[INFINITE} YOU'RE MY DESTINY | [WOOHYUN X SUNGYEOL]

ตอนที่ 19 : ฉันและนาย กับหายนะครั้งยิ่งใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    7 พ.ย. 58

กรี๊งงงง (เสียงโทรศัพท์อูฮยอน)

อูฮยอน:อ๋อ ฮัลโหลครับ

 

? :ย่าห์ นั่น อยูฮยอนฮยองรึป่าว

 

อูฮยอน:ใช่ครับ ผมเอง มีอะไรรึป่าว

 

? : คือวันนี้ซองยอลหน่ะ…….

 

 

 

 

 

 

ทางด้านซองยอล

 

 

 

 

ย่าห์ วันนี้ฮยองชวนผมมาที่นี่ทำไม(ซองยอลหันขวาไปถามซองกยู)

พานายมาเดทไง(ซองกยูหันซ้ายไปสบตากับซองยอลพร้อมกับยิ้มอันหอมหวาน)

ซองยอลสตั้นไป5วิ

ห่ะ เดท เดทอะไร (ซองยอลทำหน้าสงสัย)

แค่ตามฉันมาก็พอ(ซองกยูจับแขนซองยอลแล้วลากซองยอลข้ามถนนเพื่อไปห้าง)

 

แล้วฮยองจะพาไปไหนเนี่ย(หลังจากที่ซองยอลสติหลุดก็กลับมาถามซองกยู)

เดี๋ยวฮยองพาไปกินเค้ก(ซองกยูเกาะแขนซองยอล)

ฮยองเลี้ยงใช่ป่าววววว(ซองยอลทำหน้าตื่นเต้นใส่ซองกยู)

ได้ ฮยองเลี้ยงเอง(ซองกยูพยักหน้า)

เย้ เย่ เย้(ซองยอลดีใจแบบสุดขีด เพราะไม่ได้มากินเค้กบ่อยๆ)

นี่ นายนี่มันเด็กประถมจริงๆ(ซองกยูผลักหัวซองยอลพร้อมเอามือล้วงกระเป๋า แล้วเดินจากไป)

ย่าห์ ฮยองรอผมด้วย(ซองยอลรีบเดินตามซองกยู)

 

 

 

 

 

 

 

กลับมาที่ด้านอูฮยอน

 

 

 

 

อูฮยอน:ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าสิ่งที่นายพูดเป็นความจริง

 

 

? : ผมก็ไม่รู้นะว่าฮยองจะเชื่อผมรึป่าว ผมไม่บังคับนะ แต่รอดูด้วยตาตัวเองได้เลย

 

 

อูฮยอน:ย่าห์ น่ายเป็นใคร มาคุยกันดีๆดิ

 

 

? : มาคุยกันตัวๆก็ได้ ผมพร้อมเสมอ

 

 

อูฮยอน :หรือว่านายคือคนที่ปล่อยข่าวเรื่องฉันให้ซองยอล

 

 

 

 

ตู้ด ตู้ด ตู้ด ตู้ด

 

เด็กที่ไหนมาป่าวนเนี่ย (อูฮยอนโมโหมากจึงปาโทรศัพท์ลงบนเตียง)

 

ตี๊ด (เสียงข้อความเข้ามาที่โทรศัพท์อูฮยอน)

 

เบอร์065-741-83XX

 

?:ถ้าอยากมาคุยกับผม 3ทุ่ม มาเจอกันที่สนามเด็กเล่น ตรงสี่แยกร้านชายสี่บะหมี่เกี๊ยว

 

 

 

หึ้ยยย เจ้าเด็กนี่มันกวนประสาท (อูฮยอนโทรไปยังเบอร์ที่ส่งข้อความมา)

หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้..... (อูฮยอนวางสาย)

 

 

 

 

ทางด้านซองยอล

ร้านนี้ฮยองมากินบ่อยนะ (ซองกยูนั่งลงบนเก้าอี้ที่ร้าน พร้อมยิ้มอ่อนให้ซองยอล)

อ๋ออออ ผมก็เคยมากินกับแดยอลตอนก่อนเข้ามหาลัย (ซองยอลตามซองกยูมานั่งที่เก้าอี้และดูเมนูที่วางบนโต๊ะ)

 

 

 

รับอะไรดีค่ะ (พนักงานสาวสวยเข้ามารับออเดอร์)

เอ่อออออ ผมเอา................ (ซองยอลเงยหน้าขึ้นมา)

ย่าห์ จีเอ เธอทำงานที่นี่หรอ?!” (ซองยอลตาโตและตกใจมาก)

อ่าววว ซองยอลอปป้า ใช่ค่ะหนูทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่ (จีเอโค้งให้ซองยอล)

อ่าว สองคนนี้รู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่ งั้นก็ไม่ต้องแนะนำแล้วสิ (ซองกยูพยายามเบิกตาอันแสนเล็กของตัวเองออก)

อ๋ออออ คือหนูอยู่ชมรมเดียวกับพี่เขาค่ะ (จีเอมองหน้าซองกยู)

เอ้าาาา ฮยองก็รู้จักจีเอหรอ (ซองยอลตกใจเข้าไปใหญ่)

ยิ่งกว่ารู้จักเลยแหละ น้องสาวฉันเอง (ซองกยูยิ้ม)

น้องสาวแท้ๆเลยหรอ อยู่บ้านเดียวกันเลย (ซองยอลตกใจยกกำลังสิบ)

ใช่ค่ะ เรานอนด้วยกัน อยู่บ้านเดียวกัน กินข้าวหม้อเดียวกัน แต่ว่า... พวกอปป้ารีบๆสั่งก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูจะโดนว่าเอา (จีเอยิ้มให้ซองยอล)

 

 

 

อ๋ออออ ลืมเลยว่ามากินเค้กไม่ได้มาเม้ามอย (ซองยอลก้มหน้าไปอ่านเมนูอีกครั้ง)

อปป้าเอาเหมือนเดิมนะ จีเอ ขอวิปครีมเยอะๆ (ซองกยูเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มให้จีเอ)

อ๊ะ จีเอ งั้นเอาเหมือนซองกยูฮยอง (ซองยอลรีบตอบจีเอเพราะไม่รู้จะกินอะไรและกลัวว่าจีเอจะโดนต่อว่า)

อ๋ออออ ได้เลยค่ะ (จีเอจดออเดอร์ลงบนกระดาษแล้วเดินกลับเค้าท์เตอร์)

 

 

 

เอ้อออ ตอนอยู่ที่ชมรมจีเอเป็นไงบ้าง (ซองกยูถามซองยอล)

น่ารักดีนะ ได้เป็นนางเอกด้วย ดูเป็นคนมีความรับผิดชอบ ฉลาด เชื่อฟังผู้ใหญ่ สุภาพด้วย (เมื่อพูดจบซองยอล พยักหน้า)

ดีแล้ว อย่าให้บ้าละ ไม่งั้นเละ (ซองกยูขำ)

แล้วนี่นึกไง ฮยองชวนผมเที่ยวเนี่ย (ซองยอลมองหน้าซองกยู)

เที่ยวอะไร ฮยองบอกว่า เดทไง (ซองกยูทำหน้าจริงจังพร้อมกับตีมือซองยอลที่วางอยู่บนโต๊ะหนึ่งที)

เออออออ นั่นแหละครับ เดทครับ (ซองยอลรีบเอามือออกจากโต๊ะ)

ก็อยากเที่ยวกับนายมีอะไรมั้ย (ซองกยูสบตาซองยอลพร้อมยิ้มอ่อน)

ดีๆ ผมจะได้กินฟรีบ่อยๆ (ซองยอลยกนิ้วโป้ง)

อาหารที่นี่ไม่เหมือนที่อื่นเลยนะ มันอร่อยและบางอย่างก็แปลกมาก (เมื่อซองกยูพูดจบจีเอก็มาพอดี)

 

 

น้ำมาแล้วค่ะ เติมได้เรื่อยๆเลยนะ (จีเอวางแก้วให้ซองกยูกับซองยอล พร้อมเทน้ำในแก้ว)

(ซองยอลมองน้ำสีเหลืองในแก้ว)

มันคือน้ำอะไรอะจีเอ (ซองยอลเงยหน้ามองจีเอ)

อ๋ออออ ชาค่ะผสมน้ำผึ้ง (จีเอเดินกลับไปรับออเดอร์)

 

(ซองยอลหยิบแก้วขึ้นมาชิมน้ำ)

อื้มม.. ก็ใช้ได้ (ซองยอลพยักหน้า)

ฮยองชอบที่นี่มากเลยนะ ขนมอร่อย ร้านก็สวย พนักงานก็ดี (ซองกยูมองไปรอบๆ)

 

 

 

ขนมมาแล้วค่ะ (จีเอวางถาดเสิร์ฟบนโต๊ะ)

เดี๋ยวๆ ฮยองชอบกินอันนี้หรอ (ซองยอลทำหน้างงพร้อมชี้ไปที่ขนม)

ใช่ นายไม่ชอบหรอ แล้วจะสั่งทำไม (ซองกยูก้มหน้าก้มตากิน)

ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไรและมันใส่คาราเมลด้วย (ซองยอลทำหน้าตาไม่อยากกิน)

 

 

และสิ่งนั้นก็คือฮันนี่โทสต์นี่เองงง :3

 

 

ถ้าไม่กินฮยองกินเองนะ (ซองกยูกำลังจะดึงจานซองยอล)

ไม่ๆ ผมกินๆ (ซองยอลหยิบส้อมขึ้นมากิน)

ดีมากกกกก ใอเด็กประถม (ซองกยูลูบหัวซองยอล)

ย่าห์ ถามจริงเหอะฮยองชอบผู้ชายหรอ (ซองยอลเอาหัวออกจากมือซองกยูพร้อมกับทำหน้าจริงจัง)

ไม่ต้องมาถามเลยกินไป (ซองกยูก้มหน้ากินต่อ)

 

 

ผมถามจริงๆ (ซองยอลยังคงถามต่อไป)

 

(ซองกยูเงียบไปพักนึง)

 

 

ถ้านายอยากรู้ ก็ต้องติดตามเองไปเรื่อยๆ (ซองกยูก้มหน้าก้มตากินต่อ)

 

 

 

 

ทางด้านอูฮยอน

 

 

 

3ทุ่ม

 

 

อูฮยอนส่งข้อความไปหาชายปริศนา (ฉันมาตามที่นายบอกแล้ว)

? (เงยหน้าขึ้นมา)

 

 

 

 

(อูฮยอนเงยหน้าขึ้น)

นะ หน่ะ.... นายยย  มยองซู!!” (อูฮยอนลุกขึ้นจากเก้าอี้ท่าทางตกใจมาก)

จะตกใจอะไรขนาดนั้นละ ฮยอง (แอลเอามือล้วงกระเป๋า)

นายนี่เอง ที่ปล่อยข่าว ทำให้ฉันกับซองยอลเข้าใจผิด (อูฮยอนชี้ไปที่มยองซูและเอามือกอดอก)

เก่งมากที่รู้ทันนะครับ แต่มันสายเกินไปแล้ว เพราะสิ่งที่ผมบอกพี่เป็นความจริง (มยองซูยิ้มมุมปาก)

นายมีหลักฐานมั้ย

(มยองซูหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมา)

จะดูมั้ยละ (มยองซูพูดพร้อมเอากระดาษออกมาจากซองสีน้ำตาล)

ไหน ล่ะ? (อูฮยอนแบมือ)

(มยองซูปาเอกสารข้างในนั้นทั้งหมดใส่อูฮยอน ทำให้รูปภาพกระจัดกระจายเต็มพื้นไปหมด)

ย่าห์ ไม่เห็นต้องรุนแรงขนาดนั้นเลย (อูฮยอนเริ่มโมโห และเก็บเอกสารที่กระจัดกระจายทั้งหมดขึ้นมากอย่างรวดเร็ว)

 

เอาไปดูให้หนำใจเลย (มยองซูเอามือล้วงกระเป๋าต่อ)

(อูฮยอนก้มหน้าก้มตาดูเอกสารมันคือรูปที่ซองกยูควงแขนซองยอลข้ามถนน)

นายอาจจะตัดต่อก็ได้ (อูฮยอนฉีกรูปพวกนั้นทิ้งทั้งหมดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย และเหยียบซ้ำ)

ตามใจ แล้วกัน ไปถามซองยอลก็ได้นะ (มยองซูยิ้มอ่อน)

นายต้องการอะไร (อูฮยอนโมโหมากขึ้น)

 

 

(.มยองซูไม่ตอบ.)

 

 

ฉันถามก็ตอบมาดิ (อูฮยอนวิ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อมยองซู)

หึ!! ฮยองจะทำอะไร ก็เรื่องของฮยอง (มยองซูยิ้มอ่อนและไม่ตอบโต้การกระทำใดๆของมยองซูเลย)

อูฮยอนยกมือขวาขึ้นเพื่อจะต่อยมยองซู เขากำหมัดแน่นมากและกำหมัดอยู่นานและสุดท้ายก็ปล่อยมือพร้อมปล่อยมยองซู ทำให้มยองซูนอนจมกับพื้น

ที่ฉันไม่ทำ ไม่ได้แปลว่ากลัวแต่เพราะว่ามันยังไม่ถึงเวลา (อูฮยอนก้วขาข้างขวาเพื่อเดินจากไปแต่ก็ต้องหยุด...)

ผมจะบอกให้ก็ได้ (มยองซูลุกขึ้น)

ที่ผมทำแบบนี้พี่ก็น่าจะรู้ดีนะ ว่าต้องการอะไร มันไม่ใช่สิ่งของหรอกนะ แต่เป็นคนรักยังไงละ ถึงเวลาแล้ว ที่ผมต้องมาทวงของของผมคืน ที่ผมก็ต้องการก็แค่...ซองยอล... (มยองซูก็ยังคงเอามือล้วงกระเป๋าต่อไป)

(อูฮยอนหันมาหามยองซูแบบช้าและตกใจมาก)

หึ!! อะไรของนาย ซองยอลกับฉันรักกันตั้งนานแล้ว มาทีหลังอย่ามาพูดมาก (อูฮยอนเดือดมากขึ้น)

 

 

คนไม่ใช่จะมาก่อนมาหลัง ก็คือคนไม่ใช่ ผมแอบชอบซองยอลก่อนฮยองอีก ทั้งแอบเอาของไปให้ ทั้งเข้ามาช่วย แอบตามอยู่บ่อยๆ แต่ผมแค่ไม่อยากออกนอกหน้าเพราะตอนหลังผมรู้ว่าซองยอลแอบชอบฮยองและกลัวซองยอลไม่สนใจผม กลัวเขาเลิกคุยกับผมอีกเลย แต่สุดท้ายก็ผมก็โดนฮยองแย่งของรักของหวงไปต่อหน้าต่อตา (มยองซูตะคอกใส่อูฮยอน)

 

(เกิดภาพ Flash Black)

ตอนซองยอลป่วย ตอนม.2 ซองยอลตื่นมาตัวเองไม่สบาย และไม่มีใครอยู่บ้านเลยต้องออกไปซื้อข้าวกับยาเอง แต่ตอนออกจากบ้านก็มีถุงข้าวต้มกับถุงยาแขวนที่หน้าประตูบ้าน มยองซูมาโรงเรียนแต่ไม่เจอซองยอล เลยถามนาอึน และแอบปีนกำแพงโรงเรียน เพื่อโดดเรียนมาดูแลซองยอล แต่มยองซูมิอาจจะแนะนำตัวเองให้กับซองยอลได้ จึงต้องดูแลแบบเงียบๆ

วันวาเลนไทน์ ตอนม.3 มยองซูเอาลูกอมคาราเมลไปวางบนโต๊ะวองยอล เพราะเห็นซองยอลอัพสเตตัสว่าอยากกิน และมันก็ทำให้ซองยอลค้นพบว่าตัวเองไม่ชอบคาราเมล ที่สุดท้ายความดีความชอบก็ไปตกที่อูฮยอน ทั้งๆที่อูฮยอนไม่ได้ทำอะไรเลย ตอนนั้นซองยอลบอกว่าดีแล้วที่รีบทำให้ซองยอลรู้ตัวเร็วๆว่าตัวเองไม่ชอบคาราเมล

มยองซูเคยได้ยินซองยอลบอกว่าเหตุผลที่ไม่เรียกอูฮยอนว่าฮยอง เพราะว่าเรียนชั้นเดียวกัน อูฮยอนเข้าโรงเรียนเร็วกว่าอายุตัวเอง

 

ถ้าให้ผมแข่งแฟนพันธุ์แท้ซองยอลกับฮยองผมอาจจะชนะก็ได้นะ (มยองซูค่อยๆก้าวเข้ามาหาอูฮยอน แต่ก็ยังล้วงกระเป๋าอยู่นะ)

และเรื่องสุดท้าย วันที่ทุกอย่างจบลง วันที่ซองยอลนึกว่าตัวเองตื่นสายแต่นาฬิกาตาย แต่วันนั้นซองยอลเป็นเวรพอดีเลยมาทำเวร ตอนซองยอลเข้ามาในห้อง ผมก็ดักรอซองยอลหน้าห้องกำลังจะเอานาฬิกาแพงๆ ที่ซองยอลเค้าอยากได้ไปให้ แต่สุดท้าย ฮยองก็เป็นคนทำเวร และเรียกซองยอลว่าที่รัก ทุกอย่างจึงจบลง ความรู้สึกผมมันเหมือนนว่าทุกๆอย่างมันหายไปกับตาตัวเอง มันไม่สามารถหาอะไรมาทดแทนได้เลย แม้แต่สิ่งที่เรียกว่า..เหล้า.. ก็ช่วยอะไรไม่ได้ คนอย่างฮยองไม่เข้าใจอะไรหรอก เพราะฮยองไม่ได้สูญเสียอะไร และไม่เคยแม้แต่จะสูญเสียด้วย

 

(อูฮยอนอึ้งไปพักนึง)

นายรู้ได้ไงว่านายคือคนที่ใช่ โทษทีวะน้อง ฮยองชอบซองยอลตอนป.4นะ แต่นั่นไม่สำคัญแล้ว (อูฮยอนตอบอย่างชาญฉลาดโดยใช้สติปัญญาทั้งหมด)

ผมไม่รู้ใครก็เป็นคนที่ใช่ได้ พี่พลาดเองนะ พี่ไปเที่ยวกับจีเอเอง

แต่นายสร้างข่าวลือ ฉันไม่ได้เป็นคนตามจีเอ ฉันไม่ได้ไปกับจีเอแค่สองคน นายเลยใช้ช่องว่างข่าวโดยการสร้างข่าวลือใช่มั้ย

พี่จะพูดอะไรก็ตามใจเถอะ แต่รอดูก็แล้วกัน ว่าแค่นี้มันเพิ่งเริ่มต้น (มยองซูหันหลังเดินจากไป)

 

TALK

ง้อววว มาแล้วเหวยยย มาทีนี่ต้องพีคคะ ช่วงนี้ที่มีแฮชแท็กซองกยูซองยอลพอดี 555555 หายไปนานยอมรับค่ะ แต่กลับมาครั้งนี้ เอาให้ปัง!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น