เมียลับนายหัว

ตอนที่ 11 : บทที่ 4 แผนเฉพาะกิจ 1 (30%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,924
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    4 พ.ค. 63

เช้าวันต่อมา ณ บ้านเถ้าแก่สันต์ 

        โจ๊กร้อนๆ ที่มีจานปาท่องโก๋วางอยู่กลางโต๊ะคือมื้อเช้าของบ้านเศรษฐีมีเงินอย่างเถ้าแก่สันต์ คนในบ้านมานั่งกินมื้อเช้ากันพร้อมหน้าดังเช่นทุกวัน 

        “พรุ่งนี้แกจะมีเมียแล้วนะ” สิงหนาทแทบจะสำลักโจ๊กที่กำลังกลืน “ทำไมมีปัญหาอะไรหรือเปล่า” 

        “ทำไมมันเร็วจังพ่อ พ่อเพิ่งบอกผมเมื่อวานเองนะ”

        “จะช้าจะเร็วแกก็ต้องมีเมีย มีวันพรุ่งนี้ไม่เห็นต้องตื่นเต้นตกใจ” เถ้าแก่สันต์พูดราวกับว่าเป็นเรื่องปกติ “หรือว่าแกจะเบี้ยว”

        “ผมไม่ได้เบี้ยว ผมแค่ตกใจไม่คิดว่ามันจะเร็ว” สิงหนาทตอบบิดา “ว่าแต่เมียที่พ่อหาให้ผมเป็นใคร รูปร่างหน้าเป็นไง ถ้าขี้เหล่ ตัวอ้วน ผิวดำผมไม่เอานะ” 

        “แกเลือกได้เหรอ มันขึ้นอยู่กับฉันนะว่าจะเมียรูปร่างหน้าตาแบบไหน” คนเป็นพ่อย้อนลูกชาย “แกแค่รู้ไว้ว่า ฉันคัดผู้หญิงที่จะมาเป็นเมียแก เป็นแม่ของหลานด้วยตัวเอง รับรองแจ่ม”

        “งั้นแล้วแต่พ่อเลย ตามที่ผมบอกพ่อไปนะว่า เธอจะมาเป็นเมียลับของผมเท่านั้น จะไม่มีใครรู้ว่าเธอคือเมียผม พอเธอท้องแล้วคลอดลูก พ่อก็ให้เงินเธอไปตั้งตัว” สิงหนาทย้ำบิดา

        “เออรู้แล้ว” เถ้าแก่สันต์รับคำไปส่งๆ 

        “ผมถามพ่อหน่อยเถอะว่า ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แล้วพ่อมีเหตุผลอะไรถึงเลือกเธอ” 

        “ไม่บอกหรอก เดี๋ยวแกไปพูดจาขมขู่ไม่ให้มาเป็นเมียแก” เถ้าแก่สันต์จำต้องรอบคอบ “รู้แค่ว่า เธอเป็นลูกสาวของลูกหนี้ของพ่อก็พอ” 

        “พ่อมีลูกหนี้ด้วยเหรอ ปกติไม่ให้ใครยืมเงินนี่ พ่อมีแต่ให้คนที่เดือดร้อน” 

สิงหนาทรู้นิสัยบิดามารดา ความร่ำรวยของครอบครัวจึงมีคนมาขอความช่วยเหลือเรื่องเงินบ่อยๆ เอาที่ดินมาจำนองบ้าง เอาบ้านมาเป็นหลักประกันก็มี ทว่าบิดาปฏิเสธทุกคน แต่จะให้คนเดือดร้อนไปหาจำนง น้องสาวของสันต์ที่ปล่อยเงินกู้แทน ซึ่งเถ้าแก่สันต์จะโทรไปบอกจำนงก่อนว่า มีคนเดือดร้อนไปหาชื่อนั้นชื่อนี้เพื่อให้การช่วยเหลือเรื่องเงิน ทว่าก็มีบางคนที่เถ้าแก่สันต์ช่วยเหลือเอง เป็นการให้เปล่ามากกว่าให้ยืม อย่างรายล่าสุดเดือดร้อนเรื่องลูกที่ป่วยเป็นโรคหัวใจและต้องผ่าตัดด่วน จึงนำที่ดินมาจำนองไว้กับเถ้าแก่สันต์ เพื่อนำเงินไปใช้จ่ายระหว่างลูกชายผ่าตัด เถ้าแก่สันต์เห็นว่า คนมาขอความช่วยเหลือเป็นคนดี ขยันทำมาหากินจึงให้เงินไปสองหมื่นบาท โดยไม่ต้องมาใช้คืน ยังบอกอีกว่า ถ้าไม่พอให้มาเอาเพิ่มได้ 

“รายนี้พ่อแกสงสารไงเลยให้ยืม ให้ไปตั้งสิบล้าน” ปานวาดพูดหน้ายิ้ม ไม่รู้สึกว่าเงินสิบล้านมากมาย

“สิบล้าน” สิงหนาทอุทานตกใจ “พ่อให้เขายืมเงินสิบล้านจริงหรือครับ” 

“เออจริง” เถ้าแก่สันต์ตอบ สีหน้าไม่ทุกข์ร้อน “เขาเดือดร้อนหนักมาก พ่อเลยช่วยไป” 

“อยากรู้จังว่า เขาดียังไงพ่อถึงช่วยมากขนาดนี้ ผมเห็นคนเดือดร้อนจะเป็นจะตายพ่อยังไม่ช่วยเลย กลับให้ไปหาอานงค์ แต่คนนี้พ่อช่วย” สิงหนาทแปลกใจ

“ฉันไม่จำเป็นต้องบอกแก แกแค่รู้ว่า ฉันหาเมียให้แก แกก็ทำหน้าที่ผัวที่ดี ทำหลานของฉันให้เกิดมาก็พอ” 

“ทำตามที่พ่อบอกเถอะสิงห์ พ่อกับแม่ไม่ได้คิดไม่ดีกับสิงห์นะ ที่ทำทั้งหมดก็เพื่อสิงห์ อยากให้สิงห์มีเมียดี” ปานวาดบอกลูกชาย 

“พ่อกับแม่บอกมไม่ได้หรือครับว่า ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร” สิงหนาทตื้ออยากรู้เรื่องนี้

“พรุ่งนี้แกก็รู้เองแหละ” เถ้าแก่สันต์เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ “แกจะได้ตื่นเต้นไง ตื่นเต้นว่าหน้าตาเมียจะเป็นยังไง บอกไปตอนนี้เผื่อแกไปแอบมองว่าที่เมียของแก ฉันก็หมดสนุกน่ะสิ” 

“พ่อสนุกแต่ผมไม่สนุกด้วย”

“นั่นก็เรื่องของแก” เถ้าแก่สันต์กวนใส่ “อ้อ...วันนี้ไปประจวบให้พ่อหน่อยนะ ไปบ้านคุณอังกูลน่ะ เอาของเยี่ยมไปให้เขาแทนพ่อ” 

“คุณอังกูลเป็นอะไรครับ”

“คุณอังกูลไม่สบายเพิ่งออกจากโรงพยาบาลเมื่อวานนี้ พ่อให้ไอ้นุ้ยไปซื้อของเยี่ยมตั้งแต่เมื่อวานแล้ว วันนี้แกเอาไปให้คุณอังกูลแทนพ่อล่ะกัน” เถ้าแก่สันต์ตอบบุตรชาย “หรือว่าแกมีธุระ”

“ก็ไม่เชิงธุระสำคัญครับ เมื่อคืนนี้ผมไปเที่ยวผับกับเพื่อน...” สิงหนาทเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ให้บิดามารดังคร่าวๆ พอเข้าใจได้ ก่อนพูดตบท้าย “พอผมบอกเธอว่า คนที่เธอมีเรื่องด้วยเป็นใคร เธอจะสู้ไหวเหรอ เธอตอบกลับผมมาว่าเป็นเมียผม ผมก็งงว่า ผมไปมีเมียตอนไหน วันนี้เลยตั้งใจว่าจะไปหาคำตอบสักหน่อยว่า ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร อ้างว่าเป็นเมียผมกี่ครั้งแล้ว”

“แกไปทำธุระให้พ่อก่อน แกกลับมาค่อยไปจัดการเรื่องนั้น” 

“ครับพ่อ” หลังจากสามพ่อลูกจัดการมื้อเช้าจนอิ่มท้อง สิงหนาทเดินไปยังรถยนต์ของตนเพื่อเดินทางไปจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ส่วนเถ้าแก่สันต์กับภรรยาเดินไปนั่งดูทีวีฆ่าเวลารอใครบางคนมาตามเวลานัดหมาย

<><><><><><><><><><>

        11.15 น.

        ชุติมาขับรถกระบะสี่ประตูเลี้ยวเข้ามาในอาณาเขตบ้านเถ้าแก่สันต์ เธอไม่ได้มีธุระกับเจ้าของบ้านแต่คนที่ธุระคือพจน์กับสายหยุดที่วานให้ตนขับรถมาที่บ้านหลังนี้ เมื่อมาถึงพจน์กับสายหยุดได้เข้าไปคุยกับเถ้าแก่สันต์ในห้องนั่งเล่น ส่วนชุติมานั่งรออยู่ในห้องรับแขก

        หัวข้อเรื่องสำคัญที่คุยกันคือ เรื่องส่งตัวกัญญาภรณ์เข้าหอในวันพรุ่งนี้ เถ้าแก่สันต์ใช้บ้านหลังนี้เป็นเรือนหอ โดยให้ว่าที่ลูกสะใภ้ที่ตนหมายตาไว้พักอยู่ห้องเดียวกับลูกชาย เถ้าแก่สันต์ใช้ช่วงเวลาที่สิงหนาทไปประจวบคีรีขันธ์นำเตียงนอนใหม่มาแทนของเก่า ยังมีอีกหนึ่งอย่างที่เปลี่ยนคือ ตู้เสื้อผ้าที่ใหญ่กว่าเดิม เพื่อจะได้ใส่เสื้อผ้าได้สองคน 

        ระหว่างที่คุยสายหยุดนึกขึ้นได้ว่า ลืมกินยา พอจะค้นในกระเป๋าผ้าที่พกติดตัวมาด้วยก็พบว่า ลืมถุงผ้าไว้ในรถ นางจึงเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปยังด้านนอก เพื่อวานให้ชุติมาไปเอาถุงผ้าให้

        “คุยเสร็จแล้วเหรอป้าหยุด” ชุติมาถามคนเป็นป้า

        “เปล่า ข้าจะวานเอ็งไปหยิบถุงผ้าในรถให้หน่อย ข้าลืมเอาออกมาด้วย”  

        “ได้จ้ะ ป้ารอแปปนะ” ชุติมาเดินออกไปเอาของให้สายหยุด สายหยุดไม่ได้นั่งรอหลานสาวในห้องรับแขก นางกลับเดินเข้าไปรอในห้องในเล่น

        ภายในห้องนั่งเล่นกำลังคุยเรื่องสิงหนาทกับกัญญาภรณ์กันอย่างออกรส ทั้งสี่คุยกันว่าหากสิงหนาทกับกัญญาภรณ์อยู่ด้วยกันไปสักพัก เถ้าแก่สันต์จะคิดแผนการทำให้ทั้งคู่จดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมายจะได้ครองคู่กันไปจนแก่เฒ่า แค่นี้แผนหาคู่ก็สำเร็จลุล่วงสวยงาม

“ตื่นเต้นจังเลยเถ้าแก่ พรุ่งนี้ถึงวันส่งตัวแล้ว หวังว่าเราจะมีหลานสมใจนะ” สายหยุดพูดไปยิ้มไป

“ใช่จ้ะ ฉันก็ตื่นเต้นนะ คิดภาพตอนที่สิงห์เจอแพรครั้งแรกจะเป็นไง คงถูกใจสิงห์แหละ แพรทั้งสาว

และสวย แถมเก่งด้วย ฉันล่ะปลื้มใจจริงๆ ที่ได้แพรมาเป็นสะใภ้” ปานวาดเอ่ยด้วยใบหน้าแช่มชื่น

        “อยากให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็วๆ ลูกของเราคงมีความสุขเนอะ” 

เถ้าแก่สันต์ยิ้มกว้าง แต่คนที่เดินเข้ามาเพื่อนำถุงผ้ามาให้สายหยุดกลับไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเถ้าแก่สันต์

        “แต่หนูว่า กลัวจะฆ่ากันตายมากกว่าค่ะ” 

             ชุติมาไม่ได้เสียมารยาทแอบฟัง ตอนที่มาถึงหน้าประตูห้องที่ปิดไม่สนิท เสียงการสนทนาได้ลอยเข้ามาในหู เธอเคาะประตูห้องตามมารยาทแต่คนในห้องอาจไม่ได้ยินเพราะมัวแต่พูดคุยกันอย่างออกรส ทำให้เธอได้ยินการพูดคุยเต็มสองหู 

“ทำไมเอ็งพูดอย่างนี้ล่ะ” สายหยุดถามหลานสาว

“พี่แพรบอกหนูเมื่อวานว่า พี่แพรยอมเป็นเมียนายหัวสิงห์ก็จริงแต่ไม่ได้หมายความว่า จะเป็นเมีย

จริงๆ พี่แพรยังบอกอีกว่าจะอัดนายหัวสิงห์ให้น่วม นายหัวสิงห์ไม่มีวันเห็นขาอ่อนพี่แพร” ผู้ใหญ่ทั้งสี่พากันนิ่งเงียบกับคำตอบของชุติมา “หนูก็พอรู้นิสัยนายหัวสิงห์ นิสัยทั้งคู่คล้ายๆ กันไม่มีใครยอมใคร ถ้าพี่แพรออกหมัดมวยกับนายหัวสิงห์จริง คิดดูค่ะว่า มันจะบรรลัยหรือว่ามีความสุข”

        คราวนี้ทั้งสี่มองหน้ากัน ก่อนหันไปมองหน้าชุติมา ทุกคนต่างมีความคิดตรงกันว่า คำตอบจากคำถามเชิงพูดที่ว่า มันจะบรรลัยหรือมีความสุข คืออะไร 

        “แพรพูดอย่างนี้จริงเหรอยู” เถ้าแก่สันต์ถาม

        “จริงจ้ะ แล้วยังมีอีกเรื่องนึงนะ เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ มันเป็นเรื่องบังเอิญมากๆ จ้ะ” ผู้ใหญ่ทั้งสี่ให้ความสนใจทันที

            “เรื่องอะไรยู เอ็งเล่ามาเร็วเข้า” พจน์เร่งหลานสาวด้วยความอยากรู้เต็มที่

        “ก็เมื่อคืนนี้เพื่อนที่แพรที่ชื่อพี่ชมพู่ตามผัวที่พาเมียน้อยมาเที่ยวกระบี่ พี่แพรกับพี่พู่รวมทั้งหนูไปตามผัวพี่พู่ที่ผับ...” ชุติมาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นฉากๆ เถ้าแก่สันต์ ปานวาด พจน์และสายหยุดนั่งฟังอย่างตั้งใจ ทั้งสี่พากันตกใจเมื่อรู้ว่า สิงหนาทกับกัญญาภรณ์เจอกันแล้ว แต่ไม่รู้ว่าคือใคร

        “ที่แท้ผู้หญิงที่อ้างว่าเป็นเมียลูกชายฉันก็คือแพรงั้นหรือ” เถ้าแก่สันต์พูดขึ้นหลังจากชุติมาเล่าเรื่องจบ เรื่องที่ได้ยินสอดคล้องกับเรื่องเล่าจากปากสิงหนาทเมื่อเช้านี้ คนที่ลูกชายกำลังตามหาคือกัญญาภรณ์

        “เมื่อเช้านี้สิงห์เล่าเรื่องนี้ให้ฉันกับเถ้าแก่ฟังเหมือนกัน แต่ไม่คิดนะว่าจะเป็นแพร” ปานวาดเอ่ย “แต่แพรก็พูดไม่ผิดนะ พรุ่งนี้แพรก็เป็นเมียสิงห์จริงๆ วันนี้เห็นว่าจะไปตามหาคนที่อ้างเป็นเมีย แต่คงไม่ได้หาแล้วแหละกว่าจะกลับมาจากประจวบก็คงค่ำ” 

        “นั่นไม่ใช่ปัญหาหรอกจ้ะ ปัญหาใหญ่ก็คือวันพรุ่งนี้มากกว่า เราจะทำยังไงให้นายหัวสิงห์กับพี่แพรไม่วางมวยใส่กัน” ชุติมาบอกปัญหาใหญ่ “หนูว่านะ พอรู้ใครเป็นใคร คงไม่มีใครยอมเป็นของใครแน่ คราวนี้หนี้สินที่ลุงติดเถ้าแก่สันต์จะหมดได้ไง”

        จะมีเพียงชุติมาคนเดียวในห้องนี้ที่ไม่รู้ว่า เรื่องหนี้สินทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก เป็นเพียงแค่แผนที่จะทำให้สิงหนาทกับกัญญาภรณ์ตอบตกลงตามเงื่อนไข แต่ทำขึ้นอย่างสมจริง มีสัญญาเงินกู้ที่ระบุวันเดือนปีที่กู้พร้อมลงชื่อทั้งผู้กู้และผู้ให้กู้ เพื่อไม่ให้ใครสงสัย

        “เออนั่นสิ เอาไงล่ะทีนี้ นิสัยไม่ยอมคนทั้งคู่ด้วย” ปานวาดเอ่ยเป็นคนแรก รู้สึกหนักใจขึ้นมาทันใด 

        “เอาไงดีเนี่ย พรุ่งนี้แล้วนะที่เราจะให้สิงห์กับแพรเข้าหอ ถ้าไม่จัดการอะไร รับรองห้องหอพังแน่” เถ้าแก่สันต์มีความหนักใจในน้ำเสียงและใบหน้า

        “ที่หนูบอกเรื่องนี้เพราะอยากให้เถ้าแก่สันต์กับลุงคิดดีๆ พี่แพรยอมจริงแต่ไม่ยอมเป็นเมียนายหัวสิงห์ง่ายๆ แล้วหนูก็เชื่อว่านายหัวสิงห์ก็คงไม่เต็มใจมีเมียสักเท่าไหร่ คนไม่เต็มใจมาเจอกัน ถ้าคุยกันดีๆ ตกลงกันประมาณว่าจะเป็นผัวเมียกันเพียงในนามมันก็ดีไป แต่ถ้าคุยกันไม่รู้เรื่อง หนูไม่อยากคิดเลยว่ามันจะเป็นยังไง คงได้เจ็บตัวกันทั้งคู่ ถ้ายกเลิกได้ก็ยกเลิกเถอะค่ะ เพื่อความปลอดภัยของนายหัวสิงห์กับพี่แพร”

        ชุติมากล่าวในเรื่องที่เป็นกังวล เธอห่วงทั้งกัญญาภรณ์และนายหัวสิงห์จึงตัดสินใจพูดเรื่องนี้ เพราะหวังว่าจะทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสี่เปลี่ยนใจ เปลี่ยนความคิด 

        “ขอบใจมากนะที่บอกเรื่องนี้กับฉัน” เถ้าแก่สันต์บอกชุติมา “ตอนนี้หนูออกไปข้างนอกก่อนนะ ฉันอยากคุยกันแค่สี่คน” ชุติมาเดินออกจากห้องนั่งเล่นแต่โดยดี เถ้าแก่สันต์เดินไปยังประตูห้องแล้วจัดการล็อคมัน ราวกับว่าไม่อยากให้ใครเข้ามาในห้องนี้ “ฉันรู้แล้วนะว่า จะทำยังไงไม่ให้ลูกของเราทะเลาะกัน แล้วเป็นไปตามที่เราต้องการ” 

        “ยังไงเถ้าแก่” ปานวาดถามสามี เถ้าแก่สันต์ยิ้มก่อนตอบ 

        “ก็วิธีนี้ไง...” สามคนที่นั่งอยู่ในห้องอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าเถ้าแก่สันต์จะใช้วิธีนี้ “มันเป็นวิธีเดียวที่ทำให้ลูกของเราไม่ทะเลาะกันหรือตบตีกันตาย หรือว่ามีใครมีวิธีที่ดีกว่านี้ล่ะ”

        สามคนก็พากันเงียบ มองหน้าเถ้าแก่สันต์เป็นตาเดียว

        “ไม่มี” ปานวาดคิดไม่ออก ตอบออกไปตรงๆ 

        “ถ้าไม่มีก็วิธีนี้แหละ ดีสุดแล้ว” เจ้าของแผนสรุป

            “อืม ฉันเห็นด้วยกับเถ้าแก่” พจน์ตรองดูแล้วก็ไม่มีวิธีไหนดีเท่านี้ “ว่าแต่เถ้าแก่จะหาที่ว่าได้ยังไง”

            “เรื่องนั้นไม่มีปัญหา เถ้าแก่สันต์ซะอย่าง เรื่องแค่นี้ขี้ปะติ๋ว” เถ้าแก่สันต์กระหยิ่มยิ้ม “แต่พวกเราต้องช่วยกันนะ อย่าให้ลูกของเราผิดสังเกต เดี๋ยวแผนจะพัง” 

           ทั้งสามรับคำ ก่อนที่การสนทนาจะหยุดลงเพียงแค่นี้ พจน์กับสายหยุดเดินทางกลับบ้านทันที ส่วนเถ้าแก่สันต์รีบโทรศัพท์หาใครบางคนเพื่อจะได้ในของที่ต้องการ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #19 ผ่องจ้า (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 23:21

    555 แสบทั้งตระกูล สนุกละงานนี้

    #19
    0
  2. #5 กระรอกน้อยซันซัน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 19:13
    ปูเสื่อรออออ
    #5
    0