คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OS] Lisianthus | wenrene

โดย bOwan

ถ้าเปรียบเธอเหมือนดอกไม้ทั้งร้านของฉันเธอก็คงเหมือนไลเซนทัสนี่แหละ

ยอดวิวรวม

265

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


265

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  20 ม.ค. 63 / 18:18 น.
นิยาย [OS] Lisianthus | wenrene [OS] Lisianthus | wenrene | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



"ถ้าเปรียบเธอเหมือนดอกไม้ทั้งร้านของฉันเธอก็คงเหมือนไลเซนทัสนี่แหละ"

"คุณเบจูฮยอน"



?star

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 ม.ค. 63 / 18:18


วันนี้อากาศค่อนข้างปลอดโปร่งและน่าสบายใจนัก ฉันนั่งเช็คข่าวสารตอนเช้าในสมาร์ทโฟนของตัวเองนิดหน่อย ก่อนจะรีบวางมันเพราะฉันเห็นสิ่งที่หน้าสนใจมากกว่าคือไดอารี่ของตัวเองที่อยู่ข้างๆ วันนี้ยังไม่ได้เขียนอะไรลงไปเลยมันก็จะแปลกๆหน่อย

 

คุณเคยมีช่วงเวลาดีๆกับใครมั้ย? จนเก็บช่วงเวลาเหล่านั้นไว้ในสถานที่ บรรยากาศ ฤดูต่างๆ หรือไม่ก็สิ่งของเพื่อเป็นตัวแทนของเขาน่ะ เอาเป็นว่าฉันมีและเพิ่งจะมีนี่แหละ

ฉันคงไม่เขียนอะไรในไดอารี่หรอกนอกจากเรื่องขายดอกไม้วันนี้เพราะคุณเขาคงจะ...

 

กริ๊ง!

 

สัญญาณที่คุ้นชินทำให้ฉันรับรู้ว่ามีคนกำลังเปิดประตูเข้ามาในร้านของฉัน ฉันรีบเก็บไดอารี่เข้าลิ้นชักก่อนจะเงยหน้ามองผู้ที่กำลังเข้ามา

“สวัส-”

ฉันยังไม่ทันจะเอ่ยจบประโยคผู้ที่เข้ามานั้นก็ยิ้มให้ฉันอย่างคุ้นเคย มีเพียงฉันนี่แหละที่ไม่คุ้นเคยรอยยิ้มที่ทำให้ฉันใจเต้นรัวทุกครั้งที่เธอส่งมา เธอถือเครื่องดื่มมาสองแก้วมืออีกข้างเป็นกล่องกระดาษสีขาวที่บ่งบอกว่าข้างในคือขนมสุดแสนอร่อยแน่ๆ

 

“สวัสดีค่ะคุณเวนดี้” เธอทักทายฉันอย่างทุกๆครั้ง ฉันยิ้มให้เธอก่อนจะรีบเดินมาที่โต๊ะที่เธอวางของอยู่

“พอดีเดือนหน้าฉันจะมีเมนูใหม่ที่ร้านน่ะค่ะ ช่วยลองชิมด้วยนะคะ” เธอพูดพร้อมยื่นกล่องขนมสีขาวให้ฉัน

“อ้าว! พี่เบจูฮยอนมอนิ่งค่ะ” เจ้าเด็กแสนซนที่ชื่อจอย น้องคนสนิทของฉันเดินมาทักทายเธอ

“มองนิ่งค่ะ”

“วันนี้มีของมาฝากด้วยหรอคะ พี่นี่ใจดีจังเลย” จอยรีบวางดอกไม้ที่จะไปตั้งหน้าร้านลงและดึงกล่องขนมจากมือฉันไป ฉันมองเธอด้วยสีหน้าไม่ดีนิดหน่อยก่อนจะได้ยินเสียงของคนข้างๆฉันขำออกมาเบาๆ

“ขอบคุณนะคะที่คุณให้พวกเราลองชิม แต่เครื่องดื่ม...”
“ถือว่าเป็นคำขอบคุณ ที่คุณให้โหลแก้วฉันไปคราวที่แล้วนะคะ” เธอหันมาส่งสายตาเป็นประกายให้ฉัน จนฉันต้องนิ่งไป

ใช่แล้ว เธอมาซื้อดอกไม้ที่ร้านฉันเป็นประจำจนเราค่อนข้างจะพูดคุยกันบ่อย เธอชอบให้ฉันแนะนำดอกไม้ให้ตลอด..

 

“พี่เวนดี้อร่อยมากเลยนะ ลองชิม” ไม่รู้ว่าฉันนิ่งไปนานรึเปล่าแต่จอยเป็นคนเรียกสติฉันให้กลับมา เธอยื่นขนมที่ไส้ข้างในหน้าจะเป็นส้มมาให้ฉัน ก่อนฉันจะรับมาจากมือจอยและชิมมันดู

“เป็นยังไงคะ?” เบจูฮยอนถามฉัน

“อร่อยมากเลยค่ะ คุณเป็นคนคิดเองหรอคะ?” ฉันหันไปถามเธอ

“ใช่ค่ะ ขอบคุณนะคะที่บอกว่าอร่อย ฉันกังวลมากกับเมนูนี้แต่ตอนนี้โล่งอกไปนิด” เธอส่งยิ้มให้ฉันและจอย

“ต้องขายดีมากๆแน่เลยค่ะ อุ๊ย! ลูกค้ามาพี่คุยกับพี่จูฮยอนไปก่อนนะ” เจ้าเด็กนี่ยิ้มร้ายให้ฉันและรีบเดินออกไปหาลูกค้าที่อยู่หน้าร้าน ตอนนี้มีแค่เราสองคนที่ยืนอยู่ด้วยกันในร้าน ฉันแทบจะคิดประโยคที่เรียบเรียงเมื่อครู่ไม่ออกเลยทำยังไงดี

 

“เอ่อ... กาแฟพี่ยุนอาตั้งใจชงมาให้คุณทั้งคู่เลยนะคะ”
“ขอบคุณมากๆนะคะคุณจูฮยอน” ฉันหยิบกาแฟที่วางอยู่ขึ้นมาดื่มนิดหน่อย รสชาตินี้ค่อนข้างที่จะเป็นรสชาติที่ฉันกินเป็นประจำ แม้ฉันจะไปร้านของเธอไม่บ่อยแต่ทำไมพี่ยุนอาจำได้นะทั้งๆที่ลูกค้าเยอะมาก

 

เธอเดินดูดอกไม้รอบๆร้านฉันเป็นประจำ ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะเธอมาในฐานะลูกค้าปล่อยให้เธอดูดอกไม้ที่ต้องการไปอย่างเงียบๆ ฉันแอบมองเธอนิดหน่อยก่อนจะจิบกาแฟต่อ แล้วเธอก็หยุดเดินเมื่อเจอดอกไม้ที่เธอสนใจ

“คุณเวนดี้คะ อันนี้ใช่ไลเซนทัสมั้ยคะ?” เธอหันมาถามฉันพร้อมชี้ดอกไม้สีม่วงอ่อนๆในถัง ฉันรีบวางแก้วกาแฟและเดินไปที่เธอ

“หรือว่าฉันจำผิด..” เธอพึมพำกับตัวเองนิดหน่อย

“อ๋อ... ใช่แล้วค่ะ ฉันเพิ่งลองรับมาดูค่ะไม่รู้จะถูกใจลูกค้ามั้ย” ฉันยู่ปากนิดหน่อยเพราะแอบกังวลกลัวมันจะกลายเป็นดอกไม้ที่ไม่ได้รับความนิยมเพราะสีของมันที่เป็นสีม่วง อาจจะสู้สีขาวกับชมพูไม่ได้

“กำละกี่ดอกหรอคะ?”
“12 ดอกค่ะ คุณจะซื้อหรอคะ?” ฉันถามเธออย่างสงสัย เพราะเธอไม่เคยซื้อดอกไม้สีม่วงไปแต่งร้านเลย

“ใช่ค่ะ พอดีฉันชอบสีม่วงน่ะค่ะว่าจะเอาไปจัดที่บ้านดู”

“อ๋อ... งั้นกำนึงนะคะ?”

“ใช่ค่ะ แล้วก็สีชมพูหนึ่งกำค่ะ”

.

.

ฉันหยิบดอกไม้ที่เธอสั่งทั้งหมดยกไปวางที่ตะกร้าท้ายจักรยานคันโปรดของเธอที่ขี่มาเป็นประจำ ฉันรับเงินจากเธอมาและเก็บมันลงเอี๊ยมกันเปื้อน เธอยิ้มให้ฉันอย่างสดใสก่อนจะขึ้นจักรยานเพื่อเตรียมตัวกลับไปที่ร้านของเธอ

“ขอบคุณที่มาอุดหนุนนะคะ” ฉันโค้งให้เธอและยิ้มให้นิดหน่อย เธอรีบโค้งตัวให้กลับแม้จะอยู่บนจักรยานก็ตาม

“ฉันมาอยู่แล้วค่ะ ร้านคุณอบอุ่นขนาดนี้” คำพูดและแววตาของเธอช่างเป็นประกายนัก หัวใจเอยอย่าเพิ่งเต้นรัวตอนนี้สิฉันอาจจะหน้าแดงได้นะ

“ไปก่อนนะคะ” เธอยิ้มให้ฉันอีกครั้งและปั่นจักรยานคู่ใจกลับไปที่ร้าน

 

 

 

แม้ร้านของเราทั้งคู่จะไม่ได้ไกลกันมากนักแต่ฉันก็แทบจะไม่มีเวลาไปเลยเพราะฉันเพิ่งมาเปิดร้านขายดอกไม้ได้แค่ปีเดียว ยังรู้สึกว่าวุ่นๆกับงานพวกนี้ที่ตัวเองชอบอยู่ ฉันไม่ได้ชอบดอกไม้มาตั้งแต่เด็กหรอกฉันเฉยๆกับมันมาตลอดจนฉันรู้สึกถูกชะตากับมันตอนที่มันอยู่ในสถานที่สวยๆก็เท่านั้น ฉันอยากให้ร้านของฉันเป็นที่สวยๆที่อยากมีคนมาเข้ามาชมบ้าง

 

 

“หน้าแดงหมดแล้ว หนูดูออกนะ” จู่ๆจอยก็มากระซิบข้างหูฉันขณะที่มองจูฮยอนอยู่ต้องสะดุ้งโหยง

“ไอ้เด็กนี่! ไปจัดร้านต่อเลยๆ” ฉันตีไหล่เด็กแสบรัวๆ

 

___________

 

 

หลายวันต่อมา...

วันนี้เป็นวันที่เหนื่อยมากๆสำหรับฉันเลยก็ว่าได้มันมีอะไรที่ทำให้ฉันหนักใจหลายๆเรื่องจนอยากพูดออกมาแต่ก็ทำไม่ได้ ฉันผู้เดินกลับห้องคนเดียวเพราะเจ้าจอยน้องตัวแสบยืมรถของฉันไปเที่ยวน่ะสิ

ฉันเดินเข้ามินิมาร์ทหน้าปากซอยอย่างใจเย็นมองดูสิ่งที่ใจอยากกินก่อนจะหยุดที่ตู้เครื่องดื่มที่เต็มไปด้วยเบียร์หลายยี่ห้อ ฉันมองหายี่ห้อโปรดของตัวเองก่อนจะหยิบมันมาใส่ตะกร้า3-4 กระป๋อง และของกินอีกเพียบที่หยิบมาตามใจต้องการ

 

“เฮ้อ!” ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อๆ และเดินออกมาจากร้าน

“อ้าว! คุณเวนดี้” ฉันหันไปตามเสียงเรียกที่คุ้นเคยใกล้ๆนั้น เธอคือเบจูฮยอนที่กำลังนั่งกินข้าวที่ซื้อมาอยู่หน้ามินิมาร์ทนี้ เธอตบโต๊ะฝั่งตรงข้ามเบาๆเพื่อบอกให้ฉันนั่ง ฉันยืนงงนิดหน่อยเพราะฉันเข้าไปแช่ในร้านนานหรือยังไงทำไมเมื่อกี้ไม่เจอเธอกันนะ

“ฉันบอกคุณกี่รอบแล้วคะว่าเรียกเวนดี้เฉยๆเถอะนะ” ฉันหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเธอ

“ฉันขอเรียกแบบนี้เถอะนะ ฉันค่อนข้างจะติดปากแล้วน่ะค่ะ” เธอพูดจบก็เคี้ยวข้าวคำโตจนแก้มตุ่ย คนอะไรทั้งสวยทั้งน่ารัก ฉันเผลอยิ้มออกมาจนเธอเงยหน้ามองฉันอย่างสงสัย

“มีข้าวติดหน้าฉันหรอคะ? ทำไมคุณยิ้มอ่า...”

“เปล่าๆ เปล่าค่ะ ฮ่าๆ” ฉันรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธเธออย่างรวดเร็วและหัวเราะออกมา

“ตกใจหมดเลยค่ะ ฮิฮิ”
“เพิ่งกลับมาจากร้านหรอคะ?” เธอถามฉัน

“ใช่ค่ะ”
“คุณล่ะคะ ทำไมวันนี้กลับจากร้านไวจัง” ฉันสงสัยนิดหน่อยเพราะร้านของเธอปิดประมาณสามทุ่มไม่น่าจะกลับมาไวขนาดนี้ เพราะเคยเห็นเธอกลับดึกกว่านี้น่ะสิ

“อ่อ... วันนี้พี่ยุนอามีธุระด่วนเราเลยปิดไวน่ะค่ะ” เธอตอบฉันแล้วก็กินข้าวต่อ ฉันได้แต่พยักหน้าอย่างเข้าใจและหยิบเบียร์ออกมาเพื่อดื่ม

 

“ว่าแต่คุณอยู่ซอยนี้หรอคะ?” เบจูฮยอนถามฉันอีกครั้งหลังจากที่เงียบมาสักพัก

“ใช่ค่ะ ห้องค่อนข้างเล็กเพราะว่าฉันอยู่กับจอย แต่มีแพลนว่าจะซื้อบ้านแทนแล้วล่ะค่ะ” เธอพยักหน้าเบาๆและยกน้ำอัดลมขึ้นมากิน

“ฉันขอถามอะไรคุณหน่อยได้มั้ย?” เธอถามฉันอีกครั้ง ฉันครุ่นคิดนิดหน่อยก่อนจะพยักหน้าเพื่อตอบ

“คุณกับจอย...?”
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ เราเป็นพี่น้องที่สนิทกันตั้งแต่เรียนที่แคนาดาด้วยกันค่ะ” ฉันรีบส่ายหน้าและโบกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็วเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าจะตั้งคำถามอย่างที่คิด

“ฮ่าๆ ทำไมคุณต้องรีบตอบขนาดนี้ด้วย ตลกจังฮ่าๆๆ” เธอหัวเราะฉันอย่างสุดๆฉันได้แต่มองกิริยาของเธอที่น่าเอ็นดูนี้จนอยากจะเห็นอีกบ่อยๆครั้ง

 

“พอได้แล้วค่ะ ฉันอายคุณเป็นนะ” ฉันบอกให้อีกคนหยุดขำเพราะเธอหัวเราะจนหน้าแดงไปหมดแล้ว

“โอเคค่ะๆ ฮ่าๆ” เธอหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกสติ

“คุณกินอะไรบ้างรึยังคะ?”
“เดี๋ยวฉันซื้อข้าวเป็นคำขอโทษที่หัวเราะคุณมากไป” เธอเอ่ยถามฉันและทำท่าจะลุกขึ้น

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันซื้อของตัวเองมาแล้ว” ฉันหยิบกล่องข้าวให้เธอดู และฉันก็แกะกล่องเพื่อคลายความหิวตอนนี้ เธอยื่นขวดนมเปรี้ยวมาวางตรงหน้าฉันและยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

“ถือเป็นคำขอโทษเรื่องเมื่อกี้กับมานั่งคุยเป็นเพื่อนกันนะคะ” เธอพูดจบก็ผายมือให้ฉันรีบกินข้าวและเธอก็กินข้าวของตัวเองต่อ มันเป็นช่วงเวลาที่ดีสำหรับฉันมากๆเลยล่ะ ขอบคุณนะคุณเบจูฮยอนผู้ที่ทำให้ชีวิตของฉันสดใสขึ้น

 

 

___________

 

2 สัปดาห์ต่อมา...

 

“เฮ้อออ!” ฉันถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆก่อนจะหยิบไดอารี่ในกระเป๋าเพื่อจดเรื่องราววันนี้ในช่วงบ่ายๆ

[คิดถึงคุณ.]

ฉันเขียนจบก็ปิดไดอารี่ลงอย่างอ่อนล้า หลังจากที่เจอคืนนั้นฉันก็ไม่เคยเจอเธออีกเลยหรือเป็นเพราะฉันเองที่ทำให้คุณเขาตีตัวออกห่าง แต่ฉันก็ปกตินี่นา..

 

“ดอกไม้ทั้งร้านจะเหี่ยวตามแล้วคุณเวนดี้ ซน” จอยที่นั่งจัดดอกไม้อยู่ไม่ไกลมองฉันอย่างแซวๆ มีเพียงจอยที่รู้ว่าฉันรู้สึกยังไงอยู่แม้สีหน้าฉันจะไม่ออกก็ตาม

“แต่เธอไม่มาร้านเราหลายวันแล้วนะ” ฉันหันไปคุยกับจอย

“ก็จริง แต่พี่เขาอาจจะไม่ว่างมาก็ได้นะ”

“...”

“อย่าคิดมาเลยพี่” จอยจัดการกับงานตรงหน้าเสร็จก็ลุกขึ้นมาหาฉัน

“เดี๋ยวพาไปกินของอร่อยๆหลังปิดร้านนะคะ” เธอลูบหัวฉันเบาๆแต่มันแฝงด้วยความขี้แกล้งของเธอจนฉันสัมผัสได้

“ถ้ายังไม่หยุดแกจะโดน!” ฉันตีไหล่เธอรัวๆก่อนจะมองเห็นลูกค้าอยู่หน้าร้าน

“อ๊า! เจ็บเป็นนะพี่”
“ลูกค้ามาเดี๋ยวฉันไปเอง” เธอรีบเดินหนีฉันโดยการออกไปหาลูกค้า

“เฮ้อ!” พอบรรยากาศกลับมาเงียบฉันก็กลับมาคิดถึงเธออีกแล้ว ไลเซนทัสส่งความคิดถึงนี้ไปให้ฉันที...

.

.

.

.

หลังจากที่คิดมากจนนอนไม่หลับมาหลายวันฉันทำลายความอดทนของตัวเองโดยมายืนหน้าร้านของเธอ ฉันไม่ได้อยู่ใกล้ร้านมากนักแค่อยากมาดูว่าร้านเปิดรึเปล่า เธอมาขายของมั้ยก็แค่นั้น

“ร้านก็เปิดนี่นา..” ฉันพร่ำกับตัวเองไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาเพราะร่างที่คุ้นเคยเปิดประตูออกมาหน้าร้าน

“ผมไปซื้อดอกไม้ที่ต้องการมาให้แล้วครับ” ฉันหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อเห็นชายคนนึงที่รูปร่างหน้าตาใช้ได้ทีเดียวยืนคุยกับเธอ เมื่อเธอมองดอกไม้พวกนั้นแล้วยิ้มออกมา

“เธอมีแฟนแล้วหรอ?” ฉันตั้งคำถามที่ไร้คนจะมาตอบ ณ ตอนนี้ได้

เธอคงจะไม่ไปที่ร้านฉันอีกแล้วสินะ ฉันรีบหันหลังกลับทันทีเมื่อรู้สึกว่าหัวใจตอนนี้มันรู้สึกเจ็บปวดนัก

“อ้าว! เวนดี้มาทำอะไรแถวนี้หรอ?” ฉันหยุดชะงักเมื่อหันหลังมาก็เจอพี่ยุนอาลูกพี่ลูกน้องของเธอที่เป็นเจ้าของคาเฟ่แห่งนี้ ฉันแทบจะคิดคำตอบอะไรไม่ออกเลยแม้มันจะเป็นประโยคที่ง่ายๆที่จะตอบไปก็ตาม

“เอ่อ... ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะพอดีต้องรีบกลับร้านน่ะค่ะ” ฉันก้มให้พี่ยุนอาเล็กน้อยแล้วรีบเดินออกจากสถานที่แห่งนี้สักที

 

 

ฉันรีบเดินเข้ามาในร้านอย่างรวดเร็วและนั่งลงที่เคาน์เตอร์เพื่อสงบจิตสงบใจ แต่ไม่เลยฉันคิดไปต่างๆ นานาจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว จอยที่อยู่หน้าร้านมองเข้ามาหาฉันนิดหน่อยและกลับไปคุยกับลูกค้าต่อ ฉันฟุบหน้าลงอย่างเหนื่อยใจและคิดอะไรไม่ออก ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมทำไมถึงเป็นแบบนี้

 

“เฮ้อ” ฉันถอนหายใจและตบหน้าตัวเองเบาๆเพื่อเรียกสติ

“เป็นอะไรไป ทำไมหน้าพี่ถึงเป็นแบบนี้?” สักพักจอยก็เข้ามาภายในร้านและเอ่ยถาม

“...”

“อ่า... ไม่ต้องพูดก็ได้” จอยที่กำลังหยิบหมู่ดอกไม้มากมายที่ลูกค้าประจำสั่งแล้วหันกลับมามองฉัน ก่อนเธอจะรีบเดินออกไปหน้าร้านเพื่อนำดอกไม้ที่ต้องการไปให้ลูกค้า ฉันมองตามเธอและมองลูกค้าที่มาซื้อประจำ ใช่สิ...เธอก็เป็นลูกค้าประจำเหมือนลูกค้าหลายๆคนที่มาซื้อดอกไม้ร้านฉัน แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเธอพิเศษสำหรับฉันมากนะ ทำไมนะ...

 

 

“วันนี้ขายดีมากเลยนะแต่พี่ของฉันทำไมถึงนั่งซึมแบบนี้นะ” ฉันสะดุ้งนิดหน่อยเพราะจอยกลับมาอยู่ในร้านและกำลังนั่งจ้องฉันอยู่ที่โต๊ะที่อยู่ไม่ไกลนั้น

“...”

~~~Baby you make my life complete

Baby you make my love complete~~~

เมื่อบรรยากาศเริ่มเงียบจู่ๆจอยก็ร้องเพลงออกมาท่อนนึงแล้วก็เดินไปสำรวจดอกไม้ในถังว่าโอเครึเปล่า...

 

“แกคิดว่าดอกไม้ร้านเราสวยมั้ย?” ฉันถามจอยที่กำลังหันมามองหันอย่างงงๆ

“ดอกไม้มันก็สวยหมดนั่นแหละพี่ แต่คุณภาพมากกว่าที่ร้านเราอยู่ได้”

“แต่เธอไม่มาซื้อดอกไม้ร้านเราแล้วน่ะสิ สงสัยคุณภาพยังไม่มากพอ...”

“อย่าบอกนะว่า...?” จอยทำตาโตเมื่อเข้าใจว่าคนที่ฉันพูดถึงคือใคร

“แล้วเธอก็...น่าจะมีแฟนแล้วด้วย” ฉันพูดออกไปหัวใจก็แทบจะสลายทำไมกันแม้น้ำตาจะไม่ได้ไหลหรือซึมออกมาแต่ฉันก็ดูหม่นหมองขนาดนี้

“พี่แน่ใจว่าแฟน?” จอยถามฉันแต่ฉันก็ส่ายหน้าอย่างไม่มั่นใจ

“ไม่ใช่หรอกฉันมั่นใจ” จอยตอบฉันอย่างมั่นใจเพื่อให้ฉันยังมีความหวังแต่ฉันก็ไม่เชื่ออะไรมากหรอก

 

 

___________

 

-Juhyun-

 

ช่วงเย็นวันนี้คนในร้านค่อนข้างน้อยฉันเลยแอบมานั่งพักที่มุมร้านอย่างเงียบๆ วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันเพิ่งกลับมาทำงานช่วยพี่ยุนอาที่ร้านเพราะเผลอตกบันไดจนข้อเท้าแพลง แล้วใช้เจ้าแจฮยอนที่เป็นลูกพี่ลูกน้องไปซื้อดอกไม้ร้านคุณเวนดี้วันนี้ก็ไม่เอาไหนซะเลยเพราะเขาไปซื้อร้านไหนมาก็ไม่รู้จนฉันเทศไปหลายรอบ

“ไปพักก็ได้นะจูฮยอนเดี๋ยวพี่ปิดร้านเอง” จู่ๆพี่ยุนอาก็มายืนใกล้ๆจนฉันสะดุ้งนิดหน่อย

“ไม่เป็นไรค่ะ มันเริ่มจะหายดีแล้วหนูโอเคแล้วแหละ” ฉันปฏิเสธพี่สาวตรงหน้าที่ทำสีหน้าเป็นห่วงฉัน

“เมื่อเช้านี้เวนดี้ได้มาหามั้ย?” ฉันที่กำลังดื่มน้ำอยู่ต้องรีบวางแก้วทันที

“ก็ไม่นี่คะ ทำไมพี่ถามแบบนี้อ่ะ”

“เปล่า เห็นเธอมาแถวนี้เมื่อเช้าน่ะ” พี่ยุนอาพูดจบก็หันไปมองเจ้าแจฮยอนที่เดินออกมาจากหลังร้าน

“พี่ยุนอาหมายถึงผู้หญิงตัวเล็กๆผมสีน้ำตาลรึเปล่า?” แจฮยอนหันมาคุยกับยุนอา

“อ่าใช่” พี่ยุนอาตอบเจ้าเด็กตรงหน้า

“ตอนผมกลับมาหลังจากไปซื้อดอกไม้ให้พี่ผมก็เห็นเขามายืนหน้าร้านตั้งนาน” แจฮยอนที่งอนๆฉันอยู่หันมาพูดกับฉันแล้วทำหน้ายู่ๆ

“จริงหรอ?” ฉันถามเจ้าเด็กตรงหน้าเพื่อความแน่ใจ

“ก็จริงสิครับ ลูกค้ามาแล้วเดี๋ยวผมไปดูให้นะ” แจฮยอนตอบฉันก่อนจะหันไปคุยกับพี่ยุนอาเสียงคนละโทนกับที่คุยกับฉัน พี่ยุนอาพยักหน้าให้แจฮยอนแล้วหันมามองฉันเชิงถาม หัวใจของฉันเต้นรัวจนอธิบายไม่ถูกเลย

“เวนดี้อาจจะกำลังคิดถึงเธออยู่ก็ได้นะ...จูฮยอน” พี่ยุนอาพูดพร้อมเอื้อมมือมาจับไหล่ฉันเบาๆ

“นานแค่ไหนแล้วนะที่พี่ไม่เห็นน้องคนนี้หน้าตามีความรักแบบนี้” พี่ยุนอาพูดเชิงล้อฉันอยู่ แต่ฉันก็ปฏิเสธพี่เขาไม่ได้หรอกเพราะฉันน่ะชอบคุณเวนดี้มาก มากจนฉันกลัวว่าฉันจะคิดไปเองคนเดียวแต่ความรู้สึกฉันตอนนี้เหมือนระเบิดเวลาแล้วล่ะ ฉันอยากบอกความในใจของฉันตอนนี้เหลือเกิน

“งั้นวันนี้หนูขอพักนะคะ” ฉันถอดชุดกันเปื้อนออกแล้วรีบวิ่งออกมาจากร้าน

 

___________

 

-Wendy-

 

ฉันกำลังสำรวจดอกไม้อยู่หน้าร้านหันไปมองเสียงจักรยานที่มาจอดใกล้ๆ ก่อนจะพบว่าเป็นเธอที่ฉันได้แต่นั่งคิดถึงทุกๆวัน แต่ฉันกลับยิ้มให้เธอเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้เพราะเรื่องเมื่อเช้า ฉันไม่ควรมาโกรธเธอด้วยซ้ำ ไม่สิ ไม่มีสิทธิ์ที่จะโกรธเธอเลยด้วยซ้ำ แต่เธอท่าทางดูเหนื่อยมากจนหอบฉันจึงรีบหันไปมองจอยที่อยู่ในร้านเพื่อให้รับรู้

 

“...”

“คุณเวนดี้คะ” เธอพูดปนหอบจนฉันอดใจอ่อนไม่ได้

“เข้าไปนั่งพักในร้านก่อนมั้ยคะ” ฉันถามเธออย่างเป็นห่วง แล้วเธอก็ลงจากจักรยานคันโปรดและเดินตรงมาหาฉัน ฉันงงๆทำตัวไม่ค่อยถูกแต่ก็ได้แต่ยืนสบตากับเธอแบบนั้น

“ฉันขอคุยกับคุณได้มั้ยคะ?” เมื่อประโยคนี้ดังขึ้นจอยที่เปิดประตูจะเอาน้ำมาให้เธอต้องชะงักแล้วหันมามองหน้าฉัน

“ได้ค่ะ... ว่าแต่มีอะไรหรอคะ?” ฉันถามเธอ

“ขอไปคุยด้วยกันสองคนได้ไหมคะ?” ประโยคนี้ทำให้ฉันใจเต้นรัวจนจะทะลุออกมาจอยที่ยืนอยู่ในสถานการณ์พยักหน้าให้ฉัน

“ได้ค่ะ..” ฉันถอดเอี๊ยมออกและยื่นมันให้จอย เธอยังคงมองหน้าฉันไม่ละสายตาทำให้ฉันทำตัวไม่ค่อยถูกเลยทำยังไงดี

.

.

.

ที่นี่เป็นสวนธารณะที่ห่างจากร้านของฉันไม่มากนักเราทั้งคู่นั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง บรรยากาศระหว่างเดินมาด้วยกันช่างเงียบเชียบแม้เธอจะยิ้มให้ฉันชวนเขินตลอดก็ตาม

“ขอโทษนะคะที่ช่วงนี้ไม่ได้มาร้านคุณเลย” เธอพูดทำลายความเงียบนี้

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษฉันเลยค่ะ” ฉันรีบยกมือปฏิเสธ

“คือ...ฉันตกบันไดแล้วข้อเท้าแพลงน่ะค่ะเลยไม่ได้มาร้านหลายวันเลย” เธอพูดจบก็ทำหน้าอายๆจนฉันต้องยิ้มออกมา คนอะไรน่ารักขนาดนี้นะ

“จริงหรอคะ! เอ่อ...หายรึยังคะ?”
“ฉันขอโทษนะคะที่ไม่ได้ไปเยี่ยม” ฉันรีบมองข้อเท้าของเธอแม้จะไม่รู้ว่าข้างไหนที่เธอเจ็บก็ตาม

“มันเริ่มจะหายดีแล้วล่ะ ไม่เป็นอะไรแล้ว” มือเล็กๆของเธอเอื้อมมาจับแขนฉันเพื่อให้ฉันเงยหน้าขึ้น

 

“ว่าแต่เรียกฉันมาคุยแบบนี้มีอะไรหรอคะ?” ฉันถามเธออย่างตรงๆ

“เอ่อ...” เธอกล้าๆกลัวๆที่จะตอบคำถามของฉัน
“เมื่อเช้าพี่ยุนอากับแจฮยอนลูกพี่ลูกน้องของฉันที่เพิ่งมาช่วยงานบอกว่าคุณไปยืนอยู่หน้าร้านของพวกเราตั้งนาน.. มีอะไรรึเปล่าคะ?” ดวงตาที่สวยและเป็นประกายนั้นสั่นไหวเหมือนกลัวคำตอบของฉัน ว่าแต่! ลูกพี่ลูกน้อง? ผู้ชายคนเมื่อเช้ารึเปล่านะ หัวใจของฉันเริ่มกลับมามีความหวังนิดๆก่อนจะดึงสติเพื่อกลับมาตอบคำถามของคนตรงหน้าก่อน

“เอ่อ...” ฉันเขินจังถ้าจะบอกว่าคิดถึงคุณเขาจนเดินไปยืนหน้าร้านนานสองนาน หัวใจของฉันมันเต้นแรงมากจนกลัวเธอจะได้ยินจังเลยให้ตายเถอะ เธอจ้องฉันเพื่อรอคำตอบ

“คือ... ฉันคิดถึงคุณน่ะค่ะ” บ้าไปแล้วปากไม่รักดีทำไมฉันถึงพูดออกไปรวดเร็วขนาดนั้น ฉันมองคนตรงหน้าที่กำลังยิ้มจนหน้าแดงแล้วก็รู้สึกเขินขึ้นไปอีก

“เอ่อ.. ค-คือ...” ฉันไม่รู้จะแก้ตัวยังไงเลยตอนนี้ฉันเขินจนอยากวิ่งหนีเธอจังเลย ฮืออออ

“ฉันก็คิดถึงคุณเหมือนกันนะ” เมื่อฉันได้ยินประโยคเมื่อครู่หัวใจที่เต้นแรงอยู่นี้แทบทะลุออกมาทันที บ้าจริงฉันเขินจนรู้สึกร้อนที่ใบหน้าเลย

“ฉันบอกให้แจฮยอนน้องฉันไปซื้อดอกไม้ที่ร้านคุณ แต่แจฮยอนน่ะไปซื้อร้านอื่นมาจนฉันงอนกับเขาไปเลยล่ะ” เธอรู้ว่าเราทั้งคู่กำลังเขินจึงรีบหาเรื่องอื่นมาพูด

“เขินจัง...” ฉันพูดกับเธอ เธอหัวเราะในลำคอก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นเพราะเขิน

 

“คุณเวนดี้คะ” ฉันเงยหน้ามาสบตากับเธอ

“ฉันไม่รู้ว่าถ้าพูดไปแล้วคุณจะยังโอเคมั้ย แต่...”
“พูดมาเลยค่ะไม่ต้องกังวล” ฉันรีบพูดแทรกเธอขึ้นเพราะเธอดูกังวลจนฉันรู้สึกได้

“คือ...”

“...” ฉันสบตาที่เป็นประกายนั้น

“ฉันชอบคุณค่ะ” เมื่อประโยคนี้ฉันได้ยินจากผู้หญิงที่ชื่อเบจูฮยอน ฉันดีใจจนจะเป็นลมแล้วนะทำไมหัวใจมันเต้นแรงไม่หยุดเลย บ้าจริง

“...” ฉันนั่งนิ่งและคิดอะไรไม่ออกเพราะเขินไปหมดทำไงดี

“ถ้ามันทำให้คุณไม่สบายใจ...”
“ฉันก็ชอบคุณนะคะ” ฉันแทรกขึ้น ใบหน้าสวยที่แดงอยู่แล้วแดงขึ้นไปอีก ฉันนั้นก็เขินจนทำตัวไม่ถูกเลย

“ฉันชอบคุณตั้งแต่คุณเข้ามาร้านของฉัน ชอบที่คุณชอบดอกไม้ร้านของฉัน ชอบที่คุณอ่อนโยน...”
“ฉันเขินค่ะ หยุดพูดเถอะนะ” เธอพูดจบก็ยิ้มจนตาปิด

“แฮะๆ”

โอเคค่ะฉันชอบคุณ...เบจูฮยอน^^

 

‘ไลเซนทัสของฉันสดใสเสมอเลย’

___________

 

END.

ฝากไว้ฟิคเรื่องนี้และเป็นกำลังใจให้ด้วยนะงับ
และฝากติดตามเรื่องต่อๆไปกันด้วยน้าาาา

ผลงานอื่นๆ ของ bOwan

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 IS2129
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 21:58

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ ✌????

    #1
    1
    • 10 เมษายน 2563 / 20:51
      ขอบคุณนะคะ^^
      #1-1