รักเราไม่เท่ากัน #จ้าวของแชมเปญ

ตอนที่ 2 : ความเจ็บปวด (150%) (re)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46,120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,821 ครั้ง
    5 ธ.ค. 61










ความเจ็บปวด




     อืออ..

     ผมลืมตาขึ้นมาในตอนสายหลังจากพักงีบไปได้สักพัก ขยับร่างกายที่ปวดร้าวอยู่บนที่นอนไซส์ใหญ่ในห้องของจ้าวทัพ ไม่รู้ว่าเจ้าของห้องไปไหน ผมมองดูรอบๆ พอไม่เจอก็เลยลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้าตัวเองไปใส่ลงในตระกร้า หยิบผ้าเช็ดตัวที่ห้อยอยู่กับไม้แขวนเตรียมจะอาบน้ำ

     เจ็บชะมัด ทำไมถึงยังรุนแรงได้ขนาดนั้นก็ไม่รู้ ยิ่งกว่าโคถึกอีกมั้งจ้าวทัพน่ะ เล่นเอาขาผมสั่นทุกก้าวที่เดินเลย

     ก็ยังดีที่ใส่ถุงยาง ไม่ใช่ว่าจ้าวทัพเป็นห่วงอะไรผมหรอก ขี้เกียจจะรำคาญมาคอยเอาออกให้ หรือดูแลตอนไม่สบายมากกว่า ปกติก็เป็นแบบนั้นประจำนั่นแหละ

     พูดถึงไม่สบาย ..ผมว่าตอนนี้ผมเองก็รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย

     ปวดหัวตุบๆเหมือนมีใครเอากลองมาตีอยู่ในหัว ดีนะที่ยังพอเดินไหว ไม่เจ็บจนนอนซมแบบครั้งก่อนๆ

     แบบนั้นก็คงแย่ เพราะวันนี้ผมมีเทสย่อยเสียด้วยสิ

     ผมไม่ได้ใช้เวลาในการอาบน้ำ แต่งตัวนาน เน้นเร่งรีบและรวดเร็วมากกว่า เพราะตอนนี้ใกล้จะบ่ายโมง และนักรบก็โทรเร่งโทรตามเกือบจะทุกๆ 10 นาที แต่เนื่องด้วยสภาพผมแบบนี้ จะให้วิ่งหยิบนั่นจับนี่กก็คงไม่ไหว ได้แต่ค่อยๆเดิน ระมัดระวังไม่ให้กระทบกระเทือนกับช่วงล่างมาก

     สายหน่อยคงไม่เป็นอะไรหรอก

     ผมยืนมองเงาสะท้อนตัวเองในกระจก ยกมือขึ้นแตะลงบนร่องรอยต่างๆที่จ้าวทัพทำเอาไว้ ไม่เว้นแม้แต่ช่วงลำคอที่สังเกตเห็นได้ง่ายๆ ทั้งๆที่ก็รู้ว่าผมจะต้องไปเรียน แต่จ้าวทัพก็ยังคงไม่สนใจอยู่ดี

     ทำตามใจตัวเองไปหมดทุกอย่าง..

     ซึ่งผมเองก็ไม่แคร์เหมือนกัน อยากทำ ก็ทำ ผมเลยจุดที่จะมาคิดอายอะไรกับเรื่องพวกนี้มานานแล้ว มันเป็นความชินชา สายตาคนรอบข้างไม่มีผลอะไรกับผมเลยสักนิด

     ถ้าไม่ได้ชื่อว่า'จ้าวทัพ'..ผมเองก็ไม่เห็นว่าจำเป็นจะต้องแคร์อะไร

     ผมหยิบชุดนักศึกษาในตู้มาใส่ทับร่างกายตัวเอง จัดการตัวเองจนเรียบร้อย หยิบโทรศัพท์กับกุญแจรถออกมาจากห้องนอน ปะทะเข้ากับร่างเจ้าของห้องที่อยู่ในชุดนักศึกษาเช่นเดียวกัน

     "จะไปเรียนเหรอ"ผมถาม 

     จ้าวทัพไม่ตอบ ยกมือขึ้นดันร่างผมให้พ้นจากประตู ก่อนที่จะเดินเข้าไปคุ้ยหยิบชีทนั่นนี่สักพัก ก่อนจะหยิบติดมือออกมา 

     "ทำไมไม่เก็บห้องกู"เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม ใบหน้าดุดันเหลือบเข้าไปด้านในห้องที่กระจัดกระจายไม่เป็นระเบียบ"ก่อนไปก็เก็บซะ"

     "กูจะสายแล้วทัพ เย็นจะมาเก็บให้"

     "เก็บ ..เดี๋ยวนี้"

     "ทำเอง กูจะไปสอบ"ผมบอกนิ่ง ไม่อยากเถียงกับจ้าวทัพ ไม่อยากทะเลาะมากกว่านี้ ก็บอกแล้วว่าเย็นจะมาเก็บให้ อยากให้ทำตอนนี้นัก ก็ทำเองไปเลย"อ๊ะ ทัพ ปล่อย!"

     "เก็บห้องกู แล้วตอนเย็นไม่ต้องมา"

     ผมถูกจ้าวทัพเหวี่ยงกลับเข้าไปด้านใน เรื่องจัดห้องตกไปทันที่ได้ยินอีกฝ่ายบอกว่าตอนเย็นไม่ต้องมา

     "ทำไม ตอนเย็นจะไปไหน"

     "จัดห้อง แล้วจะไปไหนก็ไป อย่ายุ่งกับของสำคัญกู"จ้าวทัพไม่ตอบ พูดสั่งเสร็จก็หยิบเอาสมาร์ทโฟนในกระเป๋าขึ้นมากดรับ พูดคุยเดินหนีหายออกไปจากห้อง

     เห้อ.. เป็นแบบนี้อีกแล้ว

     ผมกวาดตามองสภาพห้องเละเทะ กดรับโทรศัพท์ที่สั่นร้องอยู่ในมือ ยกแนบหู เอ่ยตอบปลายสายที่โทรมาเร่งให้ผมรีบไปให้ทันคลาสเรียนรอบที่ร้อย ที่พันเห็นจะได้
 
     "อือ จะไปแล้ว รอกูหน้าตึกนะ"

     เรื่องอะไรผมต้องทิ้งสอบทิ้งเรียนเพื่อจัดห้องให้จ้าวทัพล่ะ

     ก็บอกแล้วว่าจะกลับมาจัดให้ไง

     ยังไงตอนเย็นผมก็ว่างอยู่แล้ว จะได้เข้ามาทำอะไรกินกันด้วย ถึงจ้าวทัพจะบอกไม่ให้มาก็เถอะ แค่คำพูดน่ะ ..ห้ามผมไม่ได้หรอก ผมมันก็รั้นในระดับนึงเหมือนกันนั่นแหละ

     แต่ที่รั้นๆไม่ใช่เพราะอยากจะเอาชนะอะไรหรอก

     ก็แค่อยากอยู่ด้วย ..ก็เท่านั้นเอง




(T_T)




     ปวดหัว..

     ปวดหัวมากๆด้วย

     ผมพึ่งสอบเทสย่อยเสร็จ นักรบมันบอกว่าจะลงไปรอข้างล่าง จะเอาของไปให้แฟนมันด้วย นี่ผมก็เดินวนหาจะครบสามรอบแล้วเนี่ย คิดว่าจะเดินต่อไม่ไหว ก็เลยหาที่นั่งพัก ส่งข้อความไปบอกมันแทนว่าผมรออยู่ตรงไหน

     ดีนะที่ผมยังทำข้อสอบรู้เรื่อง 

     ผมไถตัวนอนซบลงไปกับโต๊ะ รู้สึกได้เลยว่าตอนนี้ร่างกายผมร้อนมาก รู้สึกปวดไปทั้งตัว ทั้งๆที่เมื่อเช้าก็ไม่รู้สึกมากขนาดนี้แท้ๆ

     อืออ.. ไม่ไหวแล้ว

     "ไหวไหมมึง โรงพยาบาลไหม"เสียงนักรบดังขึ้นเหนือหัว ผมไม่มีอารมณ์จะเงยหน้าขึ้นไปหามัน ได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ตอบไป"ไม่ไหวก็ต้องไหว มึงขับรถกูไปส่งกูที่คอนโดทัพหน่อยสิ"

     ก็พูดแล้วว่าตอนเย็นจะไปจัดให้ ยังไงก็ต้องไปนั่นแหละ อีกอย่างช่วงนี้ก็ไม่ค่อยได้เจอด้วย จ้าวทัพน่ะเรียนหนักจะตาย 
 
     "ไปให้มันเอาอีกหรือไง สภาพมึงแค่นี้ก็ใกล้จะจองวัดแล้วนะ"นักรบพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ อังมือลงบนหน้าผากผมตอนที่เงยหน้าขึ้นไปหามัน"ไปโรงพยาบาลไหม"

      "สภาพกูแย่มากเลยเหรอ"ผมไม่รู้หรอกว่าตัวเองเป็นยังไงตอนนี้ รู้แค่ว่าปวดหัว แล้วก็ปวดตามตัวนิดหน่อย 

      "เออ เหมือนผีตายซาก"

      แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ..

      "พาไปส่งหน่อย"ผมย้ำอีกรอบ ไปจัดห้องให้จ้าวทัพแล้วค่อยกินยานอนพักก็ได้ ตื่นมาจะได้ลุกขึ้นมาเตรียมมื้อเย็นให้เจ้าของห้องด้วย เผื่อจ้าวทัพจะหิว เพราะกว่าจะเลิกก็เย็นเกือบจะมืดค่ำ กลับมาเหนื่อยๆได้อาบน้ำ กินข้าว พักผ่อนบ้าง 

      จ้าวทัพกับผมเรียนคนละคณะกัน คนละสายกันเลยด้วย 

      จ้าวทัพเรียนแพทย์ศาสตร์ ผมได้ยินมาจากเพื่อนของจ้าวทัพอีกทีว่าที่เรียนคณะนี้เพราะว่าถูกพ่อตัวเองบังคับให้เรียน แต่ถึงแบบนั้นจ้าวทัพก็ยังคงทำผลการเรียนออกมาได้ดีเสมอ

      ส่วนผมเรียนบริหาร ธุรกิจระหว่างประเทศ อันนี้เรียนเพราะอยากเรียน ผมชอบภาษา แล้วอีกอย่างพ่อกับแม่ผมก็สนับสนุนเต็มที่ด้วย จะมีก็แต่เรื่องจ้าวทัพนี่แหละ ...ที่พ่อผมไม่โอเคด้วยเท่าไหร่

     แต่ก็ขัดใจลูกชายสุดที่รักแบบผมไม่ได้อยู่ดี

     ผมไม่เคยขออะไรจากพ่อ จนมาเรื่องนี้ เรื่องของจ้าวทัพเป็นเรื่อแรกที่ผมขอ พ่อถึงได้จำยอมอย่างไร้เงื่อนไขใดๆทั้งสิ้นมาต่อรอง

     "มึงมันรั้น"

     "กูก็เป็นของกูแบบนี้"ผมไม่เถียง ก็ผมมันรั้นจริงๆนั่นแหละ ข้อนี้ผมรู้ตัวเองดี"ไปส่งหน่อย แวะตลาดให้กูด้วย จะซื้อของไปทำกับข้าว"

     "เออๆ ไปรอหน้าตึก กูไปเอารถก่อน"

     ผมหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย เดินตามหลังนักรบออกไปที่ด้านหน้าตึก รอให้มันเดินไปเอารถที่จอดอยู่ด้านข้าง ผมถูกสายตาหลายคู่จับจ้อง การเป็นคนดังมันก็แบบนี้แหละ เชื่อสิว่าผมน่ะดัง แต่ดังในด้านไหนอันนี้ก็อีกเรื่องนึง ผมก็ไม่ค่อยได้ไปเปิดดูในเพจบ้าบออะไรนั่นเหมือนกัน 

     ส่วนนึงก็คงเรื่องของจ้าวทัพนั่นแหละ

     ผู้หญฺิงหลายคนในมหาลัยนี้เกลียดขี้หน้าผม รวมถึงยัยโคนมเดินได้วันนั้นด้วย คงไม่ต้องบอกนะว่าสาเหตุเพราะอะไรน่ะ

     อ่า ..นักรบมาพอดีเลย

     ผมดึงประตูรถเปิดออก ขยับขึ้นไปนั่งบนเบาะนุ่มๆ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่มันชอบใช้ฟุ้งทั่วรถจนผมยู่หน้า ผมไม่ค่อยชอบกลิ่นนี้เท่าไหร่ มันแรงเกินไป ไม่หอมชวนให้อยากอยู่ใกล้เท่ากับน้ำหอมที่จ้าวทัพใช้

     นี่ถ้าพูดไปเดี๋ยวนักรบก็ว่าผมอีก

     'กูนักรบไง เพื่อนมึง ไม่ใช่ผัวมึง'

     นั่นแหละ.. 

     อย่าพูดจะดีกว่า"มึง อย่าลืมตลาดนะ"

     "เออ รู้แล้วน่า มีมึงเป็นเมียแม่งก็ดีว่ะ ทำกับข้าวให้กินได้ด้วย กูไปบอกเลิกมินได้ไหมวะ แล้วมาคบกับมึงแทน"มันก็พูดไปเรื่อย เดี๋ยวน้องมินแฟนมันมาได้ยินก็ทะเลาะกันอีก พาลเกลียดหน้าผมไปมากกว่าเดิมอีก แค่ทุกวันนี้น้องเขาก็ไม่อยากจะพูดจะคุยกับผมอยู่แล้ว

     "พูดให้มินได้ยิน เดี๋ยวก็บ้านแตกอีกมึงอะ"แฟนมันขี้หึงจะตาย

     ขี้หึงเกินเบอร์มาก..

      แค่ผมไปค้างบ้านนักรบเพื่อจะทำงานกลุ่ม น้องเขาก็งอนไปสามวันสี่วันแล้ว พีคกว่าคือนักรบก็ยอมตามง้อ ตามขอโทษ ทั้งๆที่มันไม่ผิด

     ไม่รู้สิ ..ผมว่าคนแบบนี้งี่เง่าเกินไป

     ถ้าผมเป็นนักรบคงจะเลิกไปแล้ว แต่เพราะไม่ใช่เลยได้แค่คิด ผมไม่มีสิทธิ์ไปบอกให้มันเลิกหรือคบกับใคร เรื่องแบบนี้บางทีมันก็อยู่ที่คนสองคน คนนอกแบบผมจะไปยุ่งวุ่นวายอะไรมากมายก็คงไม่ได้

     "ยังไงมันก็จะแตกอยู่แล้ว.."นักรบพึมพำขึ้น จ้องมองนิ่งไปยังถนนด้านหน้า พูดแบบนี้แสดงว่าทะเลาะกันมาอีกแน่ๆ"ถึงแล้ว ให้กูลงไปช่วยถือของไหม"ยังไม่ทันถามว่าทะเลาะเรื่องกันเรื่องอะไร นักรบก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

     หักรถขับเข้าไปจอดตรงที่จอดรถ

     ตลาดดูเงียบๆแหะ คนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่
  
     "ลงดิ ไป ไปช่วยกูถือของ เร็วๆเลย"

     ผมว่าผมคงจะเหมาตลาดเย็นนี้แน่ๆ






      "ขอบคุณที่มาส่งนะมึง"กว่าจะถึงคอนโดจ้าวทัพ ตะวันก็เหมือนจะแตะลับขอบฟ้านิดๆ ไม่รู้เจ้าของห้องมาถึงหรือยัง แต่ผมเนี่ยได้ของไว้สำหรับทำอาหารมาเยอะมาก เต็มสองมือจนนักรบมันบ่นตั้งแต่ตลาดจนถึงซอยเลี้ยวเข้าคอนโด พอผมบอกว่าวันหลังจะไปทำให้มันกินบ้างเท่านั้นแหละ เงียบกริบทันที

     เห็นแบบนี้ผมทำอาหารอร่อยมากนะ พ่อกับแม่ยังชอบให้ทำบ่อยๆเลย เวลากลับบ้านเสาร์ อาทิตย์ ส่วนจ้าวทัพ ถ้าทำให้ก็กิน แต่ส่วนมากก็ไม่ค่อยจะอยู่กินเท่าไหร่

      ผมเดินออกจากลิฟต์ เลี้ยวตรงไปยังห้องของจ้าวทัพ 

      วางข้าวของต่างๆเอาไว้ที่หน้าประตู ก่อนจะล้วงหยิบกุญแจขึ้นมาไข

      ในห้องมืดสนิท ไม่บ่งบอกว่ามีคนอยู่ 
    
      ผมหอบหิ้วถุงต่างๆเข้ามาวางบนโต๊ะที่ไว้กินข้าว แบ่งเอาของบางส่วนที่ยังไม่คิดจะทำเก็บเอาไว้ในตู้เย็นที่ว่างโล่ง เดินไปเปิดไฟในครัวเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับทำอาหาร

      ก่อนจะนึกได้ว่าผมยังไม่ได้จัดห้องให้จ้าวทัพเลย

      ขี้ลืมจริงๆ ..เดี๋ยวก็โดนว่าอีก 

      เรื่องความสะอาดน่ะต้องที่หนึ่งเลย จ้าวทัพจะไม่ชอบมากๆถ้าหากใครมาทำให้ห้องสกปรก 

      ผมเดินกลับไปที่หน้าห้อง ก้มหยิบรองเท้าขึ้นมาจัดเรียงเข้าตู้ใหม่ ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นรองเท้าแปลกตาวางอยู่ในตู้ ผมจำรองเท้าจ้าวทัพได้หมด เพราะฉะนั้นถ้าหากมีรองเท้าที่ไม่ใช่ของจ้าวทัพโผล่มาอยู่ในตู้ ผมก็จะรู้ได้ทันที

      อย่างเช่นตอนนี้...

      อีกแล้วสินะ

      ผมเดินตรงไปที่ห้องนอนทันที

      เคยบอกแล้วไงว่าผมไม่มีปัญหา จ้าวทัพอยากจะเอาใคร ไปกับใครก็เรื่องของมัน แต่ที่ผมเกลียดที่สุดคือการพามาที่ห้องแบบนี้

      "มึงลุก! ลุกเดี๋ยวนี้นะทัพ"ผมไม่ได้โวยวาย แค่เดินเข้าไปในห้อง ฉุดกระชากดึงแขนของจ้าวทัพขึ้นมาจากเตียง ไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าใครนอนอยู่ข้างๆ และจ้าวทัพจะโกรธแค่ไหนที่เห็นผมมา ทั้งๆที่มันก็บอกแล้วว่าไม่ให้มา

      "เหี้ย ...แชมเปญ ทำอะไรวะ"จ้าวทัพงัวเงียลืมตาขึ้นมา ขมวดคิ้วดุเมื่อเห็นว่าเป็นผม ก่อนจะดึงแขนผมออก"กูบอกว่าไม่ให้มึงมา"

      "กูก็เคยบอกว่าไม่ให้มึงพาใครมาเอาที่ห้อง"ผมสวนกลับนิ่งๆ

      สบตากับจ้าวทัพสั่นๆ

      ไม่ได้ว่าจะร้อง แต่แค่โกรธ ความต้องการของจ้าวทัพไม่เคยพอ ทั้งๆที่เมื่อเช้าก็พึ่งทำกับผมไป 

      แล้วตกเย็นยัง... เอากับคนอื่นได้อีกเหรอวะ    

      "อืออ อะไรวะทัพ"

      ผมยังคงนิ่ง ตอนนี้ในหัวใจเหมือนถูกฉุดกระชากลงเหว ไม่อยากจะหันไปมองเลยว่าใครคือคนที่นอนอยู่ข้างๆจ้าวทัพ 

      เพื่อนของจ้าวทัพทุกคนรู้จักผม ผมเองก็รู้จักทุกคน มีเหรอที่ผมจะจำเสียงไม่ได้ จำลักษณะท่าทางไม่ได้ คนอื่นก็มีตั้งเยอะตั้งแยะ แล้วทำไม ทำไมต้องเป็นเพื่อนตัวเอง..

      "มึงกลับไปก่อน"จ้าวทัพหันไปบอกเพื่อนมัน

      ผมจำชื่อไม่ได้ แต่จำได้ชัดเจนว่าเป็นเพื่อนในกลุ่มใหญ่แน่ๆ เคยเจอตอนไปเลี้ยงวันเกิดพี่เมษ พี่เขายังเข้ามาพูดคุยกับผมด้วยซ้ำ

      "อือ เจอกันพรุ่งนี้"พี่เขาก้มหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่ บอกจ้าวทัพเสร็จ หันมามองหน้าผมก่อนจะเดินออกจากห้องไป เหลือแค่ผมกับจ้าวทัพที่ยังคงมองหน้ากันนิ่ง

      "มึงเป็นเหี้ยอะไรทัพ! นั่นเพื่อนมึงนะ" 

      "แล้วไง ..มันอ้าขาให้เอากูก็เอาเปล่าวะ"

      ผมพูดไม่ออก รู้สึกว่าตัวเองกำมือแน่นจนสั่น ต้องมักง่ายขนาดไหน ถึงจะพูดแบบนี้ออกมาได้ อ้าขาให้ก็เอา งั้นผมจะไปเอากับใครก็ได้ใช่ไหม

      "ได้ทัพ งั้นถ้ากูไปเอากับคนอื่น มึงก็อย่ามาดิ้นแล้วกัน"ผมยอมรับว่าประชดมัน ผมทำไม่ได้ ผมรักคนตรงหน้ามากเกินกว่าจะไปทำอะไรแบบนี้ แต่ที่พูดเพราะความน้อยใจล้วนๆ 

     ผมคงต้องกลับไปสงบอารมณ์ตัวเองที่ห้อง

     ก้าวขาได้แค่ก้าวเดียว ผมก็ถูกจ้าวทัพคว้าแขนไว้ มืออีกข้างจับไหล่กระแทกติดไปกับผนังห้องด้านหลัง ตาเรียวดุจ้องมาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

      "ถ้ามึงอยากตายคาตีนกู ..ก็ลองดู"




      สำหรับจ้าวทัพ คนของเขา ..จะรักหรือไม่ได้รัก มันก็ยังคงเป็นของเขาอยู่ดี และแชมเปญคือคนคนนั้้น









---150%---



ขออธิบายคับ อ่าน
เรียนหมอทำไมว่าง ไม่ได้บอกว่าทัพว่าง
มันแค่ช่วงเวลาที่เรายกมา ว่ามันเกิดอะไรขึ้นค่ะ 
นี่ก็เขียนให้ทัพเรียนปกติอะ แค่มีช่วงไปเที่ยวบ้างอะไรบ้าง
เพราะเราถามมาแล้ว คนที่เรียนหมอเขาก็บอกว่าทำได้ ไปได้ หมอก็คน
นี่นิยายนะคะ ที่อ่านเพราะต้องการความสนุกไม่ใช่เหรอ ทำไมคุณไม่อ่านให้สนุก เวลา 24 ชม ของตัวละคร จะต้องเรียนแล้วก็เรียนตลอดใช่ไหมคะ ถึงจะสมจริง เรียนเสร็จกลับมาอ่านหนังสือ นอน เขียนแบบนี้ จะเกิดเป็นนิยายหรือเปล่าคะ ทำได้ค่ะ แต่จะชอบไหม ฝากไว้ให้คิด 


งื้อออ แค่นี้นะ พรุ่งนี้จะมาให้ครบทีเดียววว
ทำใจว่าเรื่องนี้ยังหาความหวานไม่เจอ 555555555
T^T อย่าอ่านเงียบนะงับ ขอร้องง
#จ้าวของแชมเปญ

อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้น
ร้ากกก
 THANK.
     
     

   

     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.821K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,072 ความคิดเห็น

  1. #10061 Chayenpanpan (@Chayenpanpan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 01:50
    เห็นแก่ตัวดี
    #10,061
    0
  2. #10025 SUNITAAAAAA (@SUNITAAAAAA) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 21:45
    จ้าวทัพ!!!!!!! คือแบบ......เฬวมั๊ก
    #10,025
    0
  3. #10017 Gingjaa (@Gingjaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 19:29
    อยากทุบเจ้าทัพให้หลังแอ่นจริงๆ ทำไมเลี่ยหู้ได้ขนาดนี้ สงสารแชมอ่ะ
    #10,017
    0
  4. #9992 Nara_np (@Nara_np) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 00:08

    เรี้ยยยมากกกก

    #9,992
    0
  5. #9980 Cr-m (@Cr-m) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 00:46
    จ้าวทัพเลวมาก อยากต่อยไอจ้าวทัพให้สลบ
    #9,980
    0
  6. #9965 1nongyu1 (@1nongyu1) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 07:24
    เจ้าทัพ สักยกไหม
    #9,965
    0
  7. #9953 luksamon5732 (@luksamon5732) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 11:19
    หาคนช่วยรุมเจ้าทัพค่ะ555555
    #9,953
    0
  8. #9943 Kon--Kon (@Kon--Kon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 08:30
    เอาจริงคนมันจะทำอะ มันหาเวลาได้อยู่แล้ว5555
    #9,943
    0
  9. #9926 Wiwha (@Wiwha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 08:35
    สงสารจัง ความรู้สึกเหมือนของตายเลยง่าา
    #9,926
    0
  10. #9876 pokkopopo112 (@pokkopopo112) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 11:13
    แสบตาแล้ว แง้ แจกหนามทุเรียนจ้าวทัพรัวๆ
    #9,876
    0
  11. #9848 sugarraeks (@sugarraeks) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 20:26
    ทำไมเลวววววขนาดน
    ี้สงสารแชมเปญแล้วนะ
    #9,848
    0
  12. #9806 Kae_jiratha (@Kae_jiratha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:47
    ทัพใจร้าย
    #9,806
    0
  13. #9802 0902195130 (@0902195130) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:41
    ฮือแค่นี้ก็หายใจไม่ออกแล้ว
    #9,802
    0
  14. #9779 tooktawu (@tooktawu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:34
    เมื่อไหร่พระเอกจะออกคะตอนที่2แล้ววว รอพระเอกค่ะๆๆ
    #9,779
    0
  15. #9736 ploy_pppt (@ploy_pppt) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 01:17
    เเบบอ่านไปโกรธไป​ อ้ากกก
    #9,736
    0
  16. #9731 Patcharapa_1235 (@Patcharapa_1235) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 18:24
    อ่านรอบสองละ เกลียดพระเอกเหมือนเดิม ไม่เข้าใจแชมเปญอีกเหมือนเดิม แต่ก็จะอ่านอ่ะ แงงงงงงงง้555
    #9,731
    0
  17. #9699 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 10:28
    คนๆนันคือใคร
    #9,699
    0
  18. #9694 annylycan (@annylycan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 21:29
    เกลียดอ่ะ.....ฮื่อออออออ แม่งโคตรเห็นแก่ตัวเลย เลิกรักเหอะแบบนี้
    #9,694
    0
  19. #9686 fayfai2302 (@fayfai2302) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 15:53
    ออกมาเถอะ โอ๊ยยย หงิด รักไปได้ไง อยากรู้จ้าวทัพมีดีที่ไหนนนน
    #9,686
    0
  20. #9647 Kingkung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 09:44

    คนแต่งเก่งมากเลยค่ะ เราเคยพยายามเขียนแนวนี้แล้วแต่ก็ไม่เคยทำให้คนอ่านอินได้เลย แต่ไรท์แต่งแล้วทำให้เราอินมากตอนนี้ 555+

    #9,647
    0
  21. #9638 MoonIV (@Mss2552) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 13:13
    ทัพแม่งโคตรเห็นแก่ตัวเลย​ ㅠㅠ
    #9,638
    0
  22. #9619 petamon (@petamon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 22:17
    *ปวดดด
    #9,619
    0
  23. #9618 petamon (@petamon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 22:17
    ปวยจัยยยย
    #9,618
    0
  24. #9597 may0975 (@may0975) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 21:32
    เ-้ยยยย... อ่านแล้วของขึ้น5555คนเขียนเก่งอ่าาาา... โคตรอินอ่าาาา.. อิทัพอิเลวววว
    #9,597
    0
  25. #9529 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (@valyn-kh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 19:17
    เลวววววววววววว
    #9,529
    0