::: JunHyuk ::: [ FIC IKON ] [ END ]

ตอนที่ 22 : : Junhyuk 18 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ธ.ค. 59

 
         CR.SQW





Junhyuk 18




ผมนั่งมองซองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร ข้างๆคือแม่ที่ต่างก็เงียบอยู่เช่นกัน เวลาอาหารเย็นคงกำลังจะไม่ปกติอีกต่อไป แม่บอกว่าผมดูเงียบไป ไม่สดชื่นเหมือนอย่างแต่ก่อนเหมือนอย่างยุนฮยองบอกผม



“คิดดีแล้วใช่ไหมดงฮยอก”



“ครับ...นะครับแม่”



“......”



“ถ้าลูกเลือกแบบนี้แม่ก็จะได้บอกพ่อด้วย”



“ครับแม่...เอ่อ แม่ครับ อย่าบอกเรื่องนี้ให้คุณป้ากับพี่จินรู้นะครับ”



“ทำไมล่ะ ทะเลาะอะไรกันลูก”



“เปล่าหรอกครับ ไม่มีอะไร”



“......”



“ผมจะบอกพี่จินเองครับ”



ผมลุกขึ้นออกไปจากโต๊ะอาหารโดยไม่ลืมหยิบเอาเอกสารที่แม่เซ็นแล้วออกมาด้วย ผมมองดูบ้านอีกหลังและห้องชั้นสองที่เปิดไปสว่างอยู่ ก่อนจะก้าวขาเดินไปทางนั้น



“อ้าวดงฮยอกลูกพี่จินอยู่บนห้องแน่ะ มาหาพี่เหรอลูก”



“ครับคุณป้า”



“กินข้าวมารึยังล่ะจ๊ะ ป้ากำลังจะเอาขนมไปให้ที่บ้านพอดีเลย”



“เรียบร้อยแล้วครับ”



ผมตอบคุณป้าที่ยืนยิ้มให้ผมอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อน ผมสวมกอดคุณป้าก่อนจะซุกหน้าลงกับอกอุ่นที่เปรียบเหมือนกับแม่ของผมอีกคน



“เป็นอะไรลูก อ้อนอะไรอีกล่ะหืมมม”



“เปล่าครับกอดเฉยๆไง”



“เด็กคนนี้....”



“ผมไปหาพี่จินดีกว่า”



ผมฝืนยิ้มให้กับคุณป้าก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบนของบ้าน พอมาถึงหน้าประตูแล้วก็ต้องชะงักหยุดเพราะภาพของคนที่เป็นพี่ชายเมื่อหลายวันก่อนวนซ้ำอยู่ในความทรงจำ แต่ในเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้วผมก็ต้องบังคับมือของตัวเองให้ออกแรงเคาะลงไปบนประตูตรงหน้า ก่อนจะหมุนลูกบิดเข้าไป



พี่จินกำลังนั่งอ่านอะไรบางอย่างอยู่ตรงปลายเตียง หางตาปลายมองผมก่อนจะกลับไปสนใจหนังสือตรงหน้าต่อ ผมกำมือเข้าหากันแน่นขยุ้มเอกสารที่ถือมาด้วยก่อนจะปิดประตูแล้วเดินมาหาพี่ชายตรงปลายเตียง



“พี่จินทำอะไรอยู่ครับ”



“.....”



“เมื่อกี้คุณป้าบอกว่าพี่จินอยู่ในห้องผมเลยขึ้นมาหา...ขอผมนอนด้วยนะ”



“.....”



น้ำตาผมเริ้มหยดลงบนหลังมือที่ผมก้มมอง ความเงียบรอบตัวบอกว่าไม่มีคำตอบสำหรับคำถามของผมเลย ผมจ้องมองพี่ชายตัวเล็กอยู่นานโดยที่หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกเลย



ผมมองเอกสารในมือของตัวเองก่อนจะถือวิสาสะวางมันทับลงบนหน้าหนังสือที่พี่จินเปิดค้างไว้และกำลังอ่านอยู่ ผมมองภาพตรงหน้าด้วยใจที่เดาอะไรไม่ออก ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนั้น จนในที่สุด...



เอกสารที่แสดงชื่อสถานศึกษาในอเมริกาก็เปียกด้วยหยดน้ำที่หยดลงมาบนเอกสาร ผมนั่งลงบนพื้นห้องข้างพี่จินก่อนจะกุมมือพี่ชายเอาไว้ช้าๆ



“ผม...จะไปแล้วนะ”



“.....”



“พี่จินพูดอะไรกับผมหน่อยสิครับ”



“.....”



ผมก้มหน้าร้องไห้เบาๆกับตัวเอง เพราะไม่ว่าจะทำยังไงผมก็ไม่ได้พี่ชายคนเดิมคืนมา ผมโหยหารอยยิ้มและเสียงหัวเราะในบ้านที่ผมได้รับมาเสมอ มันหายไปจากผมทั้งที่ผมก็ไม่ได้ทำอะไรผิด



“พี่จิน...อย่าเกลียดผมเลยนะ”



“.....”



“พูดอะไรกับผมหน่อยสิ ฮือออ ฮึก”



จนสุดท้ายใบหน้าเล็กก็ละสายตาจากเอกสารตรงหน้า มองผมด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำใสเหมือนกัน ผมร้องไห้เสียงดังอย่างที่ไม่กลัวว่าคุณป้าจะได้ยิน



“ผมผิดอะไร ทำไมพี่จินต้องโกรธต้องเกลียดผมแบบนั้น”



“......”



“ผมเป็นน้องพี่นะ ใช่ไหมครับพี่จินผมเป็นน้องพี่จินนะ ฮึก”



มือเล็กยกขึ้นเหนือหัวของผมก่อนจะผลักเบาๆชั่วอึดใจที่ผมกำลังใจหล่นหาย รอยยิ้มน้อยๆของพี่ชายก็จุดขึ้นตรงมุมปาก



“เด็กโง่เอ่ย!



ผมโผเข้ากอดพี่จินด้วยการยันตัวขึ้นจากพื้นห้องและร้องไห้ออกมาจนตัวโยน ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านรอบตัวพร้อมอ้อมกอดของพี่จินที่กอดตอบผมเบาๆ เรากอดกันและร้องไห้ไปด้วยกันเหมือนวันก่อนๆ



“พี่ขอโทษดงฮยอก พี่ขอโทษ”



“.....”



ผมกอดพี่จินแน่นกว่าเดิมและร้องไห้อยู่อย่างนั้น มือเล็กลูบหัวผมเบาๆก่อนจะพร่ำบอกแต่คำเดิมๆ



ถ้าถามว่ากระดานเกมส์ของผมจะเก็บใครไว้ “เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ” ผมคิดแบบนั้นเสมอมา แม้ลึกๆแล้วชีวิตของผมจะต้องการน้ำเพื่อชะโลมจิตใจอยู่มากก็ตาม ถ้าจะให้ผมเลือกจุนฮเวแต่เหมือนกับเป็นการถือมีดไปแทงข้างหลังพี่ชาย ผมก็เลือกที่จะเดินจากไปเอง ไม่รู้ว่าการเดินหมากตัวนี้ผมจะสามารถพลิกเกมส์ได้ไหม ไม่รู้ว่ามันจะมีค่ามากแค่ไหนและจะหยุดเกมส์ได้รึเปล่า...หรือสุดท้านจะเป็นแค่การหนีปัญหาของผมเอง


"เรากลับมาเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมนะ...นะครับพี่จิน"



50%





ผมเดินออกมายืนอยู่ระเบียงห้องของพี่จินในเวลาเกือบเที่ยงคืน หลังจากที่ผมปรับความเข้าใจกับพี่จินเรียบร้อยเมื่อหลายชั่วโมงก่อน พี่จินก็บอกให้ผมนอนกับพี่จินได้ตามคำขอ ผมสังเกตเห็นรอยช้ำตรงลำคอของพี่จินและอีกหลายๆที่ตามตัว หัวใจผมมันบีบแน่นกับภาพที่เห็นจนรู้สึกพูดอะไรไม่ออก



ผมถึงอยากจะออกมาสูดอากาศเย็นๆด้านนอกเผื่อว่าจิตใจจะสงบลงบ้าง แต่ไม่นานผมก็สังเกตเห็นรถคันใหญ่และใครอีกคนที่กำลังยืนนิ่งพิงรถของตัวเองอยู่หน้าบ้านของผม พร้อมกับเงยหน้ามองขึ้นไปบนหน้าต่างห้องของผมที่ปิดไฟสนิท



ผมเผลออมยิ้มน้อยๆก่อนจะลอบมองเสี้ยวหน้าคมของเขาอยู่นาน จนลมเย็นๆที่พัดผ่านตัวไปจะสะกิดให้ผมทำอะไรสักอย่าง จุนฮเวยืนตากลมอยู่อย่างนั้นทั้งที่ตัวเขาใส่เพียงเสื้อแขนยาวคลุมทับเสื้อยืดข้างใน



ผมเดินกลับเข้ามาหยิบมือถือบนหัวเตียงก่อนจะเดินกลับไปพร้อมโทรออกหาคนที่อยู่หน้าบ้านของผม...ท่าทางของเขาดูลังเลที่จะรับสายผมอยู่นาน แต่สุดท้ายผมก็ได้ยินเสียงจุนฮเวจากปลายสาย...



(ว่าไง...ยังไม่นอนเหรอ)



“อือ...ฉันนอนไม่หลับน่ะ”



(ไม่สบายรึเปล่าดงฮยอก ตัวร้อนไหม)



“เปล่าไม่ได้เป็นอะไร...นายทำอะไรอยู่ นอนรึยัง”



(ก็...กำลังจะนอนแล้วล่ะ)



ผมมองจุนฮเวที่ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมยกมือขึ้นเกาหัวไปด้วยตอนที่โกหกผมคำโต



(พอดีฉันทบทวนเรื่องที่นายจะติวพรุ่งนี้น่ะเลยต้องนอนดึก)



“ขยันจัง...”



(......)



ผมพยักหน้าล้อเลียนจุนฮเวคนเดียวอย่างขำๆ ทบทวนหนังสืออะไรเจ้าเล่ห์จริงทั้งที่เห็นอยู่ว่าเขายืนอยู่หน้าบ้านผมตั้งนานสองนาน



“ถ้านอนแล้วก็ห่มผ้าด้วยล่ะ...วันนี้อากาศเย็นๆนะเดี๋ยวจะไม่สบาย”



(อือ...นายด้วยนะ ถ้าปวดหัวก็อย่างลืมกินยา)



“อื้ออ เข้าใจแล้ว”



(ดงฮยอก!)



ผมที่กำลังจะกดตัดสายจุนฮเวต้องยกมือถือขึ้นแนบหูอีกครั้งเพราะปลายสายเรียกเอาไว้ซะก่อน



(ฉันรักนายนะ...รู้ใช่ไหม)



“.....”



(ฝันดีนะครับ)



“.....”



จุนฮเวเป็นฝ่ายกดตัดสายผมไปซะเองในขณะที่ผมยังคงนิ่งค้างเอาไว้ท่าเดิม เขาเก็บมือถือใส่เอาไว้ในกระเป๋าของตัวเองแต่ยังคงยืนนิ่งเงยหน้ามองไปบนห้องของผมต่อไม่ได้กลับบ้านไปนอนอย่างที่ผมคิด...



“เดี๋ยวก็หนาวตายกันพอดี”



 

ผมถือแก้วนมอุ่นในมือพร้อมเดินไปทางหน้าบ้านอีกฝั่งจากบ้านขอพี่จินพร้อมกับมีผ้าคลุมไหมพรมผืนใหญ่ที่ผมหยิบติดมือมาด้วย จุนฮเวยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมโดยที่ไม่ได้ขยับไปไหน



“ไหนบอกว่านอนแล้วไง”



!!!



คนตัวสูงหมุนตัวกลับมาทางผมด้วยท่าทางตกอกตกใจไม่น้อย ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาพร้อมเบนสายตาหนีจากผม



“มาทำอะไรตรงนี้หนาวจะตาย”



ผมเดินเข้าไปหาพร้อมยื่นแก้วนมอุ่นที่ยังคงไม่ไอกรุ่นร้อนลอยขึ้นจากแก้ว จุนฮเวรับไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรระหว่างนั้นผมก็คลุมผ้าไหมพรมให้จุนฮเวที่เอาแต่ยืนมองผมอยู่



“แล้วไหนบอกว่านอนแล้ว”



“ก็ว่าจะนอนแต่กลัวมีคนมาหนาวตายอยู่หน้าบ้านแล้วจะเป็นเรื่อง”



“ไม่ได้นอนไม่หลับเพราะไม่สบายใช่ไหม”



จุนฮเวยกมือขึ้นอังหน้าผากผมพร้อมถามด้วยท่าทางตื่นๆ ผมส่ายหน้าตอบอีกคนพร้อมหัวเราะน้อยๆ แล้วจูงมือจุนฮเวให้ขึ้นไปนั่งบนรถเพราะอากาศที่เย็นเอามากๆ ไม่รู้ว่าเขายืนไปได้ยังไงตั้งนาน...



“กินให้หมดแล้วกลับได้แล้วดูมือสิเย็นหมดแล้ว”



“ทำไมต้องไล่ด้วย”



“เปล่านะ มันหนาวจะตายถ้ามาทำไมไม่หยิบเสื้อที่มันหนาๆใส่มาถ้าไม่สบายจะทำยังไง มายืนตากลมแบบนี้มีหวังป่วยพอดี”



ผมร่ายยาวบ่นใส่จุนฮเวที่เอาแต่มองยิ้มๆพร้อมกระดกนมอุ่นจนหมดแก้ว มือของผมก็ออกแรงถูกฝ่ามือใหญ่ที่เย็นมากจนหน้าใจหายไปด้วยหวังให้มันอุ่นขึ้นมาบ้าง



จุนฮเวดึงมือออกก่อนจะขยับตัวเข้ามาหาผมจนชิดกอดผมเอาไว้เงียบๆแล้วเอียงแก้มกับหัวของผมโดยที่ไม่ได้พูดอะไรเลย ความเงียบของจุนฮเวทำให้ผมไม่กล้าจะพูดอะไรอีกเลยพร้อมกับวงแขนของคนตัวโตที่เริ่มกระชับแน่นขึ้นเรื่อยๆ



“ที่มาเพราะหวังว่าจะได้กอดนายแบบนี้ไง”



“.....”



“แบบนี้อุ่นกว่ากินนมร้อนเป็นถังเลยแหล่ะ”



“ไหนบอกว่าอ่านหนังสืออยู่ที่บ้าน นายโกหกกันนิ”



“ถ้าบอกว่าฉันมายืนเฝ้านายที่หน้าบ้านตอนนี้มีหวังนายออกมาไล่ฉันกลับพอดี...เหมือนตอนนี้ไง”



“งั้นก็กลับไปสิ..มาไล่แล้วเนี่ย”



“อื้ออออ...ดงใจร้าย”



จุนฮเวถูกแก้มไปมากับแก้มของผมพร้อมเขยิบเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนตอนนี้ทั้งผมและจุนฮเวกลายเป็นกระจุกตัวกันอยู่เบาะหลังของรถคล้ายกับว่าจะนั่งตักได้แล้วอีกไม่นานนี้



ผมไม่ได้ต่อต้านหรือปฏิเสธจุนฮเวเพราะลึกๆแล้วความอบอุ่นจากคนตัวโตคือสิ่งที่ผมก็ต้องการ รอยยิ้มที่ผมยิ้มให้จุนฮเวมันไม่ใช่เรื่องโกหกและไม่ใช้สิ่งที่ผมสร้างมันขึ้นมา แต่มันมาจากความรู้สึกของผมจริงๆผมอยากจะซึมซับทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ให้มากที่สุดจนกว่าวันที่ผมจะต้องหันหลังให้มาจะมาถึง แม้วินาทีสุดท้ายผมก็อยากจะตักตวงมันเอาไว้ให้มากที่สุด....



เช่นเดียวกันกับตอนนี้ที่ผมยกมือขึ้นกอดตอบจุนฮเวพร้อมกับอิงตัวเองเอาไว้กับคนตัวโตที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง จุนฮเวใช้ผ้าคลุมไหมพรมคลุมให้ผมด้วยพร้อมกับลมหายใจร้อนๆที่ค่อยๆเลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ



“ตกลงจะไม่กลับสินะ”



“ทำไมต้องมาถามตอนนี้เนี่ย”



หน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบเพราะมันหยุดค้างอยู่แบบนั้นเพราะผมเอง จุนฮเวยู่หน้าใส่ผมเพราะถูกขัดจังหวะแต่ก็ไม่ขยับตัวหนีออก ผมยกมือขึ้นลูบไปตามขนตาสวยที่อยู่เหนือดวงตาคมที่ค่อยๆมองผมด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป จากหนึ่งมือกลายเป็นสองมือที่ยกขึ้นลูบแก้มเย็นทั้งสองข้าง เลื่อนลงมาที่ริมฝีปากของคนตรงหน้าและเบนสายตาขึ้นสบกับเจ้าของมัน



จุนฮเวค่อยๆเลื่อนเข้ามาใกล้ผมพร้อมจรดริมฝีปากลงมาเบาๆ ความเย็นและกลิ่นนมอุ่นลอยอบอวลอยู่ในจมูกไม่ได้มีการรุกล้ำเหมือนอย่างครั้งก่อนๆ และเป็นดังคาดจุนฮเวค่อยๆยกตัวผมขึ้นวางบนตักพร้อมสอดแขนเข้ารอบเอวผมและดึงเข้าแนบตัวทั้งที่ไม่ได้ละริมฝีปากออกไปใดๆ เหมือนกับอีกคนก็โหยหามันเช่นกัน



“หวานกว่านมอีกรู้ไหม”



“.....”



“ขอกินอีกได้ไหมดงฮยอก”



จมูกคมไล่ลงไปตามใบหน้าของผมทั้งที่กำลังอ้อนขอสัมผัสนั้นอีกครั้ง ปลายจมูกปัดป่ายแก้มของผมทั้งสองข้างและหยุดลงที่หน้าผากก่อนจะนิ่งค้างเอาไว้อย่างนั้น



“ฉันรักนายดงฮยอก...รักนายจริงๆรักมากๆ”



“.....”



“ฉันขอโทษที่เคยทำตัวไม่ดี ฉันขอโทษที่ทำนายร้องไห้ ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไงฉันกลัวว่าฉันจะไม่มีนายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้....”



“.....”



“ฉันก็เลยมายืนอยู่ตรงนี้เพราะกลัวนายจะหนีฉันไป”



“.....”



“ฉันกลัวว่านายจะทิ้งฉันดงฮยอก”



ผมยกมือขึ้นลูบแก้มจุนฮเวก่อนจะวางจมูกของตัวเองลงบนหน้าผากเนียนของอีกครั้งเช่นกัน สบตายิ้มตอบจุนฮเวที่ค่อยๆยิ้มให้ผมเช่นกันเมื่อได้ฟัง



แม้ความจริงแล้วประโยคนั้นผมจะกำลังไขว้นิ้วที่คล้องคอเขาเอาไว้ในขณะที่พูดและในใจของผมเองก็กำลังร้องไห้ก็ตาม...



“ฉันจะไม่ทิ้งนายจุนฮเว...ฉันสัญญา”




.....ผมโกหก

 



100%

วันนี้มาดึกเลย555 สงสารดงกันมาเยอะเเล้วมาย้ายทีมกันซะนะ 

คราวนี้จุนเน่น่าจะหนักอยู่ดูท่าแล้ว555 

จาจบแล้วววววววววววว^^

#ฟิคจุนฮยอก

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

254 ความคิดเห็น

  1. #219 tagera_sweet (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 00:03
    สงสารทั้งคู่เลย
    #219
    0
  2. #200 aom0707 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 07:29
    เน่ไม่คิดจะตามดงไปหน่อยเรอะ
    เจ็บ และ เจ็บ และ เจ็บ และ จุก
    #200
    0
  3. #199 INCHANN (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 03:19
    สงสารเน่อ่า ฮือออออ รักเขามากขนาดนี้ สุดท้ายแล้วก็จะโดนเขาทำร้าย แต่ดงก็จำใจทำทั้งๆที่ตัวเองก็เจ็บ TT หน่วงทั้งคู่เลยค่ะ ดงอย่าไปนะ พี่จินห้ามน้องเร็วเข้า
    #199
    0
  4. #198 Nuchzylukky (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 01:47
    ดูท่าแล้ว จุนเน่ เจ็บหนักน่าดูเลย
    #198
    0
  5. #197 Baby 'KeKe (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 00:46
    ดงอย่าไปเลย ฮื่ออออออ สงสารทั้งดงทั้งเน่เลยอ่ะ พี่จินช่วยชัดเจนหน่อยยย รักเน่จริงๆ เหรอ
    #197
    0
  6. #196 Nuchzylukky (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 12:09
    ฮื่อๆโอ้ยสงสารน้องดงอ่ะ ไรท์มาปล่อยอีก50%เร็วๆนะ
    #196
    0
  7. #195 aom0707 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 09:50
    ฮรืออออ~น้องดงงงงงงง
    ไรท์รีบมาต่อนะ
    ฮรืออ~
    #195
    0
  8. #194 Am_bkr (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 08:54
    จะจบแล้วอะไร อะไรยังไม่ลงตัวเลยไรท์ค่ะไม่เอานะไม่จบแล้วเศร้านะ จุนดงสิจุนดงฮื่อออ
    #194
    0