[INFINITE} YOU'RE MY DESTINY | [WOOHYUN X SUNGYEOL]

ตอนที่ 20 : ฉันและนาย กับวามทรงจำสุดท้ายที่อาจตายแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    19 ม.ค. 59

                “ใอ้เด็กเวรเอ้ยย(เมื่อมยองซูเดินจากไป อูฮยอนโมโหมาก กำหมัดอย่างแน่นและกำลังจะต่อยไปที่ต้นไม้!!)

 

                แต่การกระทำครั้งนี้ ต้องหยุดลง เพราะอูฮยอนกำลังคิดว่า อย่าไปทำร้ายต้นไม้ มันไม่ได้ทำอะไรผิด อย่าระบายอารมณ์ด้วยวิธีนี้ เราเจ็บ ต้นไม้เจ็บ เราไม่ได้อะไร ทั้งๆที่ตอนนี้เราเป็นคนของเขา แต่ทำไมเรากลับไม่สบายใจ ไม่ไว้ใจ  และหวั่นไหวทำไม เรื่องทั้งหมดตอนนี้ซองยอลเคยเจอแต่เรื่องราวที่ทำให้เสียใจ มีแต่เราที่ไม่เคยเข้าใจซองยอล แต่ตอนนี้เราต้องเชื่อใจซองยอลแล้วนะ เพราะตอนนี้ซองยอลโตขึ้นมาก เราต้องทำหน้าที่แฟนให้ดีที่สุด ถ้าเราดีจริงๆ เป็นคู่แท้ของซองยอลจริงๆ สุดท้ายซองยอลก็จะไม่ไปไหน

 

 

รู้สึกถึงลางไม่ดียังไงก็ไม่รู้อะ เหมือนกับว่าฟ้ากำลังแกล้งเรา จะทำให้เราสองคนแยกกันหรอ ตั้งใจจะลองใจเราหรือยังไง ตอนนี้เราต้องเชื่อมั่นในกันและกันเข้าไว้ ที่แน่ๆ ห้ามยอมแพ้เด็กเวรนั่นเป็นอันขาด พลาดแม้แต่ก้าวเดียว ก็ทำให้เราหล่นลงมาได้

 

ตึ๊ก ตึ๊ก (เสียงจิ้มโทรศัพท์ของซองยอล)

ซองกยู:ทำอะไรอยู่

ซองยอล:เล่นโทรศัพท์ คุยกับฮยองไง

ซองกยู:กวนตีนนะเรา

ซองยอล:ครับ

ซองกยู:และจะไม่ถามฮยองบ้างหรอ ว่าทำอะไรอยู่

(ซองยอลไม่ตอบ)

ซองยอล:งั้น ฮยองทำอะไรอยู่ครับ

ซองกยู:ต้องอย่างนี้สิ ฮยองก็คิดถึงซองยอลลี่อยู่ไง

อ่านเมื่อ 20:23

 

 

ซองกยูฮยองเค้าชอบเราจริงๆหรอ ทำไมรู้สึกว่ามันไม่ใช่ หรือเป็นเพราะความถูกต้อง แต่เราก็รู้ตัวว่าเราคุยกับฮยองไม่ได้ แต่เราไม่ได้คุยอะไรกับฮยองแบบว่ามีซั่มติ่งเลยนะ แต่มีความรู้สึกว่า ตอนนี้กำลังมีเรื่องไม่ดีอยู่ และเซนส์นี้ก็ไม่เคยพลาดเลย แต่เราต้องเชื่อมั่นรักกันไว้ ก็จะไม่มีอะไรพรากจากกันได้

 

 

ตึ่ง (เสียงแชทจากโทรศัพท์ซองยอล)

 

ซองกยู:ทำไมอ่านไม่ตอบ โกรธอะไรฮยอง หรือไม่ชอบที่ฮยองพูดแบบนั้น ฮยองขอโทษน้า ง้อและ หายงอนเถอะ

ซองยอล:เอ่อ ไม่ได้โกรธ แต่ไปทำงานบ้านไม่ได้บอก โทษทีครับ

ซองกยู:มาก็ดีแล้ว พรุ่งนี้ฮยองจะชวนไปกินข้าวไปมั้ย

ซองยอล:แต่พรุ่งนี้ผมมีซ้อมละครที่ชมรม วันจันทร์ต้องแสดงจริงแล้ว วันนี้ผมก็โดดซ้อม

ซองกยู:แค่แปปเดียวเองนะ นะ นะ นะ

ซองยอล:แต่งานของผมก็สำคญนะ ผมขอคิดดูก่อน ดึกๆเดี่ยวจะให้คำตอบ

ซองกยู:แต่ฮยองเลี้ยงเอง ไม่อั้นเลย

อ่านเมื่อ20:28

 

ห่ะ เลี้ยง เลี้ยง เลี้ยง ไม่อั้น ไม่อั้น ทำไมทำกับผมแบบนี้ เอาของฟรีมาล่อได้ยังไง แต่ทำยังไงดีอะ อูฮยอนก็เคยไปเที่ยวกับจีเอหนิ สองคนด้วยอะ แต่เราจะไม่ใช่ฮยองเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นสิ ทำแบบนี้ซองกยูฮยองก็จะเสียใจ เราจะทำร้ายความรู้สึกหลายคนไปทำไม แต่นี่ของฟรีอะ ไปกินนิดหน่อยคงไม่เป็นไรหรอก มั้ง

 

ซองยอล:ไปก็ได้ แต่แปปเดียวครัชชช

ซองกยู:เย่ ซองยอลน่ารักที่สุดเลย

ซองกยู:พรุ่งนี้มาเจอฮยองที่ หน้าห้างที่เราเคยไปกินนะ ฝันดีละ ฮยองไปอ่านนิยายแปป

ซองยอล:เอ่ออ ฝันดีครับๆ

 

แต่เราทำแบบนี้มันไม่ถูกนะ แล้วเราตอบตกลงฮยองไปทำไมเนี่ยยย เราคิดอะไรอยู่หะ เห็นของฟรีเป็นไม่ได้เลยนะ แล้วความรู้สึกอูฮยอนหละ เราทำแบบนี้ทำไม เห้ออ ไหนๆก็ตกลงไปและ ก็แค่ไปกิน ไม่ได้ไปทำอะไรซะหน่อย รีบๆกินรีบๆซ้อมละคร

 

 

วันรุ่งขึ้น

กรี๊งงงง (เสียงโทรศัพท์ซองยอล)

อ่อ ฮัลโหลครับ

ซองยอล ฮยองเองนนะ ทำไรอยู่อะ ฮยองอยู่หน้าห้างแล้ว

อ่อ อยู่บนรถครับ เดี๋ยวลงรถแล้วจะโทรกลับนะครับ

ตื๊ดด (ซองยอลวางสาย)

 

คิดไปคิดมาหลายรอบแล้วนะ แต่ก็รู้สึกเหมือนเราทำผิดอะ ไม่อยากให้เรื่องเป็นแบบนี้ แต่ต่างคนก็ต่างมีคนของกันและกันทั้งนั้น อูฮยอนคงสนุกกับจีเออยู่ละมั้ง แต่เราก็ไม่ได้คิดไรกับซองกยูฮยองเลยนะ ที่มาก็แค่เป็นเพื่อนเที่ยวอะ แล้ววันนี้ต้องรีบกลับด้วย มีซ้อมละครอะสิ ใกล้วันจริงแล้วด้วยอะ

 

ทำไมต้องเกิดเรื่องมากมายขึ้นขนาดนี้ด้วยละ หรือว่าชะตาฟ้าลิขิตให้เราแยกจากกัน หรือเราทั้งสองคนไม่ใช่คู่แท้ของกันและกัน มันจะเกิดเรื่องอะไรไม่คาดฝันขึ้นอีกมั้ยละเนี่ย

 

หน้าห้าง

(ซองยอลลงจากรถเมล์)

(ซองกยูโบกมือ)

(ซองยอลข้ามถนน)

ฮยองรอซองยอลนานมากนะรู้ยังง (ซองกยูกวักมือ)

ผมก็อยู่ตรงนี้แล้วไง (ซองยอลยิ้ม)

เข้าไปข้างในกัน (ซองกยูแตะบ่าซองยอล)

เดี๋ยวก่อนครับ (ซองยอลควักกระเป๋าแล้วเหรียญร่วงลงมา)

 

จังหวะที่ซองยอลเก็บเหรียญนั้น

มีคนที่เดินไม่ได้มองข้างล่างก็ชนกับคนที่กำลังเก็บเหรียญ

เอาะ ขอโทษครับ (ซองยอลจากที่นั่งยองๆเก็บเหรียญก็ล้ม)

เอ้า ขอโทษครับ (ชายปริศนาพูดขึ้น)

(ซองยอลเงยหน้าขึ้น)

ซองยอล

หน่ะ.. น ... นายยย อูฮยอน

ตกใจขนาดนั้นเลยหรอ

นี่ มัวทำอะไรอยู่ ฮยองหิวอยู่นะ (วองกยูลากซองยอลออกไป)

เอ่อ เดี๋ยวครับฮยอง (ซองยอลพูดแทรก)

เดี๋ยวอะไรละ แค่เศาเงิน เดี๋ยวฮยองเลี้ยงเอง ถ้าไม่มีค่ารถ ฮยองจะออกให้ก็ได้ ไม่ต้องไปสนใจอะไรหรอก (ซองกยูพูดไม่หยุด)

 

(ซองยอลหันไปมองอูฮยอน)

(อูฮยอนเก็บเหรียญ)

เหรียญนั้นไม่ใช่เหรียญธรรมดามันเป็นเหรียญ1วอน ที่เพื่อนตอนเด็กของซองยอลทิ้งไว้

 

ย้อนไปตอนนั้น

มีเพื่อนคนนึงของซอลยอล เป็นเพื่อนสมัยเด็กซองยอล ซองยอลโดนเพื่อนที่โรงเรียนล้อว่าสูงเกินไป หาว่าเป็นสัตว์ประหลาด ซองยอลเลยแอบมาร้องไห้ที่ชิงช้าสนามเด็กเล่น และมีเด็กผู้ชายคนนึง ปลอบใจซองยอล โดยพาซองยอลไปซื้อขนมที่เขาชอบ แต่ขนมอันนั้นดันเป็นอันเดียวกันกับที่ซองยอลชอบ เด็กคนนั้นก็เลยเอาขนมให้ซองยอลไปกิน พร้อมกับเหรียญ1วอนอันนี้ที่เป็นตังทอน และวันต่อๆมาซองยอลก็มารอเด็กคนนั้นเพื่อจะเล่นด้วยในที่เดิมๆ แต่เด็กคนนั้นก็ไม่กลับมาอีกเลย ทั้งๆที่ซองยอลไม่รู้ประวัติอะไรเกี่ยวกับตัวของเด็กคนนั้นเลย เป็นเพื่อนคนแรกของซองยอลและเป็นคนแรกที่ปลอบใจซองยอล ทำให้ซองยอลหายเศร้าได้ ไม่ว่าซองยอลจะถามใครซอยไหน เขาก็บอกว่าไม่รู้จัก ไม่มีตัวตน ไม่เคยเห็น บางคนก็บอกว่า ย้ายบ้านไปแล้ว บางคนก็บอกว่า !!ตายแล้ว!! เลยย้ายบ้านหนี และวันต่อมาซองยอลก็รอเด็กผู้ชายคนัน้นที่ชิงช้าที่เดิม แต่ก็มีเด็กผู้ชายคนใหม่ นามว่าอูฮยอนเข้ามาปรับทุกข์ให้ซองยอล อีกครั้ง เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ ทำให้ซองยอลคิดว่าเด็กผู้ชายคนนั้นอาจจะย้ายแล้วอูฮยอนก็มาอยู่แทน

 

TALK


กลับมาแล้ว เด็กดีล็อกอินเฟสบุ๊คไม่ได้เลย อัพลำบากมากกว่าจะอัพต้องเข้านู่นเข้านี่ โอ้ยยย ตอนนี้มาแล้ว พยายามปั่นฟิคอยู่ ขอโทษที่ให้รอนานนะ ปล.ขี้เกียจใส่ธีม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น