


ชูยะ: ถ้านายยังไม่นอน ไปล็อบบี้กับฉันแปปนึงหน่อย


ชูยะ: ที่บอกว่าคนของนายแปลกๆเนี่ย...โอ้!รวมถึงนายด้วยโอเคนะ


อาคุตางาว่า: กระผมไม่คิดว่ากระผมแปลกอะไร


ชูยะ: ก็อย่างเกลียดการอาบน้ำสุดๆไงก็รู้ไม่ใช่หรอ? นอกจากนั้นคนที่ว่าแปลกเนี่ยมักจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่หรอกนะ


อาคุตางาว่า: ...


ชูยะ: พูดอะไรหน่อยสิ...ยังไงก็เถอะอาการบาดเจ็บดีขึ้นยัง?


อาคุตางาว่า: ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรมากมายสักหน่อย


ชูยะ: ฟังฉันนะ..อย่าฝืนตัวเองเกินไปหล่ะ


อาคุตางาว่า: หมายความยั—

ชูยะ: “การเสียสละตัวเป็นสิ่งสวยงาม” เชื่อสิว่ามันเป็นแค่ข้ออ้างของคนที่อ่อนแอต่างหาก บางทีดาไซก็ไม่ยอมรับนายด้วยหรอกนะ เพราะว่านายไม่เข้าใจมันไงหล่ะ


อาคุตางาว่า: อึก…


ชูยะ: เขาอดทนไม่เก่งแต่ก็เป็นคนหัวดี เป็นคนประเภทที่เสียอย่างเดียวตรงการแสดงออกต่างหาก นั้นแหละทำไมถึงเป็นเหตุผลที่ว่าเขาถึงชอบทำรุนแรงกับนายไงหล่ะ

(Me:อ่านแล้วก็แอบอินกับความดาไซชูยะนิดๆแหะ ต้องสนิทแค่ไหนถึงเข้าใจดาไซขนาดนี้~)


อาคุตางาว่า: ถ้าดาไซซังไม่ยอมรับกระผมหล่ะก็..กระผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่แล้วหล่ะ...


ชูยะ: เข้าใจแล้วๆ งั้นไปแช่ออนเซ็นสักครั้งสองครั้งเพื่อรักษาอาการนายให้ดีกว่านี้ก่อนเถอะ นี่เป็นทางเดียวที่นายสามารถทำที่จะให้ดาไซยอมรับนายไงหล่ะ


อาคุตางาว่า: นั้น...


ชูยะ: อะไร..ทำไมได้เหรอ? ยังไงก็เถอะทำไมนายถึงเกลียดการอาบน้ำขนาดนั้นหล่ะ?


อาคุตางาว่า: ...ยกตัวอย่างเช่นถ้าเกิดอะไรขึ้นระหว่างอาบน้ำผมก็จะใช้พลังพิเศษของผมไม่ได้ เพราะงั้น...


ชูยะ: หืม? ก็จริงอยู่ที่นายใช้พลังพิเศษไม่ได้ถ้าไม่มีเสื้อผ้า...แต่พวกเราก็อยู่ด้วยนะก็ไม่เป็นไรสิใช่ไหม?


อาคุตางาว่า: ผมไม่ควรลดการป้องกันลงสักนาทีเดียว... นั้นคือสิ่งที่ดาไซซังเคยพูดเอาไว้


ชูยะ: ดาไซอีกแล้วหรอ?! นายเนี่ยนะอะไรๆก็ “ดาไซๆ” ตลอดเลย


(ตู้มมม!!!)


ชูยะ: เสียงอะไรหน่ะ?! ไปดูกันเถอะอาคุตางาว่า!


อาคุตางาว่า: ครับ



__________



ชูยะ: โอ้! ฮิกุจิ! กิ้งก่าดำ!


ฮิกุจิ: เกิดอะไรขึ้นหล่ะคะ?! เสียงระเบิดเมื่อกี้นี้?!


ชูยะ: ไม่รู้สิ น่าจะมีคนที่รู้ว่าเราอยู่ที่นี่มาโจมตีก็ได้ กิ้งก่าดำ..พวกนายอย่าลดการป้องกันลงนะ


ฮิโรสึ: เข้าใจแล้ว


ทาจิฮาระ: ถ้าฉันไม่คิดผิด ระเบิดน่าจะมาจากแถวๆบ่อออนเซ็น


คาจิอิ: ว่ะฮ่ะฮ่าาา!!!


ฮิกุจิ: เสียงนี้มัน—!


ชูยะ: คาจิอิ?! เฮ้ย..เสียงมันมาจากไหน?!


ฮิกุจิ: ห้องอาบน้ำกลางแจ้งค่ะ!


คาจิอิ: อ่ะคึคึคึ~ หืมม? ทุกคนมารวมกันเนี่ยเกิดอะไรขึ้นหรอ?


ชูยะ: พวกเราต้องถามนายต่างหากหล่ะว่าเกิดไรขึ้น! แล้วนายทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย??


คาจิอิ: ถึงเหล่าคนที่สงสัย การทดลองกำลังจะเริ่มขึ้นโดยไม่ต้องกลัวว่ามันจะล้มเหลว! สายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นระหว่างเลม่อนกับออนเซ็นจะนำไปสู่การทำลายอันน่ามหัศจรรย!์


ชูยะ: นายพูดบ้าอะไรอยู่เนี่ย??


คาจิอิ: ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป โปรดเป็นพยานให้กับโลกใบใหม่ที่นำมาโดยพลังสายสัมพันธ์ระหว่างเลม่อนกับออนเซ็น!! ระเบิดเลม่อนจะระเบิดตู้ม!!!


ชูยะ: อ่ะ!เห้ย!ไอ้บ้าหยุดดด!! ไอ้บ้าเอ้ยย!!!


อาคุตางาว่า: ราโชมอน!!


ชูยะ: ต้องขอบใจราโชมอนของนายมากที่ช่วยเอาไว้...พวกเราไม่เป็นไรนะแต่บ่อกลางแจ้งเสียหายหมดแล้ว!


คาจิอิ: ในทุกๆการทดลองย่อมเกิดความผิดพลาดเสมอ...ความยึดมั่น ความอยากรู้จะชี้นำพวกเราไปสู่ผลลัพธ์อันน่ามหัศจรรย์! ว่ะฮ่ะฮ่าา!!!


ชูยะ: อ่า..แล้วเราจะทำยังไงต่อไปเนี่ย?


ฮิกุจิ: เมื่อกี้นี้ที่เพิ่งระเบิดไปทำให้บ่อกลางแจ้งเกิดรูขนาดใหญ่ขึ้นมา...


ชูยะ: หืม?? เสียงอะไรหน่ะ?! เห้ย!ระวังด้วยนะ!


ทาจิฮาระ: เห้ยๆมีบางอย่างกำลังออกมาจากพื้นด้วย!


ฮิกุจิ: นี่มัน..น่าจะเป็น…


ฮิกุจิ & ชูยะ: ออนเซ็น??!!


ชูยะ: เพราะว่าความอยากรู้ที่คาจิอิบอกใช่ไหม? เธอกำลังจะบอกกับฉันใช่ไหมว่าเขาบังเอิญเจอออนเซ็นหน่ะ?!


ฮิกุจิ: ดูเหมือนจะใช่นะคะ...


คาจิอิ: ฮ่าๆๆๆๆ สักขีดพยานพลังแห่งวิทยาศาสตร์!!! ว่ะฮ่ะฮ่าาา!!!


-END-


Bungo Stray Dogs Mini Drama CD

Soup Track


Voice:

+นากาฮาระ ชูยะ (CV.ทานิยามะ คิโช)

+อาคุตางาว่า ริวโนสุเกะ (CV.โอโนะ เคนโช)

+คาจิอิ โมโตจิโร (CV.ฮาตาโนะ วาตารุ)


Credits Translate JP>EN:

https://youtu.be/KR_TsMaUbok


Audio:

https://youtu.be/KR_TsMaUbok



ชูยะ: เห้ยพวกนาย...ตั้งแต่พวกเราเริ่มกินเนี่ยพูดอะไรบ้างสิ!


อาคุตางาว่า: กระผมกินเพื่อประทังหิวเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร


ชูยะ: นั้นไม่ใช่สิ่งที่นายพูดตอนที่ออกมากินอาหารข้างนอกนะ ฉันเป็นห่วงนายจริงๆเลยเชิญมารู้ไหม?! คาจิอินายก็พูดอะไรด้วยสิ!


คาจิอิ: โห้..รสชาติและความพอดีของซุปที่กินไปนี้ช่างยอดเยี่ยมไปเลย~


ชูยะ: ใช่ๆ ควรมีบทสนทนาระหว่างที่กินไปด้วยสิถึงจะสนุกใช่ไหม?


คาจิอิ: ยังไงก็เถอะ..พื้นฐานของวิทยาศาสตร์ก็คือความสงสัย


ชูยะ: อึก..


คาจิอิ: แล้วก็..นับจากนี้พวกเราจะแสดงการทดลองวิทยาศาตร์~~


ชูยะ: การทดลองวิทยาศาสตร์..?!


คาจิอิ: ตอนนี้ฉันจะใส่น้ำตาลลงไปในซุป!


ชูยะ: หยุดเลย!! นายกำลังจะทำให้ซุปที่แสนอร่อยนั้นแย่ลงนะ!


คาจิอิ: แย่ลง..? แต่ทุกๆอย่างในโลกทั้งหมดคือวิทยาศาสตร์! ก็เหมือนใครสักคนที่ใส่แฮมอบแห้งลงไปในเมล่อนแล้วรสชาติดีนั้นแหละ หรือสับปะรดที่รสชาติพอดีกับหมูที่หวานอมเปรี้ยว!


ชูยะ: ไม่หรอก...รสชาติทั้งคู่มันเป็นรสที่คนเขากินกันนั้นแหละ บางคนก็ชอบบ้างไม่ชอบบ้าง


คาจิอิ: เราต้องทดลองสิไม่งั้นก็ไม่รู้ผลลัพธ์หรอก! และตอนนี้จะใส่น้ำตาลลงไป…


ชูยะ: เห้ย!! ทำไมนายถึงใส่ทั้งของฉันและของอาคุตางาว่าด้วยเล่า?!


คาจิอิ: เราจะต้องมีตัวอย่างการทดลองเยอะๆเพื่อผลลัพธ์ที่ถูกต้องสิ!


ชูยะ: อย่าลากคนอื่นเข้ามาเกี่ยวด้วยสิ! ตอนนี้นายทำให้มันกินไม่ได้แล้วนะ!


คาจิอิ: กินไม่ได้…? แต่ทุกๆอย่างในโลกทั้งหมดคือวิทยาศาสตร์! ก็เหมือนใครสักคนที่ใส่—


ชูยะ: นายพูดไปแล้วนะ แต่มันไม่มีทางอร่อยขึ้นมาจริงๆหรอก!


คาจิอิ: ไม่ลองก็ไม่รู้หรอกนะ ตอนนี้จะลองกินช้อนนึง… โห้วว~


ชูยะ: ไม่จริงน่า..อร่อยหรอ?


คาจิอิ: หมาไม่แดกเลยยยย…. มันเป็นรสชาติที่แย่ที่สุดที่เคยกินมาเลยย…


ชูยะ: ใช่ไหมหล่ะ? ฉันบอกนายแล้ว น่าขำชัดมัด..เนอะอาคุตางาว่า?


อาคุตางาว่า: -ซูด-


ชูยะ: อะไรกันนายกินมันจริงๆงั้นหรอ?!


อาคุตางาว่า: กระผมกินเพื่อประทังหิวเท่านั้น


ชูยะ: แต่นายไม่จริงจังที่จะกินเลยใช่ไหมเนี่ย?


อาคุตางาว่า: กระผมกินเพื่อประทังหิวเท่านั้น ไม่สนใจเรื่องรสชาติ—อะเฮื้อก!


ชูยะ: สุดท้ายนายก็ไอออกมาไม่ใช่หรอ มันห่วยแตกใช่ไหมหล่ะ?


อาคุตางาว่า: ไม่ใช่สักหน่อย..


ชูยะ: จริงๆเลยนะนายเนี่ย หน้านายแดงไปหมดแล้ว สุดท้ายนายก็ไอออกมาไม่ใช่หรอ?


อาคุตางาว่า: ไม่ใช่สักหน่อย!


ชูยะ อ่า..ทำไมนายปากแข็งอย่างนี้นะ? ให้ตายสิ… ส่วนนี้นี่แหละที่ได้มาจากดาไซ

(Me: โหยยย ทำไมต้องอ้างอิงถึงดาไซหล่ะจ๊ะหื้มมม??ชูยะ~)


อาคุตางาว่า: อึก.. เหมือนกับ..ดาไซซัง..?


ชูยะ: ทำไมตอนพูดถึงดาไซนายถึงมีความสุขอย่างนั้นเนี่ย?


อาคุตางาว่า: กระผมไม่ได้ทำอะไรอย่างนั้นสักหน่อย


ชูยะ: เอาจริงๆนะ ทำไมนายถึงติดดาไซเนี่ย?


อาคุตางาว่า: กระผมไม่ได้ติดสักหน่อย…


ชูยะ: ถ้านายไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไรหรอก แล้วก็..คาจิอิ นายทำอะไรอยู่เนี่ย?


คาจิอิ: ฉันจะใส่พริกไทย,ซุปเนื้อ,โหระพา,เนริโกมะ(งา),นมข้น,ผงพริก,น้ำมันมะกอก,บลาๆๆๆลงในซุปก่อน~

(Me: ได้ศัพท์อาหารเพียบเลยค่ะคาจิ…)


ชูยะ จริงจังไปแล้ว! นายทำอะไรเนี่ย?! นายไม่ใช่เด็กแล้วนะ! หยุดเล่นกับอาหารเลย!

(Me: วิญญาณคุณแม่ชูยะออกโรงแล้วค่ะ…)


คาจิอิ: เด็กงั้นเหรอ..? ใช่แล้ว! ฉันคาจิอิผู้ถูกเลือกให้เป็นเด็กวิทยาศาสตร์! ดังนั้นซุปนี้ฉันคาจิอิปรับเปลี่ยนไม่ให้แย่ลงกว่าเดิม!


ชูยะ: โอ้..? งั้นลองหน่อยสิ


คาจิอิ: จะกินแล้วนะคร้าบ~ —โฮกก!! แค่กๆอ้วกกก—


ชูยะ: ฉันบอกนายแล้วนะ แค่ฟังสิ่งที่นายใส่ลงไปก็รู้แล้วหล่ะว่าจะเกิดอะไรขึ้น


คาจิอิ: นี่มันคือการทดลอง ดังนั้นทุกๆความล้มเหลวคือตัวอย่างที่มีค่า—อึก..อะเฮื้อกก—


ชูยะ: แม้ว่านายพยายามฟังดูแล้วมันสำคัญจนแทบไม่อยากเชื่อเลย นายไอหนักเกินไปแล้วนะ! เฮ้อ..ทำไมทุกคนที่ฉันรู้จักถึงก่อความวุ่นวายขนาดนี้นะ..?


อาคุตางาว่า: กระผมเห็นด้วย…


ชูยะ: ฉันก็เหมารวมนายไปด้วยนะ..


คาจิอิ: อะเฮื้อกก..~


-End-




ผลงานอื่นๆ ของ BELLASHI

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 23:02


    อ่านบทความไป ฟังเสียงพากย์ไปแล้วเห็นภาพเลย

    #6
    0
  2. #5 อาเจ๊มิ้นท์
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 12:52

    สุดยอดเลยอะ ขอบคุณที่แปลมาให้เราอ่านนะคะ ชอบความชูยะอ้างถึงดาไซให้รุ่นน้องฟัง คือเราอ่านชื่อดาไซมาไม่ต่ำกว่า10รอบแน่ๆ55

    #5
    0
  3. วันที่ 22 เมษายน 2562 / 23:50

    เย่ดีใจมากเลยที่ได้อ่านอะไรน่ารักแบบนี้ ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะคะ แปลดีมากเลย

    #4
    1
    • #4-1 BELLASHI
      23 เมษายน 2562 / 11:10
      ขอบคุณค่าาา><
      #4-1
  4. วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 09:33

    เเปลดีมากเลยย ชอบบบบ

    #3
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 16:33
    รูปแบบการดำเนินเรื่องแปลกๆดีค่ะ ไม่ค่อยเห็นที่มีชื่อคนอยู่หน้าประโยค แต่แปลดีนะคะ ชอบ~~~
    #1
    1
    • #1-1 BELLASHI
      17 พฤษภาคม 2561 / 16:56
      พอดีว่ามันเป็นบทสนทนาอ่ะค่ะเลยต้องเขียนอย่างนี้ ขอบคุณที่ชมนะคะ><
      #1-1