The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 53 : V.2 Chapter [51] การช่วยเหลือโดยที่ไม่ต้องร้องขอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    7 เม.ย. 60

[51]

 

 

            เสียงจากเครื่องตีที่ทำด้วยหนัง ดังสนั่นท่ามกลางสวนไม้ดอกนานาพันธุ์ เมื่อรัตติกาลมาเยือน เหล่าภูติปีศาจต่างเดินเรียงแถวออกมายืนตัวสั่นงันงก ขนาบข้างทางเดินทั้งสองฟากฝั่ง

            ค่ำคืนนี้ ท้องฟ้าดำมืดได้ถูกย้อมเปลี่ยนเป็นสีโลหิต บรรยากาศคลอเคล้าไปด้วยสายลมพัดเอื่อย และไอเย็นยะเยือกรอบด้าน

            กลิ่นอายแห่งความตายครอบงำไปทั่วบริเวณ เป็นสัญญาณว่ามัจจุราชกำลังจะเดินทางมาที่แห่งนี้

 

            เหล่าภูติยืนก้มหน้าค้อมกายจนต่ำเกือบสุดพื้นเมื่อมีการเคลื่อนไหวเกิดขึ้น

 

            คณะแรกที่เดินทางมาถึง คือผู้นำเผ่าแวมไพร์ และผู้ติดตาม

            เกรย์ ฮูด อยู่ในชุดคลุมสีแดงสด มีปอยผมสีขาวโพลนโผล่พ้นขอบเสื้อให้เห็นเท่านั้น ร่างชายชราซ่อนกายอย่างมิดชิดภายใต้การคุ้มครองของทหารครึ่งหมาป่าโทรปิคอร์น ที่ยืนโอบหน้าล้อมหลังไม่ยอมห่าง

 

            ตามด้วยเจ้าหญิงโมริน ที่กำลังเดินเยื้องกรายเข้าสู่บริเวณลานกว้าง ซึ่งมีเสาไม้ต้นหนึ่งประดับไว้ตรงกลางพื้นที่อย่างโดดเด่นสะดุดตา ถัดห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว ก็มีหญิงสาวเดินคล้อยหลังตามมา นางอยู่ในชุดเดรสยาวสีขาวโดยมีร่องรอยของคราบเศษดินโคลน เลอะเปรอะเปื้อนตามแขนเสื้อและชายกระโปรง

 

            เสียงของโซ่ตรวนกระทบกันดังเคร้ง คร้าง เรียกความสนใจไปหยุดรวมอยู่บนร่างเจ้าหญิงซินเธียโดยทันที ทว่าไม่มีใครกล้าส่งเสียงอุทานออกมา ทำได้แค่สงสัยในใจว่าเหตุใด เจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ จึงต้องถูกมัดแขนมัดขา พันธนาการด้วยตรวนโซ่เส้นหนาเอาไว้

 

            ทุกสายตาจดจ้องไปยังร่างบางที่ยืนห่อไหล่อยู่ท่ามกลางกลุ่มคนที่รายล้อมรอบนางเป็นวงกลม วันนี้ นัยน์ตากลมโตสีแดงสดดูหม่นลง ริมฝีปากบางอันแห้งผากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย เส้นผมสีเงินถูกปล่อยทิ้งพาดตามไหล่และหลังอย่างลวก ๆ ไร้การจัดแต่งให้เข้าทรง

            มีบางอย่างแปลกไป

            แต่ไม่มีทาสปีศาจตนไหนกล้าคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

            เมื่อเสียงกลองดังกระหึ่มหนักกว่าเก่า เร่งจังหวะรัวเร็วราวกับต้องการปลุกระดมพลทหารเข้าสู่สงคราม ทันใดนั้น ราชินีแห่งอาณาจักรใต้บาดาลก็ปรากฏขึ้นอย่างสง่างาม ข้างกายนางมีเจ้าหญิงลิลลี่เช่นเคย ทว่าที่แปลกไปจากเดิมก็คือ ชายหนุ่มรูปงามในชุดสูทสีดำเข้ารูปที่ยืนเยื้องไปด้านหลัง ขนาบข้างกับหญิงงามทั้งสอง

 

            ทาสปีศาจเห็นดังนั้น หัวใจดวงน้อยนับร้อยในที่แห่งนี้ก็พลันเต้นเร็วแรงด้วยความหวัง

 

            หรือว่าเขาจะเป็นผู้ที่มาปลดปล่อย

            หรือว่าจะเป็นเขา…!?

 

 

            “เชิญทุกคนนั่งลงได้เซฟานีพูดทันทีที่เสียงกลองเงียบลง และทุกคนต่างก็ยืนอยู่ตรงหน้าเก้าอี้หินหุ้มพรมกำมะหยี่เรียบร้อยแล้ว

 

            ท่านราชินี ความงามของท่านไม่เคยทำให้ข้าผิดหวังเลยจริง ๆชายชราผู้หนึ่งมิได้ทำตามรับสั่งนั้น แต่กลับแสยะยิ้มและใช้สายตาลากวนไปยังดวงหน้าอันไร้อารมณ์ของบุรุษหนุ่มรูปงามที่ยืนถัดไปทางด้านหลัง บุรุษทุกคนล้วนตกอยู่ในอำนาจมนต์เสน่ห์ของท่าน ไม่เว้นแต่เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ผู้เก่งกาจ

 

            คนที่ถูกกล่าวถึงเพียงแค่เหลือบตามองแว๊บหนึ่ง ทว่าไม่มีคำพูดใดออกมา นัยน์ตาสีแดงฉานดูเลื่อนลอยราวกับอยู่ในห้วงภวังค์

 

            ไม่มีชายใดที่ข้าต้องการจะได้ แล้วข้าจะไม่ได้เซฟานีแย้มรอยยิ้มงดงามออกมา ใบหน้าเนียนสวยขึ้นสีชมพูระเรื่อราวกับว่าเขินอายในสิ่งที่พูด

 

            หึหึ ถ้าอย่างนั้นเขาก็น่าจะทำให้ท่านพอใจเป็นอย่างมาก ท่านจึงได้มีสีหน้าสดชื่นราวกับสาวน้อยแรกแย้มเช่นนี้เกรย์ ฮูด ยิ้มกริ่ม

 

            อืมมเขาทำให้ข้ารู้สึกว่าตนเองเป็นสาวน้อยอีกครั้งหนึ่ง

 

             เพล้ง !

            แก้วในมือเจ้าหญิงโมรินถูกบีบจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ

 

            เมื่อไหร่จะเริ่มกันสักทีล่ะน้ำเสียงเยียบเย็น และใบหน้าโกรธขึงของโมรินเรียกเสียงหัวเราะจากเจ้าหญิงลิลลี่แทน

 

            เจ้าจะรีบร้อนไปทำไมหือ อยากดูพี่สาวของเจ้าตายเร็ว ๆ นักรึไง ยังไงวันนี้นางก็ไม่รอดอยู่แล้วพูดพลางยิ้มเยาะ ก่อนจะก้าวเดินไปข้างหน้า จนไปหยุดตรงหน้าหญิงสาวที่ยังคงยืนนิ่งเสมือนเป็นเสาไม้ต้นหนึ่ง ที่ไม่มีชีวิตอยู่อย่างนั้น ได้ยินไหมล่ะซินเธีย น้องสาวของเจ้าอยากให้เจ้ารีบ ๆ ตายไปซะ !”

 

            ทว่าร่างนั้นกลับไร้การตอบสนอง ไม่แม้แต่จะสบตามองใคร นัยน์ตาสีแดงนั้นจับจ้องอยู่บนพื้นดินเท่านั้น

 

            ข้าพูดกับเจ้าอยู่นะ ! นังปีศาจงูขาว !”

 

            ลิลลี่ กลับมานั่งที่ของเจ้าซะเซฟานีขัดขึ้น

 

            นังปีศาจงูขาว !”

 

            “ลิลลี่…”

 

            “นังซินเธีย !”

 

            เพี๊ยะ !

            เมื่อแรงเหวี่ยงจากฝ่ามือปะทะเข้ากับข้างแก้ม ซินเธียจึงล้มลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้น เรือนผมสีน้ำเงินปรกลงมาปิดใบหน้า เมื่อนางค่อย ๆ หันคอมามองตรงอย่างช้า ๆ  ทุกคนก็ได้เห็นรอยแดงบนใบหน้าซีดเซียวนั้นชัดเจนขึ้น

 

            ล่ามมันเอาไว้ !”ลิลลี่กรีดเสียงร้องออกมา เรียกภูติบริวารให้มาใส่โซ่ตรวนหนาอีกเส้น คล้องไว้กับเสาไม้ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางวงล้อมพื้นที่นี้ทันที

 

            ซินเธียรับรู้ได้ถึงแรงฉุดกระชาก ไม่นานนักร่างของหล่อนก็ถูกบังคับให้มัดตรึงไว้กับเสาไม้ต้นหนึ่ง ความเจ็บแปลบทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อต้องแหงนเงยหน้ามองตรงไปยังบัลลังก์ที่เซฟานีนั่งอยู่

            ข้างกายนาง ชายคนนั้นยืนมองลงมาอยู่เช่นกัน

            “อึก”ซินเธียรู้สึกเหมือนมีก้อนลอยมาจุกที่คอ น้ำตาที่เพียรกลั้นไว้กลับค่อย ๆ ไหลออกมาช้า ๆ

 

            พี่สาวของข้า…”โมรินยืนมาหยุดอยู่ด้านหลังเมื่อไหร่ หล่อนไม่อาจทราบได้ เจ้าคงเจ็บปวดไม่น้อยสินะ

 

            ข้าไปทำอะไรให้เจ้าโกรธแค้นนักทำไมเจ้าถึงต้องทำเช่นนี้ด้วย ?”เสียงแหบแห้งดังจากผู้ที่ถูกพันธนาการ เจือปนเสียงสะอื้นไห้ทำให้ภูติบริวารทั้งหลายกลั้นน้ำตาไม่ไหว ความโศกเศร้าของนางได้ส่งผ่านสายตาอันเจ็บปวด ถึงทุกคนที่พบเห็น

 

            ร่างงดงามเดินวนไปรอบ ๆ ราวกับครุ่นคิดในคำตอบนั้น โดยที่สีหน้าและสายตายังคงความเย็นชา

เชื่อเถอะ ว่าข้ามีหลายเหตุผลที่ต้องการกำจัดเจ้า ซินเธีย

            แม้กระทั่งน้ำเสียง ก็ยังคงไร้เยื่อใย แตกต่างจากวันก่อน ๆ วันที่นางเข้าใจว่าได้พบกับน้องสาวที่แสนดี

 

            แล้วข้าทำผิดอะไรผิดมากเชียวหรือ…”นัยน์ตากลมโตคลอน้ำตานั้นเหลือบมองยังด้านหน้า ถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกเจ็บปวดสูญเสียออกมาทั้งหมด ไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าจะทำเช่นนี้กับข้า

 

            ข้าอยากเริ่มงานแล้วนะ เซฟานีลิลลี่แทรกขึ้น ขณะนั่งเท้าคางกับพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีเบื่อหน่าย

 

            ถึงเวลาแล้วเกรย์ ฮูด พยักหน้าเนิบนาบอย่างเห็นด้วย จากนั้นจึงส่งสัญญาณให้เหล่าทหารหมาป่าเดินไปประจำที่ทั้งสี่จุดเสมือนกรอบสี่เหลี่ยมที่ล้อมผู้ที่ถูกพันธนาการเอาไว้ตรงกลาง

 

            ขอให้คืนนี้ เป็นคืนที่พวกเรา จะได้ร่วมส่งมอบดวงวิญญาณของนาง คืนสู่เหล่าเทพแล้วพวกท่าน ก็อย่าได้ข้องเกี่ยวกับกิจบนโลกมนุษย์อีกท่าน ต้องรักษาสัจจะวาจาที่เคยให้ไว้กับเหล่าปีศาจ...ท่านต้องคืนอิสรภาพให้กับชาวปีศาจใต้ผืนบาดาลแห่งนี้ !!” เสียงอันแหบพร่าของประมุขชาวแวมไพร์ดังกึกก้องไปทั่ว ก่อนที่ฟ้าสีโลหิตจะเกิดการเคลื่อนไหว จากเมฆที่พัดผ่านดวงจันทร์

           

            สายอัสนีบาตร พาดผ่านท้องฟ้า ตามมาด้วยเสียงคำรามลั่น

            เปรี้ยง !

            ซู่     

            สายน้ำค่อย ๆ หลั่งเทลงมาจากเบื้องบน

 

            เกิดอะไรขึ้น ?!!”เหล่าภูติต่างพากันแตกตื่น เพราะอาณาจักรใต้บาดาลนี้ไม่เคยมีปรากฎการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นมาก่อน

 

            นี่คืออิสรภาพที่ข้าจะมอบให้พวกเจ้า !” เสียงแหลมเล็กดังกังวานไปทั่ว จากนั้น จึงเกิดความชุลมุนขึ้นในหมู่ปีศาจเบื้องล่าง

 

            อ๊ากกกกกก!!”

            ฝนกรด ! ช่วยด้วย ช่วยด้วย !”

            “กริ๊ดดดดดด!!”

 

            แม้แต่ราชินีปีศาจก็ยังต้องมีสีหน้าเปลี่ยนไป

 

           

 

 

            “กริ๊ดดดดดด!!

 

            ข้าได้ยินเสียงหวีดร้องด้วยความเจ็บปวด เห็นความหวาดกลัวผ่านสีหน้าและแววตาของพวกเขา แต่ไม่มีใครมองเห็นข้า

            แม้แต่เรี่ยวแรงจะลุกยังไม่มี ข้าได้แต่นั่งคุกเข่าและรอความตายที่พวกเขากำลังจะมอบให้

            แต่แล้ว เมื่อฝนกรดเทลงมาจากท้องฟ้าสีโลหิต ปีศาจต่างวิ่งวุ่นหลบหนีจากที่แห่งนี้ โดยวิ่งมุ่งเข้าสู่ตัวปราสาท

            ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือไม่ ที่ข้ายังไม่โดนน้ำกรดที่สร้างความเจ็บปวดให้แก่เหล่าปีศาจพวกนั้น แต่ไม่นานนักหรอก เพราะพื้นดินที่ข้าถูกโซ่ตรวนเอาไว้มันถูกยกสูงขึ้นเล็กน้อย ถ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไปล่ะก็ ข้าเองก็อาจต้องลิ้มลองความเจ็บปวดในรูปแบบใหม่นี้เช่นกัน

 

            ข้าเบือนสายตามองไปรอบ ๆ ก็สะดุดเข้ากับนัยน์ตาคมวาวดุร้ายของโมริน นางอยู่ในท่ากำลังวิ่ง แต่หยุดชะลอเท้าเพื่อจ้องมองข้า

            นางเกลียดข้าและปรารถนาให้ข้าตายไปซะ

            นี่คือสิ่งที่ข้าอ่านได้จากสายตาของนาง ก่อนที่นางจะวิ่งหายไปพร้อมกับกลุ่มปีศาจ

 

            ซินเธีย !” วูบหนึ่งที่หัวใจอันแห้งเหือดได้กลับมาเต้นอย่างมีความหวังอีกครั้ง

 

            อันเซียร์ ข้าพึมพำตอบ เมื่อประสานสายตากับเขาอีกครั้ง คราวนี้ข้ามั่นใจว่าเขาคืออันเซียร์ของข้าไม่ผิดแน่ สีหน้าตกใจถึงขีดสุดแบบนั้น เป็นอย่างที่คิด ถึงยังไงอันเซียร์ก็เป็นเพียงมนุษย์ ไม่สามารถต้านทานพลังของเซฟานี ซึ่งเป็นถึงราชินีปีศาจด้วยอายุขัย พัน ๆ ปีได้หรอก

 

            เขาคงหลุดพ้นจากมนต์อำนาจของเซฟานีแล้ว

 

            อย่าอย่าเข้ามาข้าพยายามพูดอย่างอิดโรยเต็มที พละกำลังที่มีเสมือนถูกสูบหายไปจนหมด มิน่าแค่ไม่ได้สัมผัสกับน้ำโดยตรง ข้ายังอ่อนแรงถึงเพียงนี้ พวกปีศาจถึงได้วิ่งหนีกันจ้าละหวั่นไม่สนใจฟังคำสั่งของราชินีอีกต่อไป อย่าถูกน้ำนะอันเซียร์ มันมีพิษ…”

 

            สายตาของข้าเริ่มพร่าเลือนขึ้นทุกที และเริ่มเห็นแสงสีเขียววาบจากร่างอันเซียร์

            โอ้ ไม่นะ ตาของข้าพร่ามัวไปหมด จนไม่เห็นใบหน้าของเขาแล้ว

 

            อ๊าก !!!” เสียงร้องของอันเซียร์ ทำให้ข้าตกใจจนถอยหลังหนี

 

            ข้าเริ่มรู้สึกแสบตา แต่ก็พยายามฝืนมอง ภาพอันเรือนลางตรงหน้าคือแสงสีเขียวสว่างวาบไปทั่ว

 

            ก่อนที่แสงสีทองอร่ามจะบดบังทุกสิ่งไว้

 

            แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง

 

 

 

 

 

            “ซินเธีย

 

            “…”

 

            “ซินเธีย

 

            เสียงเรียกนั้นชักนำให้ข้าตื่นจากห้วงภวังค์ความฝัน ในช่วงจังหวะที่ข้าคิดว่าตัวเองกำลังจะจมน้ำ มีมือคู่หนึ่ง เอื้อมมาดึงข้าขึ้นพ้นเหนือผิวน้ำพอดี

 

            หืมม์ ข้าขยี้เปลือกตาอันหนักอึ้งช้า ๆ ก่อนจะพูดเสียงงัวเงีย ที่ไหนเนี่ย ฝันอีกแล้วเหรอ

 

            เปล่า เสียงแบบนี้ เคยได้ยินที่ไหนนะ ?

 

            “ท่าน…”ข้าสะดุ้งตัวขึ้นนั่งทันที เมื่อเห็นใบหน้าของเขาคนนั้นชัดเจนขึ้น คนที่ข้าเคยเจอในป่านี่ ! ท่านคือคนที่ช่วยข้ากับแบร์รี่เอาไว้ครั้งก่อน !”

 

            ร่างสูงใหญ่ยอบเข่าลงข้างหนึ่ง เผยสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยย้ำว่าแค่เล็กน้อยเท่านั้น

 

            อืม ฉันเอง

 

            แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน” ข้าเริ่มมองสำรวจไปรอบ ๆ เป็นบ้านไม้ผุ ๆ เก่า ๆ หลังหนึ่ง ซึ่งไม่น่าจะมีใครอาศัยอยู่ น่าแปลกที่ข้าไม่กลัวการอยู่ใกล้กับคนแปลกหน้าคนนี้ แล้วทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่กับข้าล่ะแล้ว…!?” คำถามของข้าถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอทันที เมื่อเห็นร่างสลบไสลของใครบางคนที่นอนบนกองฟางแห้ง ๆ

 

            อันเซียร์ !” ข้ารีบลุกไปหาร่างหนานั้นทันที พอมองใกล้ ๆ สำรวจทั่วทั้งใบหน้าอันหล่อเหลาเกลี้ยงเกลานั้นแล้ว ก็รู้สึกโล่งใจที่เขาดูสบายดี

 

            ซินเธียฉันมีบางอย่างที่ต้องบอกเธอ…”

 

            “อะไร…? อันเซียร์ ๆ ฟื้นสิ ข้าตอบรับคำแบบผ่าน ๆ เพราะไม่มีสิ่งใดที่สำคัญไปกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าอีกแล้ว ว่าแต่ทำไมเขาถึงไม่ยอมตื่นล่ะ สามีข้าไม่ใช่คนขี้เซานี่นา อันเซียร์ !”

 

            “โอยหนวกหูชะมัด…”เขาขยับปากพูดแล้ว ซึ่งนั่นเป็นสัญญาณที่ดี

 

            โฮ้ โล่งอกไปที ทีแรกข้านึกว่าเจ้าจะไม่ตื่นซะแล้วนะเนี่ย !”ข้าเอื้อมมือไปกุมมือหนาข้างหนึ่งไว้ แต่เขากลับสลัดมือข้าทิ้งลงข้าง ๆ

 

            “โอย เจ้าเป็นใคร อย่ามาบังอาจแตะตัวข้า…”

 

            “…”

 

            “…”

 

            ข้านิ่งอึ้งมองสำรวจใบหน้าคนที่เพิ่งจะตื่น ซึ่งสภาพโดยทั่วไปก็ดูไม่ต่างจากสามีของข้าเท่าไหร่นัก ทั้งใบหน้าหล่อ ๆ ทรงผมเท่ ๆ แม้ไม่ได้จัดเข้าทรง แต่แต่ทำไม

            เขาถึงมองข้าเหมือนไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลยล่ะ ?

 

 

            “ท่านท่านมีอะไรจะบอกข้ารึเปล่านะ ?” ข้าถอยหลังหนึ่งก้าว ชายแปลกหน้าคนนั้นกำลังมองไปยังอันเซียร์ด้วยสายตาประเมินเช่นกัน

 

            อิกดราซิลเลียน เขาพูดภาษาแปลก ๆ ออกมา

 

            เจ้า ? …แคปริคอร์นัสหรอกหรือ”

 

            เอ่อเดี๋ยวนะ

 

            เขาสองคนมองหน้ากันอย่างจริงจัง โดยมีข้ายืนงงเป็นไก่ตาแตก

 

            อิกดราซิลเลียนเป็นใคร ข้าไม่รู้แต่ชื่อแคปริคอร์นัส ไม่ผิดแน่…!

 

            ในที่สุดข้าก็ได้รู้เสียทีว่าชายแปลกหน้าคนนี้คือใคร

 

 

 

 

Writer : จะโหด มัน ฮา ขนาดไหน ต้องติดตามอะบอกเลย 555 บอกเท่านี้แหละ อิอิ //บาบิQ

 

 

 

           

           

 

           

           

 

           

 

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #577 mewmiiiw (@mewmiiiw) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 22:00
    โอ้ยยยย ไรต์ทำเราค้างเด้ออออ ตอนบอกว่าเจ้าเป็นใครนี่ ฮื้อออออออออออ บันเทิงแน่นอน อิกดราซิลเลียนไรนั้นท่าทางกวนแฮะ 55555555555555 อย่ามาทำให้เราลืมเจ้าหนูอันเซียร์นะ //สู้ๆนะคะไรต์ รอเสมอออ
    #577
    0
  2. #576 TKMYNER (@taklomwattanakul) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 19:31
    ใจจะขาดแล้วไรท์ สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้
    #576
    0
  3. #575 Yurino Suki (@thiptiwapornlove) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 23:24
    ขอสารภาพว่าลืมเจ้าค่ะ5555
    #575
    0
  4. #574 honey_jackjin (@Kk_Jk) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 09:35
    ค้างเลยยน
    #574
    0
  5. #573 เรโกะ จิทาคุ (@modsensei) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 07:58
    ขออีก ขออีก
    #573
    0
  6. #572 sarae2 (@Sarae) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 07:19
    งื้อ รีบมาต่อนะไรท์
    #572
    0
  7. #571 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 04:01
    โอ๊ย....... ใจจะขาด มาต่อไวๆนะคะ
    #571
    0
  8. #569 Altear (@briony87) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 23:59
    ไม่มีอะไรจะตินิยาย แค่.....แบบว่า อัพช้าจัง ถ้าเคยเป็นรีดเดอร์มาก่อนก็น่าจะเข้าใจสิ ว่าการรอคอยมันทรมาณแค่ไหน แต่ไหนๆก็อัพแล้ว ช่างมันเถอะ แค่ไม่ถิ้งก็ดีแล้ว
    #569
    0
  9. #568 fuchia (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 22:34
    โง้ยยยย. ค้างงง่าาา. เเม่จ๋าช่วยหนูด้วย ฮือๆ //สู้ๆค่าาาาไรท์ จะรอน้าา
    #568
    0
  10. #567 Riyuka (@Riyuka) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 22:12
    ตันๆๆๆ รอต่ออยู่นะคะ ; ^ ;
    #567
    0
  11. #566 Riyuka (@Riyuka) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 22:11
    ตันๆๆๆ ; ^ ; รอต่อนะคะ
    #566
    0
  12. #565 Toh Pichaya (@messitoh) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 22:08
    โหววว จบได้แบบค้างสุดๆ ไปเลยค่า T T
    #565
    0
  13. #564 cocolipo (@cocolipo) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 22:02
    ไรท์ ขออีกสองตอนได้มั๊ยยย ใจจะขาดด ถ้าได้อ่านอีก วิจัยคงทำเส็ดแน่ๆ! พรีสสสสส -0- สนุกกกอ่าาา
    #564
    0