::: JunHyuk ::: [ FIC IKON ] [ END ]

ตอนที่ 21 : : Junhyuk 17 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 พ.ย. 59

 
         CR.SQW









Junhyuk 17



ผมกลับมาใช้ชีวิตปกติหลังจากที่ผ่านเหตุการณ์วุ่นวายมาได้หลายวัน หลังจากวันนั้นผมกับจุนฮเวยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง ผมยังคงติวหนังสือให้กับจุนฮเวเหมือนเดิมก่อนหน้า มีบ้างบางครั้งที่ทั้งผมและจุนฮเวรู้สึกอึดอัดที่จะพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นที่เกี่ยวกับพี่จินและฮันบิน



วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมมาเรียนกับจุนฮเวตามปกติและความสัมพันธ์ของผมและจุนฮเวก็ยังคงเป็นสิ่งที่น่าสงสัยสำหรับใครหลายคน



“วันนี้ไปติวหนังสือกับจุนฮเวอีกไหม”



“ไม่ล่ะ วันนี้กูหยุด”



ผมเงยหน้าบอกชานอูที่ถือกระเป๋าเดินตรงมาถามผมทันทีที่เลิกเรียนในตอนเย็น ผมรู้สึกว่าช่วงนี้ทั้งผมและเพื่อนเริ่มห่างกันออกไปทุกที จากดงฮยอกที่เป็นคนสดใสร่าเริงกลับกลายเป็นคนที่เข้าถึงยากไปโดยปริยาย ยุนฮยองบอกผมแบบนั้น



ติวหนังสือให้จุนฮเวมีวันหยุดด้วยเหรอ ผมเสมองหน้ายุนฮยองที่ยื่นหน้าเข้ามากวนตีนผมที่นั่งอยู่



“งั้นวันนี้ไปกินไอติมกัน กูรู้สึกคิดถึงมึงยังไงก็ไม่รู้”



“อือ...ไปสิ”



เพราะผมก็รู้สึกคิดถึงเพื่อนเหมือนกัน...



“คิมดงฮยอก คุณครูซึงฮุนเรียกไปพบที่ห้อง”



“มีอะไรเหรอแบมแบม”



“ไม่รู้สิด่วนนะดงฮยอก”



“โอเค ขอบใจมาก”



ผมพยักหน้าตอบแบมแบมก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋าตัวเองโดยไม่ลืมหันไปนัดแนะกับชานอูและยุนฮยองให้ไปรอที่ร้านไอติมก่อน ผมเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่ได้บอกใครอีกคนที่มองผมอยู่



จุนฮเวนั่งเงียบอยู่หลังห้องซึ่งห่างจากผมที่นั่งไกลถึงหน้าห้อง เพราะด้วยมีการจัดโต๊ะใหม่ผมจึงขอแลกโต๊ะกับชานอูที่จับได้ห่างจากหลังห้องทั้งหมดก็เพื่อสร้างระยะห่างจากจุนฮเว



จุนฮเวรู้ว่าผมทำแบบนั้นทำไม แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ถาม....



และผมก็ไม่อยากจะอธิบาย....





 

“ครับ คุณครู”



“อ้าวมาแล้วเหรอดงฮยอก นั่งก่อนสิ”



“ครูมีอะไรกับผมเหรอครับ”



ซองเอกสารขนาดเอสี่ถูกวางลงตรงหน้าผม พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของคุณครูซึงฮุน ผมมองมันก่อนจะหยิบขึ้นมาเปิดและไล่อ่านด้วยความคิดมากมาย



“โอกาสของนายไงล่ะ ดงฮยอกคราวนี้ครูเห็นว่าเหมาะแล้ว”



“ครับ...”



“เป็นยังไง สนใจไหม”



“.....”



ผมวางมันลงก่อนจะนิ่งเงียบไปและในใจคิดถึงใครบางคน สาเหตุและผลลัพธ์มากมายที่ผมประมวลมันไว้ในหัวเริ่มทำให้ผมมองเห็นทางเดินชัดขึ้น



“ครับคุณครู...แต่ผมมีเรื่องจะขอครูสักอย่าง”



“ว่ามาสิ....”



“ครูอย่าบอกเรื่องนี้กับคนอื่นนะครับ...”



“.....” คิ้วสวยของคุณครูเลิกขึ้นเหมือนสงสัยในคำขอของผม



“เอ่อ...ผมหมายถึงยุนฮยองกับชานอูน่ะครับ”



“ได้สิ  งั้นครูจะไม่บอกใคร ระหว่างนี้ก็เตรียมตัวได้แล้วนะดงฮยอก”



“ครับ ขอบคุณนะครับครู”



มือถือของผมสั่นในกระเป๋าทันทีที่ผมลาคุณครูซึงฮุนเสร็จ  สายเข้าที่ปรากฏชื่อของคนที่ผมเพิ่งจะเห็นในหัวเด่นหราอยู่บนจอมือถือ ผมกดรับก่อนจะเงียบฟังก่อน



(ดงฮยอก...นายอยู่ไหน)



“ฉันกำลังจะไปหายุนฮยองกับชานอูที่ร้านไอติมน่ะ นายมีอะรึเปล่า วันนี้ไม่มีติวนะ”



(เปล่า...แค่อยากได้ยินเสียงนาย)



“......”



(.......)



ทั้งผมและจุนฮเวต่างก็เงียบใส่กัน ผมเดินไปตามทางเพื่ออกจากโรงเรียน แต่ใครบางคนที่เดินมาจากอีกฝั่งและเหมือนจะรอผมอยู่ก็เดินเข้ามาร่วมทางกับผมพอดี



ฮันบินมองผมนิ่งโดยที่ไม่ได้พูดหรือทักทายอะไร ขาสองข้างเพียงแค่ก้าวไปพร้อมกับผมตามพื้นฟุตบาทที่ไม่มีใครเลย



(อย่ากลับบ้านดึกนะดง ให้ฉันไปรับไหม)



“ไม่เป็นไร ฉันกลับเองได้”



(จะวางไหม)



“.....”



ผมยังไม่ตอบคำถามของจุนฮเวแต่เสมองฮันบินที่ยังคงเดินไปกับผมอยู่ อีกไกลกว่าผมจะเดินออกจากเขตโรงเรียนได้และใช้เวลานานอยู่กับการเดินไปร้านไอติม



“กลับบ้านรึยังจุนฮเว”



(อือ...ฉันอยู่บ้านแล้ว)



“โอเค...ไว้เจอกันนะ”



(อือ...ไว้เจอกันดงฮยอก)



ผมกดวางสายจุนฮเวพร้อมเก็บมือถือใส่กระเป๋าและหันองอีกคนข้างกาย ฮันบินกระตุกยิ้มก่อนจะมองออกไปข้างหน้าโดยที่ผมเองก็ไม่เข้าใจ



“ไง...”



“ไง!



ผมทักฮันบินกลับไปและเขาก็ทำเพียงหันมายิ้มให้ผมเหมือนเช่นทุกครั้ง มุมปากที่ยังคงมีรอยจางคือสิ่งที่ผมมองเห็นมันในทันที เหมือนทุกวันนี้ความเงียบคือสิ่งที่ผมใช้บ่อยที่สุดและใช้มันทุกโอกาส ต่างจากแต่ก่อนที่จะใช้มันเพื่อเอาตัวรอด แต่ตอนนี้ผมเงียบเพราะอะไรไม่รู้....



“เป็นยังไงบ้าง...”



“ก็ดี นายล่ะ”



“ไม่รู้สิ ไม่ดีมั้ง”



ผมเผลอยู่หน้าลงเล็กน้อยเมื่อฮันบินพูดจบและเขาหันมายิ้มให้ผมอีกครั้งและผม....ยิ้มตอบ



“เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหมดงฮยอก”



“อือ...เราเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม”



“แล้วจะทำยังไงต่อไป”



ฉันไม่ได้อยู่ในที่ที่สามารถจะเลือกได้ฮันบิน ถึงแม้ฉันจะยอมรับมันแต่ฉันก็ไม่ได้ต้องการจะยืนอยู่ตรงนั้นตลอดไป



ผมหยุดตอบคำถามนั้นยาวเหยียดกว่าประโยคไหนๆและมันหยุดฮันบินไว้ได้ สีหน้าของเขาดูต่างออกไปเมื่อได้ฟัง



เกมส์นี้มันไม่เกี่ยวกับนายด้วยซ้ำดงฮยอก



ใช่ มันไม่เกี่ยวกับฉัน แต่ดูเหมือนผู้เล่นที่เสียเปรียบที่สุดจะเป็นฉันเอง



“.....”



ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเข้าไปอยู่ในเกมส์ตั้งแต่เมื่อไหร่



“.....”



แต่ไหนๆแล้วฉันก็ได้เป็นหนึ่งในผู้เล่น ฉันก็อยากจะชนะสักตา



ผมจ้องหน้าฮันบินที่ยืนเงียบฟังอยู่ มันคือสิ่งที่ผมคิดเอาไว้แล้วทุกอย่าง แม้จะฟังดูสิ้นหวังแค่ไหนก็ตามผมก็อยากจะได้มันมา



“ให้ฉันได้ชนะสักตานะฮันบิน...”




 

 

ผมเดินเข้ามาในร้านและมองหายุนฮยองกับชานอูที่นั่งรออยู่ ข้างหลังของผมคือฮันบินที่เดินตามมาด้วย ชานอูมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันทีที่เหนฮันบินเดินมากับผมและนั่งลงที่โต๊ะเดียวกัน



“หวัดดี!



“วะ หวัดดี!!



ทั้งสองคนยกมือขึ้นรับคำทักทายของฮันบิน ยุนฮยองมองผมพร้อมเลิกคิ้วถามซึ่งผมก็ไม่ได้ตอบอะไร ส่วนชานอูก็หันมาจ้วงไอติมในถ้วยคำปากติดๆกันหลายคำ



“ฉันทำให้เสียบรรยากาศรึเปล่า”



“เปล่านิ/ไม่เลย”



นั้นคือเสียงของสองคนนั้นที่ยืดตัวขึ้นตอบพร้อมกันได้อย่างผิดปกติ



“ว่าแต่ไปสนิทกันตอนไหนอ่ะ”



ยุนฮยองถามผมหลังจากที่ฮันบินสั่งไอติมแล้ว ผมมองหน้าเพื่อนทั้งสองคนโดยที่ไม้ได้ตอบอะไรออกไปมีเพียงแค่ฮันบินเท่านั้นที่ตอบ



“ฉันเข้ามาถามการบ้านดงฮยอกอ่ะ เลยขอมาด้วย”



“อ่อออ...อย่างงี้นี้เอง”



“ทำไมมึงมองพวกกูแบบนั้นว่ะไอ่ดง”



“เปล่านิ กินเหอะๆ”



ผมส่ายหน้าบอกยุนฮยองก่อนจะก้มหน้าก้มตากินไอติมในถ้วยตัวเอง ก่อนจะเหลือบมองซองเอกสารที่เพิ่งได้มาในกระเป๋าของตัวเอง ฮันบินยิ้มให้ผมก่อนจะกินไอติมในถ้วยต่อไป



“มึง...ไว้วันหลังเรามากินกันอีกนะ”



“กูก็มากับมึงบ่อยเปล่าว่ะ มาทุกวันไม่เบื่อไง”



“ไม่อ่ะ กูอยากกินกับพวกมึงไง”



“เออ...งั้นคราวหน้ากูเลี้ยงมึงเอง”



ชานอูยกแขนขึ้นคล้องคอผมพร้อมยิ้มกว้างใส่ ตบท้ายด้วยยุนฮยองที่อ้าแขนออกอ้อมัวผมกับชานอูเอาไว้ทั้งตัว

ฮันบินมองอย่างยิ้มๆพร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดหยดน้ำที่ไหลตรงหางตาของผมออกไป หยดน้ำที่ผมไม่ต้องการให้เพื่อนเห็น....




100%

อร้ายยยยย วันนี้ไรท์อัพร้อยเปอ555 เพราะเพิ่งสอบเสร็จเลยว่างมาอัพไง

คิคิ อ่านกันไปเลยใครที่ค้างคานาจาาา

แอบสงสารจุนดงเบาๆแอบหน่วง


แล้วก็มีเรื่องจะมาถามมีใครอยากให้รวมเล่มไหมเอ่ยย อันนี้ถามก่อนเฉยๆนะ555

#ฟิคจุนฮยอก



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

254 ความคิดเห็น

  1. #218 tagera_sweet (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:59
    น้องดงคิดจะทำอะไรแน่ หรือ จะมาม่ากัน
    #218
    0
  2. #193 realangie11 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 23:29
    เรื่องเอกสารนั่นคือไรอะ ดงจะทำไรรรร แล้วชนูกับยุนก็ไม่รู้ด้วย ฮันบินรู้รึป่าว เดาว่ารู้ มันเกี่ยวกับเรื่องที่ดงอยากชนะด้วยมั้ย พาร์ทจุนดงนี่หน่วงมาก ต่างคนต่างตึงใส่กัน โอ้ยยยย ไรท์รีบมาต่อนะ อยากรู้มากกก
    #193
    0
  3. #192 sskii2705 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 00:50
    ดงจะหนีใช่มั้ยยยไม่น้าาาา
    #192
    0
  4. #191 phleng (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 06:21
    เศร้าเลยอ่าาา
    #191
    0
  5. #190 Nuchzylukky (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 23:41
    งานนี้สงสาร หมวยอ่ะ
    #190
    0
  6. #189 Nuchzylukky (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 23:17
    อยากอ่านต่อแล้ว
    #189
    0
  7. #188 minny love spyair (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 12:58
    วอมอีสแฮพเพ่นนน
    #188
    0
  8. #186 realangie11 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 00:25
    น้องดงจะทำไรน่ะะะ
    #186
    0