Fable land รักร้ายๆของยัยสโนว์ไวท์ตัวแสบ

ตอนที่ 2 : Chapter2 สัตว์ประหลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ส.ค. 55

cinna mon








Chapter2 สัตว์ประหลาด



 

ฉันลืมตาอย่างยากลำบาก รู้สึกเหมือนกลิ่นอะไรหอมๆโบกไปโบกมาอยู่ใกล้กับจมูกของฉัน หอมจังเลย รู้สึกดีขึ้นเป็นกอง >O< และพอฉันลืมตาขึ้นมาก็เจอกับผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาคนเดิมกำลังมองหน้าฉันอยู่

พื้นแล้วเหรอ หลับอยู่มั้งอีตาบ้า!

ที่นี่ที่ไหน ฉันกลับโลกของฉันหรือยัง

ฉันพูดพร้อมกับดันตัวเองให้ลุกขึ้นมาจากโซฟาตัวเก่าที่คาดว่าน่าจะผ่านการใช้งานมาหลายปีแล้ว ให้ตายสิ! หัวฉันหนักอึ้งไปหมด ฉันไม่รู้ว่าเรื่องไหนเป็นเรื่องจริงและเรื่องไหนเป็นเรื่องโกหกแล้วนะ!

มายเดียร์คนสวยต้องการคำอธิบาย ToT

ไร้สาระน่า คนที่เข้ามาในเมืองนี้ ยากนักที่จะกลับออกไปได้อีก

โฮก! คำตอบของลูเฟอร์ทำร้ายจิตใจฉันมากเลย ฉันกำลังเจอกับอะไรเนี่ย โลกบ้าอะไรก็ไม่รู้ แถมยังหาทางกลับยากอีกต่างหาก! ฮือๆ ฉันอยากกลับบ้าน อยากกลับไปแก้แค้นไอ้บ้าที่เอาฉันมาปล่อยในป่าแล้วมาเจอกับอะไรก็ไม่รู้ ฉันอยากกลับไปทำรายงานส่งอาจารย์ที่มหาลัยเพราะมันกำลังจะเลยกำหนดมาแล้ว โอ๊ยๆ แล้วเงินที่ยัยเพื่อนบ้านั่นยืมอีก ฉันต้องเอาคืนมาให้ได้

สรุปก็คือฉันอยากกลับบ้าน!

เฮ้ย! เธอร้องไห้ทำไมเนี่ย

อ๊ะ!”ฉันก้มหน้าหลบสายตาของลูเฟอร์ แล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองอย่างลวกๆ ฉันเปล่าร้องไห้นะ ไม่ได้ร้องสักหน่อย

ยังจะมาปากแข็งอีก เห็นๆอยู่ว่าร้องไห้

ก็บอกว่าไม่ได้ร้องไห้ไงเล่า

ปัญญาอ่อน -_-”

นายว่าไงนะ

ฉันว่าเธอปัญญาอ่อน -_-^”

ฉันอ้าปากพะงาบๆเพราะเถียงไม่ออก เกิดมาไม่เคยเจอผู้ชายปากร้ายแบบนี้เลยสักครั้ง ปกติผู้ชายจะพูดดีๆกับผู้หญิงสวยไม่ใช่หรือไง เอ๊ะ! หรือว่าฉันไม่สวย ไม่สิ! ฉันอาจจะสวยมากไปจนเขาเขิน เลยทำเป็นพูดร้ายๆใส่เพราะกลบเกลื่อนความอาย ใช่! มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ

พอคิดได้แบบนี้แล้วสบายใจดีจังเลย >O<

เธอยิ้มคนเดียวทำไมเนี่ย เป็นบ้าเหรอ

จะยุ่งอะไรกับฉันกันนักกันหนาฮะ! นายก็บอกมาสักทีสิว่าฉันต้องทำยังไงถึงจะกลับบ้านของฉันได้ ฉันอยากกลับบ้าน! นายได้ยินมั้ย

ถ้าไม่ได้ยินก็คงหูหนวกแล้วล่ะ -_-”

นายจะเลิกกวนประสาทฉันสักพักไม่ได้หรือไง ฉันกัดฟันอย่างเจ็บใจ ขืนปล่อยให้เขากวนประสาทฉันแบบนี้อีกสักนาที ฉันคงได้ซัดหมัดเข้าที่ปากของหมอนี่แน่ๆ

เอาล่ะๆ ฉันจะเข้าโหมดจริงจังแล้วนะ

เออ!”

เท่าที่ฉันศึกษาจากตำราของอาจารย์วีซีดี ทีวีโทรศัพท์ เครื่องซักผ้า ไมโครเวฟ…”

จะยกเครื่องใช้ไฟฟ้ามาหมดเลยหรือไง เข้าเรื่องสักที!!” ฉันตะเบ็งเสียงขึ้นมาด้วยความโมโห

ก็แหมเวลาเราจะกล่าวถึงอะไรสักอย่าง เราต้องบอกแหล่งอ้างอิงไม่ใช่หรือไง >_<”

ฉันไม่อยากฟัง -_-”

โอเคๆ เข้าเรื่องเลยแล้วกัน เขาลุกขึ้นยืนและเดินไปมาโดยในมือถือหนังสือเล่มหนาชนิดที่ว่าตกใส่เล็บเท้าแตกได้เลยล่ะ -O-;;;

เอ๊ะ! แต่ก่อนจะรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องทางออกจากโลกบ้าๆนี่ ฉันมีคำถามที่ค้างคาใจตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

ทำไมตัวฉันถึงแห้งสนิทแบบนี้ล่ะ นายใช้เวทมนตร์ช่วยเหรอ

เวทมนตร์อะไรกัน ฉันใช้ตัวเองนี่แหละ >_<”

ยะอย่าบอกนะว่า…”

ฉันเปลี่ยนให้เธอเองเลยนะ ไม่ต้องขอบคุณหรอกเพราะฉัน…”

ตุ้บ!

ฉันเขวี้ยงหมอนพิงใบใหญ่ที่วางอยู่บนโซฟาใส่หัวอีตาลูเฟอร์อย่างแรง กรี๊ดดดด!! ตั้งแต่โผล่หน้าออกมาจากมดลูกแม่ ไม่มีใครเคยผู้ชายคนไหนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันแบบนี้เลยนอกจากพ่อ แล้วตอนนั้นฉันก็ยังแบเบาะอยู่ด้วย แต่ดูสิ!! ตอนนี้ฉันอายุสิบเก้าแล้วนะ อายุสิบเก้าแต่ดันมีผู้ชายมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ แบบนี้มันก็เห็นอะไรต่อมิอะไรหมดน่ะสิ

โอยฉันอยากจะเป็นลมอีกสักรอบจริงๆเลย แต่ถึงเป็นลมอีก ยังไงมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย ฉันต้องฆ่าหมอนี่ให้ตายด้วยมือของตัวเอง บังอาจมาเห็นเรือนร่างอันเซ็กซี่ของฉันได้ไงกัน!

กรี๊ดดดดด!!”

เฮ้ย! เป็นบ้าอะไรของเธอกันแน่เนี่ย หยุดเดี๋ยวนี้นะ

ไม่! นายต้องตาย อ๊ากกกก!!”

ฉันหยิบของทุกอย่างที่อยู่ใกล้มือมาโยนใส่หมอนั่นจนหมดไม่เว้นแม้กระทั่งกระดาษโน๊ต (โยนเพื่อ -_-) ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นบ้า มือของฉันเลื่อนไปดึงลิ้นชักโต๊ะเล็กๆนั่นออกมาแล้วหยิบเจ้ากระบอกสีดำนั่นออกมา ก่อนจะเล็งไปที่หมอนั่นทันที

เฮ้ย! อย่าทำอะไรบ้าๆนะ มีอะไรก็คุยกันดีๆสิ

คนที่เห็นเรือนร่างอันเซ็กซี่ของฉันมันสมควรตาย

ฉันไม่ได้อยากจะดูสักหน่อย มันจำเป็นต่างหากเว้ย หุ่นรึก็ไม่ได้น่าดูเลยสักนิด ทำเป็นหวงไปได้

กรี๊ดดด!! ดูของคนอื่นแล้วยังมาปากดีอีก อยากตายหรือไงหา!” ฉันพูดพร้อมกับเหนี่ยวไกปืนทันที

เฮ้ยๆ วางปืนลงนะ อย่าคิดทำอะไรบ้าๆนะ

ตายซะ!!”

ปัง!!!

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบสงัด แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังไม่ได้ยิน กระบอกปืนหลุดออกจากมือฉันและล่วงลงตกลงมาที่พื้น ปากเป็นกระจับได้รูปของฉันอ้าหวอพร้อมกับดวงตาที่เบิกโพลงด้วยความตกใจ นี่มันอะไรกันนี่! กระสุนปืนที่ฉันยิงออกไปเมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา ทำไมมันถึงกลายเป็นดอกไม้ไปได้ล่ะ -O-

ตอนนี้ดอกไม้หลากสีต่างพากันร่วงลงมาจากอากาศอย่างสวยงาม ฉันเลื่อนสายตาไปมองผู้ชายผมสีน้ำตาลเข้มที่ยืนแสะยิ้มอย่างชอบใจอยู่ตรงหน้า

หึๆ บอกแล้วว่าโลกนี้มีเวทมนตร์ เธอทำอะไรฉันไม่ได้หรอกสาวน้อย

นายใช้เวทมนตร์ได้…”

ใช่ดิ! คนในเมืองนี้ใช้เวทมนตร์ได้เกือบทุกคนแหละ แต่คนละหนึ่งอย่างเท่านั้นนะ โชคดีจริงๆที่ฉันเลือกเวทมนตร์ป้องกันตัว มันมีประโยชน์มากเลย เธอว่างั้นมั้ย ^_^”

อะไอ้ปีศาจ!

ฉันอยากจะกรี๊ดออกมาให้บ้านระเบิดไปเลย ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้นะ ฉันทำอะไรหมอนี่ไม่ได้เลยงั้นเหรอ ไม่ยุติธรรมอ่ะ! มายเดียร์ไม่ยอมจริงๆด้วย -^-

เอาล่ะ เราควรจะเข้าเรื่องของเธอได้แล้วนะ ส่วนเรื่องร่างกายของเธอฉันจะพยายามลืมๆมันไปก็แล้วกัน เพราะมันทำให้ฉัน…”

หยุดวิจารณ์ร่างกายของฉันสักทีเถอะ -_-”

โอเค การที่เธอเข้ามาโลกนิทานของฉันได้คงเป็นเพราะระบบการทำงานของเวทมนตร์ขัดข้อง ทำให้ประตูมิติที่ปิดตายมาตั้งนานกลับเปิดออกมาได้ วิธีเดียวที่จะทำให้เธอออกจากที่นี่ได้นั่นก็คือการตามหาหัวใจของเธอที่อยู่ในโลกนี้ หัวใจมีความสำคัญกับเธอเป็นอย่างมาก เพราะมันจะเชื่อมกับหัวใจอีกดวงที่อยู่อีกโลกของเธอ แล้วจะทำให้เธอกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย

ทำไมยิ่งอธิบายฉันถึงยิ่งเครียดนะ -_-+ บอกตามตรงว่าสิ่งที่เขาพูดมาทั้งหมดฉันไม่เข้าใจมันเลยสักนิด หัวใจอะไร? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่ฉันอยากกลับบ้าน

โอ๊ย! ฉันไม่รู้เรื่องเว้ย

แล้วไอ้หัวใจที่ว่ามันมีรูปร่างยังไง มันอยู่ที่ไหน

ในหนังสือมันบอกไว้แค่นี้แหละ

เผามันทิ้งเหอะ -_-+

ฉันพูดจริงๆนะ คนเขียนหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาเขาคิดอะไรของเขาอยู่กันแน่นะ จะเขียนเรื่องๆหนึ่งทั้งทีทำไมไม่เขียนให้มันกระจ่างไปเลยเล่า! บอกแค่เนี้ยนะ ไม่มีประโยชน์เลยสักนิดเดียว =^=

แล้วเธอจะเอายังไงต่อลูเฟอร์พูดในขณะที่กำลังยัดหนังสือเล่มหนาขึ้นไปวางบนชั้นวางหนังสือเก่าๆ

ฉันจะมีทางไหนอีกล่ะ นอกจากอยู่ที่นี่จนกว่าจะหาที่เก็บหัวใจบ้าๆนั่นได้

เธอจะอยู่ที่ไหน บ้านฉันไม่เปิดรับผู้หญิงนะเว้ย!”

อย่ามาแล้งน้ำใจแถวนี้นะ ถ้านายไม่ให้ฉันอยู่ฉันจะเผาบ้านนาย

เอะอะก็ขู่เอาๆ ขอร้องดีๆไม่เป็นหรือไง

ไม่!”

เหอะ! อยากจะเห็นหน้าคนเลี้ยงดูจริงๆเลย สอนลูกยังไงให้กลายเป็นเด็กไร้มารยาทแบบนี้นะ เขาพูดทีเล่นทีจริง

ถ้านายไม่รู้อะไรก็หุบปากเน่าๆของนายซะ ถ้าไม่อยากให้ฉันอยู่ ฉันก็จะไม่อยู่ ไม่เห็นจะง้อเลย

ฉันสะบัดหน้าใส่เขาก่อนจะเดินกระทืบเท้าออกจากบ้านของเขาไปอย่างอารมณ์เสีย ช่างเถอะ! คนอย่างฉันไม่จำเป็นต้องง้อใคร ถ้าหมอนั่นไม่อยากให้ฉันอยู่ฉันก็ไม่อยู่ก็ได้ ฉันเอาตัวรอดเองได้หรอก อย่างน้อยฉันก็ผ่านวิชาการเอาตัวรอดในป่ามาแล้วแหละน่า! -^-

ฉันหันกลับไปมองที่ประตูบ้านหลังนั้นอีกครั้งอย่างเครียดแค้น ก่อนจะก้มลงถอดรองเท้าตัวเองขึ้นมาถือไว้ในมือ แล้วขว้างมันออกไปอย่างแรงด้วยความสะใจ

แต่ดูเหมือนว่าฉันจะขว้างมันสูงเกินไป ทำให้รองเท้าส้นสูงคู่สวยของฉันดันขึ้นไปนอนค้างอยู่บนหลังคาบ้านอย่างงดงาม -O- นี่ฉันเริ่มจะเหลืออดกับความซวยของตัวเองแล้วนะ ไอ้ร้องเท้าบ้านั่น กรี๊ดดดด!!

ปัญหาตอนนี้มีให้เลือกสองทาง คือไม่เดินด้วยรองเท้าส้นสูงข้างเดียวก็ต้องเดินด้วยเท้าเปล่าน่ะนะ -_-;;

อืมเลือกยากจังแฮะ!

หึๆๆ ไปไหนไม่ได้สินะ ^^”

ฉันตวัดตามองไปที่ลูเฟอร์ที่กำลังเดินออกมาจากบ้านแล้วแสะยิ้มให้ฉันอย่างสะใจ กรี๊ดดดด!! องค์ลงแล้วนะเว้ย!

ไปตายซะ!”

อ๊ะๆ นี่ฉันอุตส่าห์หวังดีจะให้เธอพักอยู่ที่บ้านของฉันจนกว่าจะหาวิธีออกจากที่นี่ แต่ดูเหมือนว่าฉันจะทำคุณบูชาโทษ โปรดสัตว์ได้บาปซะแล้วสิ ^^”

ไม่ต้องมาพูดมาก ถึงยังไงฉันก็ไม่อยู่บ้านรูหนูของนายหรอก เชิญสำราญไปคนเดียวเลยไป๊

แน่ใจหรอ ในป่าน่ากลัวนะ

“…”

ว่าไง ^^”

ไม่แน่!” ฮือออ ฉันเกลียดตัวเอง ทำไมต้องแพ้ให้หมอนี่ด้วยนะยัยมายเดียร์เอ๊ย TOT

ฮ่าๆ

ขำบ้าอะไร หุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ฉันแยกเขี้ยวใส่ลูเฟอร์อย่างหมั่นไส้

โอเคๆ ฉันยอมให้เธอนอนกับฉันก็ได้…”

ฉันไม่ได้จะนอนกับนายสักหน่อย ฉันแค่ขออาศัยบ้านนายชั่วคราว-_-” ฉันพูดแทรกขึ้น

เออน่า มันก็เหมือนกันนั่นแหละ

ไม่เหมือน! นอนก็คือนอนด้วยกันอะไรแบบนั้น ฉันไม่อยากจะนอนร่วมเตียงกับนายสักหน่อย

“-_-+

“ก็มันจริงอ่ะ ฉันไม่อยากนอนกับนายสักหน่อย ฉันยกมือขึ้นกอดอกแล้วเชิดหน้าขึ้นตามสเต็ป

ก็ไม่ได้ว่าอะไร ทีนี้เรามาทำข้อตกลงกันดีกว่า

ทำไมนายเรื่องมากแบบนี้เนี่ยลูเฟอร์ บอกตามตรงนะ ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยเห็นใครเรื่องมากแล้วปากร้ายกับฉันอย่างนายมาก่อนเลย ไม่ชอบฉันหรือไง

แน่นอนสิ ใครจะชอบคนอย่างเธอลง

เชอะ! จำคำของนายไว้นะ อย่ามาหลงรักฉันก็แล้วกัน

เอาล่ะๆ เข้าเรื่องต่อ ฉันจะให้เธออยู่กับฉันก็ได้ แต่มีข้อแม้ว่าเธอต้องช่วยดูแลบ้านและทำความสะอาดบ้านในขณะที่ฉันไม่อยู่ เพราะถ้าเธอไม่ทำ ฉันจะไล่เธอออกจากบ้านทันที

ฉันทำไมเป็น!”

อย่ามาโกหก ใครๆเขาก็ทำงานบ้านได้กันทั้งนั้น ยิ่งเป็นผู้หญิงแล้วยิ่งต้องทำ

ก็ฉันไม่เคยทำอ่ะ แล้วฉันก็ไม่อยากทำด้วย -^-”

งั้นก็ออกไป

“-O-;;;”

จะเอายังไง จะอยู่หรือเปล่า

อยู่ก็ได้!!”

ก็แค่นี้แหละลูเฟอร์ยิ้มมุมปากให้ฉัน

พอพูดจบ ลูเฟอร์ก็เตรียมหันหลังกลับไป แต่ก็ถูกมือของฉันรั้งไว้เสียก่อน เขาหันมามองหน้าฉันด้วยความสงสัย ซึ่งฉันก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆให้เขาก่อนจะพูดเสียงแข็ง

ช่วยเก็บรองเท้าให้ฉันหน่อย

ขอร้องฉันสิ ^^”

ไปไกลๆเลยไอ้ปีศาจ!! ฉันไม่มีวันขอร้องคนอย่างนาย คอยดูนะ! ฉันจะขึ้นไปเก็บรองเท้านั่นมาให้ได้ด้วยตัวเอง แล้วจะเอามันมาตบหน้านายให้หายแค้นไปเลย ไอ้บ้าเอ๊ย!”

ลูเฟอร์ไม่ได้ฟังคำด่าฉันเลยสักนิด เขายิ้มเยาะให้ฉันก่อนจะหมุดตัวและเดินเข้าบ้านไปอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร เพราะความหน้าด้านหน้าทนของเขาทำให้อารมณ์ฉันเริ่มเดือดดานมากยิ่งขึ้น แต่ฉันก็ไม่อาจจะทำอะไรเขาได้นอกจากระบายมันออกมาใส่ท้องฟ้าเบื้องบน

กรี๊ดดดดดด!!”

เหมือนคนบ้าเลยแฮะ -_-^

ปัง!

เสียงประตูเปิดออกอย่างแรงทำให้ฉันหยุดกรี๊ดทันที สีหน้าของลูเฟอร์ที่กำลังเดินออกมาจากบ้าน พร้อมกับสีหน้าแบบผู้ชนะ ริมฝีปากของเขายกยิ้มขึ้นขณะที่มองหน้าไม่พอใจของฉัน และนั่นมันก็ทำให้ฉันแทบจะวิ่งเข้าไปงับหัวเขาให้รู้แล้วรู้รอดไป

เกลียดมันจังวะ!!

อย่ากรี๊ดเสียงดังสิ เดี๋ยวสัตว์ป่าแถวนี้ก็แห่กันเข้ามาที่นี่หรอกเขาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดในขณะที่ริมฝีปากยังยกยิ้มอยู่

กลับเข้าไปในบ้านเลยนะ ฉันเหม็นขี้หน้านายจะแย่

หน้าตาฉันออกจะน่าดูซะขนาดนี้ เธอยังเหม็นขี้หน้าฉันได้ลงอีกเหรอ :)

ฉันเค่นหัวเราะออกมาอย่างหมั่นไส้  หมอนี่มันโรคจิต หลงตัวเอง เห็นแก่ตัว แถมยังมีนิสัยประหลาดอีก  ฉันคิดภาพไม่ออกจริงๆว่าฉันจะทนอยู่กับหมอนี่ได้นานสักกี่วันเชียว -_-^

แล้วนี่จะไปไหน ฉันพูดขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วไปที่กระเป๋าเป้ใบโตบนหลังของเขาด้วยความสงสัย

สนใจฉันขึ้นมาแล้วสินะ >_<”

อยากพูดอะไรก็พูดไปเถอะ ฉันโบกมือไปมาอยทางไม่ใส่ใจที่เขาพูดสักเท่าไหร่ นิสัยหลงตัวเองของหมอนี่มันเกินเยียวยาจริงๆ จนตอนนี้ฉันเริ่มขี้เกียจจะเถียงกับเขาแล้วล่ะ ยิ่งเถียงฉันก็ยิ่งเหนื่อย ทุกคนคงเข้าใจฉันดีสินะ =_=;;;

ฉันจะไปซื้อของในเมืองสักหน่อย

ฉันไปด้วย

ไม่ต้อง เธออยู่บ้านทำงานบ้านไป ถ้าฉันกลับมาแล้วมันยังไม่เรียบร้อยฉันจะไล่เธอไปอยู่กระท่อมหมาเหงาของเธอ โอเคมั้ย

ไม่โอ! ไม่โอเคเลยสักนิดเดียว =^=”

งั้นก็ไปหาที่นอนที่อื่นเลย จะทำหรือไม่ทำ

“…”

หือ

เออ!”

เอออะไร

ฉันทำก็ได้ -_-+ ฉันกัดฟันพูดอย่างเครียดแค้น

ทำไมฉันต้องเสียเปรียบผู้ชายอย่างหมอนี่ด้วย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันพ่ายแพ้อย่างราบคาบแบบนี้ ถ้าให้พูดง่ายๆก็คือฉันแพ้หมอนี่ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในเมืองนี้แล้วล่ะ เมืองปัญญาอ่อนที่ฉันโคตรเกลียด!

อย่าลืมทำงานบ้านล่ะ อย่าให้เหลือแม้แต่ผงฝุ่นเลยนะ

โอ๊ย! จะย้ำอะไรนักหนา ไปไหนก็ไปได้แล้วไป๊!”

ฉันโบกมือไล่เขาในขณะที่กำลังยืนพิงเสาไม้เก่าๆอยู่ ลูเฟอร์ทำสีหน้ากังวลเล็กน้อย ก่อนจะยอมเดินจากไปโดยดี ในที่สุดฉันก็ได้อยู่บ้านหลังเล็กนี่คนเดียวโดยไม่มีเสียงบ่นของอีตานั่นมากวนใจอีกต่อไปแล้ว ฉันจะทำอะไรในตอนที่เขาไม่อยู่ดีนะ ทำลายห้องเขาเป็นการล้างแค้นดีมั้ย?

ไม่! ไม่ดีแน่ๆ เพราะคืนนี้ฉันอาจจะได้นอนในห้องนอนของเขาก็ได้ ขืนไปทำลายห้องนั้นมีหวังฉันต้องนอนหลับทั้งน้ำตาแน่ๆเลย Y^Y

ฮือๆ ชีวิตมายเดียร์ในเฟเบิลแลนด์ช่างน่าเศร้ายิ่งนัก ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

ฉันเดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะกระโจนขึ้นไปนอนแผ่หลาบนโซฟาเหมือนแม่พยูนเกยตื้น -O-; นี่ถ้าฉันพกเงินสดติดตัวมาสักล้านนะ ฉันจะบูรณะบ้านกระจอกๆนี่ใหม่ทั้งหมดเลย ดูสิ! โซฟาบ้าอะไรก็ไม่รู้ ทั้งแข็งทั้งเก่า โซฟาตัวนี้อยู่มาร้อยปีได้แล้วมั้งเนี่ย

ก๊อก ก๊อก!

ประตูไม้เก่าๆถูกเคาะขึ้นจากบุคคลที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของประตู ฉันเด้งตัวขึ้นมาในท่านั่งและมองไปที่ประตูบานนั้นอย่างเซ็งๆ ฉันว่าไอ้คนที่มาเคาะประตูไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก คงเป็นอีตาบ้านั่นนั่นแหละ สงสัยจะลืมของไว้แล้วกลับมาเอาแหงๆ

เฮ้อ~ นอกจากไม่หล่อแล้วยังสมองปลาทองอีก

ก๊อก ก๊อก!

เสียงประตูดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ฉันต้องรีบลุกแล้วเดินกระทืบเท้าไปเปิดประตูให้หมอนั่นด้วยความรำคาญ และทันทีที่ฉันเปิดประตูออก สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

ตัวอะไรก็ไม่รู้ที่เดินสองเท้าเหมือนคน(แต่ไม่ใช่คน)พุ่งเข้ามาหาฉันจนฉันล้มลงไปนอนกับพื้นบ้าน ไอ้ตัวสีน้ำตาลนั่นนั่งอยู่บนตัวของฉัน อุ้งเท้าที่ใช้แทนมือของมันทั้งสองข้างกดที่คอฉันไว้จนฉันหายใจไม่ออก ฉันพยายามดิ้นเท่าไหร่ไอ้ตัวบ้านี่ก็ยิ่งกดอุ้งเท้าของมันหนักขึ้นเท่านั้น

ฮือๆๆ ทำไมมันถึงทำท่าทางเหมือนคนได้ล่ะ ไอ้ตัวนี้มัน









นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #9 ปากกาลูกลื่น (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2555 / 18:50
    อย่าบอกนะว่า......หมา!!!!
    #9
    0
  2. #7 thetwinkle (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2555 / 14:02
    มันคือตัวอะไร -O-
    ลูเฟอร์น่ารักอ่า55555555555
    อัพต่อน้าา
    #7
    0