คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [OS] WHO DO U LOVE? | wenrene [OS] WHO DO U LOVE? | wenrene | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้






?star

เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 ก.พ. 63 / 22:05


 

ในบาร์แห่งหนึ่งที่มีผู้คนมากมายที่กำลังพบปะพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน มีเพียง ‘ซนซึงวาน’ ที่นั่งนิ่งๆอยู่ที่เคาท์เตอร์บาร์ จนบาร์เทนเดอร์ที่ชื่อ‘พัคซูยอง’ ยืนจ้องเธอมาสักพักถามขึ้น

“พี่ลาออกจริงๆหรอ?” คนที่ถูกถามเงยหน้าขึ้นมามองน้องคนสนิท แน่นอนเธอก็เป็นบาร์เทนเดอร์ที่นี่เหมือนกันแต่วันนี้กลายเป็นเพียงลูกค้าไปแล้ว

“ก็ใช่สิ” เธอตอบเสียงสั่นๆหลังจากที่ดื่มมาค่อนข้างเยอะแล้ว ก่อนจะหันหลังไปมองโต๊ะข้างหลังที่มีกลุ่มผู้หญิงเยอะแยะไปหมด แน่นอนเธอไม่สนใจผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษหรอก นอกจาก‘ไอรีน เบ’ คนที่เธอหลงรักมาตลอด ดวงตาคู่นั้นหันมาสบกับเธอก่อนจะหันกลับไปเพราะโดนเพื่อนของเธอดึงความสนใจ

“เพราะเขาจริงๆหรอพี่?” พัคซูยองมองตามพี่คนสนิทที่มองผู้หญิงคนนั้นแล้วหันกลับมาอย่างซึมๆ

ก็แน่นอนอีกแหละเธอเป็นคนทำให้ซึงวานเป็นแบบนี้มานานนับเดือน เธอขาดการติดต่อกับซึงวานและไม่มาที่บาร์แห่งนี้อีก จนมาวันนี้โลกมันเหวี่ยงให้มาเจอกันชัดๆ ซึงวานที่มาลาออกจากงานเพราะรู้ว่าเธอนั้นกำลังจะแต่งงานยังต้องมาเจอเธอวันสุดท้ายในบาร์แห่งนี้อีก

“เขาคิดว่าความรู้สึกมันเป็นเรื่องเล่นๆรึไงกัน” เธอพูดออกมาอย่างนิ่งๆและกระดกวิสกี้ในแก้วหมดในรอบเดียว

“แล้วพี่จะไปทำงานที่ไหนหรอ?” พัคซูยองยังคงถามเธออย่างเป็นห่วง

“ไม่รู้สิ...อาจจะไม่ทำงานแบบนี้แล้วก็ได้มั้ง” เธอตอบส่งๆทั้งๆที่เธอคิดไว้มานานมากแล้วว่าจะเลิกทำงานแบบนี้ เมื่อครอบครัวรู้แบบนี้ก็ดีใจกันยกใหญ่

 

‘เธอเป็นคนให้ความหวังฉันตั้งแต่แรก แน่นอนฉันเพิ่งเคยเจออะไรแบบนี้ มันเจ็บ...เจ็บมากๆด้วย
เธอหลอกฉันได้แนบเนียนเกินไปด้วยซ้ำ เธอซ่อนคนคนนั้นไว้อย่างมิดชิด และล่อฉันให้ตกหลุมแห่งความรักนี้’

 

‘ฉันมีสติพอที่จะชอบพอหรือหลงใหลใครที่ถูกใจแล้วคนคนนั้นยังโสดอยู่ ฉันไม่แม้แต่จะคิดจะแย่งใครอะไรทั้งนั้น แต่...นี่สินะ ฉันยังฉลาดไม่พอกับเรื่องแบบนี้’

 

จู่ๆร่างอันคุ้นเคยในสายตาของซึงวานก็ได้มานั่งอยู่ข้างๆเธอ แม้จะไม่มองหน้าเธอซึงวานก็รู้ว่านี่คือเธอ

“เงยหน้าหน่อยสิซึงวาน”

“...”

“...” ไอรีนรู้ดีว่าเพราะอะไรที่ทำให้คนตรงหน้าเป็นแบบนี้ แต่ก็ยังคงจ้องคนตรงหน้าไม่ละสายตา

“พัคซูยอง” ซึงวานเรียกน้องคนสนิทที่กำลังพูดคุยกับลูกค้าคนอื่นให้หันมามองเธอ ก่อนน้องคนสนิทจะรู้ดีว่าซึงวานนั้นต้องการอะไร เธอยื่นเครื่องดื่มมาให้ตรงหน้าแล้วยิ้มให้ไอรีนนิดหน่อยตามมารยาท

 

“สบายดีมั้ยคะ?” เป็นซึงวานที่เปิดบทสนทนานี้

“ก็ดีนะ”
“แล้วเธอล่ะ สบายดีมั้ย?”เธอพูดออกมาน้ำเสียงนิ่งเฉยจนคนข้างๆหัวเราะในลำคอ

“อย่างที่เห็นแหละ” ซึงวานหันมาสบตากับเธอและแพ้พ่ายสายตาคู่นี้จนต้องแกล้งไปกระดกวิสกี้ต่อ

 

“ซึงวานเธอรู้...”
“ใช่ ยินดีด้วยนะที่จะแต่งงาน” เธอพูดพร้อมยกแก้วไปยังคนสวยตรงหน้า ใบหน้าสวยขมวดคิ้วเพราะบทสนทนานี้ค่อนข้างตึงเครียด แต่ก็ยิ้มออกมานิดหน่อยแล้วหยิบเครื่องดื่มในมือมาชนกับแก้วของซึงวาน

“ตามสบายเลยนะเดี๋ยวฉันเป็นคนเลี้ยงเอง”

“ฉันนั่งด้วยได้ใช่มั้ย?” ใบหน้าสวยหันไปถามคนที่ไม่แม้แต่จะมองหน้าเธออีกแล้ว

“ถ้าไม่ได้ฉันก็ไล่คุณไปตั้งนานแล้วสิ ฮึ!” ซึงวานหัวเราะในลำคอ

 

ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรต่อปล่อยให้เวลาล่วงเลยผ่านไปเรื่อยๆ ซึงวานหันมามองอีกคนที่นั่งเงียบๆ และสายตาของทั้งคู่ก็กลับมาสบกันอีกครั้ง รอบนี้ไม่มีใครที่หันหนีเลยสายตาที่ทั้งคู่มองกันนั้นมีแต่ความคิดถึงและโหยหา แต่ก็คงได้เป็นการมองครั้งสุดท้ายของซึงวานที่จะเกิดขึ้นกับผู้หญิงตรงหน้าที่ชื่อไอรีนแล้วล่ะ เธอรู้สึกเจ็บปวดกับผู้หญิงคนนี้มามากพอแล้ว

 

 

‘แม้คำว่าคิดถึงฉันยังพูดออกไปไม่ได้เลย...
คุณไม่ใช่ของฉันอีกต่อไปแล้วไอรีน เบ’

 

 

ใบหน้าสวยเคลื่อนมาใกล้ซึงวานมากขึ้นแต่เธอก็ไม่ได้คิดจะหลบหนีอะไร

“ฉันคิดถึงคุณนะ... ซนซึงวาน” แม้จะได้ยินประโยคนี้แล้วใจเต้นระรัวมากแค่ไหนซนซึงวานก็รู้สึกเจ็บปวดอยู่ดี

“ไปคุยกันข้างนอกกันเถอะนะ” เธอพูดพร้อมลากซึงวานไปทันที

 

 

บนรถคันหรูของไอรีน ซึงวานนั่งฝั่งข้างคนขับและอีกฝั่งคือไอรีนคนที่เธอเคยรักบรรยากาศนั้นกลับมาเงียบจนน่าอึดอัด

“มีอะไรจะพูดกับฉันล่ะ?” ใบหน้านิ่งๆของซึงวานทำให้ไอรีนประหม่าไปมาก

“ฉันต้องแต่งกับเขาเพราะธุรกิจน่ะ... ตอนแรกฉันก็รักเขา รักมากๆนั่นแหละ แต่ระหว่างที่รอแต่งงานกับเขาฉันเหงาและรู้สึกว่าเขาไม่ได้รักฉันเหมือนเมื่อก่อน ฉันถึงเลือกที่จะมีเธอนะซึงวาน” แม้คนตรงหน้าจะมีเหตุผลอะไรมาพูดตอนนี้ซึงวานก็มีแต่ความว่างเปล่าให้เธอและความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจเธอเอง

 

“แต่คุณก็ยังรักเขาอยู่นะ ไม่งั้นคุณไม่แต่งงานกับเขาหรอกจริงมั้ย?”ซนซึงวานสะกดอารมณ์ให้เป็นปกติที่สุดเพื่อที่จะพูดกับเธอ

“ฉันขอโทษ” น้ำตาที่ไหลออกมาเปื้อนแก้มขวาบนใบหน้าสวยนั้นทำให้ซึงวานรีบเอื้อมมือไปปาดมันออกอย่างอ่อนโยน

“อย่าร้องไห้ไปเลยว่าที่เจ้าสาว” เธอชักมือกลับพร้อมพูดปลอบไอรีน

ใบหน้าทั้งคู่ค่อยๆเลื่อนใกล้กันเรื่อยๆจนเป็นไอรีนที่หลับตาพริ้มเพื่อรอรับจูบอันอ่อนโยนของอีกคน แต่คนตรงหน้าได้แต่มองใบหน้าสวยๆนี้สักพักแล้วเลือกที่จะเปลี่ยนไปกระซิบข้างหูของเธอแทน

 

“จูบของฉันมันไม่ได้มีไว้เพื่อคุณอีกแล้วล่ะไอรีน”

“ลาก่อน” เมื่อพูดจบเธอก็สบตากับไอรีนเป็นครั้งสุดท้ายแล้วรีบลงมาจากรถคันหรูนั้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เธอรีบเดินออกมาและเดินออกมาให้ไกลจากชีวิตผู้หญิงที่ชื่อไอรีนให้มากที่สุด

 

 

___________

END.

 

Talk.

สวัสดีรีดเดอร์ที่เข้ามาอ่านทุกคนค้าบบ
เดือนมกราคมอันแสนนานแล้วผ่านไปแล้ววว
เริ่มต้นเดือนกุมภาอย่างสดใสกันนะ ดูแลสุขภาพกันด้วยนะจ้ะ
ฝากเป็นกำลังใจให้เราและเรื่องต่อๆไปด้วยน้าา^^
คิดถึงเวนรีนมากๆเลย งืออออ
ปล. #GetWellSoonWendy

ผลงานอื่นๆ ของ bOwan

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น