รักเราไม่เท่ากัน #จ้าวของแชมเปญ

ตอนที่ 1 : จ้าวทัพ (150%) (re)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71,021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,408 ครั้ง
    7 พ.ย. 61








จ้าวทัพ




     แกร้ก!

     ก้อนน้ำแข็งละลายกระทบลงกับแก้วทรงสวย หลอดยาวขยับคนไปมาเชื่องช้าขณะที่ผมกำลังจับจ้องไปยังร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่กลางฟลอกับบรรดาผีเสื้อราตรีหลากสี ใบหน้าคมคายดูดีราวกับถูกสลักสร้างขึ้นมานั้นอยู่ในอารมณ์เฉยชา ทว่ากับดึงดูดให้เหล่าผีเสื้อแสนสวยคลอเคลียไม่ห่าง

     และเจ้าของใบหน้านั้นก็ไม่เคยคิดจะปฏิเสธ..

     ถ้าถามว่าผมสนใจคนคนนั้นเหรอ ถึงได้มอง ..ก็ใช่ สนใจสิ สนใจมากด้วย

     จะไม่ให้สนใจได้ไง ก็นั่นน่ะ'จ้าวทัพ'

     แฟนผมไง...

     จ้าวทัพไม่เคยพูดบอกว่าวันนี้จะไปไหน และผมเองก็ไม่เคยบอกว่าจะตามมา เราสบตากันแต่จ้าวทัพก็ทำเหมือนไม่รู้จักผม ที่บอกว่าเป็นแฟน..ก็ใช่ แต่นั่นขึ้นอยู่กับจ้าวทัพว่าสถานที่ไหน สถานะของเราสองคนถึงจะชัดเจน อย่างเช่นในมหาลัย จ้าวทัพจะแสดงออกอย่างออกหน้าออกตาว่าผมเป็นของมัน ใครหน้าไหนก็ห้ามยุ่ง และผมเองก็ห้ามยุ่งกับคนอื่นเช่นกัน 

     แต่ในสถานที่แบบนี้.. อย่าหวังเลยว่าสถานะแฟนจะยังมีอยู่ 

     มันเป็นแบบนี้มาได้สักช่วงนึงแล้ว ผมเองก็ทำได้แค่ปรับตัวให้ชินกับท่าทีของจ้าวทัพที่แปรเปลี่ยนไป

     
จ้าวทัพไม่แยแสผม แต่นั่นผมไม่สน ผมแค่มาเที่ยว มาดื่ม พาตัวเองมาพักผ่อนก็เท่านั้น ในเมื่อจ้าวทัพจะหิ้วใคร จะไปเอากับใครที่ไหนก็ไป ขอแค่ไม่หิ้วกลับไปที่ห้องก็พอ

     และต้องไม่ใช่ยัยอกตู้มนั่น..

     เพราะผมโคตรจะเกลียดขี้หน้าหล่อน

     ฉับพลันขาสองข้างที่ไขว้กันอยู่ก็ปล่อยลงแตะพื้น ผมไม่ลืมที่จะคว้าแก้วที่บรรจุของเหลวสีอำพันมาด้วยตอนลุกขึ้น ขาสองข้างก้าวเชื่องช้า แหวกผ่านบรรดานักท่องราตรีในคืนนี้ไปหยุดอยู่ตรงหน้าร่างสองร่างที่ใกล้จะรวมร่างกันเต็มที

     ผมยกแก้วในมือขึ้นจรดที่ริมฝีปาก

     ปล่อยให้ของเหลวฝาดเฝื่อนไหลผ่านลงคอเชื่องช้า

     ก่อนจะเอื้อมมือไปรวบเส้นผมที่สยายเต็มแผ่นหลังเล็กๆนั่น ออกแรงดึงให้ออกห่างจากร่างสูงที่ชะงักไปพักนึง ก่อนที่จ้าวทัพจะเลิกคิ้วขึ้น กดยิ้มลึกคล้ายจะไม่พอใจใส่ผม

     "กรี้ดดด ทำบ้าอะไร ปล่อยนะ!"

     "อ้าว ขอโทษ ลืมตัว"ผมรีบปล่อยมือออกจากเส้นผมที่จับอยู่ทันทีที่ได้ยินเสียงกรี๊ดลั่น สกปรกชะมัด ผมคงต้องแวะล้างมือก่อนกลับ"กูไม่ให้มึงเอาคนนี้"หันไปพูดกับจ้าวทัพนิ่ง

     ที่จริงจ้าวทัพอายุมากกว่าผมหนึ่งปี แต่ผมไม่เคยเรียกจ้าวทัพว่าพี่แบบเต็มปากเต็มคำเลยสักครั้งเดียว ส่วนมากก็อย่างที่เห็นนี่แหละ

     ..ถ้าเคย มันก็คงนานมากแล้ว

     "มึงมีสิทธิ์อะไร"จ้าวทัพสวนกลับมาทันที

     ผมชะงักกึก ..นั่นสิ ตอนนี้ ที่นี่ ผมจะไปมีสิทธิ์อะไร

     "ไม่มี ..แต่ถ้ามึงจะเอา"ผมสอดสายตาไปรอบๆ มองไปที่กลุ่มวัยรุ่นกลุ่มนึงที่อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่"เห็นคนกลุ่มนั้นไหม ถ้าพรุ่งนี้มึงไม่เจอกูที่ห้อง ก็ลองไปถามหนึ่งในกลุ่มนั้นดูนะ บางทีกูอาจจะไปนอนอยู่ที่ห้องของใครสักคนนึงในนั้น"

     ก็เอาสิ.. ถ้าห้ามแล้วยังจะเอา

     ผมก็จะไปเอากับกลุ่มที่เป็นอริกับจ้าวทัพเหมือนกัน

     "เรื่องของมึง"

     หึ ก็ให้มันเรื่องของผมจริงๆก็แล้วกัน

     ผมมันพวกบ้าจี้ด้วยสิ พอจ้าวทัพพูดแบบนั้นผมก็หันหลังเดินตรงไปที่คนกลุ่มนั้นทันที เสียงพูดคุยเฮฮาเริ่มเงียบลง สายตาหลายคู่เริ่มหันมาจับจ้องผม ในขณะที่เหลืออีกไม่กี่ก้าว ผมก็จะเข้าไปถึงคนกลุ่มนั้น อีกแค่นิดเดียว แต่แล้ว
ขาสองข้างของผมชะงักค้าง

     แขนข้างขวาถูกคว้าเอาไว้โดยคนที่พึ่งจะท้าทายกันไป

     "เป็นเหี้ยอะไรถึงต้องยั่วโมโหกู"

     หึ ผมไปยั่วมันตอนไหน ก็บอกเองว่าเรื่องของผมไง

     "อย่าบ้าน่ะทัพ มึงพูดเองว่าเรื่องของ- อื้อ!"จ้าวทัพเปลี่ยนมาบีบคางผมแทน ตาดุจ้องนิ่ง อ้าปากขึ้นพูดเสียงดุ"กลับห้องไปซะ"

     "อ่อย อื้อ!"บีบจนผมรู้สึกเหมือนกรามจะร้าว"ทัพ!! โอ้ย"

     "กลับห้องซะแชมเปญ"

     "ไม่-..."

     "กูบอกให้มึงกลับ!"

     เสียงตะคอกใส่หน้าผมลั่น 

      ใช่ ลั่นมากจนทุกคนแทบจะหยุดจากกิจกรรมที่ทำอยู่ แล้วหันมาสนใจเราสองคนแทน

      แต่คนอย่างจ้าวทัพน่ะไม่มีหรอกที่จะสนใจสายตาที่มองมา ย
นัยน์ตาคู่ดุยังคงจ้องหน้าผม ความรำคาญที่อยู่ในสายตาคู่นั้นชัดเจนจนผมเริ่มรู้สึกถึงก้อนเนื้อที่รัดแน่นในอก 

      ปกติก็โดนแบบนี้ออกจะบ่อย..

      แต่ผมก็ยังไม่ชินอยู่ดี พยายามทำตัวให้เข้มแข็งแค่ไหน จ้าวทัพก็ยังคงเป็นจุดที่อ่อนแอที่สุดภายในหัวใจของผม

      "กูแค่มาดื่ม.."ผมบอกเสียงอ่อน ยอมลดความดื้อรั้นลงหลังจากที่เราสบตากันอยู่นาน ผมรู้ว่ายังไงผมก็แพ้จ้าวทัพ ไม่เคยมีครั้งไหนที่ผมชนะ ไม่ว่าจะในเรื่องอะไร จะต้องเป็นผมที่ยอมลงก่อนเสมอ 

      เพราะจ้าวทัพไม่เคยยอมให้ใคร

      แม้กระทั่งผมที่เป็นแฟน

      จ้าวทัพยังคงจับคางผมแน่น ออกแรงดึงเข้าหาตัว ทิ้งสายตาดูถูกลงมามองเสื้อเชิ้ตสีขาวบางของผมที่ถูกปลดกระดุมออกโชว์แผ่นอก"แต่งตัวขนาดนี้ มึงคงลืมมั้งไปแล้วมั้ง ..ว่ามีผัวแล้ว"

     ผมกัดฟันแน่น..

     ที่จ้าวทัพพูดน่ะไม่ใช่ว่าหวงผมหรอก ..แค่อยากจะพ่นสาดถ้อยคำร้ายกาจพวกนั้นใส่ผมก็เท่านั้น

      "ทัพ เห้ย ไอ้ทัพ อ้าว.. แชมเปญ มาหาไอ้ทัพเหรอ"ผมกับจ้าวทัพหยุดสายตาที่จ้องกัน หันไปมองพี่เมษ เจ้าของเสียงที่ดังเรียกพวกเราทั้งคู่พร้อมกับร่างสูงที่เดินเข้ามา

      พี่เมษ หรือเมษา เพื่อนกลุ่มเดียวกันของจ้าวทัพ สำหรับผมพี่เขาอาจจะดูเฉยๆ แต่ถ้าถามพวกผู้หญิงในมหาลัยดูก็จะได้คำตอบว่าหล่อ ดูดีมากจนถึงมากที่สุด กล้ามเนื้อที่มีพอดิบพอดีอย่างคนออกกำลังกาย และเล่นกีฬาเป็นประจำ ผิวสีแทนสวยและใบหน้าคมดุนั่นทำให้ผู้หญิงสยบแทบเท้ามานักต่อนัก

     ไม่ได้เว่อร์ ..มันคือเรื่องจริง

     เพียงแต่สำหรับผม คงไม่มีใครดูดีไปกว่า จ้าวทัพ อัครเทวากุล... 

     แต่เรื่องนิสัยไม่ต้องพูดถึง

     ถ้าพวกเขาอยู่กลุ่มเดียวกันได้ ..นั่นหมายความว่านิสัยก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไหร่ เพียงแต่ใครจะร้ายที่สุดก็เท่านั้น 

     และผมก็คือผู้โชคดีที่ตกอยู่ในบ่วงของจ่าฝูงแบบจ้าวทัพ

     ผมเป็นคนแรกที่ได้ยืนอยู่ในสถานะแฟน

     ฟังดูเหมือนน่ายินดี ..แต่ไม่เลย

     จ้าวทัพกักขังผม ทั้งร่างกายและหัวใจ ผมไม่มีความกล้าที่จะบอกเลิก ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งถลำลึก นับวันความรู้สึกผมยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่จ้าวทัพก็ยังคงเป็นเช่นเดิม เก็บผมไว้ข้างกายโดยที่ยังคงไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆที่จะแสดงออกมาให้ได้เห็นบ้าง นอกจากความใคร่อยากในร่างกายผม

     นั่นแหละ... สิ่งที่ทำให้จ้าวทัพไม่ยอมปล่อยผมไปเสียที

     "พาน้องไปด้วยไหม หรือยังไง"

     "ไม่ต้อง มันกำลังจะกลับ"ผมเงยหน้าขึ้น หลุดออกมาจากภวังค์ความคิด เหมือนว่าพี่เมษจะชวนผมไปนั่งดื่มด้วยที่ชั้น 2 แต่แน่นอนว่าจ้าวทัพไม่ให้ผมไป

     "อ้าว จะกลับแล้วเหรอ ยังไม่ดึกเลย"

     "ครับ ผม ..จะกลับแล้ว"ผมตอบ มองเสี้ยวหน้าของคนที่ขึ้นชื่อว่าแฟน

     สายตาของจ้าวทัพทอดมองอยู่ที่ร่างๆหนึ่ง

     ผู้ชายตัวเล็ก ผิวเนียนขาวดูดึงดูดกว่าบรรดาคนที่ยืนล้อมอยู่รอบๆ คิดว่าจ้าวทัพคงจะได้เหยื่อรายใหม่ ผมเห็นผู้ชายคนนั้นหันมาสบตา ขยับยิ้มเล็กๆก่อนจะยกแก้วในมือขึ้นทักทายมา

     พี่เมษเงียบไปมองตามสายตาเพื่อนตัวเอง ก่อนจะหันกลับมาส่งสายตาเห็นใจให้ผม

     ไม่เห็นจะต้องเห็นใจกัน

     ในเมื่อเป็นผมเองที่เลือกจะอยู่แบบนี้ 

     จ้าวทัพจะไปนอนกับใคร จะทำอะไรผมก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปวุ่นวาย 

     แต่ผมไม่คิดอะไรมากอยู่แล้ว เพราะยังไงผมก็ยังเป็นคนเดียวที่ทำให้จ้าวทัพพอใจที่สุด

     "งั้นกูขึ้นไปก่อน อย่าช้านะเว้ย เพื่อนทั้งกลุ่มรอมึงคนเดียวเนี่ย"

     "เดี๋ยวกูตามขึ้นไป"จ้าวทัพพูดไล่หลังพี่เมษที่หันหลังเดินห่างออกไป ก่อนจะหันกลับมาหาผม"กลับห้อง อย่าให้กูเห็นว่ามึงยังดื้ออยู่ ไม่งั้นอย่าหาว่ากูไม่เตือน"

     "มาหากูได้ไหม"

     "คิดถึงกูหรือไง"ผมเกลียดรอยยิ้มของจ้าวทัพ เกลียดที่มันทำให้หัวใจผมล่องลอยคล้ายฝัน พยักหน้ารับคำพูดของอีกฝ่ายอย่างไร้ข้ออ้างอื่นใด

     ก็ผมคิดถึงมันจริงๆ..

     "กูก็คิดถึง ..เช้าจะไปหา เตรียมถุงยางไว้ด้วย กูไม่แวะซื้อ"คำว่าคิดถึงของผมกับจ้าวทัพไม่เหมือนกัน รอยยิ้มบนหน้าผมเลือนหายเมื่อได้ยินประโยคถัดจากคำว่าคิดถึงของอีกฝ่าย

     จะหวังอะไรจากคนที่ไร้หัวใจแบบนี้

     ผมถูกจ้าวทัพจับเงยหน้าขึ้น

     ริมฝีปากร้อนๆโฉบลงมาแบบไม่ทันตั้งตัว บดคลึง ขับไล่สติผมกระเจิดกระเจิง คิดว่าถ้าตรงนี้เป็นห้องนอน ผมคงลงไปกองไร้เสื้อผ้าติดตัวอยู่บนเตียงแน่ๆ แต่เพราะไม่ใช่ จ้าวทัพถึงได้ขบเม้มปากผมทิ้งท้ายหลังจากที่ช่วงชิงลมหายใจผมอยู่นาน ผละออกทิ้งให้ผมยืนหอบหายใจจนแทบทรุด

      ถ้าจ้าวทัพไม่รวบเอวผมไว้ ผมคงลงไปนั่งหอบอยู่บนพื้นแน่ๆ

      "ไปได้แล้ว"

      หน้าผมคงแดงมาก จ้าวทัพคลึงมือผ่านแก้มผมเบาๆ แค่นหัวเราะออกมาก่อนจะดันตัวผมออก หันหลังเดินตรงไปหาผู้ชายคนนั้นที่ยืนคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อน

      เสียงกระแอมเบาๆเรียกให้ผมหันไปมองกลุ่มคนที่นั่งกันอยู่

      พวกนั้นส่งยิ้มหยอกล้อมาให้ 

      บางคนก็ทำหน้าคล้ายจะไม่ชอบใจ 

      ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นโทรตามนักรบ เพื่อนสนิทที่พาผมมาส่ง มันกำชับแล้วกำชับอีกว่าให้โทรบอกหากจะกลับ เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจ้าวทัพจะต้องทิ้งให้ผมกลับห้องเอง

      [เออ รอหน้าผับ เดี๋ยวกูไปรับ]
    
     รู้ดีฉิบหาย.. 

     รับสายปุ๊บ บอกปั๊บเลยว่าจะมารับ ไม่เผื่อว่าผมจะโทรบอกมันว่าจ้าวทัพจะไปส่งอะไรแบบนี้มั่งหรือไง"อือ เร็วๆนะ เดี๋ยวกูโดนลาก"

     [สิบนาที เร็วพอไหม ใครมันจะไปกล้าลากมึง พวกการ์ดหน้าผับคงได้กระทืบตายห่าพอดี โทษฐานฉุดลูกเจ้าของผับ]ผมหัวเราะทันทีที่มันพูดจบ จริงๆผมแค่แหย่เล่นเฉยๆ อย่างที่นักรบว่า ใครมันจะกล้ามาฉุดผมที่เป็นถึงลูกชายเจ้าของผับกันล่ะ

     เรื่องนี้ไม่ค่อยมีใครรู้หรอก นอกจากเพื่อนผม จ้าวทัพและเพื่อนจ้าวทัพ... อืมจะว่าไปก็เยอะนี่หว่า งั้นเอาเป็นว่าก็มีคนรู้เยอะพอสมควรนั่นแหละ 

     ผมใช้เวลายืนรอนักรบอยู่ไม่ถึงสิบนาที รถสปอร์ตสีแสบตาก็ขับมาจอดเทียบให้ผมได้กระโดดขึ้นไปนั่งบนเบาะนุ่มๆ แอร์เย็นๆช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ส่งเสียงโวยวายแกล้งคนขับมันรำคาญเล่นระหว่างทางกลับไปคอนโดผม

     "มึงคึกอะไร ไอ้จ้าวทัพมันบอกรักมาหรือไงถึงได้มาผีเข้าใส่กูแบบนี้ แหกปาก ..เดี๋ยวกูก็ไล่ลงจากรถแม่ง"

     ไอ้นักรบบ่นงึมงำ

     บ่นไปงั้นแหละ ไม่กล้าไล่ผมจริงๆหรอก

     แต่ทิ่มแทงใจผมที่สุดก็ตรงจ้าวทัพบอกรักนี่แหละ อยากเบะปาก ตั้งแต่คบกันมา อย่าว่าแต่บอกรักเลย บอกชอบสักคำก็ไม่หลุดมา 

     พูดแล้วก็น้อยใจ...

     นี่ถ้าหัวใจผมบอบบางกว่านี้ ผมคงต้องพาตัวเองไปกระโดดลงจากดาดฟ้าคอนโดเอาหัวโหม่งพื้นโลกตายแน่ๆ แต่บังเอิญว่าไม่ไง ผมมันประเภทไม่รักก็จะทำให้รัก

     มันต้องมีสักวันนึงแหละ ..ที่จ้าวทัพจะรู้สึกอะไรกับผมบ้าง

     แค่ชอบสักนิดก็ยังดี

     "เอ้าเงียบ แทงใจดำหรือไง มึงก็โง่คบกับมันอยู่ได้"

     "มึงหุบปาก"ผมพูดขึ้น ยื่นมือไปดันหน้ามันติดกับกระจกรถช่วงที่กำลังจอดติดไฟแดง"พูดมาก พรุ่งนี้ไม่ให้ลอกการบ้าน"

     "ครับๆ ขอโทษครับคุณแชมเปญ เพื่อนคนนี้ผิดไปแล้วครับ"นักรบแกล้งทำเป็นยกไม้ยกมือขอโทษ

      ผมเอนหัวลงพิงกระจก เลื่อนสายตาไปสบไปเพื่อนสนิทที่มองอยู่"บางทีกูอาจจะโง่จริงๆอย่างที่มึงบอก"พูดกับมันเบาๆ ยิ้มให้กับความน่าสมเพชของตัวเอง

      ผมอาจจะเข้มแข็งเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น

      แต่กับนักรบ ผมไม่เคยที่จะเข้มแข็งได้เลยเมื่ออยู่ต่อหน้ามัน

      "มึงไม่ได้โง่หรอก มึงแค่รักมันมาก ไอ้จ้าวทัพต่างหากที่เหี้ยเกินไป"นักรบพูดนิ่ง มันไม่ค่อยจะถูกกับจ้าวทัพเท่าไหร่ อนึ่งเพราะจ้าวทัพเคยไปยุ่งกับแฟนมัน ซึ่งตอนนั้นมันกำลังตามจีบอยู่ และจ้าวทัพก็คบกับผมอยู่ด้วย

      ช่วงนั้นทำเอามองหน้ากันไม่ติด นั่งดื่ม หรือนั่งร่วมโต๊ะกันไม่ได้เลย ต้องแยกกันตลอด 

      เดี๋ยวนี้ก็เริ่มอยู่ด้วยกันได้บ้าง แต่ก็ยังไม่คุยกันอยู่ดี

      "......"ผมพูดไม่ออก 

      ที่นักรบพูดมันก็ถูก

      "เลิกรักมันสักที คนที่เข้าหามึง ดีๆก็เยอะ"

      "ถ้าเลิกรักได้ง่ายๆ โลกนี้คงไม่มีใครฆ่าตัวตายเพราะความรักหรอก มึงว่าไหม"ผมถาม

      นักรบหน้าตึงขึ้นมาทันที"อย่าแม้แต่จะคิด"

      "กูแค่เปรียบเทียบ"

      "เออ ใครมันจะโง่เอาชีวิตที่พ่อแม่ให้มาไปทำลายทิ้งเพียงเพราะคนคนเดียวก็ช่างมัน แต่มึงต้องไม่ใช่ สิ่งที่มึงสามารถทำได้คือทำให้ไอ้จ้าวทัพรักมึง หรือไม่มึงก็เลิกรักมันซะ"

      นักรบเหยียบคันเร่งเมื่อสัญญานไฟเปลี่ยนเป็นไฟเขียว

      ผมนั่งเงียบจนถึงคอนโด มองตามรถที่ขับห่างออกไปก่อนจะหันหลังเดินตรงไปที่ลิฟต์ กดชั้นที่ต้องการ ก่อนจะหลับตาเอนพิงเหนื่อยๆ พยายามไม่คิดว่าจ้าวทัพจะไปไหน ไปต่อกับใคร ในเมื่อเลือกว่าจะมองข้าม ผมก็ต้องทำใจไม่ให้คิออะไรฟุ้งซ่านขึ้นมาอีก

      พรุ่งนี้จ้าวทัพจะมา..

      ผมเตรียมของไว้ทำอาหารในตอนเช้าดีกว่า








      08 : 45 น.


      ไร้ซึ่งคนที่บอกว่าจะมาหา

      ผมถอนหายใจ มันก็เป็นแบบนี้ออกจะบ่อย แต่ทำไมก็ยังจะคาดหวังไปทุกครั้ง 

      ผ้ากันเปื้อนสีฟ้าอ่อนบนตัวถูกถอดออก ผมเก็บบรรดาอาหารบนโต๊ะเข้าตู้ เก็บล้างทำความสะอาดในครัวก่อนจะเตรียมเสื้อผ้าอาบน้ำ ในเมื่อจ้าวทัพไม่มา ผมก็จะไปหาเขาที่คอนโดยังไงล่ะ ผมไม่มานั่งฟูมฟาย ร้องไห้รอให้พระเอกมาหาเหมือนในละครแน่ๆ

      ไปหาที่คอนโดนั่นแหละ

      อืม.. แต่งตัวยังไงดีล่ะ

      เสื้อเชิ้ตสีขาว บางๆ ...? ผมว่าผมชอบที่สุดแล้วนะ 

      จ้าวทัพก็ออกจะชอบ เวลาผมแต่งตัวแบบนี้ไปหาเขา พรมน้ำหอมหน่อยๆ แตะลิปมันบนริมฝีปากตัวเองนิดๆ แค่นี้ก็คงพอแล้ว ผมโทรไปหาจ้าวทัพมา แต่คนที่รับดันไม่ใช่เจ้าของมือถือ ก็ไม่เป็นไร ผมไม่สนใจหรอก 
 
      ก็แค่คู่นอน..ได้แล้วก็ทิ้ง นั่นแหละ นิสัยของผู้ชายคนนี้

      นิสัยของแฟนผม

      ผมขับรถของตัวเองไปจอดใต้คอนโดจ้าวทัพ ก้าวลงจากรถไปยังลิฟต์ที่อยู่ติดกับบันไดหนีไฟ ดึงหูฟังออกจากหูเมื่อลิฟต์เปิดออกชั้นที่ต้องการ ห้องจ้าวทัพอยู่ริมสุด ผมมีกุญแจสำรองที่จ้าวทัพให้ไว้อยู่ เพราะมันขี้เกียจขับรถไปรับ ไปส่ง ให้ผมมาหาเองง่ายกว่า 

      ผมไม่ได้เคาะเรียก แต่ถือวิสาสะไขกุญแจเข้าไปเลย

      จ้าวทัพยืนดื่มน้ำอยู่หน้าตู้เย็น หันมามองผมนิ่ง ก่อนจะวางขวดน้ำแล้วเดินออกจากครัวตรงมาหาผม

      ไม่มีคำพูดทักทาย มีแต่ร่างกายที่บดเบียดเข้ามา สอดแขนเข้าใต้ขาผมยกลอยขึ้นกระแทกติดไปกับผนังห้อง จมูกโด่งไล้ซุกซนลงมาที่ต้นคอทำเอาร่างกายผมสั่นสะท้านเบาๆ เสียงริมฝีปากที่ขบเม้มลงบนต้นคอผมดังก้อง

      "อื้ออ ทัพ เดี๋ยว อย่าพึ่ง.."

      "เงียบน่า"

      ผมเงียบ จ้าวทัพยังคงนัวเนียอยู่กับร่างกายผม ก่อนที่จะพาเดินเข้าไปในห้องนอน วางผมลงบนเตียงกว้างที่อยู่ด้านใน

      ผ้าห่มยังยับยู่ยี่ บ่งบอกว่าพึ่งจะได้ใช้งานไป

      "ไม่เอา"ผมไม่อยากทับรอยใคร

      "กูไม่ได้เอามันในห้อง อย่าเรื่องมากได้ไหม"จ้าวทัพว่าดุๆ ขณะที่มือกำลังดึงเอากางเกงที่ถอดยากถอดเย็นออกจากร่างผม จับขาสองข้างให้แยกออกแทรกเอาตัวเข้ามากันไว้ไม่ให้ผมหุบขาหนี

      ยกมือขึ้นถอดเสื้อเชิ้ตสีดำที่แค่ใส่คลุมร่างเอาไว้ออกจากตัว

      นัยน์ตาคู่สวยสบกับผมนิ่ง

      "อย่ามองกูแบบนั้น ถ้าตอนบ่ายมึงยังคิดที่จะไปเรียนอยู่"

      "จ้าวทัพ.."ผมเรียกชื่อมันเพ้อๆ

      ไม่สนใจคำเตือนที่ถูกส่งมา

       ผู้ชายตรงหน้าพรากเอาสติผมไปจนหมด ถึงจะอยากปฏิเสธตอนนี้ ผมก็คงทำไม่ได้แล้วล่ะ...

 

----OPEN----


เปิดเรื่องใหม่แบบไม่งง เพราะตั้งใจมานานละ
งือออออออ ความรี้ดอยากให้ลองเปลี่ยนเชื่อบ้าง คับๆ
แต่ใช้เมจพี่คริสพี่สิงนะ ไม่งั้นกลัวจะเขียนไม่จบ 555555
ใครสะดวกจิ้นคนอื่น ตามสบายค้าบ 
ร้ากๆ

เล่นแท็กกันนน #จ้าวของแชมเปญ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.408K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,072 ความคิดเห็น

  1. #9979 Cr-m (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 00:21
    คืออยากต่อยไอจ้าวทัพมาก สงสารเเชมเปญ
    #9,979
    0
  2. #9952 luksamon5732 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 11:10
    เลวสุดเลยบักห่านี่พระเอกใช้มั้ย
    #9,952
    0
  3. #9939 mhcuukk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 12:03
    เลวได้มากกว่านี้😭
    #9,939
    0
  4. #9897 Dantalian_lian (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 00:25
    บอกชั้นที บักนี่ไม่ใช่พระเอกใช่มั้ย...
    #9,897
    0
  5. #9847 sugarraeks (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 20:20
    เลววววววจัง
    #9,847
    0
  6. #9778 tooktawu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:14
    พระเอกเป็นคนอื่นใช่มั้ยคะ
    #9,778
    0
  7. #9698 pommys (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 10:23
    แชมเปญไม่น่าม่หลงรักคนแบบนี้เลย
    #9,698
    0
  8. #9666 khunv96 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 15:11
    น้องงงงงงงงงงง
    #9,666
    0
  9. #9625 BoWที่แปลว่าคันธนู (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 01:36

    กลับมาอ่านอีกรอบก็ยังหน่วงจิตเหมือนเดิม สงสารหนูแชม

    #9,625
    0
  10. #9573 maypbb (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 10:43
    ขอมโนเป็น ออฟกันนะคะ เขินเฉยเลย
    #9,573
    0
  11. #9515 thanyaret2543 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 10:40
    เปิดเรื่องพระเอกก็ร้ายแล้ว
    #9,515
    0
  12. #9507 Gundammmmm (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 18:40
    เปิดเรื่องมาก็ดราม่าแแล้ววววว
    #9,507
    0
  13. #9496 97line (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 11:46
    สงสารแชมเปญ
    #9,496
    0
  14. #9475 Ploy Pirada (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 10:35
    เข้าใจความรู้สึกเลย แชมเปญ :(
    #9,475
    0
  15. #9466 PP_FARTOY (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 01:13

    แงงง แอบชอบดราม่าแบบนี้ขอบคุณที่แต่งค่าาา
    #9,466
    0
  16. #9430 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 01:11

    เจ้าทัพคิดอะไรอยู่?

    ไม่รู้ตัวว่ากำลังทำร้ายคนที่รักเรา..แชมเปญก็ไม่พูด :(

    #9,430
    0
  17. #9413 Patcharapa_1235 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 16:48
    เจ็บแทนมากแชม
    #9,413
    0
  18. #9309 NapatsonKeawkaew (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 22:30
    ตอนเเรกรู้สึกห่วงเเทนแชมเปญเเล้ว
    #9,309
    0
  19. #9260 MinRos (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 22:58
    พระเอกเฮียๆแบบนี้ ตอนท้ายอยากให้เจ็บให้ตายไปเลย
    #9,260
    0
  20. #9250 salammy2546 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 20:00
    ร้ายอ่ะ
    #9,250
    0
  21. #9249 Chuckybarbie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 19:45
    แค่อ่านสปอยมาก็น้ำตาซึมแล้วแง
    #9,249
    0
  22. #9246 noeyeol (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 11:40
    เปิดมาพระเอกก็ร้ายเลย5555
    #9,246
    0
  23. #9184 MS.ALIEN (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 11:12
    ขอเกลียดทัพตั้งแต่ตอนแรกเลยได้ไหม 55555 เชียร์ทุกคนที่มาจีบแชมเปญ
    #9,184
    0
  24. #9150 BPJK (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:02

    จริงๆรู้สึกว่าแชมเปญก็ไม่ต่างอะไรกับคู่นอนทัพเลย เเค่ทัพมันให้สถานะเเฟนเฉยๆหรือจะเรียกอีกอย่างก็คู่นอนที่อยู่ในสถานะเเฟน

    #9,150
    1
    • #9150-1 Twenty-eighth(จากตอนที่ 1)
      4 มีนาคม 2562 / 20:42
      แงงงคิดแบบนั้นเหมือนกัน
      #9150-1
  25. #9074 SkmilkSk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:26
    เรามันพีรญาแต่จะให้คิดว่าพี่สิงร้ายกับน้องคริสแบบนี้ คิดไม่ถึงจริงๆ555
    #9,074
    0