ฮูหยินประมุขมาร

ตอนที่ 47 : บทที่ 046 l ศัตรูของเสี่ยวเถา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36,952
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,212 ครั้ง
    5 ก.พ. 63


46

 


 

                คุณหนูเซี่ยถึงกับใช้ต้นแปะก๊วยคู่เมืองเป็นสิ่งเดิมพัน?


                การท้าทายของเซี่ยหมิ่นหลันนั้นโอหังสะเทือนฟ้าดินอย่างยิ่ง แม้มีผู้ที่รอชมบทงิ้วบทนี้อยู่ไม่น้อย แต่คนที่ไม่พอใจกลับมีมากกว่า ชาวแคว้นตงหาใช่คนเขลาดวงตามืดบอดเช่นชาวแคว้นเยี่ย บัดนี้จะให้คุณหนูผู้หนึ่งไม่ทันแต่งเข้าราชวงศ์ วางตัวเบ่งอำนาจละเว้นธรรมเนียมได้อย่างไร


   ฝูงชนซุบซิบตำหนิความหยิ่งผยองนี้ดังไปไกลถึงอีกฝั่ง สุดท้ายจึงไปถึงหูมารดาแห่งแผ่นดินของแคว้นตง ฝูหลิงฮองเฮา ซึ่งพระนางใบหน้าซีดเซียวจนไร้สีไปแล้ว


                ต้องโทษที่สกุลเซี่ยมีอิทธิพลมากเกินไป โดยเฉพาะบิดาใต้เท้าเซี่ย เขาเป็นถึงศิษย์สายในของสำนักจิ่วผิง หาใช่คนที่คนทั้งแคว้นตงจะล่วงเกินได้


                กระทั่งเป็นถึงฮองเฮา ก็ยังไม่อาจล่วงเกิน


                ทรัพย์สินกว่าครึ่งในแคว้น กระทั่งทางเชื่อมมิติก็เป็นของสกุลเซี่ย หากไร้กฎสายเลือดสืบบัลลังก์ แผ่นดินนี้ย่อมเป็นของสกุลใหญ่สกุลนี้ไปแล้ว ฝูหลิงฮองเฮาสูดอากาศลึกฝืนคลี่รอยยิ้มนุ่มนวลตามฉบับสตรีวังหลัง ดวงตาเรียวเล็กไร้วี่แววสั่นไหว นางก้าวเดินอย่างสง่างาม เมื่อเดินมาถึงก็ตีสีหน้าตึงเครียดกะทันหัน “หลันเอ๋อร์! เขาไท่หยุนเกิดเรื่องแล้ว!


                เขาไท่หยุน กิจการอันดับสองของสกุลเซี่ยน่ะหรือ?


                เซี่ยหมิ่นหลันไม่พอใจการขัดขวางนี้ แต่นางไม่อาจเมินเฉยต่อเส้นเลือดหลักของตระกูลไปได้ แหล่งเม็ดเงินนอกจากทางเชื่อมมิติสู่นอกสี่แคว้นก็คือเขาไท่หยุน แหล่งล่าสัตว์เวทค้าขายแก่นผนึกพลัง เรื่องที่นางต้องการจบชีวิตนางแพศยามารหัวใจ จำต้องระงับไว้ก่อน “เกิดสิ่งใดขึ้นเพคะ?”


                “สัตว์อสูรหมาป่าสามเขา..” ฝูหลิงฮองเฮายกมือปิดปากอย่างแช่มช้า หรี่นัยน์ตาคลอด้วยหยดน้ำลงต่ำ สัตว์เวทตัวนี้มีพลังปราณปฐพีขั้นต้น คู่ควรให้คุณหนูผู้ยโสประลองฝีมือ ยิ่งกว่าคนไร้ค่าจากแคว้นใกล้เคียง


                ทุกสามปีสัตว์อสูรตัวนี้ต้องก่อเรื่องเป็นปรกติอยู่แล้ว ใต้เท้าเซี่ยอยู่ไกลเดินไปคนที่พอจะรับมือได้มีเพียงคุณหนูผู้นี้ แม้เป็นเรื่องโกหกหลอกลวงแล้วอย่างไรล่ะ ขอเพียงระงับการสร้างเรื่องใหญ่โตให้แคว้นตงเสื่อมเกียรติ ฝูหลิงฮองเฮายังมีหนทางรับมืออยู่


                คุณหนูเซี่ยย่นหัวคิ้ว ทบทวนข้อดีข้อเสียในใจสามจบ ดวงตาแฝงด้วยโทสะจับจ้องที่ศัตรูตัวฉกาจ “เจ้ารอดตัวได้ไม่นานนักหรอก!


                จูเยวี่ยหวายืนนิ่งมองดูคุณหนูอวดเบ่งรีบร้อนออกไป จบกัน! นางมัวแต่คิดหาหนทางเตรียมตัวสู่เกาะซานไห่คิดเตรียมเงินให้มาก กลับสูญเสียแหล่งภูเขาทองคำหนึ่งลูกไปแล้ว เพื่อให้ทุกอย่างดำเนินไปสู่ชัยชนะอย่างง่ายดาย นางใช้เสียงผีผากล่อมจิตกล่อมทั้งคุณหนูเซี่ยและซีหยางอวี่


   แต่เสียงเหล่านี้ ทำสิ่งใดกับซีหยางอวี่ไม่ได้แม้แต่น้อย


                หรือก็คือ เขาชอบนางด้วยใจจริง!


                ให้นางยั่วยวนหักอกบุรุษโฉดชั่ว มีจุดประสงค์ต่อนางนั้นทำได้ไม่ยาก เดิมทีคิดว่าคู่หมั้นคุณหนูเซี่ยจะไม่ใช่คนที่ดีอะไรเสียด้วย กลับกลายเป็นว่าเขาไม่ใช่คนเลว!


                นางต้องตัดไฟแต่ต้นลม


                เวลานี้แขกเหรื่อกระจายตัวหายไปจนเกือบจะหมดแล้ว เหลือเพียงจูเยวี่ยหวาและซีหยางอวี่ ชั่วจังหวะที่สายลมโบกพลิ้ว ใบแปะก๊วยสีรุ้งเปล่งแสงเรืองรองร่วงหล่น หญิงงามกล่าวเสียงแผ่วเบาราวกับขนนกปลิวตามแรงลม “ข้ามีคู่หมั้นอยู่แล้ว ชั่วชีวิตนี้นอกจากเขา ข้าไม่คิดแต่งกับใครอีก”


                จูเยวี่ยหวาไม่ได้โกหก เพียงแต่ไม่อาจยอมรับ หรือก็คือนางไม่คิดยุ่งเกี่ยวกับความรักอีก


                นางไม่พร้อมจะจมดิ่งสู่ความเจ็บปวด ละยิ่งไม่พร้อมที่จะถลำลึก แต่หากนางหนีไม่พ้นคนแรกที่นางจะเปิดใจให้ก็มีเพียงมู่เฉิงเคอ แม้บุคลิกของเขาจะเหมือนตัวร้ายเหยียนซ่างในนิยายที่นางชอบ ซึ่งเป็นโรคจิตแห่งชาติที่คนอ่านหวาดผวาที่สุดก็เถอะ


                สายลมพัดวูบอีกครั้ง กลิ่นน้ำค้างเหนือดอกบัวขจรขจายมาแต่ไกล พลันนั้นดวงตากระจ่างใสเปี่ยมชีวิตชีวา เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างในร่าง ฉับพลันนั้นเองนางก็รีบเคลื่อนตัวออกไป จึงไม่ทันได้ฟังคำสุดท้ายจากซีหยางอวี่ “น้องหวา คู่หมั้นของเจ้าก็คือข้าอย่างไรล่ะ”


-------------------------

 

                ข้างลานชมต้นแปะก๊วยคืออุทยานหลวง กลางอุทยานดอกบัวเก้าชั้นเบ่งบานส่งกลิ่นหอมขจรไปไกล กลีบแต่ละชั้นไล่สีจากขาวบริสุทธิ์จนแดงดุจโลหิต บัดนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วง จึงมิใช่ฤดูที่ดอกบัวหยินหยางเก้าชั้นจะเบ่งบาน ดังนั้นในที่แห่งนี้จึงไร้ผู้คนชื่นชมบุปผา


                จูเยวี่ยหวาเดินตามกลิ่นหอมมาถึงที่ ดวงตาใสสะอาดเป็นประกาย ก่อเกิดความรู้สึกคุ้นเคยกับดอกบัวพันธุ์นี้อย่างน่าประหลาด กลิ่นหอมอบอวลหอมอย่างยิ่ง เป็นความรู้สึกแบบเดียวกับเมื่อครั้งได้เห็นต้นม่วงระย้าคราวก่อน


                “นายหญิง ท่านมาเกือบจะสายไปแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวเถาหัวเราะเสียงใส ร่างน้อย ๆ ก้าวบนปุยเมฆที่คั่นราวกับบันไดจากสวรรค์ ปรากฏตัวได้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรเกินความจำเป็น


                “เจ้าหายไปเพื่อสิ่งนี้?” เมื่อครู่ภูติตัวน้อยได้หายออกไปจากสายตาของนาง นางยังคิดอยู่เลยว่าเสี่ยวเถาจะไปซุกซนในที่แห่งใด


                ที่แท้ก็เตรียมปุยเมฆเป็นชั้น เล่นใหญ่ให้นางชื่นชมนั่นเอง


                เสี่ยวเถาหัวเราะเสียงใส “ฮึ่ม! เป็นเพราะภูติผู้นี้สัมผัสได้ถึงพลังแฝงบางประการ นายหญิง ท่านต้องสัมผัสกับดอกบัวเซียงหลิงแล้วล่ะ”


                “นี่ไม่ใช่ดอกบัวหยินหยางเก้าชั้น?”


                เสี่ยวเถาพยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้าขัดแย้งไปมาอยู่หลายหน “ดอกบัวเซียงหลิงคือดอกบัวในวิมานเทพ แต่เดิมไม่ควรปรากฏบนภพมนุษย์ สิ่งนี้คือสมบัติประการที่สามของบุปผาเจ็ดสมบัติ ท่านต้องรีบแล้ว!


                “เอาล่ะ ข้าจูเยวี่ยหวา แม้มีความหลังกับน้ำลึกเท่าหว่างคิ้ว แต่จะไม่ถอย!” หลังกล่าวให้กำลังใจตัวเอง แม้เวลาจะกระชั้นชิดไปบ้าง แต่เพราะเป็นเหตุบังเอิญอยู่เหนือการคาดเดา จึงน่าตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย


นางรีดเอาพลังปราณเรียกภูติหนาม แล้วถักทอเถาวัลย์หนาสีน้ำตาลเข้มเป็นสะพานโค้งไปถึงกลางสระ จากนั้นก็ก้าวเดินอย่างรวดเร็วแข่งขันกับเวลา ยามเมื่อมือนุ่มสัมผัสกลีบบนสุดของดอกบัวเซียงหลิง แสงประกายสีเขียวก็เจิดจ้าไปทั่วแปดทิศ


ทั้งเจิดจ้าและเต็มไปด้วยกลิ่นอายบรรพกาล


การปรากฏของดอกบัวหลิงเซียงอันเป็นบุปผาคู่เผ่าวิหค ได้สั่นสะเทือนไปถึงใจกลางของเกาะซานไห่


ในศาลาสี่สิบเก้าชั้นทางทิศตะวันออก ผู้เฒ่าเจียงซึ่งสวมอาภรณ์สีน้ำตาลอ่อนลืมตาตื่นจากภวังค์ แหงนมองรูปวาดบุปผาเจ็ดชนิดอย่างเลื่อนลอย พึมพำซ้ำซากว่า นางกลับมาแล้ว


                ส่วนทิศเหนือของเกาะซานไห่ หมียักษ์ชางตงในถ้ำน้ำแข็ง เลื่อนดวงตาซึ่งเต็มไปด้วยโทสะไปทางแคว้นตง ตื่นตัวเตรียมพร้อมรับมือทุกขณะ ศัตรูของมันใกล้เข้ามาเต็มที


                ขณะเดียวกัน ภูติตัวน้อยก็ลูบไล้เส้นขนซึ่งลุกชันทั่วร่าง จับสัมผัสได้ถึงลางร้ายบางอย่าง


   เมื่อครั้งนายหญิงได้รับสมบัติประการที่สอง อยู่ในการคาดเดาของผู้เป็นบิดาซึ่งปูทางให้บุตรีคนเล็กไว้แล้ว แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป ขอเพียงนายหญิงใกล้ดอกบัวหยินหยางอายุเกินห้าร้อยปี ไม่ว่าจะเป็นที่แห่งนี้ก็ตามในภพมนุษย์ จิตวิญญาณบัวเซียงหลิงก็จะทอดตัวลงมาจากวิมานเทพวิหค


   ใครจะรู้ได้ว่าในแคว้นตงอันด้อยค่าจะมีบุปผาล้ำค่าพันธุ์นี้อยู่ในการครอบครอง


                สิ่งนี้ควบคุมไม่ได้ จึงเกิดเป็นความสั่นสะเทือนไปทั่วทวีป โชคดีเหลือเกินที่แต่ละทวีปมีม่านพลังกั้นไว้ ไม่เช่นนั้น...


                “ยินดีกับนายหญิงด้วยเจ้าค่ะ พลังนี้จะช่วยให้ท่านแข็งแกร่งยิ่งขึ้น”


                จูเยวี่ยหวากระแอมไอเก้อเขิน คุณสมบัติลูกรักฟ้าประทานของนางมีโชคหล่นทับเสมอ “สมกับเป็นภูติเอกลักษณ์ พลังโกงเหล่านี้ ข้าชื่นชอบมากเชียวล่ะ”


                เสี่ยวเถาฝืนหัวเราะ ดวงตากลมหม่นแสงเล็กน้อย


   ภูติเอกลักษณ์ สองคำนี้เสมือนเครื่องบ่งชี้พรสวรรค์และดวงชะตาอันน่าทึ่ง แท้แล้วอาจเป็นเคราะห์กรรมก็เป็นได้ เพราะมีเพียงหนึ่งเดียวจึงหมายถึงเพียงคนผู้เดียว ไม่ต่างจากการเป็นการกลับชาติมาเกิดของคนผู้หนึ่ง


   บุปผาเจ็ดสมบัติเคยมีผู้ครอบครองมาก่อน หรือก็คือนายหญิงในชาติก่อน ในตอนนั้นมิตรสหายแม้มีไม่น้อยแต่ศัตรูก็ใช่ว่าจะไม่มี


                ด้วยเหตุนี้วิญญาณคุณหนูคนโง่ ซึ่งเป็นเพียงวิญญาณหุ่นเชิดมีไว้เพื่อรักษาร่างเนื้อให้คงอยู่ จึงไม่อาจใช้พลังภูติบุปผาเจ็ดสมบัติได้ มีเพียงนายหญิงที่เป็นเจ้าของหนึ่งเดียว


                เป็นผู้ที่หกภพขานนามว่ายวิ๋นเซียนคนนั้น


                พลันนั้น เสี่ยวเถาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายหยาบช้าสามานย์ของวิญญาณกลืนโลหิต ด้วยความสามารถของเจ้านั่นไม่ใช่สิ่งที่นางในเวลานี้จะต้านได้ ศัตรูผู้นี้อาศัยจังหวะตามกลิ่นดอกบัวเซียงหลิงมาคิดบัญชีแค้นในอดีต


   ซวย! มีแต่ความซวยมาเยือน! “น...นายหญิง สวรรค์คืนตำแหน่งลูกรักฟ้าประทานของท่านไปแล้วหรือ ไฉนความตายจึงมาเยือนไวปานนี้”


   นายท่านถูกศึกรอบด้านอันซับซ้อนเล่นงาน ในเวลานี้อยู่นอกทวีปจะมาได้อย่างไร ทว่าแม้แต่นายท่านในเวลานี้ก็ไม่แน่ว่าจะชนะเจ้านั่นได้


                “หื้ม? พลังที่สามมีโทษมากกว่าดีหรือไร” จูเยวี่ยหวาเพิ่งได้สติ หลังทำความเข้าใจพลังอันแข็งแกร่งพลังใหม่นี้ นางมีความรู้สึกว่าในเร็ววันนี้จะไม่สามารถเรียกมาใช้ได้


                พลังจากดอกบัว เป็นพลังดูดกลืนที่คล้ายกับที่นางใช้ต่อกรกับมารตะขาบ แต่ด้วยปราณปฐพี ไม่เพียงพอจะรีดพลังมาใช้ได้ในเวลานี้


                เสี่ยวเถาสีหน้าตึงเครียดส่ายศีรษะไปมา “ท่านรีบหนีไปเถอะ!


                “หนี?” แม้จูเยวี่ยหวาจะต้องการถามเจ้าแมวตัวน้อย ว่าเหตุใดจึงต้องหนี และต้องหนีจากสิ่งใด ทว่าเมื่อเห็นแววตาจริงจังผิดปรกติ นางก็พอจะเข้าใจได้บ้าง เจ้าแมวตัวน้อยกำลังพบกับภัยพิบัติ! “ไม่จำเป็นต้องหนี ข้าจะอยู่กับเจ้า”


                เสี่ยวเถากัดฟันสีหน้าตึงเครียด เจ้าสิ่งนั้นมันมาแล้วตามมาหลอกหลอนนางจนได้ นางจำเจ้านั่นได้แล้ว! “ข้าน้อยหากตายก็แค่พักฟื้นไม่กี่เดือน แต่หากท่านตาย ทุกอย่างก็จบ!


                “ศัตรูร้ายกาจเพียงนั้นเชียว”


                ภูติตัวน้อยก้มมองพื้น จมดิ่งสู่อดีตอันห่างไกล กล่าวถ้อยคำสุดท้ายแสนเลือนรางออกมา “โชคดีที่มันไม่ใช่ศัตรูของท่าน...”


                พริบตาเดียว เพียงแค่พริบตาเดียวด้วยพลังมิติของเสี่ยวเถา จูเยวี่ยหวาก็โผล่มากลางเรือนโอ่อ่าใหญ่โต เบื้องหน้าติดป้ายทางเชื่อมมิติสู่เกาะซานไห่และทวีปหมิงเยวี่ย


                “เสี่ยวเถา!” นางเปล่งเสียงกังวาน ทว่าเมื่อพยายามคว้าร่างน้อย ๆ กลับมีเพียงอากาศ


                ศีรษะของนางมึนจนแทบวูบ รอบด้านไม่ใช่วังหลวงของแคว้นตงอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นอาคารไม้หรูหราประดับประดาด้วยอัญมณีสีเลือดเป็นส่วนใหญ่ นางมองป้ายหยกสลัก ทางเชื่อมมิติก็เข้าใจได้ในทันทีว่าที่แห่งนี้คือที่ใด


                ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เจ้าแมวตัวน้อยจะส่งนางมาถึงที่นี่ได้เพียงชั่วพริบตา


                หัวใจของจูเยวี่ยหวาบีบรัด เกิดเป็นความรู้สึกเจ็บใจอย่างถึงขีดสุด กระทั่งเสี่ยวเถาที่เหนือว่าผู้ฝึกพลังปราณเซียนขึ้นไป ยังต่อสู้กับภัยพิบัตินั้นไม่ได้ แล้วนางล่ะ...


   ตลอดระยะเวลาสู่โลกใบใหม่นี้ ก็เสมือนมีสูตรโกงผ่านด่านอย่างอย่างดายมาตลอด เสี่ยวเถาซัพพอร์ตทุกอย่าง จนนางเคยชินไปแล้ว


                บัดนี้ ราวกับจีเอ็มส่งข้อความบอกว่าส่งไอเท็มที่ส่งมาให้นางเป็นเพียงความผิดพลาด จากอาวุธระดับตำนานจึงกลายเป็นอาวุธระดับสามัญ ของแถมปลอบใจสักชิ้นก็ไม่มี!


                ตอนนี้ไม่มีเวลาให้ฟุ้งซ่านชักช้าแล้ว เมื่อเดินผ่านไปถึงอาคารชั้นในนางก็สัมผัสถึงพลังหนาแน่น และกลิ่นอายพลังปราณเข้มข้น


                “คุณหนูท่านนี้ ท่านจะไปที่แห่งใด หากเป็นเกาะซานไห่ต้องใช้หยกนภาสองร้อยก้อน ส่วนทวีปหมิงเยวี่ยใช้หยกนภาเจ็ดพันก้อนขอรับ” ผู้ดูแลอาคารเชื่อมต่อมิติเอ่ยด้วยความสุภาพ พลันนั้นดวงตากระจ่างใสก็เต็มไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง


                หยกนภาเจ็ดพันก้อน! เอากำไรมากไปแล้ว!


                นางมีหยกนภาติดตัวอยู่หนึ่งพันสองร้อยก้อน ว่าแล้วเชียวว่านางยังจนอยู่มาก เส้นทางผู้ฝึกปราณผู้หิวโซนั้นไม่ใช่หนทางของนาง เมื่อเสี่ยวเถากลับมา จะต้องเห็นแววเทพโอสถลูกรักฟ้าประทานของนางอย่างแน่นอน


                เอาล่ะ ก็แค่เริ่มใหม่ นางทำได้!


                เจ้าภัยพิบัติที่พรากเจ้าแมวน้อยไป จงรอก่อนเถอะ


                จูเยวี่ยหวาเกาศีรษะดึงบัตรสีทองสองใบจากแหวนหยก นึกถึงใบหน้าของเจ้าของแหวนมิติ ดวงตาก็อ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงที่กล่าวก็นุ่มนวลกว่าปรกติ “...ไปเกาะซานไห่”


                นางร่ำรวยอย่างยิ่งเมื่ออยู่ในสี่แคว้น แต่กลับเป็นคนธรรมดาในที่แห่งนั้น สิ่งนี้ก่อเกิดความงุ่นง่านในใจ


                พลันเมื่อผู้ดูแลอาคารนำไปถึงบานประตูสีทองอร่าม ฝังหัวกะโหลกเป็นกรอบรายล้อมกลิ่นอายพิสดาร โฉมงามก็พลันขนลุกชัน นางวางป้ายทองสองใบเป็นค่าตั๋วเดินทาง


   ลาก่อนชนบท จูเยวี่ยหวาคนนี้จะมุ่งสู่เมืองหลวงแล้ว!

                

 


*************************

ดอกไม้ที่ปลูกไว้ในแปลงผักมาเดือนกว่ากำลังออกดอก ตอนนี้ถูกเด็ดไปเกินครึ่ง เจ็บปวดมากๆค่ะ 

เจ็บจนอยากจะหยุดปลูกมัน แต่เพราะยังมีต้นที่เหลือให้ดูแลอยู่ จะทิ้งก็ไม่ได้ 

ตอนแรกว่าจะกั้นไว้ชมคนเดียว แต่เสียดายความน่ารักในแบบของมัน ดันมารู้ที่หลังว่าคนอื่นไม่ชอบแบบเรานี่สิ :)


เพจค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.212K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,883 ความคิดเห็น

  1. #2858 lay253584 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 07:01
    เป็นกำลังใจให้นะค่ะเนื้อเรื่องดำเนินสนุกมากกกรอติดตามอยู่นะค่ะ
    #2,858
    0
  2. #2854 moonmoon_p (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:31
    เป็นกำลังใจให้นะคะ เราชอบเรื่องนี้ค่า
    #2,854
    0
  3. #2492 pongladapapoom (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:50
    ชอบค่า ชอบมาก อ่านแล้วสนุก ตื่นเต้น สู้ ๆ ค่ะ
    #2,492
    0
  4. #2391 Bebe Onkamol (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:15
    ชอบมากค่ะ อ่านต่อๆกันทุกวันเลย
    #2,391
    0
  5. #2283 Tita789 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:12
    ไม่เข้าใจเรื่องต้นไม้ด้านล่างค่ะ
    #2,283
    3
    • #2283-2 mo2ksrwi3_thawe2.ng(จากตอนที่ 47)
      13 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:50
      ดอกไม้ที่คนเขียนปลูกรึคะ
      #2283-2
    • #2283-3 SU_PH_ATTAR(จากตอนที่ 47)
      16 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:08
      เค้าอาจกำลังเปรียบเปรยถึงพวกเรารึป่าวคะว่ามีหลายคอมเม้นอาจทำให้เจ็บปวดแต่ก็ยังมีส่วนหนึ่งยังให้กำลังใจไรท์จึงไม่สามารถ​ทิ้งไปได้....มันเป็นเพียงการคาดเดาของชั้นน่ะค่ะ...ผิดพลาด​ประการ​ใด​ขออภัย​ด้วย​นะ​คะ​
      #2283-3
  6. #2282 กบ เคโระจัง (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:58

    สนุกมากเลยค่ะ
    #2,282
    0
  7. #2043 fonlbol (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:14

    รอการพัฒนาของนางเอกค่ะ​ ทั้งความคิดและพลัง​

    #2,043
    0
  8. #2023 PLOYSOIYXX (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:09
    รัชทายาทต่งคือองค์ชายใหญ่ชาติเก่าน้องปะแต่สามีจริงๆของน้องก็คือคนที่หน้าเหมือนมู่
    #2,023
    0
  9. #1966 somchai580120 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:42
    ชอบมากๆๆๆๆคะสู้ๆๆคะไครไม่ชอบก็หย่าอ่านสิคะ
    #1,966
    0
  10. #1907 StarAaa (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:16

    สู้ๆค่ะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ????????????https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png

    #1,907
    0
  11. #1865 Ampa Kosa (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:53
    คนชอบก็มี คนไม่ชอบก็ไม่ต้องอ่าน สู้ๆ
    #1,865
    0
  12. #1852 MookKoMM (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:28
    เขางงตรงไหนกัน555
    #1,852
    0
  13. #1849 kulyasalin2 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:12
    ไรท์ปลูกดอกอะไร แล้วทำไมใครไม่ขอบทำไมต้องเด็ดด้วย
    #1,849
    0
  14. #1838 chon29 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:49
    ไรท์สู้ๆ รอนะคะ
    #1,838
    0
  15. #1808 Sureepond9585 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:07

    ส่งกำลังใจให้ไรท์ค่ะ >__<
    #1,808
    0
  16. #1807 Numfon93517909 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:46
    รอนะคะ สู้ๆ
    #1,807
    0
  17. #1806 Lisanarak (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:45
    รอออออๆ ค่ะ สู้ๆ ค่ะไรท์
    #1,806
    0
  18. #1805 ไอเวียร่า (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:30
    ติดดอกไม้ดอกนี้งอมแงมเลยค่ะ
    #1,805
    0
  19. #1804 มินชูก้า (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:10
    ไรท์สู้ๆนะ ถ้าถึงตอนออกเล่มถ้าตอนนั้นเค้ามีตัง เค้าสอยแน่นอน สู้ๆน้า
    #1,804
    0
  20. #1803 Veneta (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:37

    ในที่สุดนางเอกเราก็จะเลิกเห็นแก่ตัวและฉลาดขึ้นแล้ว รอค่ะ รอดูความก้าวหน้าของนางเอก

    #1,803
    0
  21. #1802 Torisetsu (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:32
    ตอนนี้ อ่านแล้วงงมากค่ะ รู้สึกไม่ชัดเจนหลายๆอย่าง ว่าเดิมพัน แต่กลับเปลี่ยนเรื่องเฉยเลย
    #1,802
    0
  22. #1801 Hyperion-kub (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:31

    เราพึ่งมาอ่านนน ไรท์คะ! การแต่งของไรท์มันดีมากๆๆๆๆ สนุกมาก!แล้วค่ะ! ถึงดอกอื่นจะเ-่ยวตายไปแล้ว แต่ก็ยังมีดอกใหม่ผุดออกมาอยู่นะคะ! สู้ๆค่า!!
    #1,801
    0
  23. #1800 POOJA PATITA (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:26
    เราชอบนิยายของไร มันไม่ได้ขาวสะอาดแต่ละครทุกคนมันมีความเทา ๆ ในตัวเอง เหมือนนางเอกคนเก่าที่ตามแย่งเฉินอ๋องจากพี่สาวเพราะพี่สาวบอกว่าจะหลีกทางให้ เป็นเรา เราก็หวัง หลาย ๆ อย่างที่เรามองมันอาจจะแตกต่างจากคนอื่น แต่นิยายเรื่องนี้เราชอบมันมากเพราะมันมีความกลมกล่อมของมันเอง
    #1,800
    0
  24. #1799 กุลกานต์ rose (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:22
    สงสารไรท์....หมั่กๆๆ
    #1,799
    0
  25. #1797 The sin of satan (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:00
    ดอกไม้ต้นไม้ทุกต้นมีคุณค่าและสวยงามในแบบของมันเองค่ะ นักเขียนอย่าเสียใจไปเลยนะคะ สิ่งที่เราถนุถนอมเฝ้าดูแลมันมาด้วยความรัก ยังไงก็สวยงามอยู่แล้วค่ะ
    #1,797
    0