ฮูหยินประมุขมาร

ตอนที่ 48 : บทที่ 047 l เกาะซานไห่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,505
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,630 ครั้ง
    5 ก.พ. 63


47



 

                หลังแสงวูบไหวสีทองเลือนรางลง จูเยวี่ยหวาก็ค่อย ๆ ลืมตาชมทิวทัศน์ใหม่ นางยืนอยู่บนศาลาแปดเหลี่ยมริมชายหาด สูดกลิ่นทะเลเข้าปอดพลางหลับตาพริ้มสัมผัสกับไอแดดสดชื่น พลังปราณในร่างคล้ายกับเพิ่มพูนจนล้นทะลักออกมา  


                แค่นางมาถึงเพียงชั่วอึดใจ ความแตกต่างระหว่างแคว้นเล็กและเกาะอันมั่งคั่ง ก็ปรากฏให้เห็นแล้ว


                แตกต่างราวสวรรค์และโลก สถานที่แห่งนี้น่าทึ่งเกินไป!


                ผู้ดูแลทางเชื่อมบนเกาะซานไห่ เหลือบมองหญิงงามแสดงอาการตื่นเต้นด้วยแววตาเรียบเฉย จะใครก็ตามจากสี่แคว้น เมื่อพบดินแดนสวรรค์ก็ล้วนตื่นตะลึงกันทั้งสิ้น


                ยิ่งงดงามมากได้ถึงเพียงนี้ คงหนีไม่พ้นต้องพบจุดจบในที่แห่งนั้น


                จูเยวี่ยหวาทอดถอนหายเฮือกใหญ่ เมื่อได้เห็นความมั่งคั่งที่แท้จริง หน้าศาลามีขบวนรถม้ารับจ้าง ตรงข้ามศาลาคือร้านโอสถและร้านของใช้ ไปจนถึงร้านอาหารริมหาด กระทั่งยังมีอาคารฝึกฝนตั้งไว้อยู่ ซึ่งค่าเข้าทำสมาธิเดินลมปราณ มีราคาสูงถึงชั่วยามละสามหยกนภา


                นางเข้าพักโรงเตี้ยมที่มีชื่อว่า หยกสวรรค์ซีเฉียน เมื่อได้ยินราคาค่าพักห้องธรรมดาคืนละสิบห้าหยกนภา สีหน้าก็หม่นหมองในพริบตา “เปิดห้องพักให้ข้าสามคืน”


   อีกฝั่งนั้น ตาเฒ่าแซ่หลิวนั่งรับชาแดงจ้องมองแขกผู้มาเยือนอย่างจาบจ้วง เขาเห็นมามากจนชินตา หญิงสาวตัวคนเดียวจากแคว้นอันอ่อนด้อยทั้งสี่ แค่ค่าผ่านทางเชื่อมมิติก็หมดตัวกันแล้ว ดังนั้นเขาจึงคอยอยู่ตามโรงเตี้ยม เพื่อหลอกล่อสตรีเหล่านี้เข้าหอคณิกาจิงซู


                ทว่าหญิงงามปานล่มเมืองกลับมีเงินทอง มันน่าเสียดายเกินไป!


                ป้าแก่วัยกลางคนที่คอยต้อนรับแขกสีหน้าเขียวจนคล้ำ นางควรจะได้รับส่วนแบ่งจากตาเฒ่าหลิวสามส่วนตามเคย เหตุไฉนเหยื่อชั้นดีมาถึงที่ กลับหลุดรอดไปได้ พลันเมื่อนึกถึงวิธีจับเหยื่อดวงตาก็ทอประกายชั่วร้าย “ต้องขออภัยคุณหนูท่านนี้ด้วย ห้องพักธรรมดาเต็มแล้วเจ้าค่ะ เหลือเพียงห้องระดับทองม่วง ราคาสามร้อยหยกนภา”


                สามร้อยหยกนภา ใช่จำนวนเงินที่คนธรรมดาจะมีได้หรือ!


                “สามร้อยหยกนภา!?” แพงเกินไปแล้ว จูเยวี่ยหวาถอนหายใจ นางคิดจะหาที่พักอื่น แต่เพราะสำรวจเกาะรอบนอกเพลิดเพลินเกินไป บัดนี้ยามอิ่วแล้ว จะหาที่อื่นทันได้อย่างไร มีแต่ต้องกัดฟันเฉือนเนื้อตัวเอง “คุณหนูผู้นี้จะพักเพียงหนึ่งคืน ช่วยส่งอาหารขึ้นไปให้ด้วย”


                ภาพที่โฉมงามวางบัตรสีทองคำขาวมูลค่า พันหยกนภา ทำเอาเนื้อตัวตาเฒ่าหลิวสั่นสะท้าน หญิงผู้นี้หาใช่คนที่เขาจะลบหลู่ได้


   ป้าแก่เองก็มีความคิดไม่ต่างกัน โชคดีที่นางยังไม่ได้ล่วงเกินสตรีคนนี้


                “เชิญคุณหนูพักผ่อนเจ้าค่ะ”


                จูเยวี่ยหวาพยักหน้า รับบัตรสีทองเจ็ดใบเก็บในแหวนหยกม่วง ดวงตาพลันดำมืด สวรรค์! หรือตำแหน่งลูกรักฟ้าประทาน ท่านจะชิงคืนไปแล้วจริง ๆ


                โชคดีที่ไม่ถึงกับผิดหวังมากนัก ห้องพักระดับม่วงทองสมราคาอย่างยิ่ง เป็นห้องบนชั้นห้าชั้นสูงสุดขนาดกว้างขวางครึ่งชั้น วิวตามบานหน้าต่างงดงามราวภาพวาดจากยอดศิลปิน กระทั่งกลิ่นอายพลังที่แผ่กระจายก็สูงส่งแน่นหนาเหมาะต่อการฝึกฝนพลัง ค่ำคืนนั้นนางจึงเดินพลังลมปราณตลอดทั้งคืน


                ความคุ้มค่าจึงปรากฏ ณ ตอนนั้นเอง พลังปราณปฐพีขั้นต้นของนางไปถึงคอขวดแล้ว ขอเพียงทะลวงได้ วันข้างหน้าย่อมบรรลุปราณปฐพีขั้นกลางจนสำเร็จ


                สวรรค์ยังไม่ถึงกับทอดทิ้ง!


                อีกทั้งด้วยความหนาแน่นของพลัง นางจึงพิเคราะห์พลังจากบุปผาประการที่สามอย่างละเอียดจนสำเร็จ เจ้าดอกบัวหลิงเซียงมีพลังกลืนกินสรรพสิ่งในระยะสายตา เพราะเป็นพลังโกงยิ่งกว่าโกง ข้อจำกัดจึงมีมากอย่างยิ่ง หากนางไม่บรรลุปราณนภา คงไม่อาจเรียกใช้พลังโกงพลังนี้ได้


   สุดท้ายภูติบุปผาสมบัติที่สามจึงได้รับนามขานว่า บงกชกลืนกิน


                รุ่งสางมาเยือนอย่างรวดเร็ว จูเยวี่ยหวาพิงตัวบนเตียงนุ่มทอดสายตาไปไกล แต่เดิมนางสมควรฉกชิงต้นไม้พันปี ได้แหล่งทองคำมาเพิ่มแล้ว กระทั่งข้างกายควรจะมีเสี่ยวเถาคอยดูแลชี้ทาง


   บัดนี้สิ่งเหล่านั้นกลับสลายหายไปอย่างไม่อาจควบคุม นางประมาทเกินไป ลืมประเมินความเป็นไปได้พวกนี้ไปหมด


   ที่จริงข้างในอกของนางเกิดความรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา แม้นางจะเอื่อยเฉื่อยจนชิน แต่ความรู้สึกเริ่มจากศูนย์ สร้างความท้าทายให้นางได้มากกว่า!


                “แต่เดิมข้าก็เป็นคนโชคดีอยู่แล้ว จะชาติภพไหนก็มือขึ้นเรื่องดวง หาเงินนั้นไม่ยาก ที่ยากคือเข้าเกาะชั้นกลางและในต่างหาก!


                นางได้ยินข่าวลือถึงสกุลเจียงอันยิ่งใหญ่ซับซ้อนมาไม่น้อย หากนางปรากฏตัวขึ้นในฐานะหลานตาเจ้าสำนัก จะต้องถูกเครือญาติตามล่าจนตกตายไร้ที่ฝังอย่างแน่นอน!


   สวรรค์ยึดเสี่ยวเถาไปแล้ว นางจะเอาสิ่งใดไปสู้กับผู้ฝึกปราณขั้นนภากว่าร้อยคนในตระกูลเจียงได้ล่ะ


                ตอนนี้มีสองวิธี หนึ่งคือเข้าสำนักหลานผิงเป็นศิษย์สายนอก แสดงความสามารถจนได้เป็นศิษย์หลักเพื่อเข้าถึงเกาะชั้นใน หรืออีกอย่างก็คือ ต้องมุ่งหน้าตรงสู่สำนักจิ่วผิงแสดงฐานะคู่หมั้นท่านประมุข


                “เสี่ยวเถาเด็กดี พี่สาวคนนี้จะไม่ใช่แรงงานทาสเจ้าแล้ว รีบกลับมาเถอะนะ!


------------------

 

                จูเยวี่ยหวารีบออกจากโรงเตี้ยมหยกสวรรค์ซีเฉียนตั้งแต่ยามซื่อ นางเดินมาถึงร้านยาขนาดเล็ก เพื่อแบ่งขายโอสถสมานรอยไปร้อยขวด กลับได้ราคารวมเพียงสี่ร้อยหยกนภาเท่านั้น ได้ราคาต่ำกว่าโรงประมูลซิงหมิงอยู่ขวดละหนึ่งหยกนภา


                “เถ้าแก่ ข้ายังมีโอสถฟื้นฟูพลังปราณฉับพลันอีกด้วย พอจะให้ราคาสูงกว่านี้ได้หรือไม่”


                เถ้าแก่ร้านเกาศีรษะ เขาไม่มีพลังเพียงพอจะตรวจสอบโอสถเหล่านี้ จึงให้ราคาไม่มากนัก แต่เห็นแก่ความงามจึงรับไว้ในราคาขวดละห้าหยกนภาทั้งสิบขวด “แฮ่ม! คุณหนูท่านนี้ อย่าหาว่าตาเฒ่าอย่างข้าก้าวก่ายเลยนะ ด้วยฝีมือปรุงยาของท่าน เหตุไฉนไม่เข้าร่วมพรรคไป๋หลุนล่ะ”


                “พรรคไป๋หลุน?”


                ดวงตาหมองมีอายุ สังเกตเห็นท่าทีไม่เหมือนกับคนทั่วไปในเกาะของคู่ค้า จึงกล่าวแนะนำ “เจ้ามาใหม่คงยังไม่รู้ เกาะซานไห่มีสี่ขั้วอำนาจ แม้ผู้นำคือเจ้านักหลานผิง แต่อำนาจใช่จะเด็ดขาดทุกด้าน สำนักหลานผิงเด่นด้านกระบวนดาบ สำนักจิ่วผิงเก่งกาจด้านพละกำลัง พรรคเฮยยวิ๋นมีชื่อเสียงด้านการค้า ส่วนพรรคไป๋หลุนเชี่ยวชาญด้านโอสถ”


   “ขอบคุณเถ้าแก่ ที่แนะนำ” จูเยวี่ยหวาพยักหน้าแย้มรอยยิ้มขอบคุณจากใจจริง อยู่ต่างที่ต่างทางเพียงผู้เดียวยากจะค้นพบคนจริงใจ


                เทียบกับสี่แคว้น เกาะซานไห่สมกับฉายาแดนสวรรค์ของผู้ฝึกพลังปราณ


                หมอเทวดาไป๋หลงหรือจะเกี่ยวข้องกับพรรคไป๋หลุนนั่นด้วย?


                ถัดจากร้านยาแนะก็แวะเข้าร้านอาหาร รับโจ๊กมาทานพลางชื่นชมทิวทัศน์งดงามไปพลาง


                “หลบไปให้พ้น!” เสียงเข้มของบุรุษร่างใหญ่ตวาดดังลั่น ชั่วครู่องครักษ์ชุดดำมากมาย ก็กันฝูงชนทั่วตรอกค้าขายริมชายหาด แหวกพื้นที่แบ่งให้ผู้ที่ลงมาจากเรือใหญ่โต เดินผ่านอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร ตามเส้นทางซึ่งถูกปูไว้ด้วยผ้าไหมสีดำขริบด้วยเส้นไหมสีทอง


                จูเยวี่ยหวาเหลือบสายตาไปเห็นป้าย สำนักจิ่วผิง เกิดความรู้สึกราวแห่งแสงเทียนกลางความมืดมน กระทั่งเห็นว่าผู้นำที่ทุกคนต่างกล่าวขานหาใช่มู่เฉิงเคอ แต่เป็นบุรุษหน้าเข้มร่างใหญ่ สมกับเป็นเจ้าสำนักจิ่วผิง ผู้เก่งกาจด้านพละกำลังตามคำเล่าลือ


                นางแม้ไม่ใช่คนฉลาดมากมายกระไรนัก แต่ใช่จะมองไม่ออกว่ามู่เฉิงเคอสูงศักดิ์กว่าท่านตาของนาง คนอย่างเขาจะอยู่ใต้อาณัติสกุลเจียงได้อย่างไร


                ทว่าตลอดมา เขากลับไม่เคยบอกสักคำว่าเป็นใคร!


                เห็นชัดว่านางคือคู่หมั้นของเก๊ จูเยวี่ยหวาไม่อาจบังคับความรู้สึกแปลกประหลาดในอก


   ตัดหนทางคู่หมั้นเจ้าสำนักจิ่วผิงแล้วอย่างไร นางจะขอเข้าสำนักหลานผิง ด้วยความสามารถปานสวรรค์ประทานพร ให้สั่นสะเทือนไปทั้งเกาะ เลยคอยดู!


                “แม่นางคนงาม ไปรับของหวานกับคุณชายผู้นี้ดีหรือไม่” หนึ่งในกองกำลังอารักขา แอบอู้จากหน้าที่เมื่อเห็นโฉมงาม เขาไม่ลังเลที่จะเกี้ยวโฉมงามในเวลาสำคัญ


                จูเยวี่ยหวามองคนผู้นี้ด้วยแววตาเย็นเยียบแวบหนึ่งแล้วหมุนตัวออกไป


                “เจ้าทึ่มแซ่เซ่อ! เจ้ายังต้องการอยู่ในสำนักจิ่วผิงหรือไม่!


                “แค่ได้รับความรักจากยอดหญิงงาม จะอดตายก็ช่าง”


                “เจ้าจะได้ตายสมใจ”


                เสียงทุบตีดังออกมาอีกสามสี่ที ตามมาด้วยใบหน้าบวมปูดของบุรุษแซ่เซ่อ ท่ามกลางสายตาเย้ยหยันจากคนรอบด้าน ชายหน้าบวมกลับไม่ไยดี “พวกเจ้าไม่ทันได้เห็นนางย่อมไม่เข้าใจ สิ่งที่เรียกว่าเทพธิดาเป็นอย่างไร ข้าประจักษ์แล้ว ต่อหน้าท่านเทพธิดา เจียงลี่เจียก็เทียบไม่ได้”


                “โอหัง! เทพธิดาเจีย ถึงจะเป็นสาวงามอันดับหนึ่ง เจ้าคนทึ่มแม้แต่สมองเจ้าก็ไม่มีแล้วรึ!


                “เหอะ! เขาไม่เพียงแต่โง่เขลา ดวงตายังไร้แวว ในโลกใบนี้ ไม่มีใครงดงามไปกว่าคุณหนูใหญ่สกุลเจียงอีกแล้ว!


                บุรุษแซ่เซ่อขมวดคิ้วท่าทีไม่ยอมผู้คน “พวกเจ้าสิไร้สมอง!


                สิ่งที่เรียกว่าความงามที่แท้จริง เดินก้าวเข้าเขตสำนักหลานผิงไปแล้ว เขาเกี้ยวนางไม่ทันแล้ว เห็นหรือไม่!



*************************

น้องจู หนูคือลูกรักฟ้าประทานตลอดไป เติมรสชาติใหม่ๆน้องจะสนุกกับโลกใบนี้ขึ้นแน่นอน //ใส่ปุ๋ย


เพจค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.63K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,884 ความคิดเห็น

  1. #2775 Mussalin Sae-ngow (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 08:52
    แต่งต่อหรือเปล่าคะ.ไรท์
    #2,775
    0
  2. #2746 J-U-N (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2563 / 19:51
    เจียงลี่เจีย คือใครว้าา???
    #2,746
    0
  3. #2627 katekate (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 19:08
    สามี หายยาวเบยยย แล้วคนดูแลน้องหายอีกกก
    #2,627
    0
  4. #2452 1988yongsi (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:06
    น้องเหมียวรีบกลับมาน้าาา~
    #2,452
    0
  5. #2193 bophobia (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:49
    แล้วจะได้ว่าคำว่างามมันเป็นเยี่ยงไร
    #2,193
    0
  6. #1866 tuk8900 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:31
    มาต่อเร็วๆนะ
    #1,866
    0
  7. #1864 POPPYJANK (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:32
    อ่านทันแล้วอ่ะ

    รอนะ
    #1,864
    0
  8. #1863 nonameja55 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:15
    ชอบๆๆๆๆ
    #1,863
    0
  9. #1862 Thatsawan To Love (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:46
    ปวดหัวเลย มีความเกี้นลยวไม่ทันด้วย
    #1,862
    0
  10. #1860 N_ing (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:47
    เอ่อท่านประมุข ภรรยาโกรธแล้วนะเจ้าคะ
    #1,860
    0
  11. #1859 White_liansee (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:30
    ท่านประมุขรีบมานะเจ้าคะ...ภรรยาท่านถูกเกี้ยวแล้วเจ้าค่ะ
    #1,859
    0
  12. #1858 SansuneeSaekram (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:30
    คู่หมั้นรีบๆมาช่วยหนุนน้องหน่อย
    #1,858
    0
  13. #1856 Sarunch (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:07
    เป็นกำลังใจให้ไรท์ในการแต่งนิยายต่อไปนะคะ มีคนชอบก็ย่อมมีคนไม่ชอบเป็นธรรมดาค่ะ สิ่งสำคัญที่สุดคือแต่งยังไงให้เป็นตัวเรา สื่อออกมาให้เป็นเรามากที่สุด นอกเหนือจากนั้นเป็นหน้าที่ของคนอ่านค่ะ แต่งให้ถูกใจทุกคนคงเป็นไปไม่ได้ คอมเม้นท์ที่ติเรื่องนิยาย หากเป็นประโยชน์ก็ขอให้นำไปใช้ หากไม่เป็นประโยชน์ก็ปล่อยผ่านไป ทุกคนไม่ได้เก่งแต่เกิด แล้ว ’ถ้าเก่งแล้วก็ไม่ได้แปลว่าเก่งขึ้นไปอีกไม่ได้’ อย่างน้อยไรท์ก็ได้เริ่ม ได้นำหน้าคนอื่นไปก้าวนึงแล้วค่ะ พัฒนาต่อไปนะคะ รีดเดอร์เป็นกำลังใจให้ สู้ๆน้าา???? ขอโทศนะคะพิมพ์ซะยาวเลย
    #1,856
    0
  14. #1855 JikkoHza Xuounoy (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 03:28

    อย่าให้น้อง ต้องอยู่คนเดียว ....

    #1,855
    0
  15. #1854 ching186470 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:19
    ท่านประมุขรีบมาาาา
    #1,854
    0
  16. #1853 ching186470 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:19
    ขอให้ตอนหน้าท่านประมุขโผล่มา
    #1,853
    0
  17. #1851 pangkogh2016 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:02
    ท่านประมุขรีบมามาได้แล้ว....ภรรยาท่านกำลังถูกเกี้ยว
    #1,851
    0
  18. #1850 kulyasalin2 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:22
    อยู่คนเดียวก็ได้เวลาผจญภัยใช่มั้ย
    #1,850
    0
  19. #1848 BM3358 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:09

    เหมียวน้อยของลูกจู~ กลับมาเต๊อะะ

    #1,848
    0
  20. #1846 เหมียวน้อย (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:49
    อยู่ต่างที่ทางแถมพลังยังน้อยน่าจะปอดบังหน้าตาซักหน่อย ความงามถ้าอยู่กับคนชั้นสูงจะถือว่าปักดอกไม้บนผ้าไหม แต่ถ้าอยู่กับคนธรรมดาจะถือว่าเป็นภัย แล้วประเด็นคือน้องยังไม่เทพไง เซฟตัวเองหน่อยก็ดีนะ
    #1,846
    0
  21. #1844 ฺฺBBlack (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:42
    มาต่ออีกตอนได้มั้ยคร้าาาา ค้างง่ะ
    #1,844
    0
  22. #1842 Tongmam (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:28
    เอาแมวน้อยคืนมา เสี่ยวเถาอยู่ไหน รีบกลับด่วน
    #1,842
    0
  23. #1841 khanaa1a (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:08
    ยัยน้องคงลืมหนทางสู่ภูเขาทองคำไปแล้ว...
    #1,841
    1
  24. #1840 Naruko (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:02
    เปลี่ยนสำนักไหมคะ แลความงามจะนำภัยนะ หากอยู่หลานผิง
    #1,840
    0
  25. #1839 chon29 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:57
    ขอบคุณค่ะ สนุกมากกกก
    #1,839
    0