หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 842
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    28 มิ.ย. 63

บทนำ

 

          “สวมแหวนให้น้องสิปุณ”

          “ครับคุณแม่”

          ปุณณัติหยิบกล่องแหวนจากกระเป๋าเสื้อ หยิบแหวนเพชรออกมาสวมไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของอรดา หญิงสาวกราบลงไปที่ตักของชายหนุ่ม เขาโน้มตัวลงมาสวมกอดและจุมพิตที่กลางกระหม่อมเธอเป็นการรับคำขอบคุณ ต่อจากนั้นอรดาก็สวมแหวนให้และประนมมือไหว้ เขารับไหว้และกุมมือเธอไว้ ก่อนจะนิ่งให้ถ่ายภาพ

          บ่าวสาวสวมชุดไทยสีเทาอมฟ้า อรดาถูกใจเป็นที่สุดเพราะมีส่วนในการออกแบบ เนื่องจากคุณย่าของเธอมีผ้าสวยๆ สะสมไว้มากมาย และได้ยกผืนหนึ่งให้เป็นหนึ่งในของขวัญวันแต่งงาน อรดาเลือกผ้าไหมยกดอกลำพูนสีเทาฟ้าดิ้นทองมาเย็บเป็นผ้านุ่ง อุษณีย์ช่วยเลือกสไบกับสไบจีบ รวมทั้งออกแบบทรงผมเป็นเกล้ามวยต่ำปักมาลัยดอกพุดและปิ่นเงินโบราณซึ่งก็เป็นของคุณย่าอีกนั่นแหละ ส่วนปุณณัติหล่อเหลาในสวมสูทสีเทาอมฟ้าโทนเดียวกัน แต่ผ้านุ่งเป็นสีเทาเข้ม 

พิธีหมั้นจัดขึ้นที่บ้านของอรดาตอนเช้า แต่งานเลี้ยงตอนค่ำไปจัดที่โรงแรมเนื่องจากต้องเชิญญาติผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายซึ่งสถานที่ในบ้านไม่สะดวก

          “บ่าวสาวสวยหล่อจังเลยนะคะ เหมาะสมกันมาก” แขกผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้น 

          “จริงด้วยค่ะ น่ารักทั้งคู่ คบกันมากี่ปีแล้วคะ”

          อรดาได้ยินเสียงตอบจากใครคนหนึ่ง พี่สาวเธอ หรือว่าแม่ก็ไม่รู้

          “จริงๆ ออรู้จักกับปุณมาตั้งแต่ตอนอยู่มอหกค่ะ เขาเป็นเพื่อนน้องอุ้ย แต่คบกันเป็นแฟนตอนเรียนมหา’ ลัย น่าจะปีสองมั้ง เอ๊ะ หรือปีสามนะพ่อ”

          แม่ของเธอนี่เอง อรดาได้ยินเสียงพ่อตอบ “เอ ไม่แน่ใจ ราวๆ นั้นละมั้ง”

          “น้องออกับปุณคบกันตอนน้องออกำลังจะขึ้นปีสามค่ะ ปุ้นจำได้เพราะปุณบอกเอง รู้สึกจะเป็นตอนปิดเทอม ปุณพาน้องไปเที่ยวอควาเรียมแล้วก็ขอเป็นแฟน ปุณมาเล่าว่าน้องออไม่เชื่อ”

          จบคำนั้นก็มีเสียงหัวเราะเฮฮา ดูเหมือนจะเป็นพี่ปุ้นที่เล่าเรื่องนี้ เธอไม่เชื่อจริงๆ และยังไม่ตอบรับคำขอของเขา จนหลายวันผ่านไปชีวิตดำเนินไปตามปกติ คุณย่าเรียกเธอไปถามนิ่งๆ ว่าทะเลาะกับปุณณัติหรือเปล่า 

          “ย่าไม่รู้หรอกว่ามีเรื่องอะไรกัน จะทะเลาะหรืออะไรก็ควรคุยกันให้ดี โตแล้วนะ อย่าทำตัวเป็นเด็ก ไตร่ตรองด้วยเหตุผล”

          อรดาอยากจะบอกว่าไม่ได้ทะเลาะกัน แต่เธอก็เลือกเป็นฝ่ายโทร.ไปหาเขาในวันสุดท้ายก่อนที่เขาจะกลับไปทำงานที่แท่นขุดเจาะน้ำมันและบอกคำตอบให้เขาตามที่หัวใจตัวเองเรียกร้อง

          งานเลี้ยงฉลองจัดขึ้นตอนเย็น บรรยากาศสนุกสนาน แม้จะเหนื่อยแต่อรดามีความสุข เพื่อนซี้ทั้งสามมาช่วยงานตั้งแต่เช้า ตอนเย็นก็ยังมาอีกครั้ง

          วลีรักษ์ที่แต่งงานกับธนุสไปก่อนหน้าเธอครึ่งปีก็สามารถคู่ควงมาร่วมงานในฐานะคู่สามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมายได้ รุจีมากับภาคีและลูกชายวัยสองขวบ ตอนนั้นยังไม่มีลูกสาว ส่วนไพรวรินทร์ฉายเดี่ยวเพราะตอนนั้นยังไม่ได้เจอกับธีรดลแฟนหนุ่ม

          หลังเสร็จงานแต่ง อรดามีเวลาอยู่กับปุณณัติแค่เจ็ดวันเนื่องจากเขาต้องไปทำงานญี่ปุ่น แม้ว่าจะรู้ล่วงหน้านานแล้วเพราะปุณณัติเรียนภาษาญี่ปุ่นจนสอบผ่านระดับเอ็นสอง1 แต่อรดาก็อดบ่นไม่ได้ที่ยังไม่ได้ฮันนีมูน

“ก็ไปฮันนีมูนที่ญี่ปุ่นไง อออยากไปอยู่แล้วนี่” เขาพูดแล้วไถลตัวลงนอนตักเธอ “ทีนี้จะช่วงฤดูไหน ใบไม้แดงหรือซากุระออก็เที่ยวได้ทุกวันแล้ว”

มันก็จริงดังเขาว่า สัญญาการทำงานของปุณณัติเบื้องต้นคือสองปี และถึงจะบ่นอรดาก็เรียนภาษาญี่ปุ่นเตรียมไว้เหมือนกันและสอบผ่านระดับเอ็นห้าได้แล้ว เธอวาดฝันชีวิตในต่างแดน อาจจะไม่ง่ายนักแต่ได้อยู่กับสามีก็นับเป็นชีวิตที่ใหม่ที่เรียนรู้กันได้

          “ไม่ต้องห่วง ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหน ใจพี่ก็จะอยู่กับออเสมอ”

          คิดถึงตรงนี้อรดาก็ยิ้มอย่างเป็นสุข คำของเขายังก้องอยู่ในหัวเสมอ เธอนั่งเล่นอยู่ที่ศาลาซึ่งเคยใช้ร้อยมาลัย เคยเป็นที่ที่เธอโต้เถียงกับเขาทางสายตา เพราะพูดได้ไม่กี่คำคุณย่าก็คอยจะปราม 

          ลมเย็นพัดพา หญิงสาวเสยผมทัดหู จังหวะที่เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยก็เจอกับใครบางคนที่ยืนอยู่

ปุณณัติยืนอยู่ อรดาตะลึง

“พี่ปุณ”

ความรู้สึกดีใจท่วมท้นเหมือนน้ำหลาก เธอรีบลุกไปหาเขา     “พี่ปุณกลับมาแล้วเหรอ มาตั้งแต่เมื่อไร ทำไมไม่บอกออ นี่คือกลับมาอยู่ไทยเลยเหรอคะ ไม่กลับไปญี่ปุ่นแล้วหรือเปล่า”

“ออ” เสียงเขาฟังดูช่างไกลแสนไกล

“พี่ปุณอยู่กับออนะคะ ไม่ต้องไปไหนแล้ว” ด้วยความคิดถึง อรดางอแงเหมือนเด็กๆ 

          “ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะอยู่ใกล้ๆ ออเสมอ”

          จบคำ ภาพปุณณัติก็ค่อยๆ ห่างออกไป อรดาใจหายวูบ วิ่งตาม เร่งฝีเท้า เอื้อมสุดแขน

          “พี่ปุณ พี่ปุณเดี๋ยวก่อน อย่าไป พี่ปุณ!”

          อรดาสะดุ้งตื่น เหงื่อกาฬผุดพร่าง พอรู้ว่าทั้งหมดเป็นแค่ความฝัน น้ำตาก็รินไหล เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่มีภาพฮันนีมูนตามที่ฝัน และถึงตอนนี้อรดาก็ยังไม่ได้ไปเที่ยวญี่ปุ่นอีกเลย

เธอปาดน้ำตา มองรูปถ่ายเล็กๆ ที่ตั้งไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง เป็นภาพที่เธอไปเที่ยวกับเขาที่อควาเรียม 

          อยากให้เรื่องนี้ไม่ใช่ความฝัน อยากให้เขากลับมาจรงิๆ 

          แม้รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้แล้วก็ตาม

 

 

 

 

 

  1. การสอบภาษาญี่ปุ่นมีห้าระดับ เรียงตามลำดับความง่ายไปหายากคือ N5 N4 N 3 N2 N1 ระดับ N2 ถือว่าสูงสำหรับคนต่างชาติและสามารถทำงานในสำนักงานหรือบริษัทใหญ่ๆ ได้

 

28.6.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #1 fsn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 15:09

    กลับมาเปิดเรื่องใหม่ แล้วนะคะ ดีจัง

    #1
    0