The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 66 : V.2 Chapter [64] ความผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    27 ต.ค. 60

[64]

 

            เบื้องหน้าต้นไม้สวรรค์อิกดราซิล ปรากฏเป็นร่างหญิงสาวสองร่าง กำลังแหงนเงยจับจ้องไปที่ผลไม้วิเศษอันมีแสงสีทองเปล่งประกายงดงาม ราวกับรับรู้ว่ากำลังเป็นที่ต้องการ

            ร่างบางผู้มีมงกุฎประดับบนศีรษะ บ่งบอกถึงตำแหน่งเทพีจันทราพลันขยับกาย พร้อมชี้ไปยังตำแหน่งที่ตนกำลังเพ่งมองอย่างตั้งใจ

         

          “โน่นไง ผลเบอร์เบอร์น่าที่เจ้ากำลังตามหา” กล่าวดังนั้น หญิงสาวอีกคนจึงมองตามไปในทิศทางเดียวกัน

            “โห...สูงจังเจ้าค่ะ ข้า...ก...กลัวความสูงเสียด้วยสิ”

          หืมม์ เจ้ากลัวความสูง ?

            “ช...ใช่แล้วเจ้าค่ะ แค่แหงนเงยมองมันจากพื้นล่างนี่ ข้ายังรู้สึกขนลุกซู่เลย ฮือ...แล้วอย่างนี้ข้าจะนำผลเบอร์เบอร์น่าไปมอบให้เทพแห่งการเกิดได้อย่างไรเจ้าคะ”

            เทพีจันทรามองร่างของเทพรับใช้ที่นั่งกอดตนเองจนตัวสั่น จึงอดสงสารไม่ได้

อืมถ้าอย่างนั้นเอาอย่างนี้ดีหรือไม่ข้าจะช่วยนำผลเบอร์เบอร์น่ามาให้เจ้า”

            จริงหรือเจ้าคะ ! ท่านช่างเป็นเทพีจันทราที่สง่างาม แล้วยังมีเมตตาอีกด้วยเจ้าค่ะ !

          นัยน์ตาสีแดงสดเลื่อนจากใบหน้าคลายกังวลของเทพรับใช้ สลับกับผลไม้วิเศษ

            หลังจากถอนหายใจยาว ซินเธียก็ก้มตัวลงเพื่อฉีกส่วนปลายกระโปรงของชุดราตรีที่ยาวคลุมเท้าเอาไว้ เหลือความยาวไว้เพียงระดับเข่า จากนั้นจึงสาวเท้าเข้าไปใกล้ต้นไม้วิเศษ เมื่อมือเล็กแตะบนลำต้น ก็เกิดแสงสีเขียววาบสะท้อนออกมาทันที

            ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์กำลังรับพลังของเทพีจันทรา พลังเทพที่โหยหามานานแสนนาน

 

            “ขอให้ท่านระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ” เทพรับใช้ โมริริน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความห่วงใย ทว่าสีหน้าและแววตากลับแสดงถึงชัยชนะ

          หากทำสำเร็จ...เหล่าเทพธิดาจะยอมรับข้าเป็นพวก พวกนางรับปากว่าจะปฏิบัติต่อข้าเฉกเช่นเทพธิดาองค์อื่น ๆ

          ข้าจะได้เข้าใกล้ท่านได้อีกสักนิด...อิกดราซิลเลียน

 

            ซินเธียสะบัดหน้าไล่ความงุนงงออกไป อาการปวดศีรษะเริ่มทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ  นางพยายามเพ่งมองไปที่เป้าหมาย ขณะที่สองมือเอื้อมสลับคว้ากิ่งไม้ที่แตกแขนงออกจากลำต้น เพื่อพยุงร่างให้สามารถปีนได้สูงขึ้น จนกระทั่งมือเล็กเหยียดแขนออกไป กุมผลไม้วิเศษไว้ในอุ้งมือ และดึงออกจนสุดแรง

 

            “อย่า !” เสียงทุ้มเข้มอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านล่าง เทพีจันทราหันไปมองตามเสียง ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือนขึ้นทุกที

            “อิกดราซิลเลียน ?” ซินเธียเอ่ยเรียกด้วยเสียงแหบพร่า รู้สึกอ่อนล้าเต็มกลืน เรี่ยวแรงที่มีก่อนหน้าเหมือนถูกสูบออกจนหมด

            เลยหลังเขาไปนั้น ก็พบกับบรรดาเหล่าเทพที่ทยอยมาจากงานเลี้ยงในวิหารเทพไครัส ใบหน้าของเทพทุกองค์สะท้อนถึงความตระหนกชัด

            ไม่มีเทพองค์ใด ที่ไม่รู้ถึงผลร้ายแรงที่ตามมาจากการเก็บเกี่ยวผลจากต้นไม้สวรรค์

            1 พันปีมานี้ จึงไม่มีผู้ใดละเมิดกฎเหล็กเช่นนั้น จวบจนวันนี้

 

            เทพแห่งการเกิด เทพแห่งความตาย และเทพแห่งปัญญาเดินก้าวออกมาด้านหน้าขบวน ล้วนมีสีหน้าอ้ำอึ้ง

           

            “เจ้า...คิดว่ากำลังทำอะไร !” เสียงหวานแหลมเล็กตวาดลั่น ลิลลี่และเหล่าเทพธิดาปรากฏตัวขึ้นอีกฝั่ง นิ้วเรียวเล็กกรีดกรายขึ้นชี้ไปบนฟ้า ที่ตำแหน่งร่างของเทพีจันทรา “นางได้ละเมิดกฎสวรรค์แล้ว !

 

            เซฟานีกวาดสายตาเร็ว ๆ มองไปจนทั่วจึงเข้าใจแจ่มแจ้งว่าเหตุใดลิลลี่จึงเลือกใช้แผนการนี้ ในเวลาและสถานที่แบบนี้ นั่นเป็นเพราะนางรู้ว่าเทพทุกองค์จะต้องมารวมตัวกันที่นี่เพื่อประกอบพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์

            เทพธิดาองค์งามหน้าซีดลงทันที แม้ไม่เชิงเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ร้ายแรงนี้ แต่ก็อดเสียววาบแทนเทพีผู้รับผิดนั้นอยู่ดี เมื่อนางต้องเผชิญหน้ากับความผิดต่อเทพทุกองค์ที่รู้เห็นเป็นพยาน

           

            “เทพีจันทรา...รู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่” เทพการเกิดไม่อาจทนนิ่งเฉยอีกต่อไป สีหน้าดูเคร่งขรึมจริงจัง ไม่อ่อนโยนเหมือนทุกครั้งเมื่ออยู่ต่อหน้าซินเธีย

           

“ข้า...ข้าทำเพื่อมอบมันให้กับท่านไงเจ้าคะ ท่านเทพ...เมื่อครู่นี้เทพรับใช้บอกแก่ข้าว่าท่านให้นางไปหาผลเบอร์เบอร์น่ามามอบให้กับท่าน” เมื่อปีนลงมาสู่พื้นล่างได้สำเร็จ เทพีจันทราก็อธิบายทันที น้ำเสียงนั้นสั่นน้อย ๆ หน้าตาซีดเซียวอิดโรย คล้ายจะหมดสติเต็มที

           

            “ข้าให้เทพรับใช้มาเก็บผลเบอร์เบอร์น่าเหรอ ? เทพแห่งความตาย ท่านอยู่ในงานเลี้ยงกับข้าตลอดเวลา ท่านได้ยินข้าพูดประโยคเช่นนั้นแก่เทพรับใช้หรือไม่ ?

         

          “ท่านไม่เชื่อข้าหรือเจ้าคะ...ก็นาง...” ซินเธียหันไปยังด้านหลัง หวังให้พยานมายืนยันความจริงให้ ทว่าไม่ว่าจะเหลียวซ้ายแหลขวา หาร่างเทพรับใช้องค์นั้นก็ไม่พบผู้ใดที่หน้าคล้ายนาง “ท่านพูดเช่นนั้นหมายความว่าไม่เชื่อสิ่งที่ข้าพูดหรือเจ้าคะ ท่านเทพ ?” เทพีจันทราปล่อยแขนทั้งสองข้างลงข้างลำตัว ความอ่อนล้าทั้งร่างกายและจิตใจนี้กำลังจู่โจมอย่างหนักหน่วง นางรับกับสายตาอ่านยากคุมเครือของเทพการเกิด ผู้คอยสั่งสอน ทะนุถนอมนางมาตั้งแต่จำความได้

            อดไม่ได้ที่จะเบือนหน้ากลับไปมอง เทพแห่งต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ อิกดราซิลเลียน

            เขาไม่ได้เกรี้ยวกราด แสดงอารมณ์ฉุนเฉียวดังเช่นทุกครั้งที่หล่อนทำความผิด แต่กลับนิ่งเงียบ เยียบเย็น ไม่มีคำพูดจากริมฝีปากเรียวบางที่ปิดสนิท จนกระทั่งเทพแห่งปัญญาก้าวออกมาข้างหน้า

 

            “เทพีจันทรา เจ้ายืนยันว่ามีเทพรับใช้กล่าวอ้างว่า เทพแห่งการเกิดให้นางไปหาผลเบอร์เบอร์น่า มามอบให้ใช่หรือไม่”

            “เจ้าค่ะ”

            “แล้วเหตุใด เจ้าถึงเป็นผู้ลงมือเองเล่า”

            “นางบอกข้าว่านางไม่กล้าปีนขึ้นไปเก็บเจ้าค่ะ...เป็นเพราะ...นางกลัวความสูง”

           

“หืมม์...เทพรับใช้ กลัวความสูงน่ะหรือ...” เสียงวิจารณ์ดังแทรกเข้ามา เน้นชัดว่าไม่เชื่อในคำพูดให้การของเทพีจันทราเลยแม้แต่น้อย

 

“นั่นเป็นเหตุทำให้เจ้าต้องลงมือเองอย่างนั้นสินะ” เทพปัญญาค่อย ๆ ก้าวเดินทีละน้อย ลำแสงสีม่วงเปล่งประกายทั่วร่าง เมื่อเขาเอ่ยคำพูด เทพองค์อื่น ๆ ก็ลดเสียงวิจารณ์อย่างให้เกียรติ “เทพแห่งการเกิด เรื่องนี้อย่าเพิ่งรีบด่วนสรุป ต้องมีการสอบสวนให้แน่ชัดเสียก่อน เทพีจันทราไม่ได้มีเหตุจูงใจให้ทำผิดกฎสวรรค์ทั้งที่รู้กฎเช่นนี้”

           

“เทพีจันทรา !”แคปริคอร์นัส เทพองครักษ์ที่เพิ่งมาถึง และได้ยินคำพูดของเทพปัญญา อีกทั้งยังเห็นผลเบอร์เบอร์น่าในมือของเทพีจันทราก็เข้าใจเรื่องราวได้ทันที “ท่านบาดเจ็บหรือไม่ เหตุใดจึงมีสีหน้าซีดเซียวเช่นนี้ ?” เมื่อเทพดาวมังกรวิ่งเข้าไป ซินเธียก็ยืนเซจนเกือบล้มลง แผงอกแข็งแกร่งรับร่างบางเข้ามาพิงซบไว้ได้ทันท่วงที

 

“เอาล่ะ...เรื่องสอบสวนค่อยทำวันหลัง...วันนี้พวกเราควรจะทำพิธีกรรมมอบพลังให้แก่ต้นไม้สวรรค์ก่อน” เทพการเกิดปรายตามองใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดของเทพีจันทรา นางต้องการพักผ่อน แทบยืนด้วยตัวเองไม่ไหวจึงได้ออกคำสั่ง “เทพองครักษ์ ท่านก็พานางไปพักผ่อนก่อนเถิด”

 

“ไม่จำเป็น...” อิกดราซิลเลียน เทพแห่งต้นไม้สวรรค์เอ่ยแทรก “ต้นไม้สวรรค์ไม่ต้องการพลังของผู้ใดอีกต่อไป...นอกจาก...นาง”

 

“ท่านเทพกำลังหมายความว่า ไม่ว่าพวกเราจะทำพิธีหรือไม่ พลังของพวกเราก็ไม่อาจใช้หล่อเลี้ยงต้นไม้สวรรค์ได้แล้วใช่หรือไม่...อาจหมายรวมถึง...พลังของเทพีจันทราที่กำลังหล่อเลี้ยงต้นอิกดราซิลนี้อยู่” เทพปัญญาหยุดการเคลื่อนไหว พร้อมขมวดคิ้วแน่น เดิมทีการจะช่วยเทพีจันทราให้พ้นผิดยังว่ายากแล้ว แต่กลับมีปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิมเข้ามาแทนที่

 

“อา...ข้าปวดหัวจัง” ซินเธียหลับตาปี๋ หายใจหอบรวยริน แคปริคอร์นัสกระชับกอดแน่นขึ้น มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่ออย่างร้อนใจ

“ตัวนางร้อนเป็นไฟ...ท่านพอจะมีวิธีช่วยนางหรือไม่” เทพดาวมังกรเอ่ยทั้งที่ไม่ละสายตาไปไหนจากใบหน้างดงาม ที่ฉายชัดว่ากำลังทนทรมานอย่างหนัก

 

“มี”อิกดราซิลเลียนกล่าว ต่อหน้าเทพทุกองค์ ก่อนจะเดินเรียบเรื่อยไปหยุดต่อหน้า “ส่งนางมาให้ข้า”

 

“...” เทพดาวมังกรตวัดสายตามองไปยังสีหน้าเคร่งขรึมของอีกฝ่ายอย่างชั่งใจ ก่อนจะเหลือบมองเทพการเกิดที่พยักหน้าเบา ๆ อ้อมแขนแข็งแกร่งจึงยอมคลาย ประคองให้ร่างบางอ้อนแอ้นไปอยู่ในอ้อมกอดของอีกคนแทน

 

ฟึ่บ ! เทพแห่งต้นไม้สวรรค์ร่ายคาถาเดียว ทะยานร่างขึ้นสู่ยอดต้นไม้สวรรค์ในพริบตา พร้อมแบกอุ้มร่างเทพีจันทราแนบไว้ที่กลางอก

 

“ท...ท่าน...อิกดราซิลเลียน...ข้าขอโทษ...ข้ากลับมาที่นี่ อีกทั้งยังสร้างเรื่อง...อีกแล้ว” เอ่ยทั้งที่ยังเจ็บปวด น้ำตาเอ่อท้น และไหลรินอาบข้างแก้มทั้งสองข้าง

 

อิกดราซิลเลียนประคองศีรษะนางให้เอนพิงไหล่ขวาของเขา จัดให้ร่างนางนั่งทับบนตัวเขา แผ่นหลังกว้างเอนกายลงบนต้นไม้สวรรค์

นี่คือส่วนบนสุดของต้นไม้ ไม่มีเทพองค์ใดตามมาได้

เขาเพ่งพิจารณาดวงหน้านวลอันซีดเซียว หยาดเหงื่อและน้ำตา ผิวกายอันร้อนผะผ่าว

“เป็นความผิดของข้าเอง...ซินเธีย...”

 

“ท...ท่าน...เรียกชื่อ...ข้า...” ในความเจ็บปวดนั้น เสมือนมีประกายแสงเล็ก ๆ จุดขึ้นกลางใจอีกครั้งหนึ่ง

 

มือหนาเอื้อมสัมผัสใบหน้าหญิงงาม นัยน์ตาสีแดงกลมโตกำลังจ้องตอบกลับมา

เมื่อสิ่งที่หลีกเลี่ยง...กลับไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป...นั่นคือความจริง...ที่เขาต้องยอมรับในวันนี้

ความจริงที่เขาปฏิเสธมาโดยตลอด

 

“มันทรมานมากหรือไม่ ซินเธีย”

“...”

“...”

“อือ...”

“จงหลับตาลง...ข้าจะช่วยเยียวยาเจ้าเอง”

 

นัยน์ตากลมโตสีแดงจดจ้องดวงหน้าหล่อเหลาคมคาย วันนี้อิกดราซิลเลียนดูแปลกตาไปกว่าทุก ๆ วัน ดูเหนื่อยล้า อ่อนแรง และพ่ายแพ้ ไม่เอ่ยตำหนินางแม้แต่น้อย คิดเช่นนั้นซินเธียค่อย ๆ ปล่อยให้เปลือกตาตกลงมาแนบสนิทกัน แต่กลับมีเรื่องติดใจบางอย่างจึงเอ่ยถาม “เหตุใดท่านจึงบอกว่า...เป็นความผิดของท่าน ?

 

“ข้าดูแลต้นไม้สวรรค์มายาวนานนับพันปี...จึงรู้ว่าเพื่อพยุงแกนโลกทั้งสามไว้นั้น ต้องอาศัยพลังเทพมหาศาล...แต่การจะให้เทพมอบพลังมากถึงขนาดนั้น ก็ย่อมมีขีดจำกัด...ใน 1 ปี...จึงมีการจัดพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ขึ้น เพื่อให้เทพทุกองค์ร่วมกันใช้พลังหล่อเลี้ยงต้นไม้สวรรค์ให้คงอยู่ได้...แต่แล้ว...มันก็เปลี่ยนไป ตั้งแต่มีเจ้าเข้ามา...”

 

“ข้าขอโทษนะที่สร้างเรื่องให้ท่านอีกแล้ว” ซินเธียออกปาก ได้ยินเพียงเสียงถอนหายใจยาว ๆ จากอีกฝ่าย

“จิตวิญญาณของข้าหลอมรวมกับต้นไม้สวรรค์ ข้ารู้สิ่งที่มันต้องการ มันรู้สิ่งที่ข้าต้องการ...และนั่นคือสาเหตุ...ที่ทำให้เจ้าตกอยู่ในอันตรายทุกครั้งที่เข้าใกล้ผืนป่า...”

“...”

“ป่าสวรรค์ดึงดูดเจ้า...ต้นไม้สวรรค์กลืนกินพลังของเจ้า...นั่นเป็นเพราะ...”

ร่างบางสะดุ้งตัวเล็กน้อย เมื่อถูกกระชับกอดแน่นขึ้น หัวใจดวงน้อยสั่นไหวรุนแรง จนในที่สุดก็ไม่อาจทนต่อความเงียบได้ จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ก็จ้องสบกับนัยน์ตาคมคู่ที่แฝงกระแสอ่อนโยน

อิกดราซิลเลียนโน้มหน้าเข้ามาใกล้ และจ้องนิ่งอยู่อย่างนั้น

 

“ท่าน...ช่วยพูดให้ชัดเจนได้หรือไม่...ข้าไม่เข้าใจ...”

 

“สำหรับเจ้า...ดอกระฆังขาวก็คือกิเลส...เป็นสิ่งที่เจ้าอยากครอบครองมันใช่หรือไม่...เทพีจันทรา...เจ้า...เปรียบเสมือนดอกระฆังขาว สำหรับข้า...”

 

“ท่าน...เพื่อรักษาความเป็นเทพตลอดกาล ปราศจากกิเลสแล้ว...ไม่ต้องการพบหน้าข้าไม่ใช่หรอกหรอ”

 

“ข้าทำเช่นนั้น...เพื่อกันเจ้าออกจากผืนป่า แต่ข้าน่าจะรู้ว่าเจ้าคือเทพีจันทรา ไม่มีทางจะหยุดก่อเรื่องได้...หลับตาลงสิ ซินเธีย...”

 

เทพีจันทราทำตามอย่างว่าง่าย อิกดราซิลเลียนเห็นดังนั้นจึงยิ้มจาง มือที่ประคองใบหน้างดงามอย่างนุ่มนวลค่อย ๆ เลื่อนลงมาสัมผัสที่ปลายคาง นิ้วหัวแม่มือไล้ไปตามแนวริมฝีปากอวบอิ่มอย่างแผ่วเบา

ซินเธียสะดุ้งเฮือก เผยอปากขึ้นเล็กน้อย ก็รู้สึกถึงสัมผัสอุ่น ๆ ที่กดเบียด แทรกเข้ามาอย่างรุกราน เมื่อจะลืมตา ก็ถูกมือหนาปิดเอาไว้จนสนิท “อย่ามอง...เด็ดขาด...” ลมหายใจแผ่ว ๆ กับเสียงคำรามต่ำ ๆ อย่างพึงใจจากเทพต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ ดังแหบพร่าข้าง ๆ หู

อาการปวดหัวรุนแรงเมื่อครู่เริ่มคลายลงแล้ว ซินเธียทำได้เพียงโอนอ่อนตามรสสัมผัสที่ริมฝีปาก แขนทั้งสองโอบรอบคอไว้แน่นเพราะกลัวตก

 

“ข...ข้า...ข้าหายใจไม่ออกแล้ว...” ซินเธียเลื่อนมือขึ้น เพื่อกันร่างอีกฝ่ายออกห่าง เพราะนางต้องการพักหายใจบ้าง อีกทั้ง ริมฝีปากยังถูกบดเบียดจนรู้สึกอุ่นร้อน เจ็บระบมไปหมด “ทำไมท่านจึงทำเช่นนี้กับข้า...อิกดราซิลเลียน...ทำไมใบหน้าของท่านจึงแดงก่ำเช่นนี้ ?

 

“ยังไม่เข้าใจหรอกหรือ” ใบหน้าคมดุแต่งแต้มรอยแดง ลามเลียไปจนถึงใบหู

“อือ...หรือว่านี่ คือการรักษาเยียวยาที่ท่านว่า...ข้าจะจำไว้ หากวันหลังมีใครเกิดเจ็บป่วยขึ้นมา ข้าจะได้ลองทำเช่นนี้ ไม่แน่ อาการของพวกเขาอาจจะหายเป็นปลิดทิ้งแบบข้า”

“ไม่อนุญาต !

“เอ้า...ทำไมกันล่ะ...อุ๊บ ! ซินเธียกลืนคำพูดกลับไปในลำคอ เมื่อคราวนี้นางถูกรุกล้ำเข้ามาแนบชิดยิ่งกว่าเดิม ราวกับว่าอิกดราซิลเลียนปรารถนาจะกลืนกินทั้งร่างของนางเสียบัดนี้

 

“นี่เรียกว่าจุมพิต...เจ้าจะมอบให้ใครต่อใครไม่ได้...นอกจากคนที่เจ้ามีใจให้เท่านั้น ! อิกดราซิลเลียนผละออกพร้อมอธิบายรัวเร็ว โดยไม่ได้คิดล่วงหน้า ว่านั่นจะทำให้หัวใจทั้งสองกระตุกวูบพร้อม ๆ กัน

 

เทพีจันทรา และเทพแห่งต้นไม้สวรรค์ ต่างพร้อมใจเบือนหน้าหนีกันทันใด

 

 

Writer : ขอตัดบทตอนนี้ก่อนนะคะ...นั่งแต่งสด ๆ ก็มีตันบ้างเลี้ยวซ้ายขวาบ้าง ฮ่าๆ ในที่สุดหิวขนม ไปหาอะไรกินดีกว่า...

ขอบคุณทุกคอมเม้นนะคะ ดีใจที่มีคนชอบและติดตามเรื่อย ๆ ไรท์จะพยายามให้ดีที่สุดเลยค่ะ v ! //บาบิQ

 

 

 

 

 

 

           

           

           

 

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #767 Sukanya Paileeklee (@poonchanit) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 09:34
    วิธีรักษา
    #767
    0
  2. #676 neera (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 02:27
    สนุกมาก
    #676
    0
  3. #675 mayomi09 (@mayom21) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 02:25
    ไรท์  ค้างงงงงงง
    #675
    0
  4. #674 Sakura-swewt (@Sakura-swewt) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 09:58
    อ้ากกกกก ฟินอ่าาาาาาาาาา
    #674
    0
  5. #673 เรโกะ จิทาคุ (@modsensei) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 08:06
    ฟินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    #673
    0
  6. #672 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 20:40
    กรี๊ด...... รีบกลับมาต่อไวๆเลยนะคะไรท์
    #672
    0
  7. #671 Kukkik MD (@kukkikmd5392) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 18:46
    กรุบกริบๆ(ยิ้มกริ่มดูชมหุๆ)
    #671
    0
  8. #670 honey_jackjin (@Kk_Jk) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 18:44
    เอาอีกๆๆๆๆ
    #670
    0
  9. #669 Jarin_a (@Jaja089466) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 18:43
    ไรท์บอกได้คำเดียวว่า ฟิน
    #669
    0