ฮูหยินประมุขมาร

ตอนที่ 40 : บทที่ 039 l รักษาเส้นปราณ ll

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37,902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,421 ครั้ง
    29 ม.ค. 63


39

 

                นับตั้งแต่จวนจิ้งอู่โหวเกิดเรื่องใหญ่โตก็ผ่านมาครึ่งปีแล้ว คุณหนูสามสกุลจูก็พ้นวัยปักปิ่นไปแล้วเช่นกัน มีข่าวลือใหญ่โตทั้งแคว้นว่าวันสำคัญวันนั้นได้เสวียนหลงฮ่องเต้เป็นองค์ประธาน ความสัมพันธ์ระหว่างสกุลจูกับราชวงศ์ใกล้ชิดกันอย่างยิ่ง คนภายนอกไม่อาจแทรกแซงได้เลยทีเดียว


                หลังเรื่องร้ายยุติลง อนุว่านก็คลอดบุตรชายออกมาคนหนึ่ง เด็กคนนี้จึงถือเป็นทายาทชายคนเดียวของสกุลจูสายหลัก ได้เป็นโหวน้อยตั้งแต่กำเนิด


                จูเยวี่ยม่านชื่นมื่นสุขสันต์วางตัวใหญ่โตคับจวน นางคิดเอาข่าวดีนี้ไปข่มขวัญคุณหนูสามคนโง่ ที่เอาแต่เก็บตัวอยู่ในเรือนหยกเมฆาอยู่ทุกวี่วัน


                พลันเมื่อเปิดบานประตูเข้าไปอย่างถือวิสาสะ ก็ต้องตกตะลึงในรูปโฉมความงามอย่างถึงที่สุดของพี่สาวต่างมารดาคนนี้ สิ่งที่คุณหนูสี่อย่างจูเยวี่ยม่านเห็นก็คือ ร่างระหงอ่อนช้อยในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดิ้นไหมทอง กำลังเอนตัวบนโต๊ะกุ้ยเฟยอย่างเกียจคร้าน เมื่อกะพริบแพขนตาหนาปรือตาขึ้นก่อเกิดเสน่ห์อย่างไร้ผู้ใดเทียบเทียม


                อาภรณ์ที่จูเยวี่ยหวาสวมบางอย่างมากเพราะเป็นชุดสวมนอนยามนิทรา นางลูบเส้นผมนุ่มดำขลับดุจสีน้ำหมึกคลอที่อยู่บนไหล่อยู่ระยะหนึ่ง ชั่วขณะที่จูเยวี่ยหวาหลุบสายตาม้วนเส้นผมดุจไหมล้ำค่าสีหน้างัวเงีย กลิ่นอายปานนางปีศาจยั่วยวนยิ่งทวีคูณขึ้น


                นางงดงามอย่างมาก งดงามเกินความจริง


                “นี่..ไม่จริง” จูเยวี่ยม่านแทบจะสติหลุดอยู่แล้ว คุณหนูคนโง่ถึงกับมีใบหน้างามล่มเมืองได้ถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังครอบครองบุรุษผู้สูงศักดิ์ไว้อีกด้วย เหตุใดทุกสิ่งที่หญิงโง่ได้รับจึงเป็นเอกไม่มีผู้ใดเทียบเคียงได้ ทั้งที่นางก็เป็นธิดาภรรยาน้อยเหมือนกัน!


                “ใครอนุญาตให้เจ้ามา?”


                “หึ! มารดาของข้าคลอดโหวน้อยออกมา เจ้าในฐานะผู้อาศัยก็ควรจะส่งมอบของกำนัลรับขวัญน้องชายข้า!


                จูเยวี่ยหวาปิดปากหาวโบกมือส่งพลังปราณ ตู้ม! ร่างของสตรีไร้มารยาทก็กระเด็นไปสามหลา ตั้งแต่หลังถึงสะโพกของของจูเยวี่ยม่านกระแทกกับบานประตู แล้วทรุดตัวลงกับพื้น สีหน้าซีดเซียวปรากฏร่องรอยเกรงกลัว เมื่อสัมผัสพลังที่สูงส่งอย่างน้อยก็ปราณแรกเริ่มขั้นแปด!


   เป็นไปไม่ได้! ขยะไร้ค่าจะมีพลังได้อย่างไร!


                “ไสหัวไป”


                “แล้วเจ้าจะต้องเจ็บปวด!” จูเยวี่ยม่านถลึงตา เดินกระฟัดกระเฟียดออกไปอย่างไม่ยินดีนัก เพียงเพราะได้สามีที่ดีคุณหนูคนโง่จึงได้ใจ เหอะ! นางแพศยาคนนี้มีนิสัยอันธพาลบุรุษใดจะทนได้นาน รอนางหาโอกาสชิงท่านประมุขมาครองเถอะ เจ้าคนโง่จะต้องเจ็บปวด


                พลันนั้นจูเยวี่ยม่านก็ทำตามความต้องการ นั่นก็คือเข้าหาท่านประมุข ผลสรุปก็คือนางไม่ทันถึงตัวบุรุษในฝัน คนของเขาซึ่งสวมอาภรณ์สีเขียวแก่ท่าทางไม่ปรกติก็เข้ามาขัดขวาง!


                เหตุไฉน นางถึงต้องแพ้เจ้าคนไร้ค่านั่นด้วย!


----------------------------

 

                จูเยวี่ยหวาลองเดินพลังลมปราณ นางเกิดความรู้สึกสดชื่น ร่างกายก็แผ่วเบาอย่างบอกไม่ถูก เจ้าเส้นปราณแปลกประหลาดรักษายากเย็นเหลือเกิน แม้ได้โอสถจากเสี่ยวเถาและได้มู่เฉิงเคอคอยช่วยถ่ายทอดพลังปราณให้ ก็ยังต้องใช้เวลาเกือบครึ่งปี!


                สุดท้ายนางก็เป็นผู้เป็นคนกับเขาสักที สองสัปดาห์มานี้จึงฝึกฝนอย่างหนักหน่วง จนมีพลังปราณย่างก้าวสู่ปฐพีแล้ว


                นางเพิ่งอายุสิบห้าได้ไม่นาน และจากการคาดเดา อีกไม่เกินเดือนพลังปราณของนางจะบรรลุขั้นปฐพีโดยสมบูรณ์ ถึงตอนนั้นไม่ใช่เรื่องยากที่จะฝึกฝนที่เกาะซานไห่ หลีกหนีจากคนโรคจิต เดินหน้าสู่เส้นทางภูเขาทองคำอย่างเต็มรูปแบบ!


                แคว้นเยี่ยไม่มีสิ่งใดที่นางต้องการอีกแล้ว แต่เกาะซานไห่ยังมีอยู่!


                เสียงเคาะดังออกมาจากหลังบานประตู เจียงอี้เหมยจูงบุตรสาวคนโตก้าวเดินเข้ามาอย่างแช่มช้อยอ่อนโยน วางอากัปกิริยาได้สมบูรณ์ทุกท่วงท่า นางสมกับเป็นองค์หญิงจากสำนักหลานผิงกล่าวเสียงแผ่วเบา “เสี่ยวหวา”


                แม้จะไม่ได้กล่าวคำใดออกมานอกจากเรียกชื่อ ทว่าด้วยบรรยากาศนิ่งสงบเช่นนี้ จูเยวี่ยหวามองออกว่ามารดามาเพื่อถามไถ่เรื่องที่นางปิดบังความสามารถเอาไว้ ซึ่งนางเองก็คิดสารภาพความในใจนี้กับครอบครัวของนาง ไม่คิดเก็บไว้คนเดียวอีกต่อไป


                นางใช้เวลาทำใจมากเกินพอแล้ว


                ดวงตาใสกระจ่างหลุบต่ำ เอื้อนเอ่ยเสียงเบา “ลูกพร้อมจะสารภาพแล้วเจ้าค่ะ”


                “แม่รอฟังอยู่ พี่สาวเจ้าก็ด้วย”


                จูเยวี่ยหวากลืนน้ำลาย แล้วสารภาพทั้งหมดในคราวเดียวให้จบสิ้น นางไม่คิดเอ่ยทีละประโยคให้ยืดเยื้อ “คุณหนูจากเกาะซานไห่คือข้าเอง หลังจากถูกเฉินอ๋องถีบตกน้ำ ข้าก็ได้ภูติพันธะที่พิเศษอย่างมากมาครอบครอง...เสี่ยวเถาเจ้าจงออกมา”


                ภูติตัวน้อยเกาศีรษะ ไม่คิดว่านายหญิงจะยอมบอกเรื่องของนางกับใคร


   เมื่อย้อนเห็นความจริงใจของคนเหล่านี้ นางก็เข้าใจนายหญิงขึ้นมา จึงปรากฏตัวด้วยภาพลักษณ์เด็กสาววัยสีขวบหน้าตาน่าเอ็นดูสีหน้าใสซื่อ ยืนเกาะชายแขนเสื้อผู้เป็นนาย สองแก้มแดงระเรื่อขวยเขินอย่างถึงที่สุด


                ตัวตนของนางไม่ธรรมดา! มีเพียงปรากฏตัวด้วยภาพลักษณ์เข้าถึงง่าย จึงจะได้รับความไว้วางใจ นางติดตามนายหญิงมานาน รู้ดีถึงสิ่งที่เรียกว่าการแสดง! คิกคิก


                เจ้าแมวตัวน้อยเอียงคอน่ารัก กล่าวตะกุกตะกัก “ส...เสี่ยว..เถา..เจ้าค่ะ!


                จูเยวี่ยชิงยกสองมือปิดปาก ดวงตาคมสวยดุจแสงจันทร์ส่องแสงแวววับ นางกะพริบตาสองสามที แล้วเหลือบไปมองมารดาแวบหนึ่ง “น่ารักเหลือเกิน”


                “น่ารักจริง ๆ” เจียงอี้เหมยเองก็เห็นด้วย ที่นางและบุตรสาวคนโตหายตกใจอย่างง่ายดาย ก็เพราะรู้จักตัวตนหายากเหล่านี้อยู่บ้าง “ภูติพันธะ? เสี่ยวหวาเจ้าได้รับสิ่งล้ำค่ามาครองแล้ว”


                เจียงอี้เหมยหรี่ตามองภูติพันธะของบุตรสาว เกิดความคิดซับซ้อนขึ้นมาในใจ อย่าได้ถูกรูปร่างภาพนอกหลอกลวงเชียว เด็กคนนี้ผิวเผินคือภูติจากภพภูติที่หลุดมาภพมนุษย์ แต่กลับไม่คล้ายภูติเหล่านั้นเสียเท่าใด มองแล้วเหมือนพวกภูติกึ่งปีศาจเสียมากกว่า


                คล้ายกับภูติสฤคาลเหมันต์ซึ่งเป็นภูติขั้นเซียน


                “มารดายินดีกับเจ้าที่ได้รับโชคชะตาหวนคืนมา เจ้าสมควรมีชะตาชีวิตเหนือผู้คน สมควรแล้วที่สวรรค์มอบนางให้กับเจ้า”


                “ถึงแม้เสี่ยวเถาจะเกียจคร้านไปบ้าง แต่ก็เชื่อฟังอย่างมากเจ้าค่ะ”


                จูเยวี่ยชิงไม่อาจละสายตาจากภูติตัวน้อย จนมารดาต้องกระแอมไอเปลี่ยนเรื่อง “ฮึ่ม! มารดาพอจะรู้เรื่องคุณหนูจากเกาะซานไห่ที่ผู้คนเล่าลือมาบ้าง หากเป็นเจ้าสวมรอยก็ไม่แปลกที่จะขานคำประกาศิตออกมาได้” มีเพียงบุตรหลานสายตรงจากสายหลักจึงจะมีความสามารถนี้ รุ่นหลานคนอื่นจะใช้สิ่งใดเรียกขานภูติชั้นสูง?


                พวกเขาคู่ควร?


                “เจ้าสมกับเป็นลูกของเขา หากบิดาของเจ้าไม่ถูกคุมขังอยู่ คงต้องร่วมยินดีกับความสำเร็จของนี้ของเจ้าแน่ เขากล่าวเสมอว่าอยากได้ลูกสาว เสียดายที่ไม่ทันได้เห็นเจ้า” เจียงอี้เหมยยิ้มเยาะในโชคชะตา แล้วเช็ดคราบน้ำใสปลายหางตา “วันข้างหน้าหากมีผู้ใดคัดค้านเรื่องของเจ้ากับท่านประมุข ก็อย่าได้นำมาใส่ใจ ขอจงรู้ว่าไว้ลูกคู่ควรกับเขาที่สุดแล้ว!


                จูเยวี่ยชิงพยักหน้าเห็นด้วย คลี่รอยยิ้มหวานให้น้องสาวอย่างเบาใจ เสี่ยวหวามีทางรอดจากชะตากรรมอันไม่อาจหลีกเลี่ยงก็ดีแล้ว ดีมากเหลือเกิน


                “ท่านแม่ ท่านพ่อถูกขังหรือเจ้าคะ ใครที่ขังท่านแล้วท่านถูกขังที่ใด?”


                ให้ตายเถอะ! เหตุใดฐานะของคุณหนูสามจึงซับซ้อนหลายตลบ เห็นแก่สมองอันน้อยนิดของนางด้วยเถอะสวรรค์ ลูกรักฟ้าประทานของท่าน นอกจากดวงดีและร่ำรวยอย่างยิ่ง และสวย และมีเสน่ห์ ยังจะมีสิ่งใดดีอีก


                ฮึ่ม! ดูเหมือนว่านางจะมีข้อดีเยอะแยะนี่


                เอาเถอะภูมิหลังซับซ้อนหน่อยจะเป็นไรไป ก็แค่หาคำตอบให้พบก็พอ


                เจียงอี้เหมยถอนหายใจ เบือนสายตามองดวงจันทร์ผ่านม่านลูกปัด “ได้โปรดอย่าถามเรื่องนี้เลย เจ้ารู้แค่เพียงว่า เขามีฐานะสูงส่งราวกับอยู่คนละโลกกับพวกเราก็พอ เจ้ามีเรื่องสารภาพมารดาก็มีเช่นกัน...ตาของเจ้าเขาไม่เคยอภัยให้พวกเรา ไม่เคยเลยสักครั้งนับตั้งแต่ต้น”


                “ท่านแม่...” จูเยวี่ยชิงกุมมือคู่นุ่มของผู้เป็นแม่ไว้แน่น


                “วางใจเถอะ แม่เลือกเส้นทางนี้เอง” เจียงอี้เหมยคลายรอยยิ้มนุ่ม ดวงตาฉายแววแน่วแน่มุ่งมั่น “เพราะชิงเอ๋อร์แต่ต้นมีพรสวรรค์เป็นอย่างมาก นางจึงถูกสะกดพลังภายในสามปีนี้ไม่อาจออกนอกทวีป แต่เจ้าออกไปได้เสี่ยวหวา”


                “ท่านแม่ หมายถึง?”


                “ตาของเจ้าหลังช่วยพาเจ้ากลับมา...” เจียงอี้เหมยกลืนถ้อยคำต่อมาลงคอ บุตรสาวคนนี้ยังไม่พร้อมจะรู้เรื่องในอดีตพวกนั้น “ตาของเจ้าป่วยหนักอย่างมาก เจ้าจะเป็นตัวแทนของพวกเราสามแม่ลูก ไปเยี่ยมเจ้าสำนักหลานผิงจะได้หรือไม่”


                จูเยวี่ยหวาพยักหน้าตกลง นางคิดเดินทางไปหาขุมทรัพย์อยู่แล้ว แค่แวะไปเยี่ยมคนป่วยไม่ใช่เรื่องยาก จึงพูดคุยเปิดใจกันอีกหลายประโยค แล้วสิ้นสุดที่เรื่องสมบัติของนาง “ไม่กี่วันมานี้ข้าได้พูดคุยกับเสวียนหลงฮ่องเต้ไว้แล้ว เขาจะยกที่ดินพระราชทานที่มณฑลซีเซียงให้พวกท่าน สามปีนี้พวกท่านอยู่ที่นั่นเถอะ คืนสกุลจูให้สายเลือกที่ถูกต้อง อนุว่านถึงไม่ใช่คนดีนัก แต่ก็ไม่ใช่เรื่องของเราที่จะต้องไปข้องแวะเกี่ยวข้อง”


                สกุลจูวุ่นวายมากพอแล้ว นางรู้สึกราวกับตนเป็นลางร้ายของคนเหล่านี้ เกิดความรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยทีเดียว


                “เจ้าเป็นเด็กดีเหลือเกิน เสี่ยวหวา”


                “ภายในหนึ่งสัปดาห์ พวกเราก็ย้ายทุกอย่างของพวกเราไปมณฑลซีเซียงดีหรือไม่ ปล่อยให้จวนจิ้งอู่โหวว่างเปล่า ทุกนางจะได้รู้ว่าหลายปีมานี้มือเติบเพียงใด และมีอันจะกินถึงทุกวันนี้เพราะใคร!” จูเยวี่ยชิงกล่าวพลางหัวเราะเสียงใส แค่นึกถึงใบหน้าคนเหล่านั้นก็มีความสุขแล้ว


                จูเยวี่ยหวากลั้นขำมองไปยังเรือนพักอีกฝั่งของมู่เฉิงเคอ นางยอมรับว่าระยะนี้ถูกคนโรคจิตหาเรื่องใกล้ชิด จนพลั้งตนลุ่มหลงเขาอยู่ไม่น้อย ต้องหาโอกาสสลัดเจ้าคนโรคจิตผู้นี้ให้ได้!


                ครึ่งปีมานี้นางยังสนิทสนมกับสือจี๋ไม่น้อย


           เอาไว้ถึงเกาะซานไห่ค่อยทิ้งเขาก็ยังไม่สาย!


 

*************************


เพจค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.421K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,883 ความคิดเห็น

  1. #2804 KjKnomjean (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 03:48
    นางเอกเป็นบ้าอะไร จะสลัดหนีพระเอกอย่างเดียวเลย แบบว่าพระเอกใส่ใจมามากขนาดไหน แม้จะชอบทำหน้าเย็นชา และทำตัวโหด แต่แค่นางเอกฝันร้ายเห็นอดีดกับพระเอกครั้งเดียว ถึงกับต้องอยากหนีขนาดนั้น 😴 มันควรจะรุ้ชัดก่อนป่ะแบบว่า เออ ถ้าฝันนั้นคืออดีตที่พระเอกฆ่านางเอกแล้วอยากหนีนี่ก็สมควร นี่ฝันแค่ครั้งเดียว ยังจับจุดอะไรไม่ได้ก็จะหนีพระเอกอย่างเดียว งี่เง่าไปอ่ะ ไม่สงสารพระเอกบ้างหรอ ที่พยายามมาเกี้ยว เอาของมาให้ ให้คนคอยเฝ้า เห้ออออ #เนื้อเรื่องสนุกแต่เริ่มเบื่อความงี่เง่าของนางเอก
    #2,804
    0
  2. #2713 086399lon (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 00:13
    หว่าจะโดนเทแบบไม่รู้ตัว ท่านประมุกลอยปุ๊บป่องแน้ห้าาาาๆๆๆ
    #2,713
    0
  3. #2651 150221 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 20:22
    น้องจะทิ้งแล้วนะ
    #2,651
    0
  4. #2623 katekate (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 15:54

    นางจะยอมให้ทิ้งไหมเล่าา เกาะติดขนาดนี้

    #2,623
    0
  5. #1503 มากิริจัง (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 05:07
    ยัยม่านนี่โง่ดกินเยียวยานะ
    บ้านเกิดเรื่องขนาดนี้จะไม่สงสัยถสาเหตุเลยหรอ
    ขนาดคนอยู่ใกล้ยังรู้ส่าเป็นสามแม่ลูก
    งานปักปิ่นจากบรรยายว่าฮองเต้มา​ งานใหญ่ของจวนก็ไม่ทราบ
    ต่อให้ติดว่านางเอกยังไร้พลัง
    ก็ไม่น่าโง่เข้ามาหาเรื่องแบบโง่ๆ
    #1,503
    0
  6. #1489 เมมฟิส (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 17:55
    ยังเหลือยัยตระกูลเซี่ยอยู่น๊า
    #1,489
    0
  7. #1488 Poonchanit (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 17:10
    อาศัยเขาปิดบังตัวตน พอถูกรังแกสามแม่ลูกพาครอบครัวนี้ล่มสลาย
    #1,488
    0
  8. #1406 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 09:13
    จะทิ้งว่าที่สามีไม่ง่ายเลยนะ 555
    #1,406
    0
  9. #1401 555 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 07:22

    คิดจะทิ้งก้ทิ้งได้ยังงั้นรึ ถามท่านประมุขรึยังว่ายินยิมโดนเทหรือไม่ หุหุ

    #1,401
    0
  10. #1372 Ornony (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 20:57
    น้องจะเทท่านประมุขไม่ได้ เดี๋ยวจะไม่มีแบล็คใหญ่ๆไว้ให้รีดไถน๊า555
    #1,372
    0
  11. #1371 Nanny (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 20:23

    นิสัยมั่ยดี ท่านประมุขเทนางมาหาเราเถอะ

    #1,371
    0
  12. #1370 ฺฺBBlack (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 20:07
    น้องจะเทแบบนี้ไม่ได้นร้า สงสารคนโรคจิตหน่อย 5555
    #1,370
    0
  13. #1369 หมีโซบะ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 19:45
    รอดูน้อนออกท่องโลกกว้างแล้วเจ้าค่ะะ
    #1,369
    0
  14. #1367 rasitasongphang (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 19:09
    โถถถถถถถถ่ ท่านประมุขข้าสงสารท่านยิ่งนัก เมียจะทิ้งล่ะยังไม่รู้ตัวอีก
    #1,367
    0
  15. #1366 0883657441 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 17:52
    ท่านประมุข ฮูหยินวางแผนจะทิ้งท่านแล้ว ท่านต้องเอาภูเขาทองคำมาหลอกล่อไว้แล้วล่ะ 5555
    #1,366
    0
  16. #1365 kulyasalin2 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 17:25
    นางคิดทิ้งสามี....ฟ้องเจ้าค่ะท่านประมุข
    #1,365
    0
  17. #1364 munongmu (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 17:11
    มีคนกำลังจะโดนเทโดยไม่รู้ตัว 1 อัตรา
    #1,364
    0
  18. #1363 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 17:08

    ทำอย่างกับพี่มู่จะให้ทิ้งง่ายๆ...ว่างั้น รอต่อนะคะ
    #1,363
    0
  19. #1362 memolunla (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 16:25
    เด็ก'สาว'วัยสี่ขวบ.!
    น่าจะใช้คำว่า เด็ก'หญิง'.. มากกว่านะคะ
    #1,362
    0
  20. #1360 suteera (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 14:55

    555 ท่านประมุขจะรู้ตัวมั๊ยนะ

    #1,360
    0
  21. #1359 nae_tae (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 14:49
    รอค่าาา
    #1,359
    0
  22. #1358 pook1819 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 14:19
    ปากว่าจะทิ้งๆพอเอาเข้าจริงทิ้งไม่ลงซะงั้น 555
    #1,358
    0
  23. #1357 dokao (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 14:12
    เจ้าจาทิ้งได้หรอ 5555
    #1,357
    0
  24. #1356 PPsry (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 13:36
    โถ วงวารท่านประมุข ว่าที่ฮูหยิน วางแผนจะเขี่ยทิ้งอยู่ทุกวัน5555
    #1,356
    0
  25. #1353 ning792528 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 13:06

    ท่านประมุขท่านไม่ระวังถูกเทแน่ อ้อนมากๆจะได้ให้หวาเออร์ใจอ่อนเร็วๆ

    รีบไปเกาะซานไห่จะได้เริ่มต้นหาภูเขาทองมาเพิ่ม พร้อมเยี่ยมท่านตาด้วย

    #1,353
    0