The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 52 : V.2 Chapter [50] สาส์นถึงเทพแห่งความตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 เม.ย. 60

[50]

 

 

 

            กริ๊ดดดดดด !” เสียงกรีดร้องดังขึ้นท่ามกลางความเงียบวังเวงของบรรยากาศกลางดึก ภายในห้องสี่เหลี่ยมจึงเกิดเงาเคลื่อนไหว และเสียงเสียดสีของเสื้อผ้าเมื่อเงาร่างคนสองคนพลิกกายเข้าหา และถดหนีกันอย่างรวดเร็ว

 

            ซินเธีย เกิดอะไรขึ้น !?”อันเซียร์ผุดลุกขึ้นนั่งพร้อมกวาดสายตามองไปรอบห้องเพื่อประเมินสถานการณ์แต่กลับพบว่าไม่มีสิ่งใดผิดแปลกไป นอกจากร่างบางเล็กที่นั่งขดงอ กอดเข่าตัวเองไว้แน่น

 

            และเมื่อเขาขยับเอื้อมมือหนาไปสัมผัสไหล่บางเบา ๆ ร่างนั้นผวาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาอ้อมกอดอันอบอุ่น

 

            ข้าข้าแค่ฝันร้ายน่ะเสียงหวานพูดด้วยน้ำเสียงคลุมเครือ อาศัยความมืดช่วยอำพรางใบหน้าสวยหวานอันซีดเซียวไว้

 

            ฝันร้าย ?”คนฟังขมวดคิ้วแน่น เริ่มคลายความเกร็งลงเมื่อไม่พบว่ามีอันตรายภายในห้องสี่เหลี่ยมนี้ วงแขนแข็งแกร่งจึงกำชับร่างบางนุ่มนิ่มเข้ามาแนบร่างกว่าเดิม ฝันถึงท่านพ่อของเธอน่ะเหรอ

           

            ซินเธียผละจากร่างหนาเล็กน้อย เพื่อช้อนสายตาขึ้นไปสบ ด้วยความรู้สึกหลากหลาย

            กลัวหล่อนกลัวเหลือเกินว่าความสุขที่เกิดขึ้นนั้นจะกลายเป็นเพียงภาพลวงตา กังวลเหลือเกินว่าหากความจริงนี้กลายเป็นอุปสรรคขัดขวางความรักของพวกเขา อันเซียร์จะคิดเช่นไร

 

            เมื่อเขา กลายเป็นผู้ที่สามารถทำลายร่างและดวงวิญญาณของหล่อนเพียงแค่ชั่ววินาทีเดียวเขาจะทำเช่นไร ?

 

            “อืม…”ซินเธียพยักหน้าช้า ๆ เมื่อตัดสินใจกับการกระทำนี้แล้ว ข้าแค่ฝันถึงท่านพ่อเหมือนครั้งก่อน ๆ นั่นล่ะ

            เขาจะต้องไม่รู้ ว่าเขาเป็นอันตรายสำหรับหล่อน ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไรก็ตาม

 

            ขอโทษนะอันเซียร์ก้มลงจุมพิตไหล่บางที่โผล่พ้นขอบเสื้อ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดน่าจับต้อง อย่างนุ่มนวลทะนุถนอม ฉันเผลอหลับไปเลยไม่ได้นอนกอดเธอไว้ ไม่อย่างนั้นเธอก็คงไม่ต้องนอนฝันร้าย

 

            เป็นความจริง ว่ากอดของเขาสามารถขจัดฝันร้าย ๆ เรื่องเดิม ๆ ที่ตามหลอกหลอนหล่อนมาตลอดเจ็ดปีได้

            แต่ทว่าตอนนี้ ผิวกายของเขาสามารถแผดเผาวิญญาณของหล่อนได้

           

            อันเซียร์

 

            หืมม์

 

            ข้ากลัวเหลือเกิน

 

            “…”

 

            ตากลมโตสีแดงทอดมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะหลุบลงซ่อนความนัยน์บางอย่างไว้      

            ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่กับเธอที่นี่

            เสียงทุ้มนุ่มชวนฟังดังคลอขึ้นข้างหู ปากได้รูปประทับลงบนหน้าผาก และเปลือกตาอย่างปลอบประโลม  

           

อืมข้ากลัวว่าวันนึง ข้าอาจจะไม่สามารถยืนเคียงข้างเจ้าได้

            อ้อมกอดอบอุ่นยังคงโอบประคอง แนบแน่นราวกับจะไม่มีวันคลาย ภายใต้เกราะคุ้มกันนี้คอยปกป้องหล่อนจากภยันตรายทั้งหลายได้

 

           

 

 

            เช้าวันใหม่ของอาณาจักรใต้ผืนน้ำในวันนี้ผิดแปลกไปจากทุก ๆ วัน ไม่มีภูติรับใช้หลงเหลือในเขตพักผ่อนส่วนตัวของเจ้าหญิงซินเธีย บรรยากาศในประสาทส่วนนี้จึงเงียบสงบ ไม่มีการเคลื่อนไหวใดใด

 

            ความสงบนั้นสิ้นสุดลงเมื่อปรากฏบุรุษหนุ่มผู้สวมชุดเครื่องแบบโพรเทกเตอร์ครบชุด นั่นคือเสื้อกางเกงหนังสีดำ ซึ่งถูกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาวสีขาวอีกชั้นหนึ่ง เกิดเสียงชายผ้าสะบัดพรือตามจังหวะการก้าวเดิน จนกระทั่งไปสมทบกับกลุ่มคนอีกสี่คนที่หยุดยืนรออยู่ ณ หน้าประตูบานใหญ่ ซึ่งเชื่อมส่วนเรือนรับรองนี้ไว้กับโซนโถงกลาง

 

            ไง เจ้าชาย เมื่อคืนหลับสบายดีไหมล่ะ ?” เสียงทักทายดังขึ้นจากหัวหน้าหน่วย ซึ่งมีนิสัยยียวนชวนทะเลาะอยู่เดิม จึงไม่ค่อยมีใครถือสานัก

 

            สงสัยอาจจะไม่ได้นอน

 

            อันเซียร์หันควับไปยังเพื่อนชายร่วมภารกิจ พลางขมวดคิ้วเมื่อคำแซวนั้นดังมาจากบุรุษหนุ่มร่างยักษ์นามว่าทรอย

 

            สถาบันเรียกพวกเรากลับแล้ว พวกเขาคงได้ข้อมูลบางอย่างซึ่งเพียงพอแล้ว อีกคนดึงสาระสำคัญออกมาเจรจาได้ ก่อนที่หัวข้อสนทนาจะถูกขุดคุ้ยลงลึกเจาะรายละเอียดไปมากกว่านี้

 

            ข้อมูลอะไร ?”เจ้าชายโพรเทกเตอร์กวาดสายตามองสีหน้าปั้นยากของทุกคน ก่อนจะหยุดที่แอนดรูว์ ฮันท์ ซึ่งยักไหล่ขึ้นลงเร็ว ๆ

 

            เราบอกนายไม่ได้

 

            ชัดเจนว่าเขาถูกกันออกจากภารกิจนี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ก็ไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมายมากนัก

            อืม ฉันเข้าใจ

 

            แต่นายแน่ใจนะว่าจะอยู่ที่นี่จริง ๆ แอนดรูว์เหลือบมองไปรอบ ๆ เพื่อตรวจสอบว่าไม่มีใครนอกจากพวกเขา จากนั้นจึงก้าวหาอีกฝ่ายจนชิด และเห็นว่าระดับส่วนสูงของเขาทั้งคู่นั่นไล่เลี่ยไม่ต่างกันมากนัก ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์จะอยู่ได้นานนัก

 

            ฉันจะพาภรรยาของฉันออกไปจากที่นี่

 

            งั้นนายคงต้องไปคุยกับราชินีแห่งโซลิเซียร์เองแล้วล่ะ พวกฉันได้รับภารกิจให้ลากตัวนายกลับไป แต่ใครจะบ้าทำวะเนี่ยถามจริง !”แอนดรูว์ลดเสียงในประโยคท้าย ขณะถอยห่างหนึ่งก้าวแล้วส่ายหน้าปลง เอาเป็นว่าดูแลตัวเองดีๆ แล้วกัน

 

            อืม ขอบใจ พวกนายก็เดินทางปลอดภัยล่ะ

 

            กลุ่มคนจากสถาบันครอสค่อย ๆ เดินออกจากห้อง พวกเขามองเหลียวหลังกลับไปส่งคำบอกลา และคำอวยพรให้แก่เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์

 

 

            เมื่อเสียงฝีเท้าเงียบลง สัมผัสพิเศษของผู้พิทักษ์เริ่มทำงาน และกระซิบข้างหูว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองอยู่จากมุมใดมุมหนึ่ง โดยไม่ได้ปรารถนาจะเปิดเผยตัวตนตั้งแต่แรก

 

            ออกมาเถอะ เสียงทุ้มนุ่มพูดอย่างเย็นเยียบ กลิ่นไอปีศาจค่อย ๆ ทวีความรุนแรงขึ้น พลังบางอย่างในกายเขาถูกปลุกให้ตื่น แต่เขามีสติและควบคุมมันได้

            นัยน์ตาสีแดงดุดันตวัดไปมองจุดอับของเสาหินต้นใหญ่ ใครบางคนจึงยอมก้าวพ้นจากมุมมืด

 

            แม้ไม่เคยพบปะผู้ใช้เวทมาก่อน แต่ท่านทำให้ข้าสงสัยในตัวท่านเหลือเกิน…”

 

            น้ำเสียงไพเราะราวกับดนตรีที่บรรจงบรรเลง ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เกิดเป็นเสียงสะท้อนก้องไปมา พริบตาเดียว ร่างสง่างามก็หยุดยืนอยู่ด้านหลัง

 

            ท่านราชินี ?”

 

            เรียกข้าว่าเซฟานี”

 

            เมื่อพลิกกายกลับไปเผชิญกับความงดงามหยดย้อยราวกับเทพธิดาลงมาจุตินั้น ก็ต้องชะงักงันเมื่อเห็นสายตาเว้าวอนที่ทอดมองมา

           

            พริบตาหนึ่งที่นัยน์ตาสีแดงฉานเปลี่ยนเป็นสีเขียว จึงเห็นภาพควันทะมึนสีดำแผ่ขยายออกมาจากหญิงงามผู้ทรงมงกุฎชัดเจนยิ่งขึ้น

 

            ท่านจะทำอะไร ?”

 

            เห็นมันใช่ไหม ? พลังของข้า

 

            มือเล็กสอดเข้าไปโอบร่างหนา แนบใบหน้างามลงบนอกอบอุ่นแข็งแกร่ง

 

            ท่านคือผู้ที่มาปลดปล่อยข้าหรือ

 

            ราชินี ?”

 

            อันเซียร์เบิกตาขึ้นเล็กน้อย เมื่อพบว่าแขนขาของเขากลับขยับไม่ได้ชั่วขณะ ราวกับถูกหิมะแช่แข็งไว้

            นัยน์ตาคมดุจึงจ้องนิ่งตรงไปข้างหน้า จิตใจส่วนลึกพยายามฝืนต้านต่ออำนาจมืด การต่อสู้อันดุเดือดเกิดขึ้นในมโนสำนึก

            จนกระทั่งหญิงงามเงยหน้าขึ้นมาหา ก่อนโน้มประทับริมฝีปากบางของนางเข้าหาริมฝีปากของเขา

           

 

           

 

 

            เซฟานี !

            ข้ายกมือที่เกาะขอบกำแพงขึ้นมาป้องปาก ในหัวไม่มีเรื่องอื่นใดนอกจากคำถาม ว่าเหตุใดอันเซียร์ และเซฟานีถึงมาอยู่ที่นี่ตามลำพัง

            และทำไมพวกเขาต้องจูบกัน

 

            ข้าควรเข้าไปไหม ? เกิดคำถามอีกระลอกคลื่น ที่กำลังซัดถาโถมเข้าใส่อย่างจัง หากท่าทีของเขาแตกต่างออกไปจากนี้สักเล็กน้อย แสดงออกว่าเขาไม่ได้เต็มใจ อย่างนั้นข้าจะเข้าไปขวางโดยไม่ลังเล

            แต่นี่เขากลับยืนนิ่ง ปล่อยให้เซฟานีมอบจุมพิตให้

           

            มีบางอย่างกำลังสั่นคลอน อาจเป็นสภาพแวดล้อมรอบกาย ที่ทำให้ข้ามองเห็นภาพบิดเบือน หมุนติ้ว เสมือนถูกลมพายุหอบพัดกายไปด้วย

 

            หยุดนะ

            ข้าพยายามเปล่งเสียง แต่พบว่าลำคอกลับแห้งผาก

            อันเซียร์ หยุดนางสิ

           

 

            ความอ่อนแอของจิตใจมนุษย์กำลังกลืนกินข้าทีละนิด จนในที่สุดข้าก็ขี้ขลาด เกินกว่าจะเผชิญหน้ากับความจริง เมื่อเท้าทั้งสองค่อย ๆ ถอยห่างออกจากฉากวาบหวามตรงหน้า

เขาทั้งสองช่างเหมาะสมกันทั้งความแข็งแกร่งของอันเซียร์และความงามล้ำของเซฟานี ทั้งคู่เสมือนสิ่งที่เทพเจ้าสรรค์สร้างขึ้นมายืนเคียงคู่กันโดยแท้

 

ข้าพบว่าตนเองกำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาอย่างไร้สติ ทางเดินอันคุ้นเคยในปราสาทกลับเป็นสถานที่แปลกใหม่ไป ข้าจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามันจะสิ้นสุดตรงที่ใด

 

รับรู้เพียงแต่หยดน้ำที่ไหลผ่านข้างแก้ม เสียงที่อยากร้องแต่ถูกกลั้นไว้ กับความแน่นเค้นบริเวณกลางอก

ข้าพยายามจะหนีจากความเจ็บปวด แต่กลับพบว่ามันติดอยู่ในตัวข้า ไม่มีทางที่ข้าจะสลัดทิ้งได้

 

ซินเธียเสียงเรียกชื่อข้า ใครกันนะ ?

 

โมรินในที่สุดข้าก็เอ่ยคำพูดออกมาได้ แม้จะมองไม่ชัดนัก แต่ข้าก็รู้ทันทีว่าหญิงสาวที่ยืนหยุดอยู่ข้างเสาหินนั้นคือน้องสาวต่างมารดาของข้า แต่นางไม่เข้ามาใกล้มากกว่านั้น จึงทำให้ข้าไม่อาจเห็นสีหน้าของนางได้ชัด

 

มากับข้าเถอะ พี่คงเจอเรื่องไม่ดีมาสินะน้ำเสียงที่แสดงถึงความห่วงใยของนาง บีบรัดหัวใจข้า

 

อือข้าตอบรับ และค่อย ๆ เดินไปหา และก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสีหน้าของโมรินชัดเจนขึ้น

 

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องเขม็งมองมานั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตเคียดแค้น มันไม่ใช่สายตาของน้องสาวที่แสนดี

 

ทำไม ?

 

จับนางเอาไว้เสียงของนางก็ฟังดูเปลี่ยนไป

 

โมริน ?”ข้าเรียกชื่อนางด้วยความสับสน ครั้งสุดท้ายก่อนที่ความกระจ่างจะปรากฏชัด เมื่อมองไปรอบ ๆ ให้ดี ก็จะพบว่าข้ากำลังอยู่ในวงล้อมของกลุ่มคนจำนวนหนึ่ง

 

พวกเขาเป็นพวกครึ่งมนุษย์โทรปิคอร์นที่ข้าเจอในวันนั้น เวสเทิร์นและทหารโทรปิคอร์นเผ่าพันธุ์หมาป่า

 

โมริน ทำไมเจ้าถึง…”เสียงของข้าขาดหายไป เมื่อสถานการณ์ตรงหน้าได้ให้คำตอบแก่ข้าอย่างชัดเจนแล้ว

 

นางไม่ได้อยู่ข้างข้า

 

สับสนหรือ ? ซินเธียนั่นเป็นเพราะเจ้าไม่รู้เรื่องราวอะไรเลยยังไงล่ะ คนที่รู้เรื่องราวทุกอย่างต่างหากที่เป็นฝ่ายทนทุกข์ที่สุดนางพูดเสียงกดต่ำ โดยที่ริมฝีปากแทบไม่ขยับ ข้าไม่อยากเชื่อว่านางมีความแค้นในใจมากถึงเพียงนี้

 

เจ้าทรยศข้าหรือข้ารู้สึกถึงน้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง ภาพอันเซียร์และเซฟานีแทรกเข้ามาอีกระลอก แต่ข้าเป็นพี่สาวของเจ้านะ

 

พวกเขาเป็นใคร ทำไมถึงสร้างความเจ็บปวดแก่ข้าได้มากขนาดนี้นะ

 

พี่สาวงั้นหรอ !”โมรินสบถ ก่อนจะหัวเราะร่วนราวกับคนใกล้สติแตก ข้าเกลียดเจ้าตั้งแต่แรก เราเป็นศัตรูกันมานาน เจ้าคิดว่าข้าจะนับเจ้าเป็นพี่สาวงั้นหรอซินเธีย

 

ข้าไม่สงสัยสักนิดว่าสิ่งที่นางพูดเป็นเรื่องจริงหรือไม่ เพราะนางกำลังระบายความจริงออกมา แม้ข้าจะไม่รู้ว่าทำไมเราถึงเป็นศัตรูกัน แต่ข้าก็หยุดความเจ็บปวดไม่ได้อีกอยู่ดี

 

ข้าหมดแรงต่อต้านหรือขัดขืน ได้แต่ยินยอมให้ใครบางคนฉุดกระชากร่าง บังคับให้ข้าเดินไปข้างหน้า

 

 

จนกระทั่งเท้าสัมผัสกับพื้นหินเย็นเยียบ ความชื้นและความมืดคือคำบรรยายทั้งหมดของสถานที่แห่งนี้

 

พลั่ก !

ข้าถูกผลักเข้าไป หลังจากร่างเซจนเกือบล้ม ก็ได้ยินเสียงประตูเหล็กปิดอย่างแรง

 

ตึง !

แสงสว่างเดียวในสถานที่นี้มาจากช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างซี่เหล็กของประตูเท่านั้น

 

ข้าจะมารับเจ้าคืนนี้โมรินมองลอดผ่านช่องแคบนั่น ด้วยสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึกเหมือนเดิม และมันจะเป็นคืนสุดท้ายของเจ้า

 

แต่คนที่รู้สึกทุกอย่าง กลับเป็นข้าอีกเช่นเคย

 

“…”

 

เสียงฝีเท้าค่อย ๆดังห่างออกไป ข้าทรุดกายลงนั่งชันเข่า ความหนาวเหน็บของที่นี่เป็นสิ่งเดียวที่ข้ารับรู้

 

ความเกลียดชังในสายตาของนาง ชัดเจนเหลือเกิน เหมือนกับผู้ใช้เวทคนอื่น ๆ ที่มักมองมาที่เจ้าหญิงปีศาจ นางคงปรารถนาให้ข้าตาย

 

เซฟานีพูดถูก ข้ามันช่างน่าสมเพชนัก ที่ยังคงหลงเหลือความเป็นมนุษย์อยู่

 

เพราะเป็นมนุษย์ จึงรู้จักในรัก เพราะรัก จึงรู้จักเจ็บปวด

เพราะความไว้เนื้อเชื่อใจ

 

โมรินบอกว่าคืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายในชีวิตข้า ถ้าอย่างนั้นข้าขอได้ไหม ท่านเทพแห่งความตาย

 

ท่านช่วยพรากเอาดวงวิญญาณของข้าออกไปจากที่นี่ ช่วยปลดปล่อยข้าจากที่ที่ไม่ใช่ที่ของข้าด้วยเถิด

ข้าไม่อาจทนเห็น สายตาเหล่านั้นอีกแล้ว

ไม่อยากลุ้นรอ ว่าจะมีใครเปลี่ยนไปอีกหรือไม่

 

ท่านเทพแห่งความตาย

หากคืนนี้ท่านมีภาระหน้าที่ ขอให้ท่านมองเห็นข้าด้วยเถิด

 

 

 

 

Writer : มาแล้ว เสริ์ฟมาม่ารับต้นเดือนเลย งือ ๆ อย่าว่าเค้าเลยนะ เค้าติดสอบหนักมาก แต่ก็ยอมรับว่าช่วงว่างก็มีแต่ตอนนั้นดันไม่มีฟิลลิ่งไง 55 เกิดอาการท่อระบายน้ำตัน ฮึกๆ ใครยังติดตามอยู่บ้างส่งเสียงหน่อยค่า +++ // นี่ก็ดำเนินมาใกล้จะจบแล้วอีกไม่กี่สิบตอนเอง _ _ // จะจบแบบ happy หรือ sad ending กำลังคิดๆอยู่ อืม … // พออันเซียร์หื่น รีดหลายคนคงตกใจ 5555 < ตามที่คิดไว้ต้องหื่นกว่านี้อะ แต่แต่งไม่ออก เดี๋ยวจะกลับไปดูอีกที คริคริ < ขอบคุณที่ติดตามนะคะ <3  //บาบิQ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #561 sarae2 (@Sarae) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 22:46
    ไรท์ รออยู่น้าาาา มาอัพเร็วว งื้ออออ
    #561
    1
  2. #560 เรโกะ จิทาคุ (@modsensei) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 20:06
    จบแบบhappyเถอะค่ะ แงๆๆ
    #560
    1
  3. #559 Toh Pichaya (@messitoh) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 01:22
    happy นะคะพลีสสส เก๊ารอมานาน อย่าทำร้ายเค้าเลยนะ T T
    #559
    1
    • #559-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 52)
      3 เมษายน 2560 / 08:37
      จุ้บๆๆ น่ารักฝุดๆ ติดตามมานานมากจริงงง55
      #559-1
  4. #558 sarae2 (@Sarae) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 23:06
    จบแบบไหน แล้วแต่ไรท์เลยย จะรอนะค่ะ
    #558
    1
    • #558-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 52)
      3 เมษายน 2560 / 08:37
      ขอบคุณค่ะ คาดว่าจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงเพราะคิดตอนจบไว้แต่แรกแล้วค่ะ ><
      #558-1
  5. #557 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 21:50
    แงๆๆๆ...... ไรท์ใจร้ายมาก. ฮือๆๆๆๆ
    #557
    1
    • #557-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 52)
      3 เมษายน 2560 / 08:39
      แงงงง ไหงมาลงที่ไรท์ .. ขอบคุณนะคะติดตามมาตลอดเลยเป็นกำลังใจที่ดีมากๆเลย><
      #557-1
  6. #556 mayomi09 (@mayom21) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 20:46
    จบแบบhappy เถอะค่ะไรท์ สงสารทั้งคู่จริงๆ 

    ตอนนี้ตับไตไส้พุงพังหมดแล้ว น้ำตาไหลพรากแล้วค้าาา 
    #556
    1
    • #556-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 52)
      3 เมษายน 2560 / 08:40
      เรื่องนี้ดึงดราม่านิดนึงค่ะ แต่ไม่อยากให้ม่าเยอะ นี่เผลอม่าไปทำลายตับไตคนอื่นเลยเหรอเนี่ย-:;-
      #556-1
  7. #555 Fuchia (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 20:18
    เเงงงงงงง อย่าจบbad endเลยยยยค่ะไรท์ เเค่นี้ก็ดราม่าน้ำตาเเตกทำลายตับไตจะเเย่อยู่เเล้วววววTT
    #555
    1
    • #555-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 52)
      3 เมษายน 2560 / 08:40
      งื้ออ เอาเป็นว่าซึ้ง ๆๆ กินใจ ละกันบอกเท่านี้>.<
      #555-1
  8. #554 KaiMook_Dariga (@KaiMook_Dariga) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 17:51
    ซินๆอย่าเข้าใจผิดสิเธอออ~ อันๆขยับตัวไม่ได้ต่างหากล่าาา
    #554
    1
    • #554-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 52)
      3 เมษายน 2560 / 08:41
      555 อันๆ มีหน่วยเสริมช่วยแก้ต่างให้ ดีจัง
      #554-1
  9. #553 mayomi09 (@mayom21) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 17:40
    ฮือๆ ซินเทียร์ 
    #553
    1
    • #553-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 52)
      3 เมษายน 2560 / 08:41
      นางน่าสงสารจริงๆค่ะ ซินเดอเรล่าชัดๆ
      #553-1
  10. #552 mewmiiiw (@mewmiiiw) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 15:52
    เทพแห่งความตายต้องสะดุ้งแน่ 555555555555555555555555 ฮื้อออ อันเซียร์ของข้าาาาา
    #552
    1
    • #552-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 52)
      3 เมษายน 2560 / 08:42
      55555 สะดุ้งไปแล้วค่ะ 'ใครพูดถึงข้ากันนะ?'
      #552-1