[FIC B.A.P] BLACK Memory [Bang x Zelo]

ตอนที่ 4 : •• BLACK Memory [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 มิ.ย. 56

 [2]

 
 

 

                    เท้าที่สวมใส่รองเท้าหนังสีดำขลับก้าวเข้าไปยังห้องประชุมของหน่วยกลาง วันนี้เขามีประชุมเกี่ยวกับคดีที่เพิ่งมีคนโทรเข้ามาแจ้ง มือบางเลื่อนไปเปิดประตูห้องประชุมออก พบว่ามีคนมานั่งรอกันเกือบจะครบแล้ว



                    ขออภัยที่มาช้าครับยองแจก้มหัวให้หัวหน้าหน่วยของเขาหนึ่งทีก่อนจะรีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปประจำตำแหน่งในที่ของเขา


                    เมื่อนั่งลงบนเก้าอี้เรียบร้อยเขาก็นำสัมภาระที่พกมาด้วยวางไว้ข้างๆโต๊ะ ร่างเล็กเอนหลังนั่งพิงเบาะเล็กน้อย รอจนกว่าการประชุมจะเริ่ม



                    ที่ตรงนี้มีใครนั่งมั้ยครับ?”


                    เสียงทุ้มหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านข้างของเขา ไม่เชิงว่าทุ้มนัก ออกจะหวานหน่อยๆ เป็นเสียงที่ฟังดูแล้วสบายหู เขาค่อยๆหันไปมองคนที่ทักเขาก่อนจะพบว่าเป็นผู้ชายที่ตัวสูงพอๆกับเขาคนหนึ่ง ผมสีน้ำตาลไว้หน้าม้า ใส่แว่นกรอบสีดำ ใบหน้าใต้เลนส์คู่นั้นดูหล่อเหลาไม่น้อย หากสาวๆมาเห็นก็คงจะกรี๊ดกันไปแล้ว



                    เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นกลับดูเรียบนิ่งผิดปกติ ขาดความมีชีวิตชีวา ต่างจากคนทั่วๆไป



                    ใครหว่า? ไม่เคยเห็นหน้าเลยแฮะ


                    เอ่อ...แล้วปกติคุณนั่งไหนล่ะ ไม่มีที่ประจำเหรอ?” ยองแจเอ่ยถามบุรุษที่ไม่คุ้นเคยตรงหน้า


                    ...ผมเพิ่งมาใหม่ชายตรงหน้าเงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ แล้วตอบออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


                    อ๋อ อืม...ที่ข้างๆผมไม่มีคนนั่งอยู่แล้วล่ะ คุณจะนั่งก็ได้นะยองแจพูดยิ้มๆ


                    ชายหนุ่มไม่ตอบอะไร เพียงแค่วางของบนมือลงบนโต๊ะเงียบๆก่อนจะนั่งเก้าอี้ ยองแจมองการกระทำของชายตรงหน้าแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเหมือนกัน



                    ควรจะถามชื่อมั้ย?


                    นี่...ในขณะที่ร่างเล็กกำลังจะเอ่ยถามชื่อคนตรงหน้า ประธานของงานประชุมก็เดินเข้ามาพอดี เป็นผลให้เขายังไม่ได้ถามอะไรออกไป


                    บทสนทนาของพวกเขาจบลงเพียงเท่านั้นก่อนที่การประชุมจะเริ่มขึ้น




                    เริ่มการประชุม

                    .

                    .

                    .

                    .

                    .



                    ชีวิตในโรงเรียนดำเนินไปตามปกติ




                    เดินเข้าไปในห้องเรียนด้วยท่าทีสบายๆ ทักทายเพื่อนๆที่อยู่ในห้องด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม คุยกับทุกๆคนอย่างสนุกสนาน เขาทำแบบนี้เป็นประจำทุกวัน



                    และวันนี้ก็เช่นกัน...



                    เฮ้! ว่าไงซองแจเขาโบกมือทักทายเพื่อนสนิทสุดซี้ของเขา


                    อ้าว ว่าไงจุนฮง สบายดีป่ะ? ไม่เจอกันหลายวันผู้เป็นเพื่อนทักทายกลับ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร


                    ก็โออ่ะ แต่อยู่บ้านอย่างน่าเบื่อเลย ไม่มีไรทำ โรงเรียนก็เล่นหยุดไปตั้งอาทิตย์นึง โห่ยจุนฮงบ่นยาวก่อนจะพ่นลมออกมาอีกหนึ่งที


                    ฮ่าๆๆๆ อย่านอยส์ไปเลยน่าซองแจหัวเราะก่อนจะเอื้อมมือไปตบไหล่เพื่อนรักเพื่อเป็นการปลอบสองสามที แล้ววันนี้มาโรงเรียนเองเหรอ? เห็นเอาสเก็ตบอร์ดมาด้วยหนิ


                    อื้อ พี่ฉันมีธุระน่ะ วันนี้ต้องรีบไปประชุม เลยให้ฉันมาเองจุนฮงพูดพลางกระชับสายกระเป๋าแน่น แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ยังไงตอนนี้ฉันก็โตพอที่จะไปไหนมาไหนเองได้แล้ว


                    จ้า~พ่อคนเก่งซองแจพูดก่อนจะเหลือบไปเห็นอาจารย์ที่เดินเข้ามาในห้อง โอ๊ะ! อาจารย์เข้าห้องละ ไว้ค่อยคุยกันต่อ


                    โอเคๆจุนฮงพยักหน้าตอบตกลงก่อนจะเดินไปยังตะเรียนของเขา มือบางหยิบกระเป๋าเป้วางลงบนโต๊ะก่อนจะเอาสเก็ตบอร์ดมาพาดไว้กับเก้าอี้


                    เมื่อนั่งลงบนเก้าอี้เขาก็เอามือขึ้นมาเท้าคางไว้ก่อนจะหันหน้ามองออกไปยังนอกหน้าต่าง ร่างบางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย


                    วันนี้ท้องฟ้าสีแปลกๆแฮะ...

                    .

                    .

                    .

                    .               

                    .



                    ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มกว่าเกือบจะสี่ทุ่ม เขายังอยู่แถวๆบริเวณโรงเรียน เป็นเพราะวันนี้เขามีกิจกรรมบางอย่างที่ต้องทำภายในโรงเรียน จึงเป็นผลให้ตอนนี้เขาเพิ่งจะได้กลับบ้าน


                    ป่านนี้ยองแจฮยองคงเป็นห่วงเราแย่แล้วแน่เลย ไม่ได้โทรไปบอกก่อนด้วยแฮะ แย่ละซิ...



                    เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงรีบขับเคลื่อนสเก็ตบอร์ดด้วยความเร็วที่มากขึ้นกว่าเดิม เขาหวังว่าจะไปถึงบ้านก่อนที่จะห้าทุ่ม



                    ท้องฟ้ามืดกว่าที่คิด



                    เส้นทางตอนนี้ที่เขากำลังตรงไปอยู่ไม่พบผู้คนเลยแม้แต่คนเดียว มีเพียงแค่โคมไฟที่ส่องแสงสลัวๆตามท้องถนน ทั้งที่ปกติเวลานี้น่าจะยังมีคนออกมาเดินตามถนนอยู่บ้างแท้ๆ แต่วันนี้กลับไม่พบใครเลย มันชวนให้เขารู้สึกแปลกๆ



                    รีบกลับหน่อยท่าจะดีแฮะ...



                    เขาขับเคลื่อนสเก็ตบอร์ดไปได้ครู่หนึ่งก่อนจะหยุดอยู่ที่ตรอกซอยเล็กๆข้างทาง ในเวลาแบบนี้เขาควรจะใช้ทางลัดเพื่อที่จะไปถึงบ้านได้เร็วกว่า ร่างบางก้มลงเก็บสเก็ตบอร์ดมากอดไว้ข้างลำตัวก่อนจะเดินเข้าไปในซอยเล็กๆที่อยู่ตรงหน้า



                    เด็กหนุ่มเดินไปก็มองท้องฟ้าเล่นไปพลางๆ ยิ่งเดินเข้าไปในซอยลึกมากเท่าไหร่ทางก็ยิ่งมืด นั่นทำให้เขารู้สึกกลัวขึ้นมาหน่อยๆ



                    ทีหลังชวนไอ้ซองแจมาด้วยดีกว่า



                    ถึงเขาจะคิดแบบนั้น ยังไงเพื่อนเขาก็มาด้วยไม่ได้อยู่ดี เขาจึงล้มเลิกความตั้งใจนั้นไป



                    เฮ้อ...ร่างบางถอนหายใจออกมาขณะที่เดินเข้าไปจวนจะสุดซอย แต่เขาก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง


                    เสียงคนคุยกัน?


                    เด็กหนุ่มค่อยๆลดระดับฝีเท้าลงก่อนจะเดินไปยังที่มาของเสียง



                    ใครมาคุยอะไรกันในที่แบบนี้นะ...แถมยังเป็นเวลาดึกๆดื่นๆแบบนี้อีก คงไม่ใช่เรื่องดีอะไรแน่ เขาค่อยๆเดินไปตามเสียงที่ดังมาตามทางก่อนจะพบกับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง ไม่ใช่พวกเด็กแว๊นอะไรแบบนั้น แต่เป็นผู้ใหญ่ที่ดูมีภูมิฐานกลุ่มหนึ่ง



                     เขาก้มลงหลบอยู่ที่หลังกล่องกับลังใส่ของอะไรบางอย่าง หากยืนอยู่แบบนั้นมีหวังถูกจับได้แน่ อีกอย่างความสูงเขาก็ไม่ใช่เล่นๆด้วย ร่างบางค่อยๆแนบหูฟังในสิ่งที่กลุ่มคนพวกนั้นกำลังสนทนา




                    ได้เอาของมาตามที่บอกรึเปล่า?”


                    แน่นอน ตามเงินที่ตกลงไว้



                    ของ? เงิน??


                    เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว เขาฟังบทสนทนาของคนกลุ่มนั้นไปด้วยความงุนงง ดวงตาสอดส่ายมองไปทั่วๆ แต่เมื่อมองไปเห็นของที่เป็นตัวกลางในการแลกเปลี่ยนเขาก็ต้องเบิกตาโพลงออกมาด้วยความตกใจ



                    ยาเสพติด?!!


                    นี่คือของที่เอามา แต่ต้องส่งเงินมาก่อนถึงจะได้ไป


                    คนพวกนี้...พวกตลาดมืด ไม่ได้การ ต้องบอกยองแจฮยอง!


                    เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงรีบคว้ามือถือของตนออกมากดโหมดอัดวิดีโอ มือบางค่อยๆเลื่อนออกไปอย่างระมัดระวัง หวังว่าจะเก็บหลักฐานกลับไป



                    หึ พวกฉันไม่เล่นตุกติกหรอกน่า เอาของมาก็พอ


                    ยื่นหมูยื่นแมวสิ


                    กลุ่มคนพวกนั้นถกเถียงกันไปมา เขาจึงใช้เวลานี้ในการอัดวิดีโอ ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อเขาคิดว่าหลักฐานเท่านี้น่าจะเพียงพอแล้วจึงรีบเก็บโทรศัพท์มือถือกลับไป เขาค่อยๆถอยหลังไปช้าๆเพื่อจะออกไปจากจุดที่อันตรายแบบนี้ แต่จู่ๆหลังก็ชนเข้ากับอะไรบางอย่างจนเขาต้องหันกลับไปมอง



                    คิดจะเก็บหลักฐานกลับไปเหรอไงไอ้หนู?” ผู้ชายวัยกลางคนหนึ่งมองเขาผ่านแว่นสีดำก่อนจะพูดขึ้น


                   อึก...เขามองคนตรงหน้าอย่างหวั่นๆก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอไปหนึ่งที


                    โดนจับได้ซะแล้ว



                    เด็กๆไม่ควรมาเดินเล่นแถวนี้ตอนดึกๆดื่นๆนะรู้มั้ย?” ชายวัยกลางพูดก่อนจะยกกระบอกปืนข้างตัวขึ้นมาจ่อหัวเด็กตรงหน้า แต่ยังไม่ทันที่จะเหนี่ยวไกปืน ก็มีใครอีกคนเดินเข้ามา ดูท่าทางน่าจะอายุ 20 ต้นๆ


                    มีใครมาแอบดูงั้นเหรอ?” ผู้ที่มาใหม่เอ่ยขึ้น


                    ครับ เด็กคนนี้อัดวิดีโอเก็บหลักฐานเมื่อกี้เอาไว้ชายวัยกลางตอบโดยที่มือยังคงถือปืนเอาไว้


                    หืม...เด็กเหรอ?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วก่อนจะหันมามองหน้าเด็กหนุ่มตัวสูงที่นั่งกองอยู่กับพื้น



                    เด็กคนนี้...??



                    ถ้างั้นผมขอเก็บเด็กคนนี้เลยละกันนะครับชายวัยกลางพูดพร้อมกับทำท่าจะเหนี่ยวไกปืน คนที่ถูกกระบอกปืนเล็งเอาไว้กลั้นหายใจด้วยความหวาดกลัว



                    เขากำลังจะตาย...






                    เดี๋ยว!!”



                    ทุกอย่างถูกหยุดเอาไว้กะทันหัน ชายวัยกลางยังไม่ได้เหนี่ยวไกปืนและ...เขายังไม่ถูกยิง



                    ทำไมครับ? ถ้าเด็กคนนี้รอดไป พวกเราจะแย่นะครับ


                    ไม่ได้ เราจะฆ่าเด็กคนนี้ไม่ได้...ชายหนุ่มพูดก่อนจะมองหน้าเด็กที่ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว






                    เราต้องพาเด็กคนนี้กลับไปด้วย



                    เด็กคนนี้คือเด็กคนเดียวกันกับคนที่ยงกุกตามหาอยู่












                    เวลาล่วงไปจนถึง 25:01 น.




                    เด็กหนุ่มยังไม่กลับถึงบ้าน...






....................................................................................................................................................................................................................................


TBC.




' มาแว้ววว ตอนนี้สั้นมากเมยย ; w ;
แต่รับรองว่าตอนต่อๆไปยาวแน่นอน แฮร่ - v -

92 ความคิดเห็น

  1. #88 Shawdy☆Lloyd (@dark-arcobaleno) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 05:11
    น้องจูแคล้วคลาดตามฉบับนางเอกจริงๆเลยลูก
    #88
    0
  2. #81 LosT MY MiND (@phimchanokliew) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 19:03
    รจ่ายตังให้ออบอ่าาา
    #81
    0
  3. #60 grape_hghj (@grapemajung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 00:07
    เหยดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    พสกลับไปด้วยจ้าาา><
    #60
    0
  4. #55 ไข่เจียว (@jen6-deb1) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2556 / 11:03
    นางจูๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #55
    0
  5. #47 NoonaNgoPree (@bliveinjaebom) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2556 / 11:43
    25.01 น. นี่มันกี่โมงกันอ่ะไรท์?? อิอิอิอิ
    #47
    0
  6. #43 nan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 14:50
    จุนฮงโดนจับตัวไปแร้ววววว!!!!!
    #43
    0
  7. #32 MZL (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 07:25
    จุนฮงงงงงง จะโดนจับตัวไปแล้ววว
    #32
    0
  8. #28 F i r s t K i s s ❤ (@tiffanylove-snsd) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2556 / 21:15
    เฮียจะทำอาร๊ายยย
    #28
    0
  9. #25 aliceziila (@aliceziila) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2556 / 00:38
    จุนฮงซนจริงๆเลย เห็ยไหม โดนจับซะแล้ววว ตอนหน้าบังจะเจอโล่แล้วรึป่าววว แล้วบังกับโล่เกี่ยวไรกัน? สงสัยๆ ไรเตอร์รีบมาต่อน้าาา จะรออ่านคะ เป็นกำลังใจให้สู้ๆๆ~
    #25
    0
  10. #24 _likiji (@hhnaruto) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 / 21:15
    สฟกหเกร้สน้องจุนฮงของเพร่ .. ไรท์เตอร์บอกจะแต่งสั้นก็สั้นจริงๆ ป่ะ -_- .จับยัดส้วม
    #24
    0