The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 67 : V.2 Chapter [65] แผ่นหลังอันอบอุ่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    14 พ.ย. 60

[65]

 

เขาเร่งรีบออกไปแต่เช้า แต่มืดค่ำขนาดนี้แล้วเหตุใดยังไม่กลับ ?

            ข้าถอนหายใจยาวเมื่อลองสอดส่องสายตาหาร่างเงาใครบางคนด้านนอก ท่ามกลางความมืดเงียบนั้น กลับไม่พบใคร

           

            โดยที่ไม่รู้ตัว ข้าลูบไล้หน้าท้องกลมนูนของตนเองเบา ๆ

            เพราะคำทำนายของผู้วิเศษ ข้าจึงได้มีโอกาสเข้ามาอยู่ในโลกผู้ใช้เวทอีกครั้ง ไม่คิดเลยว่าภายในเวลาไม่ถึง 1 ปี ข้ากลับได้รับของขวัญพิเศษกลับมามากมายเช่นนี้ เมื่อเทียบกับตลอดชีวิตที่ผ่านมา เติบโตมาในเดวิลแลนด์ มีพ่อที่ก่อสงครามกับโลกผู้ใช้เวท...ความรักความอบอุ่นในครอบครัว ก็เพิ่งมารู้จักเอาตอนที่ร่างกลายเป็นทารกน้อย มีพี่ชายคอยปกป้องดูแล

            ชีวิตที่ผ่านมาไม่นับว่าแย่นัก มีโอกาสได้แต่งงานในชีวิตก็ถือว่าไม่เสียชาติเกิด...แต่ไฉน กลับกลายเป็นว่าข้า...เจ้าหญิงปีศาจ ซินเธีย...ในอดีตชาติเคยเป็นถึงเทพีจันทราบนสรวงสวรรค์ไปได้นะ ?

 

            ความทรงจำอันเลือนราง ปรากฏครั้งแรกครั้งที่ข้าต้องทนเจ็บปวดกับพิษปีศาจที่ต่อต้านกับพลังเทพในร่างกาย สิ่งที่ข้ามักเห็นในนิมิต คือแคปริคอร์นัส ข้าเชื่อแล้วว่าเขาไม่ใช่เทพที่นิ่งเงียบอย่างที่เห็น เพราะเมื่ออยู่ต่อหน้าเทพีจันทรา เขาก็มักพ่นคำสั่งสอนได้ราวหนึ่งหน้ากระดาษ ไม่รู้ว่าเป็นองครักษ์หรือบิดากันแน่

 

            ส่วนความทรงจำเกี่ยวกับอิกดราซิลเลียน...

            งานเลี้ยง...พิธี...อะไรบางอย่างที่โมรินเคยเอ่ยถึง ข้ากลับจำไม่ได้เลย ไม่มีภาพนิมิตปรากฏขึ้น แม้จะพยายามแค่ไหนก็นึกไม่ออก

 

            ครืด ครืด

       เสียงเสียดสีของหลังคากับแผ่นไม้ด้านบน เรียกความสนใจจากข้า

 

            “ใครน่ะ !? ข้ามั่นใจว่าแม้อิกดราซิลเลียนจะเป็นเทพแห่งต้นไม้พืชพรรณ แต่ก็ไม่ปรากฎตัวเช่นนี้แน่นอน

 

            เสียงฝีเท้าวิ่งอยู่ด้านบนหลังคา ข้าได้กลิ่นอายของความตาย จิตอันกระหายเลือด

            แวมไพร์

 

          ดูเหมือนว่าพลังมืดนั้น ค่อย ๆ ทำให้ร่างกายข้าเกิดการเปลี่ยนแปลง ไม่ได้...ข้าจะต้องคุมตัวเองไว้ ไม่ปล่อยพลังออกมาเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นสายเลือดเทพในเลือดจะต้องต่อต้านข้าเหมือนเช่นแต่ก่อน

 

       “อย่าคิดว่าครั้งนี้จะหนีไปได้ !” เสียงหญิงสาวที่ประกาศก้องอยู่บนนั้น ทำไมฟังแล้วคุ้นหูจังนะ

 

            ข้าขมวดคิ้ว ค่อย ๆ ยอบกายต่ำ เดินไปหาหน้าต่างบานใกล้ แล้วแหงนเงยขึ้นไปมองด้านบน

 

            เคร้ง เคร้ง

            ภาพที่เห็นคืออาวุธที่กำลังฟาดฟันกระทบอุ้งมือที่มีเล็บเป็นเหล็กกล้า การเคลื่อนไหวต่อสู้ระหว่างสองฝ่าย พวกแรกเป็นแวมไพร์อย่างที่คาดเดาไว้ไม่ผิด มันเคลื่อนที่อย่างว่องไวไปมา ไม่อาจนับจำนวนได้ ส่วนอีกฝ่าย...

 

            “ดราก้อนไนท์ ! วันนี้อย่าได้ปล่อยให้ศัตรูหนีไปได้ !

            “ข้าน้อมรับคำสั่งอัศวินมังกร !

 

       ได้ยินเสียงครั้งแรกก็จำไม่ได้ แต่เมื่อฟังคำสั่งนั้นแล้วก็รู้ทันทีว่าบุคคลที่ใช้อาวุธได้อย่างร้ายกาจ จนฝ่ายแวมไพร์ที่เคลื่อนที่ได้รวดเร็วไม่อาจแตะต้องได้เลยนั้นเป็นใคร

 

            “ไอลีน ! นั่นเจ้าเหรอ !” ข้าตะโกนขึ้นไป

 

            “ฮะ...เฮ้ย !” ร่างบางบนหลังคากระโดดหมุนตัวหงายหลัง ไม่กี่อึดใจก็มีปีกสีขาวกางออกจากด้านหลัง ช่วงพยุงร่างให้เคลื่อนไหวและขยับได้อย่างคล่องแคล่ว เจ้าหล่อนอยู่ในชุดเกราะพร้อมรบ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเบิกกว้างสุด ๆ เมื่อเห็นหน้าข้า “ซินเธีย ! ไหงมาอยู่ที่นี่ล่ะเนี่ย !?

 

            “คือ...เรื่องมันยาวน่ะ” และข้าก็ไม่รู้ว่าควรเริ่มอธิบายตอนนี้จะเหมาะสมไหม เจ้ากำลังรบอยู่ไม่ใช่เหรอไอลีน ทำไมทำเหมือนกำลังซ้อมดาบเฉย ๆ ล่ะ

           

            “อ้อ เข้าใจล่ะ” เจ้าหญิงมาดนักรบพยักหน้าเบา ๆ ขณะที่ตวัดดาบต้านกรงเล็บที่จู่โจมจากด้านหลัง โดยที่ไม่ได้หันกลับไปมองด้วยซ้ำ “ดราก้อน ไนท์ ! เปลี่ยนแผน ! คุ้มครองสถานที่แห่งนี้ อย่าให้มีปีศาจตนไหนเข้ามาได้ !

 

            “ข้าน้อมรับคำสั่งอัศวินมังกร !

 

            คราวนี้ข้าเห็นทหารจากโทรปิคอร์นเริ่มหันหลังให้กับบ้านกระท่อมไม้หลังนี้ ผู้ที่แปลงกายเป็นมังกรก็ค่อย ๆ ร่อนลงมาสมทบ ตามเนื้อตัวของพวกเขาล้วนเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินโคลน มีคราบเลือดกระจายตามเสื้อผ้าเป็นหย่อม ๆ แต่ทว่ากำลังในการโจมตีและตั้งรับกลับไม่ได้ด้อยเลย ส่วนคนที่เสียงดังที่สุด อัศวินมังกร ก็เริ่มร่ายเวทโจมตีหลังจากที่ใช้เพียงอาวุธมาเนิ่นนาน

 

            “ซินเธีย” เสียงเรียกดังมาอีกด้าน เป็นเสียงที่ข้าคุ้นเคยดี

            “โมริน...” ข้าพึมพำพร้อมเพ่งมองไปยังความมืด ที่มีใครบางคนยืนหลบในเงา แต่นางกลับไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว ข้างกายมีพลังงานที่เย็นเยียบ จะเป็นใครก็แล้วแต่ ศึกนี้เจ้าหญิงแห่งโซลิเซียร์อาจจะเป็นฝ่ายพ่ายพลั้งได้

           

          “หึ ! ตาเฒ่าเกรย์ ! ในที่สุดก็ยอมปรากฏตัวซักที” ไอลีนกระโดดลงพื้น ปีกมังกรหายวับไป ดาบเรียวยาวชี้ไปยังจุดเงาไม้นั่น “คิดหรือว่าจะหนีไปไหนได้...บนแผ่นดินนี้ไม่มีที่สำหรับเจ้า! ยอมกลับไปรับโทษดี ๆ เหอะตาแก่ !

            เอ่อ...พี่สาวเจ้านี่น่ากลัวจริง ๆ เลยอันเซียร์

 

       “อันเซียร์ ! ไอลีนเว้นช่วงห่างไม่นานก็อุทานขึ้นมา ข้ามองตามสายตาของนาง ก็พบว่าเขากลับมาแล้ว กำลังสู้ตัวต่อตัวกับผีดิบดูดเลือดตนหนึ่งที่จู่โจมเขา

           

            อันเซียร์...อิกดราซิลเลียน...ไม่ว่าข้าจะใช้คำเรียกไหน เขาก็ยังเป็นเขาเช่นเดิม

 

            ร่างสูงโปร่งเคลื่อนไหวได้เป็นธรรมชาติ เบี่ยงหลบคมอาวุธและการโจมตีได้ทุกรูปแบบ ภายใต้ใบหน้าอันสงบนิ่ง นัยน์ตาสีแดงฉานราวสีเลือดสะท้อนกับแสงจันทร์

            เขาเรียกอาวุธของตนเองออกมาบ้าง เป็นดาบสั้นคู่ ไม่กี่กระบวนท่าก็ล้มศัตรูได้โดยง่าย

           

อิกดราซิลเลียน ท่านจำได้หรือไม่ เรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดบนโลกมนุษย์ทั้งหมด ?

ข้าเคยเอ่ยถามเขาเช่นนั้น เขาเพียงพยักหน้าเบา ๆ เท่านั้น

คนที่ปรากฏตัวในวันนี้เป็นคนในครอบครัว และที่สำคัญ พวกเขายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอันเซียร์...ตั้งแต่ที่เราได้พบกันอีกครั้งใต้เมื่องบาดาล เขาคงไม่ได้ติดต่อกลับทางโซลิเซียร์อีกเลย

 

“เจ้าหนู ! นายก็อยู่ที่นี่หรอกหรอ ! ท่านแม่ตามหาแทบพลิกแผ่นดินแล้วรู้ไหมเจ้าเด็กบ้า ! ไอลีนวิ่งเข้าไปผลักไหล่ทันทีที่ร่างสูงโปร่งก้าวมาถึง ข้ากลืนน้ำลายลุ้นรอ ทว่าปฏิกริยาตอบกลับของเขากลับดูลื่นไหลเป็นธรรมชาติยิ่ง

 

“ผมมีเหตุจำเป็นบางอย่าง...ทำให้บอกที่อยู่ไม่ได้...” อิกดราซิลเลียนขมวดคิ้ว ราวกับใช้ความคิดอย่างหนักชั่วขณะ

 

“วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีเสียจริง ไม่คิดว่าจะได้พบกับราชนิกูลแห่งโซลิเซียร์ถึงสาม...ไม่สิ...เป็นสี่ใช่ไหมเจ้าหญิงโมริน...เพราะในกายของนางมีอีกหนึ่งชีวิต...ที่เรามาเพื่อกำจัด” เมื่อเสียงแหบพร่าดังขึ้น พร้อมบุรุษในชุดคลุมก้าวเดินจากเงาไม้ทีละก้าวอย่างช้า ๆ การเคลื่อนไหวจากฝ่ายแวมไพร์ก็พลันหยุดลงในทันใด

 

เฮือก

ข้าสะดุ้งพร้อมกอดตัวเองไว้ เพราะเพียงแค่ถูกจ้องมองแม้ในระยะไกล ข้าก็สัมผัสได้ถึงกระแสจิตชั่วร้าย อันเป็นภัยคุกคามนั้นได้ พร้อมกันนั้นภายในกายข้าเกิดการเคลื่อนไหวเบา ๆ

            “ไม่ต้องห่วงลูก...แม่ไม่ปล่อยให้พวกเขาทำร้ายเจ้าเด็ดขาด” ข้ากระซิบปลอบพร้อมลูบวนบริเวณหน้าท้อง เมื่อเห็นดังนั้นข้าจึงเข้าใจทันที ว่าอะไรที่พาฝูงแวมไพร์มาที่นี่ เพื่อมาเอาชีวิตข้า “โมริน! เป็นเจ้าเองหรือที่บอกที่อยู่ของข้าให้กับแวมไพร์!” ข้าพยายามอย่างยิ่งที่จะคุมโทสะตัวเอง เพราะเมื่อมันระเบิดออก สิ่งที่ตามมานั้นก็คือพลังปีศาจที่ถูกปล่อยออกมาด้วยเช่นกัน นางได้ให้บทเรียนนี้แก่ข้าในคราวก่อนที่พบหน้ากัน

 

            “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า...ถ้าจะโทษ...ก็โทษโชคชะตาของเจ้าเถิด วันตัดสินใกล้เข้ามาทุกที แต่พวกเขาไม่อาจรออีกต่อไป ข้าหรือจะไปห้ามได้” น้ำเสียงเรียบเรื่อยไม่ทุกข์ร้อนของนางนั้น เริ่มทำให้ข้ามีโทสะเบา ๆ จนกระทั่งอิกดราซิลเลียนแตะไหล่เบา ๆ เขามองข้าด้วยสายตาอ่อนโยนนัก

 

            “ยัยเตี้ย...”

            “หือ”

            “อย่าโกรธได้ไหม...พลังของเธอ ต้องควบคุมไว้ เข้าใจใช่ไหม...? เอ่อ อะไรน่ะ ดูท่าทาง คำพูดนั้นเหมือนเมื่อก่อน แต่กลับดูสงบ เยือกเย็นกว่า ข้าสงสัยว่าเขากำลังมีอะไรในใจ หรือคิดสิ่งใดอยู่กันแน่

              อิกดราซิลเลียนเลื่อนมือที่สัมผัสไหล่ข้า ลงมาแตะท้องเบา ๆ

       “ดูแลเขาให้ดี”

 

            ทำไมบรรยากาศนี้มันทำให้หัวใจของข้าเต้นหน่วงกันล่ะ อิกดราซิลเลียน ทำไมท่านจึงใช้สายตาเช่นนั้นมองข้า มองลูกของเรา...ทำไมสัมผัสนี้จึงได้ดูเศร้านัก ?

 

            “อันเซียร์ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ? ตาเฒ่านั่นพล่ามอะไรเหรอ ในท้องนั่น...เฮ้ย ! นี่...นี่ซินเธียท้องหรอเนี่ย !” ไอลีนกลบความแตกตื่นไว้ไม่มิด หล่อนอ้าปากค้างมองหน้าน้องชาย สลับกับท้องของข้า “นี่จะต้องเป็นข่าวดีในรอบประวัติศาสตร์ผู้ใช้เวท ! ท่านแม่จะต้องดีใจมากแน่ ๆ !

 

            “พี่...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าใช้พลังเทพมังกรเด็ดขาด

            “เอ้า ทำไมล่ะ ?”

            “อันเซียร์...อิกดราซิลเลียน...ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่น่ะ !?” ในที่สุดข้าก็เริ่มเข้าใจ จึงได้วิ่งอ้อมกำแพง ออกมาภายนอกบ้านเพื่อสวมกอดร่างเขาไว้ ความหวาดกลัวกำลังเกาะกินหัวใจ เย็นเยียบยิ่งกว่าฤดูหนาวในโซลิเซียร์ “ที่ท่านไม่ยอมใช้พลังตั้งแต่มาที่นี่ ก็เพราะข้าใช่ไหม...?” เพราะพลังเทพเป็นอันตรายต่อข้า เขาจึงสู้ด้วยอาวุธและกำลังที่มี

 

            ดราก้อนไนท์ เจ้าชาย และเจ้าหญิงแห่งโซลิเซียร์ล้วนแข็งแกร่ง หากพวกเขาร่วมมือกันอาจมีความหวังในชัยชนะ แต่หากข้อจำกัดคือห้ามร่ายเวท ห้ามใช้พลังเทพ ผลก็ปรากฏโดยที่ไม่ต้องรบด้วยซ้ำ

 

            “ก็ไม่รู้ว่าทำไมหรอกนะ...แต่ฉันตกลง ว่าจะไม่ให้ใครใช้พลังเทพมังกร...” ไอลีนทำหน้าเคร่งเครียด ก่อนชักดาบออกมาถือไว้สองมือ

         

          “ซินเธีย” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างนุ่มนวล มือหนาทั้งสองพยายามประคองร่างข้าให้ผละจากเขา “ฉันเริ่มจำเรื่องราวของเราได้...ทุก ๆ เรื่องราวที่เกิดในโลกผู้ใช้เวท...เธอรู้ใช่ไหม ว่าโซลิเซียร์มีไนท์...และโพรเทกเตอร์ที่ฝีมือเก่งกาจขนาดไหน...ไม่มีเรื่องที่น่าห่วง”

 

            ข้าสูดหายใจลึก ๆ พยายามกลั้นน้ำตาแต่กลับกลั้นไว้ไม่อยู่ มืออันอบอุ่นลูบไล้ข้างแก้ม ปาดน้ำตาในทันที ในที่สุดข้าก็ปล่อยจากร่างของเขา...

 

            แผ่นหลังของผู้ชายคนนี้...ที่กำลังเดินตรงเข้าสู่สมรภูมิรบ

            นัยน์ตาสีแดงตวัดมองมาครั้งสุดท้าย ก่อนจะเบือนกลับไป

 

            ข้ามองไปยังภาพอันพร่าเลือนข้างหน้า ทุ่งหญ้าเขียวขจีอันสงบสุขปรากฎเป็นร่างเงาหลายสาย เสียงอาวุธกระทบกัน เปลวไฟที่กำลังเผาไหม้ทุ่งข้าวโพดโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนที่เกราะสีฟ้าจะปรากฏ คลุมทับร่างของข้าเอาไว้

 

            “ฮึก...ฮือๆๆ” ข้าทรุดกายลง หลุบตาต่ำตั้งสมาธิ เพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่ข้าทำได้ ควบคุมพลังของตนเองเอาไว้ 

 

            เมื่อหลับตาลง ภาพมากมายก็ปรากฏขึ้นในหัวอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ตั้งแต่วินาทีแรกที่พวกเราถูกประกาศให้เป็นสามีภรรยากัน

            “นี่...ไม่ไปหาห้องอื่นล่ะ”

          “ข้าแต่งให้เจ้าแล้วไงจำไม่ได้หรือ เจ้านี่ความจำสั้นเป็นปลาทองหรือไงนะอันเซียร์”

          “ฉันจะไม่นอนร่วมห้องกับเธอเด็ดขาด...ไม่มีวัน”

            .

          .

          เรามีเรื่องขัดแย้งกันมากมาย แต่ไม่มีใครเก็บเอาไว้ในใจ เมื่อบอกให้อีกฝ่ายรับรู้ สถานการณ์ต่าง ๆ...ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว

          “เจ้าทิ้งข้า ไว้กับผีดูดเลือดนั่น”

          “แล้วเธอควรจะยั่วยวนผู้ชายคนอื่น ต่อหน้าสามีเธอรึเปล่าล่ะ”

          .

          .

          เรามีช่วงเวลาที่อ่อนไหว

          “ว่าแต่...เราจะทำภารกิจกันเมื่อไหร่ดีนะอันเซียร์”

          “...”

          “ไม่ต้องทำอึ้งไป...ก็ภารกิจผลิตทายาทของพวกเราน่ะ...ข้าพร้อมเสมอนะ ขอให้เจ้ารู้ไว้”

          “...รีบไปทำงานเถอะ”

            .

          .

          และจูบอันอ่อนโยนครั้งแรก

          “ใช่ ซินเธีย...คือเดวิลปริ๊นเซส...และเป็นภรรยาของฉัน”

            .

          .

          เขามักดุใส่ข้า แต่ถ้าเป็นช่วงที่โหดที่สุด ก็คงเป็นตอนนั้น

          “ปีนกำแพงนี้ไปให้ได้”

          “ใครจะบ้าปีนกำแพงกัน! ประตูก็มีไหม!

          “จะปีนไหม?

          “ปีนจ้ะ._.

          ครูฝึกสุดโหด

          .

          .

                    

          ช่วงเวลาก่อนที่ข้าจะรู้สึกว่าเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก ที่ได้รับความรักจากเขา

            “ซินเธีย ฉันสัญญาว่าจะปกป้องเธอด้วยชีวิต

ซินเธีย...ฉันรักเธอ”

 

“อย่า...ฮึก...อย่าปกป้องข้าด้วยชีวิต...เช่นนั้นข้าไม่ต้องการ...”

 

...

 

Writer : เหมือนจะดราม่าเล็กน้อยกับเรื่องนี้ เป็นเรื่องที่แต่งยากมากเลยง่ะ เพราะแต่ง ๆ หยุด ๆ มั้งเลยงง ไม่ได้จดข้อมูลไว้เลยลืมแหะๆ มีประเด็นไหนสงสัยแจ้งมาในคอมเม้นถือว่าช่วยไรท์นะคะ เพราะจะปิดเรื่องละ // บอกจะปิดๆมานานแค่ไหนแล้วไรท์โว้ย++ <ได้ยินคนบ่นงึมงำ 55 //บาบิQ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #683 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 19:08
    คิดแล้วก็สงสารเดรโกนะ แต่งก่อนเค้าตั้งนาน แต่อันเซียร์แซงหน้าไปไกลแล้ว อิอิ
    #683
    0
  2. #682 เรโกะ จิทาคุ (@modsensei) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 16:51
    ไอลีน-เดรโกกกกกก ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ มาแล้วเว้ย2คู่ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    #682
    0
  3. #680 Sakura-swewt (@Sakura-swewt) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 10:53
    รอๆ ติดตามนะค่ะ
    #680
    0
  4. #679 sarae2 (@Sarae) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 00:31
    สู้ๆนะค่ะไรท์ รอติดตามทุกวันนะค่ะ
    #679
    1
    • #679-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 67)
      12 พฤศจิกายน 2560 / 00:39
      ขอบคุณมาก ๆนะคะ ^^
      #679-1
  5. #678 Jarin_a (@Jaja089466) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 00:30
    ไรท์อีกนานไหมกว่าจะจบ
    #678
    1
    • #678-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 67)
      12 พฤศจิกายน 2560 / 00:38
      อันนี้ก็อยากรู้เหมือนกัน TT แต่งเรื่อยๆไม่รู้ว่าจะว่างอัพเมื่อไหร่จ้า
      ส่วนจำนวนตอนคาดว่าน่าจะอีก 5 ตอนไม่เกินนั้นจะถึงบทส่งท้ายค่า
      #678-1
  6. #677 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 00:24
    พิมพ์ผิดเยอะมากขออภัยจ้าTT ไว้มาแก้เน้อ
    #677
    0