The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 3 : Chapter [2] งานแต่งงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    8 มิ.ย. 59

[2]

 

 

เดี๋ยวพี่จะรีบไปรีบกลับ อยู่บ้านเป็นเด็กดีนะคนตัวโตกว่าหอบหิ้วอุปกรณ์ตกปลาอย่างเต็มไม้เต็มมือ มีกล่องโฟมสี่เหลี่ยมไว้สำหรับใส่เหยื่อที่ถูกล่า อาวุธเป็นหอกปลายแหลมคมยาว 2 เมตร และถุงใส่เหยื่อตรงกับชนิดพันธุ์ปลาที่ต้องการล่าไว้เต็มห่อ

 

ค่า~”เสียงเล็กใสขานรับอย่างว่าง่าย พร้อมยิ้มสดใสให้กับพี่ชายสุดที่รักที่กำลังจะก้าวออกจากประตูบ้านไปเผชิญอากาศหนาวเหน็บเข้ากระดูกด้านนอก แม้ว่าเขาจะชินแล้วแต่ก็ยังจำเป็นต้องใส่เสื้อผ้าหนาซ้อนทับกันหลายชั้นอยู่ดี

 

ห้ามจุดไฟ ห้ามใกล้ของมีคม อ้อ พี่เก็บมีดหมดรึยังนะ

 

เก็บหมดแล้วซินเธียสูดหายใจเข้าเต็มปอดอย่างสะกดอารมณ์ เพราะพี่ชายยังคงทำเหมือนเธอเป็นเด็กวัยหัดเดิน ชอบหยิบจับของแปลกใหม่เข้าปากไม่มีเปลี่ยนแปลง

 

            เมื่อนึกถึงสิ่งที่กำลังจะทำนั้น ตาสีแดงกลมโตพลันมองคนตรงหน้าด้วยอารมณ์รักและอาลัย

            ขอโทษนะคะพี่ชายและขอบคุณสำหรับทุกอย่าง

 

            ซินเธียรู้สึกจุกบริเวณคอ อีกทั้งยังมีน้ำตารื้นจนเกือบพ้นขอบตา เหล่านั้นล้วนอยู่ในสายตาของเดวิลปริ๊นซ์

 พี่ไปไม่นาน เดี๋ยวจะรีบกลับ ไม่ต้องกลัวหรอกนะเขาเข้าใจว่าเธอกลัวที่จะอยู่คนเดียว

 

            เด็กสาวพยักหน้าเบาๆหนึ่งครั้ง ก่อนหลุบตารับสัมผัสจูบที่หน้าผากอย่างอ่อนโยนจากพี่ชายคนเดียวของเธอ ด้วยความรู้สึกผิดอัดแน่นเต็มอก

            ถ้าหากเขากลับมาแล้วไม่เจอเธอเล่าเขาจะรู้สึกอย่างไรเขาจะเจ็บปวดไหม

ในขณะที่คิดฟุ้งซ่าน เริ่มมีความลังเลในใจ พี่ชายเธอก็ผละตัวออกไป ก่อนพลิกกายเดินหันหลังไปเปิดประตูและปิดมันลงเบาๆ

 

            มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆ ก่อนจะเดินไปหยุดมองร่างเงาของพี่ชายที่เดินห่างออกไปทุกที จนเห็นเป็นเพียงจุดเล็กๆท่ามกลางผืนหิมะสีขาว เธอภาวนาให้เขาเดินทาง และกลับมาได้อย่างปลอดภัย

            เมื่อร่างสูงโปร่งหายไปไกลจนลิบตาแล้ว ซินเธียจึงเดินมาหยุดตรงหน้าลังไม้ ก่อนจะเอามือล้วงเข้าไปในกล่องเพื่อควานหาบางสิ่งในนั้น เมื่อสัมผัสได้ถึงกระดาษที่ถูกพับทับกันหลายทบจนเหลือแค่ชิ้นเล็ก เธอจึงหยิบออกมาก่อนคลี่เศษกระดาษเพื่ออ่านเนื้อความในนั้นอีกรอบ

           

            ถึง เดวิลปริ๊น ธามส์ และ เดวิลปริ๊นเซส ซินเธีย

 

ทางเราขออภัยในการปล่อยปะละเลยพวกท่านมานานถึง 7 ปี บัดนี้ได้เวลาที่พวกท่านจะได้หวนคืนสู่โลกผู้ใช้เวทย์แล้ว และสำหรับเดวิลปริ๊นเซส ซินเธียทางโซลิเซียร์ขอถือโอกาสนี้ในการสู่ขอมาเป็นพระชายาแห่งเจ้าชายอันเซียร์ โซลิเซียร์ หากท่านตกลงจงมาพบคนของเราที่เชิงเขาหิมะมาลายัน เพื่อเตรียมเข้าพิธีแต่งงานโดยทันที

 

หวังว่าเราจะได้พบกันเร็วๆนี้

 อะความารีน โซลิเซียร์

 

 

            เนื้อความในจดหมายบอกเพียงเท่านั้น มิได้บอกถึงเหตุผลว่าทำไม คำตอบเหล่านั้นอยู่ที่ราชินีแห่งโซลิเซียร์ ผู้เขียนจดหมายฉบับนี้ หากต้องการค้นหาคำตอบก็คงต้องไปที่นั่นโซลิเซียร์ ดินแดนหิมะของเหล่าผู้ใช้เวทย์

ซินเธียพับเก็บกระดาษไว้ในช่องเล็กบนอกของเสื้อคลุมตัวนอก ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าเป้สัมภาระขนาดเล็กเพื่อเก็บของที่จำเป็น เช่นอาหารว่างและน้ำในกระติกเก็บความร้อนสำหรับการเดินทาง

 

เมื่อของทุกอย่างพร้อม เธอจึงเดินไปเปิดประตูบ้าน ก่อนจะเป่าลมพร้อมสอดสองนิ้วท่ี่จีบมือไว้ดันเข้าปาก เกิดเสียงหวีดแหลมดังขึ้นหนึ่งครั้ง

 

กรรสัตว์หน้าขนสี่ขา เดินต้วมเตี้ยมเข้ามาหาทันที

 

แบรี่มานี่มาเด็กสาวเดินเข้าไปลูบศีรษะและแผงคอของหมีขั้วโลกแสนรัก ที่พี่ชายเก็บมันมาเลี้ยงตั้งแต่เธอยังแบเบาะ จนบัดนี้ร่างหมีได้เติบโตอย่างเต็มวัยแล้ว

หมีตัวโตส่งเสียงครางต่ำอย่างออดอ้อน ทันทีที่ซินเธียยื่นปลาสดไปให้ มันก็คาบงับเอาไว้ก่อนจะเคี้ยวกลืนลงปากอย่างรวดเร็ว

 

 

“แบรี่...พาข้าไปที่เทือกเขามาลายัน

 

 

 

 

นี่คือวันแห่งหายนะ…

 

            เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ยืนหยุดอยู่หน้าบานประตูไม้สีน้ำตาลอ่อน พร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งที่ไหล่ทั้งสองข้าง เพราะเมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้เขาได้รับคำสั่งจากราชินีแห่งโซลิเซียร์ให้กลับมาเข้าพิธีแต่งงาน โดยไม่ทราบรายละเอียดอื่นใดนอกจากนั้น

            เขาจำต้องมาที่นี่เพื่อหาคำตอบ

 

อันเซียร์ เข้ามาเลย ข้างในพร้อมแล้วดวงหน้าหวานสีขาวจัดของเจ้าหญิงแห่งโซลิเซียร์ โผล่พ้นขอบประตูที่เปิดแง้มออกเล็กน้อย

 

“เจ้าหนูของฉันหล่อสุดๆไปเลย~ สูทสีดำขับเน้นผิวออร่าของเขา~ อ้อ ดอกไม้สีแดงสดนั่นก็เข้ากับสีตาของเขาด้วย~”

           

            ตาสีทะเลลึกมองดวงหน้าหล่อเหลาคมคาย ตาสีแดงรับกับดอกไม้บนอก เรือนผมสีเงินสะบัดพลิ้วตามจังหวะการก้าวเดิน บุคลิกท่วงท่าเปี่ยมล้นไปด้วยมาดสายเลือดสีน้ำเงิน อันเซียร์เกิดมาเพื่อเป็นเจ้าชายในฝันของใครหลายคนโดยแท้

 

            น่าเสียดายที่นอกจากฝีมือเวทย์อันเก่งกาจ เพียบพร้อมไปด้วยฐานันดรและหน้าตา อันเซียร์ โซลิเซียร์กลับไร้ดวงเรื่องการเลือกคู่ครอง เมื่อผ่านพ้นคืนนี้ เขาก็จะไม่ใช่หนุ่มโสดที่สาวๆทั่วโลกผู้ใช้เวทย์ฝันถึงได้อีกต่อไป แต่เขาจะมีคู่ชีวิตเป็นตัวเป็นตน โดยที่ไม่อาจปฏิเสธหรือมีทางเลือกอื่นได้ เมื่อการแต่งงานครั้งนี้มีเรื่องความสงบสุขของโลกผู้ใช้เวทย์เป็นเดิมพัน

 

“อันเซียร์!”

 

“มิรินด้า…นายก็มาด้วยหรอโทมัส”

 

“ทำไมนายทำกับฉันแบบนี้ ไหนตอบฉันมาซิอันเซียร์!”

 

“ข่าวสายฟ้าแล่บ สะเทือนไปทั้งโลกผู้ใช้เวทย์…หึหึ ดูท่าว่าพรุ่งนี้ต้องมานับศพสาวๆแคปริคอร์นเสียแล้วว่าต้องตายไปเพราะพิษรักเท่าไหร่…ฉันเดาว่าไม่ต่ำกว่า 1 พัน”

 

“อันเซียร์ๆๆ นายมันบ้า ฮือ~ ฉันเฝ้ารักนายมานานแค่ไหน แล้วยัยนั่นมันเป็นใคร ถึงคาบนายไปกินหน้าด้านๆแบบนี้~!”

 

“ขอบใจที่มางานน้องชายสุดที่รักของฉันนะจ๊ะ แต่ฉันต้องยืมตัวเขาไปก่อน เดี๋ยวจะเสียฤกษ์^^”ไอลีน โซลิเซียร์ตัดบทการทักทายของน้องชายและเพื่อนที่ทำงานไว้เพียงเท่านั้น เพราะทุกคนในงานพร้อมรอกันอยู่แล้ว และเจ้าสาวก็ได้เดินทางมาถึงแล้วเช่นกัน

 

            และเมื่อดึงตัวน้องชายออกมาจากวงสนทนาได้ หล่อนแอบเห็นรอยกังวลในตาสีแดงคู่นั้น วูบนึงที่รู้สึกสงสารน้องรักขึ้นมาบ้าง แต่ทว่าหล่อนพึงพอใจที่เห็นสีหน้าอื่นนอกจากเบื่อโลกของน้องชายมากกว่า

            อีกอย่างเจ้าสาวคนนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น เธอคนนั้นก็ไม่ได้เลวร้ายเสียหน่อยล่ะมั้ง

 

“ซึ้งมากเลยเหรอไง น้ำตาคลอเชียว”ไอลีนเหลือบมองน้องชายด้วยสีหน้าระรื่น เพราะลืมแสดงความเห็นอกเห็นใจ

 

“…”น้องชายของเธอส่งสายตาเย็นเยียบและความเงียบเป็นคำตอบ

 

ในขณะที่ไอลีนเดินกลับไปประจำที่โต๊ะนั่งเคียงข้างราชามังกรเรียบร้อย อันเซียร์จึงยืนหยุดมองภาพงานแต่งงานตรงหน้า มีเสาหินขนาดยักษ์ 6 ต้น ขนาบข้างซ้ายขวาบนพื้นขอบสนามหญ้า โดยมีผ้าสีขาวพาดคาดเอาไว้แทนหลังคา ซึ่งขยับพลิ้วไหวตามกระแสลมอ่อนๆ ให้ความรู้สึกเย็นพอดีเมื่ออุณหภูมิถูกปรับโดยลูกไฟเวทย์ ที่ลอยประดับตามมุมต่างๆในงาน

            ลูกโป่งหลากสีถูกผูกไว้กับเชือกเส้นเล็ก ประดับตกแต่งเพิ่มสีสันในงานอย่างกลมกลืน ผู้ใช้เวทย์และครึ่งมนุษย์โทรปิคอร์นที่ถูกเชิญเข้ามาในงานกำลังพูดคุยสังสรรค์อย่างมีความสุข แต่เมื่อทุกคนสังเกตเห็นการปรากฏตัวของบุรุษคนสำคัญของงาน เสียงวุ่นวายก็ค่อยๆแผ่วเบาลงจนเงียบสนิท

 

            อะความารีน โซลิเซียร์ เดินมาแตะไหล่ซ้ายของลูกชายเบาๆ และเรียกให้เขาได้สติ เพราะดูเหมือนตอนนี้ลูกชายเธอกำลังเหม่อลอยวิญญาณหลุดออกจากร่างไปเรียบร้อยแล้ว

“อันเซียร์ เฮ้อ มาสักทีนะ แม่บอกไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมเพิ่งจะมาฮึ”

 

“ท่านแม่ครับ...ท่านแม่เพิ่งจะบอกผมเมื่อสามชั่วโมงที่แล้วเองนะครับ”อันเซียร์มีคำถามมากมายในหัว ทว่ากลับกลั่นกรองออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นเปรียบเสมือนฝันร้ายที่เป็นจริง

 

“อ้าว เออ นั่นแหละ มาก็ดีแล้วลูก”

 

            อันเซียร์เดินเรียบเรื่อยเหมือนคนมีร่างทว่าไร้จิตวิญญาณ เขารู้สึกเหมือนขาหนักอึ้งคล้ายกับว่ามีลูกตุ้มมาถ่วงน้ำหนักเอาไว้ แท่นปะรำพิธีซึ่งมีโพเดียมตั้งอยู่บนนั้นปรากฏอยู่ตรงหน้า มีดอกกุหลาบสดสีแดงเสมือนว่าเพิ่งเบ่งบานออกจากต้นใหม่ ประดับตกแต่งอยู่หลายช่อ

            เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ก้าวขึ้นบันไดราวๆสิบขั้น ร่างหนาพลิกกายหันมาเผชิญหน้ากับแขกเหรื่อในงานด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าภายในใจกลับกำลังกู่ร้องอย่างน้อยใจในโชคชะตาตนเอง

 

เจ้าสาวมาแล้วเสียงพึมพำกระซิบกระซาบดังขึ้น เกิดความแตกตื่นชั่วขณะหนึ่งเมื่อผู้ใช้เวทย์ในงานต่างพากันชะโงกหน้าเพื่อดูเจ้าสาวผู้โชคดีคนนั้น เพราะไม่มีใครล่วงรู้มาก่อนว่าเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์จะประกาศสละโสดรวดเร็วเช่นนี้

 

            และทุกสายตาก็พลันตะลึงค้างไปเมื่อเห็นร่างเจ้าสาวในชุดคลุมสีขาว เสื้อเกาะอกทว่าไม่มีส่วนนูน,เว้า,โค้งให้เห็น ด้วยขนาดความสูงเลยเอวเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์เพียงหน่อยเดียว ทำให้ทุกคนเกิดความสงสัยในใจ แต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาต่อหน้าพิธีอันศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้

 

            อันเซียร์เหลือบมองดวงหน้าราชินีแห่งโซลิเซียร์ ซึ่งพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะก้มมองคนตัวเล็กกว่ามากตรงหน้า

 

“…”

“…”

 

            ตาสีแดงหรี่ลงพิจารณาเจ้าสาวของเขาจากหัวจรดเท้า และเมื่อบาทหลวงเริ่มดำเนินพิธีการ อันเซียร์จึงเลือกเก็บงำความสงสัยไว้ในใจ

            กล่องแหวนกำมะหยี่สีแดงถูกยื่นออกมาให้ตรงหน้า ซึ่งเขารับมันไว้ในมืออย่างงุนงง และนิ่งอึ้งอยู่นาน จนบาทหลวงสะกิดเบาๆที่แขน มอบแหวนให้เจ้าสาวพะย่ะค่ะ

 

อ่ออันเซียร์พึมพำเบาๆ ก่อนจะเปิดกล่องออกเผยให้เห็นแหวนเงินซึ่งมีเพชรน้ำดีสีฟ้าอ่อนประดับไว้ตรงกลาง และตามรอย 6 แฉก กอปรเกิดเป็นรูปเกล็ดหิมะอย่างสวยงามไร้ที่ติ เขาหยิบมันออกมาถือไว้ขณะที่ยื่นกล่องคืนให้แก่บาทหลวง

 

สวมให้ข้าสิเสียงเล็กฟังแปร่งๆหูดังจากร่างบางเล็ก เมื่อเห็นว่าคนหล่อตัวโตหยุดยืนเพ่งมองแหวนอยู่นานจนเหมือนจะเอามันไปจำนำ

 

ใส่เองสิอันเซียร์ยื่นให้คนตัวเล็กตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

“ไม่ได้นะพะย่ะค่ะเจ้าชาย แบบนี้ผิดธรรมเนียมก่อนที่คนตัวเล็กจะเถียง บาทหลวงจึงแทรกขึ้นมาก่อนอย่างสุภาพอ่อนน้อม พร้อมค้อมหัวน้อยๆที่เสียมารยาทกับเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์

 

ตาสีแดงฉานหรี่ลงอย่างครุ่นคิด คิ้วม่วนเข้าหากัน จนในที่สุดเขาเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออก จึงเดินเข้าไปหาเจ้าสาวหนึ่งก้าว พร้อมคว้ามือเล็กด้านซ้ายออกมา

ซินเธียยิ้มในผ้าคลุม เมื่อเห็นแหวนเพชรเม็ดโตสีฟ้าอ่อน สะท้อนวิบวับบนนิ้วนางข้างซ้ายของตนแม้ว่าขนาดของมันจะใหญ่เกินไปสำหรับเธอ จนต้องกำมือไว้แน่นเพื่อไม่ให้แหวนหลุดก็ตาม

 

ขอบใจน- อ๊ะ!”เสียงเล็กร้องท้วงก่อนยกมือตะปบมือหนาใหญ่ได้ทันท่วงที ตากลมโตเบิกกว้างอย่างรู้ทันในทันทีว่ากำลังจะถูกกระตุกเปิดผ้าคลุมหน้าโดยไม่ได้รับอนุญาต!

 

            ราชินีแห่งโซลิเซียร์ ขอร้องให้อย่าเพิ่งเปิดเผยตัวตนแก่เหล่าแขกเหรื่อในงาน นั่นเป็นเหตุให้ซินเธียยื้อยึดมือหนาของเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ที่จับชายผ้าคลุมเธอไว้ไม่ปล่อย!

 

ปล่อยนะ…”ซินเธียกัดฟันกรอด เมื่อต้องออกแรงสู้กับ สามี ตั้งแต่เจอครั้งแรก และ เขา ดูเหมือนจะไม่ได้ออมแรงให้ผู้หญิงตัวเล็กๆเช่นเธอเลย!

 

อันเซียร์!”เสียงราชินีแห่งโซลิเซียร์ดังขึ้น ก่อนที่ร่างบางจะมาหยุดอยู่ระหว่างทั้งสอง ปล่อยเดี๋ยวนี้อันเซียร์ นี่ยังไม่ใช่เวลาลูกจะรู้ว่านางเป็นใครในไม่ช้า ประโยคสุดท้ายถูกลดระดับจนเกือบไร้เสียง

 

            ซินเธียแอบอ้าปากหอบด้วยความเหนื่อย หลังจากที่คนตรงหน้ายอมถอยทัพเลิกยุ่งกับชายผ้าคลุมเธอเสียที

            อันเซียร์เหลือบมองคนตัวเล็กอย่่างคาดโทษ ก่อนจะหันไปค้อมศีรษะแก่ราชินีแห่งโซลิเซียร์ ลูกขอโทษที่เสียมารยาทครับท่านแม่

 

แม่ไม่อยากเห็นลูกไม่เป็นสุภาพบุรุษเช่นนี้อีก จำไว้นะอันเซียร์

 

ครับ ท่านแม่

 

            ตาสีแดงมองร่างบางของท่านแม่ที่ถอยนั่งกลับไปประจำที่ พร้อมระบายรอยยิ้มเสมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น เมื่อครู่เป็นเพียงการเข้าไปอวยพรชีวิตคู่ของทั้งสองเท่านั้นเอง

 

สุภาพหน่อยสิคะ คุณสามีเสียงเล็กทวนย้ำอีกครั้ง แม้จะไม่ได้เห็นสีหน้าทะเล้นกะล่อนภายใต้ผ้าคลุมสีขาว แต่อันเซียร์ก็พอรู้ได้จากน้ำเสียง

 

ยัย-ตัว-แสบปากเรียวพึมพำเบาๆโดยแทบไม่ขยับ พลางกัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจ เพราะเมื่อครู่เพียงแค่เขากระตุกผ้าเบาๆก็จะสามารถเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของร่างบางแถมมีเสียงแหลมเล็กผิดปกตินั่นได้แล้ว

 

            พวกเขาทั้งคู่ยืนนิ่งให้แขกเหรื่อเข้ามาอวยพรให้ชีวิตคู่มีความสุข กว่าครึ่งมองไปทางเจ้าสาวนิรนามอย่างสงสัย แต่พวกเขามีมารยาทพอที่จะไม่ถาม เพราะราชินีแห่งโซลิเซียร์อ้างว่าเจ้าชายต้องการชีวิตรักที่สงบ ไม่อยากให้ผู้อื่นรบกวนภรรยาของเขา และจะเปิดเผยก็ต่อเมื่อพร้อมเท่านั้น

 

            โดยที่มีน้อยคนนักที่รู้ว่าแท้จริงแล้ว ทั้งคู่เพิ่งจะทราบว่าต้องเข้าพิธีแต่งงาน ไม่ถึง 1 วันเท่านั้นเอง

 

 

 

 

            พิธีการช่วงเย็นดำเนินไปได้อย่างราบรื่นไม่มีติดขัด เหมือนมีใครบางคนวางแผนเอาไว้อย่างดิบดี ให้ผมไม่มีช่วงจังหวะว่างที่จะยกมือถามว่า ทำไมผมถึงต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้?

 

            แถมเธอเป็นใคร หน้าตาเป็นยังไงก็ไม่อาจทราบได้ แม่นั่นดูจะห่วงผ้าคลุมหน้ามากกว่าชายกระโปรงที่สะดุดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเกือบล้มคว่ำคะมำไปข้างหน้าอยู่หลายที ชุดเจ้าสาวที่เธอสวมใส่อยู่นั้น ดูยังไงก็เหมือนชุดของผู้ใหญ่ที่ถูกปรับให้เล็กลงตามสภาพตัว แต่มันก็ยังดูไม่เหมาะที่จะสวมอยู่ในร่างเล็กนั่นอยู่ดี

 

            ผมเดินเรียบเรื่อยอย่างเอื่อยๆไปยังห้องนอน แน่นอนว่านั่นห้องผม

            แต่ทำไมคุณเธอจะต้องเดินตามมาด้วยไม่ทราบ!

 

นี่ไม่ไปหาห้องอื่นล่ะผมถามทั้งที่ไม่มองหน้าเพราะรู้แน่ว่าถึงยังไงก็ไม่เห็นหน้า จึงเพ่งจ้องไปที่บานประตูไม้แทน

 

ข้าแต่งให้เจ้าแล้วไงจำไม่ได้หรือ เจ้านี่ความจำสั้นเป็นปลาทองหรือไงนะอันเซียร์เสียงเล็กแหลมพูดเจื้อยแจ้วคล่องปาก เป็นโทนเสียงที่ผมรำคาญมากถึงมากที่สุด แต่เมื่อได้ยินเสียงของท่านแม่ที่พร่ำสอนให้เป็นสุภาพบุรุษนั้นลอยก้องในหัว ผมจึงสูดหายใจเข้าลึกเต็มปอดเพื่อสงบสติอารมณ์

 

ฉันจะไม่นอนร่วมห้องกับเธอเด็ดขาด ไม่มีวันผมแสดงจุดยืนเต็มที่ ส่วนยัยตัวเตี้ยในชุดผ้านวมสีขาวก็ได้แต่กระโดดหย็องแหย็งอย่างขัดใจ

 

ไม่ได้นะ แล้วข้าจะไปนอนที่ไหนล่ะ

 

อันเซียร์ แหม่ อยู่นี่เองไอลีนเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้ม เหอะๆ ยังไงผมก็ดูออกนะพี่ ไม่ต้องออกอาการดีใจจนเนื้อเต้นขนาดนั้นก็ได้ กับราชามังกรก็ไม่ยอมแต่งเสียที เล่นเอาท่านแม่คะยั้นคะยอเร่งอยากให้มีหลานไวไว แต่ไหงผมกลับมารับเคราะห์แทนพี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

ไอลีนยัยตัวเตี้ยนั่นก็รู้จักพี่ผมด้วยเหรอ หล่อนเป็นใครกันนะ?

 

ท่านแม่มาสั่งให้นายพาซินเอ๊ย เจ้าสาวเข้าห้องไปด้วยเลย นับแต่วันนี้นายต้องนอนร่วมห้องกับเธออ้อ ส่วนเรือนหอกำลังจะสร้างนะจ๊ะ ใกล้เสร็จแล้วแหละ น่าจะหลังจากที่พวกนายกลับจากฮันนีมูนล่ะนะไอลีนแจกแจงเสร็จสรรพพลางยิ้มกว้าง ขณะที่ผมหน้าซีดลงเรื่อยๆตามลำดับ

 

            อะไรคือร่วมห้องอะไรคือฮันนีมูนครับ

            ท่านแม่ นี่มันคือแผนร้ายอะไร ถึงได้ยัดเยียดผมให้กับยัยแคระตัวเตี้ยยัดผ้านวมนี่?

            และผมก็ถึงบางอ้อทันทีเมื่อรู้เหตุผลที่ท่านแม่แจ้งกับสถาบันว่าขอลาหยุด 1 สัปดาห์ทันที

 

“…”ผมมีทางเลือกอื่นเหรอนอกจากจะต้องเปิดประตู ให้ยัยเตี้ยแทรกตัวผ่านเข้าไปในห้องอย่างกระดี๊กระด๊า ลั้ลลา เหมือนได้มาทัศนศึกษา

 

            อืม จะว่าไป ยัยนั่นก็เหมือนเด็กอยู่หลายส่วน ทั้งรูปร่างและน้ำเสียง แต่คงเป็นไปไม่ได้หรอก ท่านแม่คงไม่อยากให้ผมโดนข้อหาพรากผู้เยาว์หรอกนะ

 

            ในที่สุดผมจึงทนยืนมองหน้ายิ้มระรื่นของพี่สาวตัวเองไม่ไหว จึงปิดประตู ก่อนจะหันหน้ามาเผชิญความจริงอันเจ็บปวดอีกเรื่อง

            ต่อจากนี้ห้องนอนของผมต้องมีสิ่งมีชีวิตน่ารำคาญมาอยู่ด้วยทุกวัน

            ยัยตัวสั้นเตี้ยกำลังปีนขึ้นไปกระโดดหย็องแหย็งบนเตียงนอน นั่นทำให้ผ้าคลุมสะบัดขึ้นลงทีละน้อย ผมมองเห็นปากเล็กที่แย้มรอยยิ้มกว้าง จนตะลึงค้างไปว่านี่ผมกำลังตาฝาดอยู่รึเปล่า

 

            เย้ เย้ เย้เตียงนอนนุ่มๆ ไม่ต้องนอนฟูกแข็งๆแล้ว เย้ เย้ เย้~”เสียงเล็กแหลมยังคงร้องยินดีต่อไป ไม่สนว่าผมเดินเรียบเรื่อยไปยืนหยุดมองตั้งนานแล้ว

 

            และดูเหมือนในที่สุด เจ้าของร่างนั่นก็เริ่มรู้สึกตัวซักทีหล่อนนิ่ง เมื่อเห็นผมยืนขมวดคิ้วให้จากพื้น ก่อนจะพาร่างเล็กก้าวเข้ามาหา ทำให้ความสูงของเราเกือบจะเท่ากัน

 

            ผมเอื้อมมือทั้งสองข้างไปจับชายผ้าคลุม คำถามที่สงสัยมานานค่อนวันกำลังจะถูกเฉลยคำตอบ

            เธอเป็นใครกัน ยัยตัวเล็ก?

 

            และเมื่อผมเลิกชายผ้าได้ครึ่งนึง มือเล็กอุ่นทั้งสองข้างก็เอื้อมสวนมาแตะข้างแก้มผมไว้

เสียงผ้าสะบัดไปด้านหลัง เรือนผมสีเงินปรากฏสู่สายตา ตาสีแดงสดกลมโตจ้องตอบกลับมา มีประกายระยิบระยับคุ้นตาแฝงอยู่ในนั้น ผมขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม เมื่อเผลอเพ่งพิจารณาทั่วทั้งหน้า โดยลืมปัดมือเล็กๆออกจากแก้มตัวเอง

 

สวัสดีจ้ะ อันเซียร์~”เสียงเล็กดังแผ่ว พร้อมขยิบตาซ้ายให้ข้างหนึ่ง นั้นทำให้ผมคลายคิ้วที่ผูกกันแน่นออก เมื่อในที่สุดควันทะมึนสีดำก็สลายหายไปจากข้างบนหัว

 

            ในงานเลี้ยง ณ เดวิลแลนด์เมื่อ 7 ปีก่อน...

            ครั้งนั้น ผมได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง หล่อนอยู่ในชุดราตรีเกาะอกสีแดง ร่างอรชรสมส่วนไร้ที่ติ โลกผู้ใช้เวทย์เรียกหล่อนว่า เจ้าหญิงปีศาจ

            ผมบังเอิญได้รู้จัก เพราะคืนนั้น หล่อนเข้ามาทักทายด้วยประโยคนี้ สวัสดีจ้ะ อันเซียร์~” พร้อมกับขยิบตาข้างซ้ายให้ครั้งหนึ่ง

            ผมจำได้ว่าเดินหนี และพยายามปัดป้องมือปลาหมึกที่คว้าแขนผมไว้ และขอร้องให้ผมเต้นรำด้วยซักเพลง นะคะ เต้นกับข้าสักเพลงน้า~” ด้วยความที่ผม ถูกสอนให้เป็นสุภาพบุรุษไงผมจึงปฏิเสธหญิงสาวไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เดวิลปริ๊นเซส ลูกสาวของเดวิลคิง เจ้าภาพงานในวันนั้น

 

            ผมรู้ตัวว่าพลาด ก็เมื่อสายไป

            เมื่อเต้นรำอยู่ดีๆ จู่ๆผมก็รู้สึกเวียนหัวไปชั่วขณะ ก่อนจะรู้ว่ามีพิษงูชนิดอ่อนที่มีฤทธิ์ทำให้มึนเหมือนสุรา ป้ายทับมาผ่านผิวหนังที่ผมสัมผัสกับมือเรียวเล็กขณะเต้นรำ และจังหวะต่อมา

            ผม…ก็ถูกขโมยจูบแรกไปเสียแล้ว…

 

            เมื่อนึกถึงรอยอุ่นๆที่ริมฝีปาก และสัมผัสคราวนั้น ผมจึงตั้งสติกลับมาได้ ก่อนผละจากร่างบางเล็กที่ยืนยิ้มกริ่มบนเตียง

 

..ซินเธีย!”ผมเสกเกราะเวทย์มาคุ้มตัวเองอย่างเร็วไวเท่าความคิด

 

ฮ้า~ จำได้แล้วเหรอ ตอนแรกข้าคิดว่าเจ้าจะจำข้าไม่ได้เสียอีก เกือบต้องระลึกความหลังซะแล้วว่าเราเคยใกล้ชิดกันขนาดไหน

 

            นี่มันอะไรมันเรื่องอะไรกัน

ผมนึกได้ว่าล่าสุดที่เจอเธอนั้นคือครั้งสงครามเมื่อ 7 ปีก่อน ซินเธียถูกศาสตร์แห่งการชำระล้างดวงจิตปีศาจ จนกลายร่างเป็นทารกหรือว่านั่นเป็นเหตุให้เธอมีขนาดตัวเหลือเท่านี้?

 

“อันเซียร์…เจ้าอย่าได้เสียใจไปเลยนะ…ข้าจะปรนนิบัติเจ้าอย่างสุดความสามารถ! จะเช้า-สาย-บ่าย-เย็น ข้าก็ไหวทั้งนั้น! อ้าว! นี่เจ้าจะหนีข้าไปไหนล่ะ…”

 

         ผมรีบเผ่นหนีออกจากห้องทันที ไม่ต้องรอให้ยัยนั่นพูดจบประโยค

 

         คืนนี้ผมจะยอมสละห้องให้ก็ได้นอนในห้องสมุดก็ไม่เลวนักหรอก

 

 

 

Writer: ปั่นๆๆ ปั่นๆๆ ปั่นๆๆ อยากรู้ว่าชอบไหมคู่นี้ 555 ออกแนวโลลินิดๆ แต่แอบใบ้ว่านางจะโตเร็วขึ้นเรื่อยๆอย่ากังวลเลยจ้า มาร่วมตามลุ้นดวงอันเซียร์ไปด้วยกันนะ บอกเลยว่า ติดตามต่อไปเรื่อยๆจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน ><

 

บาบิQ

 

 

แหวนแต่งงาน

 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #256 Apichat Chokaew (@crazy95) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 16:59
    ม่ายต้องโตแหละดีแล้ว
    #256
    1
  2. #211 jay100sailom (@jay100sailom) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 12:08
    เดียวนะ ถึงวิญญาณจะแก่ แต่ร่างกาย 7 ขวบ ม่ายยยยยย นมมีรึยางงงง
    #211
    1
  3. #144 bunpairodwas (@bunpairodwas) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 10:35
    อยากได้แหวนอ่ะ
    #144
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #144-2 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 3)
      10 กันยายน 2559 / 23:47
      แฮ่ๆๆ เห็นว่าสวยดีเลยเอามาแปะค่ะ
      #144-2
  4. #87 มัคกี้ (@sikasalj13248hot) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 10:42
    โตเร็วๆน้า
    #87
    1
  5. #41 GraySterZ (@GraySterZ) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 06:45
    ถึงกลับกลัวขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย ขำมาก555555
    #41
    1
  6. #38 อ.เมี้ยวๆ (@xkesr179) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 18:43
    555 สนุกมากครับ
    #38
    1
  7. #36 Mazato Yume (@sleeplezzrr) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 10:25
    ขำอันเซียร์~ 555555 ไม่จำเป็นต้องรีบหนีขนาดนั้นก็ได้~~~
    #36
    1
    • #36-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 3)
      6 มิถุนายน 2559 / 00:33
      ไม่เรียกว่าหนี เขาเรียกถอยกลับไปตั้งหลัก(เหลือฟอร์มให้เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์มั่งนิดนึงน้า) 555555
      #36-1
  8. #34 Ummarindecha (@Ummarindecha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 09:35
    ชอบคู่นี้ค่ะ รออ่านต่อน้าไรรรรรจ๋า
    #34
    0
  9. #33 Ummarindecha (@Ummarindecha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 09:35
    ชอบคู่นี้ค่ะ รออ่านต่อน้าไรรรรรจ๋า
    #33
    1
    • #33-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 3)
      6 มิถุนายน 2559 / 00:32
      ขอบคุณค่าา หวังว่าจะได้อีกบรรยากาศนะคะ อิอิ
      #33-1
  10. #32 FangFySama (@FangFySama) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 09:09
    ยัยแคระตัวเตี้ยยัดผ้านวม?
    ฮาอ่ะ มีจูบรงจูบแรกกันด้วย
    555555555555555555555
    #32
    1
    • #32-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 3)
      6 มิถุนายน 2559 / 00:32
      ไม่เชื่อลองกลับไปอ่านเรื่องไอลีนดูได้ค่ะ
      งานเลี้ยง ณ เดวิลแลนด์ พาร์ท 2 เลย
      ซินเธียแอบคิดแผนร้ายต่ออันเซียร์ตั้งแต่ตอนนั้น หุหุหุหุหุ
      //ทั้งขำทั้งสงสารเจ้าหนูยังไงไม่รู้ กิกิกิ
      #32-1
  11. #31 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 07:31
    ฮ่าๆๆๆๆ. สงสารอันเซียร์จัง😉  ว่าแต่ทำไมไอลีนยังไม่ยอมแต่งงานอีกเหรอคะไรท์
    #31
    1
    • #31-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 3)
      6 มิถุนายน 2559 / 00:30
      เดี๋ยวบอกเหตุผลตอนหน้านะค้า ><
      #31-1
  12. #30 Mi_Seon16 (@taemung18) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 01:26
    สงวารท่านพี่ อุตส่าห์ออกไปหาปลา กลับมาจะช็อคขนาดๅหน เมียก็ไม่มีㅠㅠ
    #30
    1
    • #30-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 3)
      6 มิถุนายน 2559 / 00:29
      ทำไมฮาเม้นนี้5555555
      งือ จริงด้วย ไรท์ลืมสงสารธามส์แฮะ!! //
      #30-1
  13. #29 Rayton (@rayton) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 21:11
    ถึงกลับเผ่น !!!!
    #29
    1
    • #29-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 3)
      4 มิถุนายน 2559 / 23:56
      เสกเกราะด้วยนะ คิดเอาว่ากลัวแค่ไหน!!!
      TT
      #29-1
  14. #28 ฟีน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 19:23
    อันเซียร์ผู้น่าสงสาร ถึงกับเผ่น 55555555
    #28
    1
    • #28-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 3)
      4 มิถุนายน 2559 / 23:56
      ก็น่าสงสารเขานะครัช
      #28-1
  15. #27 Tale_story (@kavisara097) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 18:23
    โถๆๆๆๆอันเซียร์
    #27
    1
    • #27-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 3)
      4 มิถุนายน 2559 / 23:55
      หึหึหึหึ โดนไรท์กลั่นแกล้ง (ฮา)
      #27-1