คุณบีของหนู

ตอนที่ 1 : อุบัติเหตุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,022
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    13 พ.ย. 61


          ครอบครัวของศิริน หอวัง สาวหน้าหมวย ที่เกิดมาเพรียบพร้อมทุกอย่าง พ่อกับแม่เป็นนักการฑูต ส่วนน้องสาวกำลังน่ารัก แล้วศิรินตอนนี้ ก็มีอายุเฉลี่ยได้ 8 ขวบ ก่อนออกจากบ้านวันนี้ น้องสาว ที่อายุได้ 3 ขวบได้เดินเข้ามาหาพี่สาว "ปี้ คริส ปอยให้ อ่ะขนมแบ่งกันนะปอยทานคนเดียวไม่หมดทานไม่หมดหรอกค่ะ" พลอย หอวัง นองสาวคนเดียว ของตระกูล ได้แบ่งอมยิ้มในถุงให้พี่สาสที่เพิ่งได้มาจากบิดา "ถ้ากินหมดคลไม่แบ่งพี่ใช่ไหมยัยตัวแสบ" ศิรินเอามิอยีหัวน้องสาวอจ่างเอ็นดู "ม่ายช่ายนะปี้คริส ปอย ตั้งใจมาแบ่างจริงๆ ป๊าบอกว่าเราปี้น้องกันมีอะไรก็ต้องแบ่งปันกันนี่" พลอย หันหน้าไปทางบิดา ที่แสนจะอบอุ่นใจดีเป็นทุกอย่ของเด็กน้อยสองคน รวมถึงมารดาด้วย  


             "ขอบคุณนะน้องสาวสุดที่รักของพี่" ศิรินสวมกอดพลอย พลอยผละออก "ปอยอึดอัดปี้คริสอย่ากอดปอยจิ" พลอยทำหน้ายู่ยี่ แล้วเด็กสองคนนี้เรียกเสียงหัวเราะให้กับผู้ใหญ่สองคนได้เสมอ ครอบครัวกำลังอบอุ่นเลยใช่ไหมล่ะ พ่อ แม่ ลูก แต่แล้ววันนึง "คริส พลอย ไปเก็บของกันเราจะไปอยู่ต่างประเทศกันแล้วดีใจไหม" บิดาเอ่ยอ่อนโยน "ประเทศอะไรคะ" "อเมริกาครับ ไปอยู่ที่นั่นเรียนที่นั่น" "เย้ๆๆๆๆๆ ไปไปไปเที่ยวด้วยนะคะป๊า" ศิรินกระโดดโลดเต้นไปมา "ปี้คริสปอยนอนห้องเดีนวกับปี้นะ" ศิรินหยุดกระโดด "ทีแบบนี้มาขอนอนด้วยเมื่อวันก่อนใครบอกนะว่าอึดอัดอย่ากอด" "ก็นอนจนเดียวมันจัวปี๋นี่" ศิรินจำกับความพูดไม่ชัดของน้องสาว "ไหนพูดชัดๆซิ กลัวผี" "กลัวปี๋" "ดีขึ้นมาหน่อย" ศิรินยีหัวน้องสาสเรื้อยๆ เพราะหมั้นใส้ มารดาเอ่ย "เราเองก็เหมือนกันยัยคริส 8 ขวบแล้วแต่ยังาะกดนามสกุลไม่ถูกเลยแค่สองพยางค์เองนะลูก" "ก็มันยากนี่คะหออะไรก็ไม่รู้ ไม่รู้ไม่ชี้น่ะม๊า" ศิรินพูดเจือยแจ้ว และเป็นครไม่ค่อยใส่ใจกับรายละเอียอดอะไรมากนัก ต้องให้ครูที่โรงเรียนบอก ว่า หนูชื่อ ศิริน หอวัง "ไปเก็บของกับแม่นะลูก คริส พลอย" "ค่ะม๊า คัปป๋ม" พลอยออกจะห้าวๆแต่เด็ก 


              วันเดินทางมาถึงดูเหมือนทุกอย่างจะราบเรียบ ในรถตู้ฮุนไดคันสีเทา มีแค่ เกรียงไกร วรดา ศิริน และ พลอย ที่นั่งไป พร้อม บอดี้การ์ดอีก 1 คน รถขับออกไปไม่นาน รถอีกคันไล่ตามมาติดๆ ศิรินหันไปเห็น "ป๊าคะรถใครตามเรามาคะ" เกรียงไกรหันไปมองตาม "ดนัย ขับเร็วกว่านี้" "ครับนาย" เขาสั่งลูกน้อง เมื่อฮุนไดขับออกไปเร็ว ไอ้โม่งดำนื่นหน้าออกมาตากรถแล้วเหนี่ยวไกปืนยินล้อรถสี่ล้อกระจุย

  
            พลอยร้องไห้จ้าในอ้อมกอดของมารดา "คุณคะ" เกรียงไกรเปิดประตูรถแล้ว เอาศิรินออกมาจากรถ ข้างทางโชคดีที่พุ่มไม้เล็กๆให้ลูกสาวซ่อนตัว"อยู่ตรงนี้แล้วถ้าเห็นอะไรห้ามออกมา" ศิรินน้ำตารื้น "ป่ะป๊า" "ป๊าสั่ง ถ้าหนูออกมา หนูจะไม่ได้เห็นหน้าป๊าอีก" ศิรินเงียบกริย ที่เกียงไกรสั่งเพราะรักลูกสาวมาก เมื่อเห็นศิรินสงบเกียงไกรก็ได้ออกมาจากพุ่มไม้ แล้วอุ้มพลอยส่วให้บอดี้การ์ด ก่อนรับบอร์ดี้การ์ดสะกัดยิง โดนไป 1 คน เมื่อคนร้ายกำลังช่วยเหลือกันจังหวะนั้นบอร์ดี้การ์ดพาพลอยขึ้นมอร์เตอร์ไซด์หลบหนีไป ส่วนศิรินนั่งกอดเข่าอยู่ตรงพุ่มไม้นั้น ไม่นานเสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง ปั้งๆๆๆๆๆ  คนร้ายยินผู้พ่อและแม่ตาม  จนร่างสองร่างล้มลงไปกับพื้น ศิรินเม้มปากแน่นแล้วถอยหลังกรูไปใต้ต้นไม้แล้วปล่อยน้ำตาให้ไหล "ไปเว้ย" เมื่อคนร้ายโม่งดำขับรถออกไปแล้ว หนูน้อยวิ่งออกมา "ป๊า ม๊า อย่าทิ้งหนุไป ป๊าม๊าหนูจะอยู่ยังไงคะ" ศิรินสวมกอดร่างชายหญิงไว้แน่น 


          ไม่นานรถโตโนต้าได้ขับมาริมทางพอดีถือได้ว่าโชคยังเข้าข้างหนูน้อย "หนู หนุเป็นใครครับมานั่งร้องไห้ทำไมตรงนี้" "ป๊า กับม๊าหนู ตายแล้ว" ศิรินร้องไห้แล้วกอดขาคนแปลกหน้าไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะครับแล้วนี่รอยแผลเต็มตัวเลยไปโรงพยาบาลกับลุงนะ" "แล้วป๊ากับม๊าหนูล่ะคะ" ชาิชายโทรสั่งลูกน้องให้จัดการ "ลุงจะพาป๊ากับม๊าหนูไปที่ปลอดภัยไปกับลุงก่อนนะ" ชาติชายขับรถพาไปในโรงพยาบาลบริเวณใจกลางกรุงเทพมหานครโรงพยาบาลที่ติดอันดับห้าของประเทศ


........................................................................................................................................


จบไปแล้วนะคะ ตอนที่ 1 สนุกกันไหม ฝากด้วยอีกเรื่องนะคะ 
อยากให้เป็นยังไงต่อมาเม้นคุยกันได้นะคะ


                                                       ไรท์คนเดิมเพิ่มเติม #คุณบีของหนู





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

172 ความคิดเห็น

  1. #10 Aum_Chanchit (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 10:45

    งงื้ออออเศร้า

    #10
    0
  2. #8 kanrangsit (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 19:47

    แค่เริ่มก็สนุกแล้ว
    #8
    0