Fable land รักร้ายๆของยัยสโนว์ไวท์ตัวแสบ

ตอนที่ 3 : Chapter3 ทะเลาะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ก.ย. 55

cinna mon








Chapter3 ทะเลาะ



 

หมาป่า!

มันแยกเขี้ยวใส่ฉันจนฉันเห็นฟันทุกซี่ในปากของมัน น้ำลายเหนียวหนืดของมันเริ่มเคลื่อนที่ลงมา และมันก็กำลังจะไหลมาหยดแหมะลงบนหน้าของฉันแล้ว กรี๊ดดดด!! ใครบอกว่าโลกนิทานมันสวยงาม อย่าไปเชื่อมันเด็ดขาดนะ! มันไม่จริงเลยสักนิด ตั้งแต่ฉันเหยียบดินที่นี่ ฉันก็เจอแต่เรื่องบ้าอะไรก็ไม่รู้ แถมตอนนี้ฉันยังมาเจอกับสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งหมาป่าอีก TOT

แย่ชะมัด! ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย

ปะปล่อยฉันนะ!” ฉันพยายามตะเบ็งเสียงออกมาให้สุดเสียง แต่ทว่าเสียงที่ออกมาจากลำคอกลับเบามากจนแทบจะไม่ได้ยิน

หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้

เฮือก! OoO

ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงของเจ้าหมาป่าพูดขึ้น กรี๊ดดดด!! มันเป็นหมาผีสิงชัดๆ นี่ไม่ปกติแล้ว แม่เจ้าโว้ย!! หมาป่าพูดภาษาคนได้

กรี๊ดดด!! หมาปีศาจ ออกไปจากตัวฉันเดียวนี้เลยนะ ฮือๆๆ

ก็บอกให้หยุดดิ้น!” เสียงคำรามของมันทำให้ฉันนอนนิ่งอย่างกับหุ่นทันที T^T

ฉันมองตามันปริบๆเหมือนกำลังขอชีวิตตัวเอง ในใจก็ภาวนาขอให้มีคนใจดีมาช่วยฉันให้ทันเวลาก่อนที่จะโดนเจ้าตัวนี้เขมือบลงท้องไปซะก่อน

ถามอะไรหน่อยหมาป่าพูดพร้อมกับคลายมือออกจากคอฉัน และนั่นก็ทำให้ฉันหายใจหายคอสะดวกขึ้นเยอะเลย ขอบคุณพระเจ้า T^T

เธอเป็นยายของหนูน้อยหมวกแดงใช่มั้ย

หะหา!

ไอ้หมาป่าตัวนี้มันบุกเข้ามาในบ้านเพื่อจะถามถึงคุณยายของหนูน้อยแดงแค่นี้น่ะนะ แต่ช่างเถอะ! ประเด็นนั้นมันไม่สำคัญเท่ากับว่าไอ้หมาป่ามันหาว่าฉันเป็นคุณยาย นี่หน้าฉันไม่ได้แก่ขนาดเป็นยายคนได้นะยะ คำถามน่าตบปากมากเลย -_-+

ไม่ใช่! หน้าฉันยังไม่เหี่ยว ฉันตอบเสียงแข็ง

แล้วบ้านหนูน้อยหมวกแดงอยู่ไหน

จะไปรู้ได้ยังไง

ต้องรู้สิ ทำไมถึงไม่รู้ บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าบ้านคุณยายของหนูน้อยหมวกแดงอยู่ไหน!”

ฉันไม่รู้เว้ย ฉันไม่ใช่คนที่นี่ พอใจหรือยัง!!”

โกหก เธอจะไม่ใช่คนที่นี่ได้ยังไง

ถ้าไม่เชื่อก็อย่าว่าฉันโกหกสิ ฉันไม่ชอบ!”

โกหก

“-__-^”

ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ เธอเป็นตัวเอกของเรื่องอะไรหรือเปล่า

ไม่ ถามทำไมนะ -_-

ดีเลย ฉันจะได้กินเธอโดยไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดเรื่องเดือดร้อน เอาล่ะ! หิวจะแย่ ถึงเวลาฉันได้กินอาหารแล้ว

หมาป่าคำรามออกมาเสียงดัง มันยกฝ่าเท้าหน้าของมันขึ้นเหนือหัวและเตรียมจะฟาดลงมาที่หน้าฉันได้ทุกเมื่อ ฉันหลับตาแน่นเพราะไม่อยากมองภาพหวาดเสียวแบบนั้น ฮือๆ คิดไม่ออกเลยจริงๆว่าหน้าฉันตอนโดนข่วนจะน่าเกลียดขนาดไหน TOT

กรี๊ดดดด!! ตอนนี้ไอ้หมาป่านั่นมันทำอะไรอยู่นะ ทำไมไม่ตะปบหน้าฉันสักที นี่ฉันเกร็งจนไส้บิดแล้วนะ –O-;;; ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจถี่ๆของฉันเท่านั้นที่ยังคงดังต่อเนื่องไม่หยุด ฉันค่อยๆหรี่ตามองเจ้าหมาป่าเพราะรู้สึกผิดปกติขึ้นมา ทำไมเจ้าหมาป่าถึงตัวเล็กลงนะ แถมยังน้ำหนังเบาขึ้นนิดนึงด้วย

>_O

O[]O!

กรี๊ดดดดด!! ไอ้บ้านี่ มานั่งบนตัวฉันทำไมเนี่ย บัดสีสุดๆ ฉันโวยวายเสียงดังพร้อมกับดิ้นไปดิ้นมาจนไอ้คนบ้าที่นั่งบนตัวฉันกระเด็นหลุดออกไป

ฉันแทบจะเอาเท้าขยี้หน้ามันเมื่อเห็นหน้าของไอ้บ้านั่นเต็มๆ อีตาลูเฟอร์นั่งหัวเราะชอบใจฉันในขณะที่ระดับอารมณ์ของฉันตอนนี้พุ่งขึ้นสูงมากจนแทบจะระเบิดออกมา ฉันทำได้แค่จ้องหน้าหมอนั่นอย่างเครียดแค้นเพราะไม่รู้จะเอาคืนเขายังไงดี

สนุกมากหรือไง!”

ฮ่าๆ มากดิ เธอไม่เคยเห็นหน้าตัวเองตอนกลัวหรือไง โคตรตลกเลยว่ะ

แล้วอยากเห็นหน้าตัวเองตอนตกใจมั้ยล่ะ

ฮ่าๆๆ เธอจะทำอะไรฉันได้ยัยอ่อนหัดเอ๊ย!”

เปรี๊ยะ! -_-+

ไอ้ปีศาจ!

คำว่าอ่อนหัดที่อีตานั่นพูดออกมาทำให้เส้นอารมณ์ของฉันขาดสะบั้นไม่มีชิ้นดี ฉันจ้องหน้าหมอนั่นนิ่งในขณะที่มือของฉันเอื้อมไปหยิบรองเท้าส้นสูงสีแดงของตัวเองที่ถอดทิ้งไว้เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมามาถือไว้ในมือ ก่อนจะขว้างมันไปสุดแรงตามระดับอารมณ์ที่เพิ่งสูง -_-;;;

ผัวะ!!

เข้าเป้าเป๊ะ >O<

รองเท้าส้นสูงสีแดงของฉันลอยไปกระทบที่แก้มขาวเนียนของอีตาลูเฟอร์จนเขาต้องหันหน้าไปตามแรงของรองเท้าที่ถูกโยนไป เขาตวัดตากลับมามองหน้าฉันอย่างอาฆาต รอยแดงๆที่แก้มของเขาเริ่มเด่นชัดขึ้นมาเรื่อยๆที่แก้มของเขาทำให้ฉันยิ้มออกมาได้เพราะความสะใจ

ในที่สุดฉันก็แก้แค้นหมอนี่ได้แล้ว ฮุเล่~

กล้าเกินไปแล้วนะยัยบ้า นี่ฉันอุตส่าห์ช่วยให้เธอรอดพ้นจากไอ้หมาป่าตัวนั้นนะ นี่เหรอสิ่งที่เธอตอบแทนฉัน!” เขาขึ้นเสียงใส่ฉัน แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกผิดเลยสักนิดเดียว เพราะฉันมั่นใจไงล่ะว่าหมอนี่ไม่มีทางช่วยฉันไว้ได้แน่ๆ ฝีมือกระจอกๆอย่าเขาทำอะไรไอ้ตัวร้ายนั่นไม่ได้หรอก

แต่เมื่อฉันเหลือบตาไปเห็นสิ่งที่อยู่ข้างๆเขา ความรู้สึกผิดก็ถาโถมเข้าใส่ฉันทันที เจ้าหมาป่าที่นอนเลือดอาบอยู่ข้างตัวของเขา มันนอนนิ่งจนฉันมั่นใจเลยว่ามันตายไปแล้ว แล้วยิ่งมีมีดสั้นปักอยู่ที่ข้างลำตัวของมัน มันก็ยิ่งทำให้ฉันมั่นใจมากขึ้นว่าต้องมีคนฆ่ามันแน่ๆ แล้วก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ลูเฟอร์นี่แหละที่ฆ่ามัน

เขาช่วยฉันไว้!

กะก็นายแกล้งฉันก่อน!”

ออกไปจากบ้านฉัน!”

อะอะไรนะ

ออกไปเดี๋ยวนี้เลยยัยบ้า!!!” ลูเฟอร์ตวาดฉันเสียงดัง เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินเข้ามากระชากข้อมือของฉัน

เขาลากฉันออกไปนอกตัวบ้านด้วยมือข้างเดียว มือของเขาบีบข้อมือฉันแรงมากจนฉันอยากจะร้องไห้ออกมา หมอนี่โมโหจริงๆสินะ แต่ช่างเถอะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจทำสักหน่อย เขาแกล้งฉันก่อนเองนี่ คนเวลาโกรธมันก็เสียสติกันทั้งนั้นแหละ เขาเองก็เป็นเหมือนกัน!

ปล่อยฉันนะ!” ฉันพูดพร้อมกับพยายามแกะมือของเขาออกจากข้อมือของตัวเอง

เขาลากฉันมาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่หน้ากระท่อมเก่าทรุดโทรมที่ฉันเคยดูถูกไว้แต่แรกว่ามันคือกระท่อมหมา =O=;; ลูเฟอร์เหวี่ยงฉันให้นั่งลงกับพื้นแล้วเริ่มพูดขึ้น

อยู่ที่นี่จนกว่าฉันจะหายโมโห

หะหา! ที่นี่เนี่ยนะฉันพูดพร้อมกับหันไปมองกระท่อมด้วยสายตาแบบไม่น่าเชื่อมันอยู่ไม่ได้หรอก

ไม่อยากอยู่หรือไง

ใช่สิ! ใครหน้าไหนมันจะไปกล้าอยู่ แค่โยนก้อนหินก้อนเล็กๆเข้าไปในนั้นมันก็พังลงมาแล้ว

ถ้าไม่อยากอยู่ก็ขอร้องฉันดีๆสิ

“…!!”

อ้อนวอนขอว่าเธอไม่อยากอยู่ที่นี่ เธออยากอยู่ในบ้านของฉัน

มากไปแล้วนะ!”

ตอนนี้ตัวของฉันเริ่มสั่นขึ้นเรื่อยๆเพราะความโกรธ ผู้ชายคนนี้มันดูถูกฉันเกินไปแล้วนะ อย่าให้ถึงทีฉันบ้างก็แล้วกัน ฉันจะแก้แค้นให้สาสามกับที่หมอนี่ทำกับฉันเลยล่ะ 

หึ! ฉันรู้ว่าคนอย่างเธอไม่ทำหรอก เธอมันเป็นคนรักศักดิ์ศรีอยู่แล้วนี่

แน่นอนว่าฉันจะไม่ทำมัน =^=” ฉันเบ้ปากใส่เขาก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกแล้วเชิดหน้าขึ้นตามเสต็ป

แต่อย่าลืมสิว่าเธอรักศักดิ์ศรีได้ คนอื่นก็รักศักดิ์ศรีของตัวเองได้เหมือนกัน

“…”

การที่เธอเอารองเท้าไร้ค่าของเธอมาโยนใส่หน้าฉัน มันทำให้ฉันเสียศักดิ์ศรีมาก

นายจะไปเสียศักดิ์ศรีอะไร นายก็แค่คนป่าคนหนึ่งเท่านั้น

“…!!”

นายไม่ใช่เจ้าชายนี่

หุบปาก!”

ไม่หุบ นายมันไร้สาระ ดีแต่หาเรื่องแกล้งฉันไปวันๆ พอฉันเอาคืนนายก็โกรธ ไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย!!”

ขอโทษที ฉันทำตัวเป็นสุภาพบุรุษกับผู้หญิงอย่างเธอไม่ลงจริงๆ ^^”

นาย!...”

ถ้ารักศักดิ์ศรีของตัวเองมากนักก็นอนเน่าอยู่ที่นี่ไปก็แล้วกัน บอกไว้ก่อนเลยนะว่าฉันไม่มีอาหารเลี้ยงเธอ ไม่มีอะไรให้ทั้งนั้น!”

ฉันไม่ง้อนายหรอกไอ้ผู้ชายนิสัยแย่ฉันพูดก่อนจะดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนและชี้นิ้วไปที่หน้าหล่อๆของเขาทันที

อย่าให้ฉันเจอนายอีกนะ ฉันจะฆ่านายด้วยมือของฉันเองเลยคอยดู!”

ฉันสะบัดผมยาวๆของตัวเองใส่เขาอย่างอารมณ์เสียแล้วเดินกระแทกส้นเท้าตรงเข้าไปในป่าทันทีโดยไม่ฟังเสียงเรียกของเขาเลยสักนิด หึ! ฉันไม่ง้อก็ได้ ฉันมีมือมีเท้านะ(ถึงแม้จะไม่มีรองเท้าก็เถอะ -_-) ฉันจะไปหาที่อยู่ใหม่เองให้ดู

นั่นเธอจะไปไหน

ฟึ่บ ฟึ่บ ~

หยุดเดี๋ยวนี้นะ

ไม่!”

ฉันบอกให้เธอหยุดไง

หึ! ฝันไปสิว่าฉันจะหยุด ฉันไม่กลับไปตกเป็นเบี้ยล่างของหมอนั่นอีกต่อไปแล้ว ฉันจะไปหาบ้านคนใจดีอยู่แล้วขอให้เขาช่วยพาฉันกลับบ้านให้เร็วที่สุด เชื่อเถอะว่าพอไปถึงที่ของฉัน ฉันจะเกณฑ์กำลังคนมาถล่มที่นี่ให้ราบคาบ จะได้ไม่ต้องมีคนโชคร้ายอย่างฉันมาติดแหง็กอยู่ที่นี่อีก

ฉันสั่งให้เธอหยุดไงมายเดียร์ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

นายมีสิทธิ์มาออกคำสั่งฉันด้วยเหรอ นายเป็นใครกันนะฉันพูดในขณะที่ยังคงเดินเข้าไปในป่าลึกเรื่อยๆ

จะว่าไปฉันก็เพิ่งเคยเดินด้วยเท้าเปล่าๆแบบนี้ครั้งแรกนะเนี่ย เจ็บเท้าเป็นบ้าเลย T^T

ทำไมเธอถึงดื้อแบบนี้นะ กลับมาเดี๋ยวนี้เลย

ไล่ฉันแล้วยังจะให้ฉันกลับไปอีกทำไมล่ะ

นี่! หยุดเถอะมันอันตรายนะ

สัญญาก่อนสิว่าจะพูดดีๆกับฉัน ฉันหันไปประจันหน้ากับเขาก่อนจะพูดขึ้น

ลูเฟอร์พ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงด้วยความหนักอกหนักใจ เขาเดินมาใกล้ฉันเรื่อยๆก่อนจะเอื้อมมือมาจับแขนฉันไว้ เขามองหน้าฉันด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง

กลับไปกับฉัน อย่าเข้ามาในเขตนี้อีก

ทำไมนายถึงไม่อยากให้ฉันเข้าไปในนั้น มันมีอะไรในป่านี้งั้นเหรอ

เส้นทางในป่านี้จะเปลี่ยนไปทุกๆชั่วโมง ถ้าไม่ชำนาญจริงๆอาจจะหลงได้ แล้วสัตว์ในป่านี้ก็ดุร้ายทุกตัว ฉันกลัวว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ เหมือนอย่างที่เคยเกิดขึ้นกับ…”

แววตาของลูเฟอร์ดูสลดลงจนฉันเริ่มสงสัย

แฟนนายเหรอ เกิดอะไรขึ้นกับเธอ

เอาเป็นว่าเธออย่าเข้ามาในเขตป่านี้คนเดียวก็แล้วกัน ถือว่าฉันขอนะเปลี่ยนเรื่องเฉยเลย -O-;;;

นายสร้างภาพหรือเปล่า -_-”

“…”

นายจะมาเอาอะไรกับผู้หญิงที่นายพึ่งรู้จัก ฉันตายไปนายก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรไม่ใช่หรือไง

จะว่าอย่างนั้นก็ถูกนั่นแหละ

แล้วทำไม…”

ฉันมีเหตุผลของฉันแล้วกันน่า เอาเป็นว่าตอนนี้เธอกลับไปอยู่กับฉันก่อน แล้วพรุ่งนี้ฉันจะพาไปหาคนๆหนึ่ง อ้อ! กลับไปอยู่บ้านฉันช่วยทำตัวดีๆหน่อยแล้วกันนะ เพราะเธอคนเดียวเลยถึงทำให้ด้านร้ายๆของฉันออกมารังแกเธออยู่เรื่อย ปกติฉันไม่ใช่คนแบบนี้นะ ขอบอกๆ

ถามจริงนะลูเฟอร์

“…”

นายหลงรักฉันหรือเปล่าเนี่ย ทำไมถึงดูเป็นห่วงฉันจัง

เธออย่ามาหลงตัวเองแถวนี้นะ ฉันเนี่ยน่ะเหรอจะไปหลงรักคนอย่างเธอ บ้าไปแล้ว!”

แล้วทำไมต้องขึ้นเสียงด้วยล่ะ นายทำแบบนี้มันทำให้ฉันคิดว่านายหลงรักฉันจริงๆ

ไม่ใช่นะ!!” เขาพูดพร้อมกับโบกมือไปมา

มันน่าสงสัยมั้ยล่ะ =_=;;; ฉันว่าหมอนี่อารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีกนะ เอาจริงๆฉันเริ่มตามอารมณ์ของเขาไม่ทันแล้วล่ะ เดี๋ยวก็ดี เดี๋ยวก็ร้าย ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงยังโสด เพราะไม่มีใครทนนิสัยของเขาได้ยังไงล่ะ

ถ้าไม่ใช่ก็ดีแล้ว ฉันไม่อยากอยู่กับนายด้วยบรรยากาศที่ชวนอึดอัด

พูดจบฉันก็เดินนำกลับบ้านทันทีโดยไม่รอให้เขาเถียงต่อ ฉันยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้เมื่อเห็นท่าทีเป็นห่วงจากเขาก่อนหน้านี้ จริงๆแล้วผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ผู้ชายที่โหดร้าย เขาเป็นผู้ชายที่อบอุ่นทีเดียวเชียวล่ะ >_<

อ๊ะ! ไม่ได้นะมายเดียร์ อย่าหวั่นไหวกับเขาเด็ดขาดนะ ถึงเขาจะหล่อโคตรๆ แต่เขาไม่ใช่คนที่เราสามารถอยู่ด้วยกันได้ นี่มันคนละโลกกับโลกของฉันนะเว้ย!

อา~ สงบจิตสงบใจ ^O^

นี่มายเดียร์…”

หือฉันหันไปมองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

เจ็บเท้าน่าดูเลยนะ

อืมเจ็บสิ TOT” ฉันลืมเจ็บไปได้ยังไงเนี่ย โฮ~

ฉันชักจะไม่แน่ใจแล้วว่าใต้ฝ่าเท้าของฉันมันมีอะไรอยู่กันแน่ หนามขนาดใหญ่หรือมีแค่เศษก้อนหิน แค่เดินไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแต่ทำไมมันเจ็บระบมขนาดนี้นะ T^T

เอารองเท้าฉันไปใส่ก่อนมั้ยล่ะ

ไม่อ่ะ สกปรก

แล้วเดินเท้าเปล่ามันไม่สกปรกกว่าเหรอ

อ่ะ! งั้นเอารองเท้านายมาสิ แต่นายต้องทนเดินเท้าเปล่าแทนฉันนะ

ฉันยังไงก็ได้แหละ อ่ะ เอาไปสิลูเฟอร์พูดก่อนจะถอนรองเท้าของเขาให้ฉัน

ฉันสวมรองเท้าของเขาทีละข้างด้วยความระมัดระวัง รองเท้าของเขาใหญ่กว่าเท้าของฉันตั้งหลายนิ้วแน่ะ เวลาเดินต้องระวังซะหน่อยแล้ว เพราะไม่งั้นมีหวังสะดุดล้มหน้าจิ้มพื้นแน่ๆ

ค่อยๆเดินนะ

ไม่ต้องบอกก็รู้แหละน่า นายเดินเฉยๆไปเหอะ

ฉันเดินไปเรื่อยๆโดยไม่คิดจะหันไปสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย และดูเหมือนว่าเขาจะสงบปากสงบคำลงได้มากทีเดียว เราทั้งสองใช้เวลาเดินทางออกจากป่าอยู่นาน แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววทางออกสักนิด หนำซ้ำทางของป่ายังต่างไปจากเดิมอีกต่างหาก

ดูเหมือนว่าเราสองคนจะหลงป่าแล้วล่ะนะ

 


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #12 thetwinkle (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กันยายน 2555 / 18:31
    หลงป่าาาาาา~

    ลูเฟอร์โมโหโหดมากฮืออออกลัววว

    อัพเร็วๆนะคะะะะะ
    #12
    0