[FIC B.A.P] BLACK Memory [Bang x Zelo]

ตอนที่ 3 : •• BLACK Memory [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 มิ.ย. 56

[1]

 

 
 

                    เช้าตรู่ของกรุงโซล ภายในบ้านหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง มีบุคคลหนึ่งที่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเช้าของในวันนี้ โดยปกติทุกเช้านั้นเขาจะเป็นคนที่ตื่นขึ้นมาก่อนแล้วเข้าครัวมาทำอาหารเป็นประจำ



                    เสียงฉ่าของแฮมที่กระทบกับความร้อน เสียงไข่ที่ตอกกะเทาะเข้ากับขอบกระทะ ขนมปังที่อยู่ในเครื่องปิ้ง กลิ่นของอาหารสุดเบสิกหอมตลบอบอวนไปทั่วทั้งห้องครัว เหตุผลที่เขาเลือกที่จะทำอาหารง่ายๆแบบนี้ก็เพราะอีกไม่นานเขาจะต้องออกไปทำงานข้างนอก ถ้าทำอะไรที่มันหรูหรากว่านี้ก็คงจะใช้เวลานาน แล้วมันก็คงจะทำให้เขาไปที่ทำงานสาย



                    อรุณสวัสดิ์ฮะยองแจฮยองเด็กผู้ชายเจ้าของร่างสูงโปร่งผมสีบลอนด์เทาเดินลงมาจากชั้นบนก่อนจะเดินตรงมายังห้องครัว และเมื่อเขาเข้าไปก็พบกับพี่ชายของเขาที่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเช้า



                    อ้าว? จุนฮงลงมาแล้วหรอ? พอดีเลย มาช่วยฮยองรินนมหน่อยสิผู้ชายที่ชื่อยองแจหันมามองเด็กที่เพิ่งลงมาก่อนจะบอกให้เด็กตรงหน้าไปช่วยรินนมใส่แก้วให้เขาหน่อย เนื่องจากตอนนี้เขากำลังยุ่งอยู่กับกระทะตรงหน้าเขา เด็กผู้ชายที่ชื่อจุนฮงก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักให้ทีหนึ่งก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วรินนมใส่แก้วตามที่พี่ชายของเขาบอก


                    วันนี้ฮยองตื่นเช้าจังเลยฮะ มีเรื่องด่วนเข้ามาเหรอฮะ?” เด็กหนุ่มเอ่ยปากถามพลางรินนมในมือไปด้วย


                    อืม ทางสำนักงานเพิ่งโทรมาบอกน่ะ เห็นว่ามีคดีเกี่ยวกับการค้าของผิดกฎหมาย พวกตลาดมืดน่ะนะยองแจพูดตอบขณะที่มือของเขากำลังจัดแจกอาหารบนโต๊ะให้เข้าที่


                    อ๋า...อีกแล้วอ่ะ ทำไมพวกเค้าไม่ทำงานที่มันสุจริตกันซักทีนะ ทำแบบนี้ไปก็ถูกตามจับ ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลยเด็กหนุ่มพูดพลางพ่นลมออกมาจากปากหนึ่งที ขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ


                    ทั้งๆที่รู้ว่ามันผิดกฎหมายก็ยังจะทำ ไม่เข้าใจคนพวกนี้จริงๆเลย


                    หืม? เป็นเด็กเป็นเล็ก คิดแบบนี้เป็นด้วยเหรอ?” ยองแจมองน้องชายของเขาด้วยความประหลาดใจ


                    โถ่ ฮยองฮะ ถึงผมจะยังเด็ก แต่ผมก็รู้ว่าอะไรมันถูกมันผิดนะฮะเด็กหนุ่มพูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ถึงเขาจะเด็ก แต่ตอนนี้เขาก็อยู่ไฮสคูลปี2แล้วนะ อีกอย่างพี่ชายคนนี้ของเขาก็อายุห่างกันแค่ 2-3 ปีเอง ไม่ได้แก่กว่ากันเยอะซักหน่อย!


                    ฮ่าๆๆ โอเคครับ จุนฮงเด็กดี ไปปลุกจงออบมันให้หน่อยสิ เดี๋ยวมันได้เข้าฝึกงานสายพอดี ยองแจหัวเราะก่อนจะพูดขอให้จุนฮงไปปลุกน้องชายอีกคนของเขาให้หน่อย ขืนนอนไปนานกว่านี้จะไปฝึกงานไม่ทันเอา เพราะตอนนี้จงออบฝึกงานอยู่ที่เดียวกับที่ทำงานของเขา เกิดไปสายตั้งแต่วันแรกๆแบบนี้คงได้ถูกเฉ่งกันพอดี


                    โอเคฮะจุนฮงตอบตกลงก่อนจะจัดวางแก้วที่รินนมเอาไว้ให้เป็นที่แล้วเดินออกจากห้องครัวตรงไปยังห้องนอนของจงออบที่อยู่ชั้นบน

 

 

 

                    เมื่อจุนฮงเดินมาถึงหน้าห้องของพี่ชายคนรองของเขา สิ่งแรกที่ทำก็คือการเคาะประตู ถ้าจู่ๆเปิดเข้าไปแล้วเห็นพี่ชายตัวเองกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือโป๊อยู่ก็คงจะ...เสียมารยาทละมั้ง?


                    ก๊อกๆๆ



                    จงออบบีฮยอง~ ตื่นรึยังฮะ?” เด็กหนุ่มป้องปากแนบกับประตู ส่งเสียงเรียกเจ้าของห้อง แต่สิ่งที่ตอบกลับมาก็เป็นเพียงแค่ความเงียบ


                    หรือว่ายังไม่ตื่น?


                    เมื่อเห็นดังนั้นจุนฮงจึงเพิ่มระดับเสียงขึ้นมานิดหน่อย




                    ก๊อกๆๆๆ



                    จงออบฮยอง! ตื่นรึยังฮะ?”


                    เงียบ...สงสัยยังคงหลับอยู่แน่ๆ



                    ในเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ตื่น เขาจึงไม่รีรออะไร เปิดประตูเข้าไปทันที สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้หลังจากประตูเปิดคือลมเย็นเฉียบที่เสียดแทงเข้ามาถึงชั้นกระดูก



                    หนาว! ใครมันเปิดแอร์เย็นขนาดนี้กัน จงออบฮยองอยู่ไปได้ไงเนี่ย?!


                    ทันทีที่เดินเข้ามาในห้องจุนฮงก็ถึงกับตัวสั่นอย่างกับเจ้าเข้า มือบางยกขึ้นมากอดตัวเองเอาไว้ด้วยความหนาว เขาค่อยๆสาวเท้าเข้าไปใกล้ๆเตียงเพื่อที่จะปลุกคนที่หลับอยู่บนเตียง แต่เมื่อเดินไปถึงเขาก็พบแต่ความว่างเปล่า



                    จงออบฮยองหายไปไหน?


                    เมื่อพบว่าบนเตียงที่ควรจะมีคนนอนอยู่กลับไม่มีคน เด็กหนุ่มจึงหันไปสนใจห้องน้ำแทน



                    หลับอยู่ในส้วมแหงๆ...



                    เขาไม่รอช้า สาวเท้ายาวๆที่สั่นด้วยความหนาวเย็นตรงไปยังห้องน้ำก่อนจะเปิดประตูออก




                    แอ๊ด...




                    อันยองฮาเซโย จงออบบีฮยอง -___-” เป็นไปตามคาด คนที่เขาตามหาอยู่กำลังหลับใหลได้ที่อยู่ในอ่างอาบน้ำ แถมยังมีผ้าห่มกับหมอนอยู่ในอ่างด้วยแหนะ


                    จะอินดี้เกินไปละพี่ชาย



                    เห็นดังนั้นเขาจึงเดินเข้าไปกระชากหมอนที่รองศีรษะพี่ชายตัวเองเอาไว้ออกมา เป็นผลให้ศีรษะของคนที่หลับอยู่กระแทกเข้ากับขอบอ่างอย่างแรง



                    โอ้ย!!” บุคคลที่นอนหลับอยู่ในไม่กี่วินาทีที่แล้วร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับเอามือขึ้นมากุมหัวเอาไว้


                    แหม หลับสบายเชียวนะฮยอง เข้าใจคิดดีเนอะมานอนในอ่างอาบน้ำจุนฮงกอดอกยืนมองพี่ชายคนรองที่อายุห่างกับเขาเพียงแค่ 1 ปีก่อนจะพูดออกมา


                    อะไรกันเล่าจุนฮง...มาดึงหมอนฮยองออกโดยที่ไม่บอกได้ไง ฮยองเจ็บนะ หัวกระแทกอ่างเลยเนี่ยจงออบร้องโอกโอยก่อนจะมองหน้าน้องชายที่ยืนมองเขาด้วยท่าทีไม่สนใจว่าเขาจะเจ็บแค่ไหนก็ตาม


                    แล้วใครใช้ให้ฮยองมานอนในนี้ล่ะ เตียงดีๆมีให้นอนก็ไม่นอน อยากมานอนในอ่างเอง ช่วยไม่ได้


                    ก็แอร์มันหนาว...


                    แล้วทำไมฮยองไม่ปรับอุณหภูมิเล่า! หนาวขนาดนั้น ผมเดินเข้ามาทีนี่แทบจะแข็งตายจุนฮงพูดก่อนจะแสดงท่าทางให้ดูว่าเขาเองก็หนาวไม่แพ้กัน


                    ก็แอร์มันพัง...ปรับไม่ได้ง่ะ


                    “......


                    โถ่พี่ชาย...แล้วทำไมไม่บอกเขาให้เร็วกว่านี้กันเล่า!! จะได้ให้ช่างมาซ่อม


                    จุนฮงยกมือขึ้นมากุมขมับ เขาล่ะรับไม่ได้กับความบื้อสุดๆของพี่ชายคนนี้ เรียนก็เรียนจบแล้ว แต่ยังทำตัวเป็นเด็กสุดๆ ขนาดเขาที่เป็นเด็กกว่ายังเอือมเลย



                    แบบนี้จะทำงานเป็นตำรวจรอดมั้ย? คงโดนคนร้ายหลอกเข้าให้ซักวัน


                    จุนฮงอ่า...เอาหมอนมานะ ฮยองจะนอนต่อจงออบว่าพลางเอื้อมมือจะไปหยิบหมอนที่อยู่ในมือจุนฮง แต่ก็โดนคนที่ถืออยู่ฟาดเข้าให้


                    นอนอะไรอีกเล่าฮยอง! ตื่นได้แล้ว ฮยองต้องไปฝึกงานไม่ใช่เหรอไง?!” เมื่อจุนฮงพูดประโยคนี้ออกมาจงออบก็ถึงกับตาสว่าง


                    เออใช่! ฝึกงาน ตายละสายแน่ๆ อาบน้ำๆ!” คนที่นอนขดอยู่ในอ่างเอ่ยออกมาก่อนจะผลักผ้าห่มบนกายทิ้งด้วยความรีบร้อนแล้ววิ่งหน้าตั้งออกไปนอกห้อง เขาลืมเรื่องนี้ไปสนิท!


                    จุนฮงมองการกระทำของพี่ชายคนรองแล้วขมวดคิ้ว



                    ฮยองจะไปไหน ห้องน้ำอยู่นี่


                    ผ่านไปครู่หนึ่ง คนที่เพิ่งวิ่งหน้าตั้งออกไปก็วิ่งกลับเข้ามาอีกครั้ง



                    แหะ ฮยองลืม


                    ......


                    ให้มันได้อย่างนี้สิ!!!

                    .

                    .

                    .

                    .

                    .



                    เอาล่ะจุนฮง เดี๋ยวฮยองกับจงออบจะไปที่สำนักงานแล้วนะ จุนฮงไปโรงเรียนเองได้ใช่มั้ย?”


                    เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จก็เตรียมตัวออกจากบ้าน ยองแจใส่รองเท้าหนังขัดเงาอย่างดีเรียบร้อยแล้วหันไปถามน้องชายคนเล็กของเขา โดยปกตินั้นเขาจะเป็นคนส่งจุนฮงไปโรงเรียน แต่เพราะวันนี้มีประชุมเขาจึงต้องรีบไปยังสำนักงานให้เร็วที่สุด



                    โถ่ฮยอง ผมไม่ใช่เด็กเล็กๆแล้วนะ ผมไปเองได้น่า ฮยองรีบไปที่ทำงานเถอะ เดี๋ยวจะเข้าประชุมสายเอาเด็กหนุ่มตอบกลับ


                    ฮึ่ม เก่งจังเนอะเรายองแจยิ้มก่อนจะขยี้ผมเด็กตรงหน้าอย่างหมั่นเขี้ยว ถ้างั้นฮยองไปก่อนนะ


                    ไปดีมาดีฮะฮยองจุนฮงตาหยีก่อนจะโบกมือให้พี่ชายของเขาเล็กน้อย เขายืนมองพี่ชายทั้งสองเดินขึ้นรถก่อนจะขับจากไป ตอนนี้เขาก็ได้เวลาไปโรงเรียนบ้างละ


                    มือบางกระชับสายกระเป๋าเป้เอาไว้แน่นก่อนจะหยิบเอาสเก็ตบอร์ดคู่ใจที่พี่ชายซื้อให้ออกมา สเก็ตบอร์ดสีสวยถูกวางลงไปบนพื้นก่อนจะมีคนขึ้นมาเหยียบมันแล้วไถลไปกับพื้นถนน



                    ดวงตากลมสอดส่ายมองไปรอบๆถนน น้อยครั้งมากที่เขาจะได้ไปโรงเรียนเองแบบนี้ แต่นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก เพราะบางครั้งยองแจฮยองก็มีประชุมหรือเวรตอนเช้า ซึ่งนั้นก็ทำให้เขาต้องไปโรงเรียนเองเช่นกัน



                    แต่เขาก็ชอบไปเองมากกว่าที่จะให้พี่ไปส่ง เพราะอย่างน้อยตอนนี้เขาก็ไม่ใช่เด็กๆเหมือนอย่างแต่ก่อน อีกไม่กี่เดือนเขาก็จะอายุ 17 ปีแล้ว สามารถที่จะดูแลตัวเองได้โดยที่ปราศจากคนคอยคุม



                    เด็กหนุ่มพ่นลมออกมาจากปากหนึ่งทีก่อนจะขับเคลื่อนสเก็ตบอร์ดออกไป...โดยที่ไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าตนเองนั้นกำลังถูกจับตามองอยู่



                    รถคันหรูสีดำสนิทจอดอยู่ในตรอกซอยเล็กๆตรงข้ามกับบ้านของเด็กหนุ่ม รถคันนี้ถูกจอดเอาไว้นานหลายชั่วโมง ราวกับรอเวลาที่เด็กหนุ่มจะเดินออกจากบ้านหลังนั้น



                    ชายวัยกลางจ้องมองเด็กหนุ่มที่ค่อยๆไถลสเก็ตบอร์ดหายลับไปจากซอยผ่านทางฟิล์มสีดำของรถก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออกไปที่สายหนึ่ง รอจนกว่าฝ่ายนั้นจะรับสาย




                    เจอตัวแล้วครับ...คุณบัง ยงกุก

                    .

                    .

                    .

                    .

                    .

                    ที่บ้านคฤหาสน์สุดหรูของตระกูลบัง ภายในห้องนอนที่เงียบสงัด บนเตียงสีดำที่ออกแบบมาอย่างดีได้มีร่างของใครคนหนึ่งที่กำลังหลับใหลอยู่...


                    เปลือกตาปิดสนิท บดบังดวงตาคมที่ดูดุดันไว้ข้างใน ริมฝีปากหนาเหยียดเป็นเส้นตรง ไม่เผยรอยยิ้มแต่อย่างใด ลมหายใจที่เข้า-ออกอย่างสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงการยังมีชีวิตอยู่



                    ถ้าผู้คนเลือกที่จะฝัน ก็คงจะฝันถึงแต่เรื่องดีๆ สิ่งดีๆ แต่กับเขานั้น...มันเป็นฝันร้าย



                    ฝันร้ายที่ไม่อาจสลัดให้หายไปได้จากความทรงจำ



                    เพียงแค่เขาหลับตา...เรื่องราวในวันนั้นก็จะฉายขึ้นมาในหัวของเขา



                    เสียงของผู้หญิงคนนั้นที่ดังก้องในสมอง...

 


 

                    พาเด็กคนนั้นหนีไป...



                    เด็กคนนั้นตกอยู่ในอันตราย...



                    ได้โปรด...

 


 

                    ช่วยปกป้องเด็กคนนั้นที

 



 

                    ปัง!!!!!!!

 




 

                    เฮือก!!!




                    เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆเขาก็ตื่นเต็มตา ร่างกายสะดุ้งลุกขึ้นจากเตียงแทบจะทันที



                    เสียงปืนนั่น...เสียงในวันนั้น มันชัดกว่าคืนแล้วๆที่ผ่านมา



                    เหงื่อไคลไหลลงมาตามใบหน้า หัวใจสูบฉีดอย่างรุนแรง ความตื่นตระหนกเมื่อกี้ทำให้เขาตั้งตัวไม่ติดไปชั่วขณะ แต่เมื่อเขาสงบจิตใจลงมาได้ หูของเขาก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง

 

 

                    Rrrrrr Rrrrrrrrrr

 
 

                    ร่างสูงหันไปมองหาต้นเสียงก่อนจะพบเข้ากับโทรศัพท์มือถือของตน เขาเอื้อมมือที่สั่นเล็กน้อยไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางไว้บนหัวเตียงมาก่อนจะกดรับสาย



                    ว่าไง?”


                    [เจอตัวแล้วครับ...คุณบัง ยงกุก] ปลายสายตอบกลับมา [เด็กผู้ชายที่คุณให้ผมตามหา เด็กผู้ชายผมสีบลอนด์เทาในรูป ไม่ผิดตัวแน่ครับ]


                    ดีมาก ตามสืบต่อไปว่าคนที่อยู่กับเด็กคนนั้นทำงานเกี่ยวกับอะไร สืบมาให้หมด อย่าให้พลาดไปแม้แต่นิดเดียวชายหนุ่มพูดเสียงเย็นชา ทุกอย่างที่เขาวางไว้จะต้องไม่ผิดพลาด


                    [รับทราบครับ]

 
 

                    ติ๊ด.

 

 

                    มือหนากดวางสายไปก่อนจะโยนโทรศัพท์มือถือของเขาลงบนเตียงเบาๆ ดวงตาคมกวาดมองไปบนโต๊ะวางโคมไฟที่ตั้งอยู่ข้างๆเตียงของเขา ร่างสูงสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงลิ้นชักแล้วหยิบรูปถ่ายที่อยู่ในนั้นออกมา



                    เขายกรูปถ่ายขึ้นมาอยู่ในระดับสายตา มองพินิจพิจารณาคนที่อยู่ในรูป



                    ถึงสีผม ส่วนสูง และโครงหน้าบางส่วนจะเปลี่ยนไปตามวัย แต่เขาก็ยังจำได้ดี เด็กคนนั้น...




                    ในที่สุดก็หาตัวเจอ...เขาลดมือที่ถือรูปถ่ายลงมาอยู่ระดับอก






 

                    จุนฮง

 



 

……………………………………………………………………………………………………………………….................................


TBC.

 


' กลับมาแล้วววว!! รอกันนานมากมั้ย ไรท์ขอโทษแรงๆเลยอ่ะ ฮือออ ;3;

92 ความคิดเห็น

  1. #87 Shawdy☆Lloyd (@dark-arcobaleno) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 05:06
    ลุงจะทำอะไรน้อง ถ้าทำมิดีมิร้ายป้าไม่ยอมนะ!
    #87
    0
  2. #85 M i c k e y ' z (@honey-candy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 21:03
    มุนออบดูซื่อมาก 55555
    เฮียบังจะทำไรน้องโล่ม้อยย TwT
    #85
    0
  3. #80 LosT MY MiND (@phimchanokliew) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 18:55
    ง่ามมม เวลาแปลกๆๆ
    #80
    0
  4. #59 grape_hghj (@grapemajung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 00:06
    โอ่ยยยยยยยยพี่บังแลดูโหด
    #59
    0
  5. #54 ไข่เจียว (@jen6-deb1) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2556 / 10:55
    อนาคตตำรสจมึนแบบนี้เอิ่มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #54
    0
  6. #46 Perfect as You (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2556 / 11:35
    แหม่ ชอบบทบรรยายตอนฉากยงกุกจัง
    #46
    0
  7. #42 nan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 14:36
    ออบนู๋ซื่อได้อีกนะค่ะ!

    เฮียเจอตัวจุนฮงแร้ว จะทำงัยต่อไปนะ!

    แร้วตามหาทำไมกัน มันต้องเกี่ยวกะความฝันเฮียแน่ๆ
    #42
    0
  8. #31 MZL (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 07:21
    ออบบื้อเกินไปรึป่าว...555555

    พี่บังเจอตัวจุนฮงแล้ว จะทำอะไรต่อเนี่ยย
    #31
    0
  9. #23 jibbiex (@gammetiiss) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 11:40
    คือแบบทำไมน้องออบถึงเบ๊อะอย่างนี้นะ 55555555555555555555555555
    โอ้ยขำอ่ะ จงออบไปนอนห้องน้ำ แล้วยังลืมอีกว่าตัวเองก็อยู่ในห้องน้ำ =_=
    แหมะๆๆๆ อยากรู้จังอ่ะว่าพี่ปังจะสืบน้องเจลไปเพื่ออะไร ._.
    #23
    0
  10. #20 khanda (@khanda) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 11:21
    เอ่อ...ทำไมจุนฮงต้องเคาะประตูด้วยอ่ะ ทำไมน้องไม่เตะประตูเข้าไปเลย
    แล้วอะไรเนี่ย! จงออบแมร่ง! นอนในห้องส้วม =[]= ป๊าดดด ! มานอนบ้านเค้าก็ได้นะ อิอิ ><
    ได้ข่าวว่าจะเป็นตำรวจ ! โถ่ววๆๆ ส่วนสูงถึงหรอค๊ะ? #ป่าวทำร้าย
    ผู้หญิงในฝันของยงกุกคือใครกันอ่ะ =0= โหยๆๆ หลอนๆๆๆ #หลอนบ้าอะไร!
    ตอนนี้ยงกุกเป็นโรคจิตตามติดชีวิตเด็กเอ็นท์ #ไม่ใช่ล๊ะ

    อัพต่อนะไรท์เค้ารออยู่ ><
    #20
    0
  11. #18 FEirFz (@violinafz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 00:07
    พี่บังจะตามหานุ้งโล่ไปทำไมอ่ะ มีอดีตอะไรกัน?

    ส่วนออบบี้นี่แบบว่า นอนมันอย่างงั้นเลยนะ -0-
    #18
    0
  12. #17 _likiji (@hhnaruto) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 00:07
    จงออบน่ารักมากอ่ะเอร้ย u////////////u
    #17
    0
  13. #14 INzsc (@inzsc) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2556 / 21:15
    แงๆๆๆๆๆ อีบังทำไรอะ? 555555555555 เอาโล่มาทำไร บับ... สงสัย
    ละออบแบบ.... นี่หรอตำรวจในอนาคตของชาติ 55555555555555
    ไฟท์ติ้งฮะพี่ผิงออนนี่ คึคึคึคึ
    #14
    0