[Fic SS501] ; My Beloved (2Hj&kYUSAENG)

ตอนที่ 5 : [SF] My Lovely Brother ( HBD HJL&Happy7thSS501 )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 มิ.ย. 55




MY LOVELY BROTHER

ถ้าพี่ชายข้างบ้านจะน่ารักขนาดนี้... ใครจะไม่หลงรักลงหล่ะครับ

 

 

 

 

 

 

                ยามเช้าที่มีแสงแดดอ่อนๆกับอากาศที่กำลังเย็นสบายถือเป็นบรรยากาศที่น่าขดตัวอยู่ในผ้าห่ม... ลุกไม่ขึ้นเหมือนกับเตียงมีแรงโน้มถ่วงไม่ยอมให้ลุกซะงั้นแหล่ะ (เว่อร์ไป) สบาย... สบายจนอยากนอน เอ๊ะนอน ? นอนแล้วตื่น ตื่นแล้วต้องไปโรงเรียน เฮ้ยกี่โมงแล้ว ????

 

7.30 น.

ชิบหายแล้วครับ ผมกำลังจะไปโรงเรียนสาย T_T

 


         เมื่อเห็นได้ดังนั้นผมจึงรีบลุกขึ้นมาแต่งตัวอาบน้ำแปรงฟันทำธุระในตอนเช้าให้เสร็จภายในเวลาแค่สิบนาที! ซกมกมากครับพี่น้องแต่ตอนนี้ช่างมันเถอะนะ.. ผมกำลังจะไปสาย ข้าวชงข้าวเช้าไม่ต้องกินมันแล้วครับ รู้แค่ว่าตอนนี้ผมเหลืออีกแค่สิบห้านาทีเพื่อไปก่อนที่ประตูโรงเรียนจะปิด

 

                ตอนนี้ผมกำลังวิ่งอยู่ครับ ใช่แล้วครับทุกคน.. ผมกำลังวิ่ง! เพราะปกติผมจะซ้อนท้ายจักรยานของใครคนนึงไปโรงเรียนทุกวันในตอนเช้า

 

จักรยานของพี่ชายข้างบ้านหน่ะครับ ผมแอบชอบเขามานานแล้ว .//////.

 

                แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาเขินนะครับ ผมต้องไปให้ถึงโรงเรียนก่อนที่เพชฌฆาต (?) นามว่าครูฝ่ายปกครองจะลักพาผมไปนรก.............

                "อ้าวฮยองจุน ขึ้นมาสิ เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก" เสียงห้าวดังขึ้นจากข้างหลังของผม สวรรค์โปรด พี่เค้ายังไม่ไปโรงเรียนครับ!

 

อา... พี่ฮยอนจุงมาช่วยผมไว้อีกแล้ว เหมือนเจ้าขายขี่ม้าขาวเลยนะครับ... (เพ้อ)

และพี่ฮยอนจุงนี่แหล่ะครับ.. ก็คือคนที่ผมแอบชอบมานานแล้ว .//////.

 

        "ทำไมพี่ยังไม่ไปโรงเรียนอีกหล่ะครับ ? ปกติพี่ไปเช้าไม่ใช่หรอผมถามขึ้นหลังจากที่รีบย้ายตัวเองมาซ้อนเบาะข้างหลังที่จักรยานของพี่เขาอย่างรวดเร็ว

                "หืม? อ่อ พี่ตื่นสายหน่ะ" คนอย่างพี่เนี่ยนะครับตื่นสาย... (โปรดสมมติว่าฮยอนจุงตื่นเช้ามากๆ -_-')

                "อ่อ พี่มีแซนด์วิชอยู่หน่ะ ยังไม่ได้ทานอะไรใช่ไหม ทานไปก่อนสิ" พี่ฮยอนจุงยื่นแซนด์วิชที่ดูน่ากินคู่หนึ่งให้กับผมก่อนที่จะหันกลับไปขี่จักรยานเพื่อไปโรงเรียน

               

ผมขอกลับไปสต๊าฟแซนด์วิชได้ไหมครับ... จะเก็บไว้เป็นสินใจตลอดชีวิตเลย T////v/////T

 

 

       หลังจากผ่านไปสิบนาทีพวกเราก็มาถึงโรงเรียนแล้วหล่ะครับ ซึ่งผลสรุปก็คือประตูโรงเรียนปิดแล้ว และผมกับพี่ฮยอนจุงก็สายทั้งคู่ อา.. แล้วยังมีเพชฌฆาตวิ่งมาหาพวกเราแล้วครับ T_T!

 

        "นี่เธอทั้งสองคน! ทำไมถึงไร้ความรับผิดชอบแบบนี้?! เป็นเด็กนักเรียนแค่นี้มาสายหรอ โตขึ้นแล้วจะทำอะไรได้เนี่ย??" และอย่างอื่นอีกมากมาย บ่นเหมือนเครื่องกรอเสียงเลยครับ ประโยคเหมือนเดิมเด๊ะ..

                "ผมขอโทษนะครับอาจารย์ วันนี้เกิดเหตุสุดวิสัยจริงๆนะครับ ได้โปรดให้อภัยกับพวกเราทั้งสองคนด้วยนะครับ" พี่ฮยอนจุงพูดแทรกขึ้นหลังจากที่ทนฟังมานานพอสมควร หลังจากที่พี่ฮยอนจุงพูดเสร็จยังโค้งขอโทษอีกรอบนึงอีกด้วย เจ้าชายจริงๆเลยนะครับเนี่ย...

                อาจารย์เมื่อเห็นพี่ฮยอนจุงพูดอย่างนั้นจึงยอมปล่อยพวกเราให้เข้าโรงเรียนไปครับ.. ทำไมที่ผมขอโทษเป็นสิบรอบอาจารย์ถึงไม่เคยปล่อยผมเหมือนตอนนี้เลยนะ โลกช่างไม่ยุติธรรมมากครับ... แต่คงจะเป็นเพราะพี่ฮยอนจุงเป็นเด็กที่เรียนเก่ง ประพฤติตัวดีและชอบช่วยงานโรงเรียนหล่ะมั้งครับ อาจารย์ท่านเลยไม่ว่าอะไรมาก

.

.

 

 

        ตอนนี้ผมกำลังเรียนคาบคณิตศาสตร์ครับ ซึ่งผมขอตั้งชื่อใหม่ว่าคาบพักผ่อน... เสียงเอือยๆของอาจารย์ระหว่างเขียนสูตรเลขบ้าบอเกือบร้อยสูตรบนกระดานเป็นเหมือนเสียงเพลงกล่อมและยานอนหลับชั้นเลิศ ไม่ว่าใครได้ฟังก็เป็นอันต้องหลับทั้งนั้นแหล่ะครับ ตอนนี้ทั้งห้องจากสามสิบชีวิตเหลือรอดอยู่ประมานเก้าชีวิตที่ยังมีสติเรียนอยู่ได้ครับ ส่วนผมถึงแม้จะหลับตลอดคาบยังไงก็สอบผ่านครับ... เพราะอะไรรู้ไหม ?

 

ก็ผมมีติวเตอร์สุดหล่ออย่างพี่ฮยอนจุงคอยติวให้อยู่แล้วนี่นา ~

 

                คิดได้อย่างนั้นก็หลับต่อครับพี่น้อง แต่ก่อนที่จะได้หลับก็มีก้อนอะไรมาชนหัวผมแหล่ะครับ.. คนกำลังจะนอนใครกันนะขว้างมา มันลอยออกมาจากนอกหน้าต่างแหล่ะครับ (คนขว้างมันก็มีความพยายามมาก) ได้แต่คิดแขวะก่อนที่จะเปิดอ่านตัวอักษรลายมือโยเย้ที่เขียนอยู่ในกระดาษยับๆเพราะถูกขยำมา

 

'เด็กน้อยขี้เซานอนน้ำลายยืดอีกแล้ว หัดเช็ดน้ำลายซะบ้างนะ :P'

ลายมือโยเย้แบบนี้มีคนเดียวครับ... พี่ฮยอนจุง T//////T

ขอผมสำลักความสุขตายได้ไหมครับ ฟินมาก.. (ลงไปนอนดิ้น)

 

                หลังจากที่ฟินกับก้อนกระดาษที่ถูกขว้างมาได้สักพักก็มีเสียงออดพร้อมกับถึงเวลานี้พักกลางวันแล้วหล่ะครับ ผมกำลังมองหาพี่ฮยอนจุงเพื่อชวนพี่เขามาทานข้าวด้วยกัน แต่ตอนนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงาเลยครับ ไม่รู้ว่าไปไหน เมื่อเห็นดังนั้นเลยต้องไปกินข้าวคนเดียว รู้สึกโคตรฟอร์เรเวอร์อโลนเลยครับ.... เมื่อทานข้าวเสร็จแล้วผมก็เดินตามหาพี่เขาทั้งโรงเรียนเลยครับ ทั้งไปถามที่ห้องเรียนของพี่ฮยอนจุง ห้องสมุด ห้องพยาบาล ส่วนคำตอบหน่ะหรอครับ..

 

                  'ฮยอนจุงไปห้องสมุดหน่ะ'

         'เมื่อกี้ครูเห็นฮยอนจุงเพิ่งออกไปเอง คลาดกันนิดเดียวเองจ้ะ'

         'ฮยอนจุงเพิ่งมาขอพลาสเตอร์แปะแผลไปสักประมานเมื่อสิบนาทีที่แล้วหน่ะ'

 

ถ้าโชคชะตาจะเล่นตลกกับคิมฮยองจุนขนาดนี้นะครับ!


           หลังจากที่เดินต่อไปได้สักพักสัญญาณออดที่บอกว่าต้องกลับไปเรียนก็ดังขึ้นครับ ผมจะต้องเข้าห้องโดยที่ยังไม่ได้เจอพี่ฮยอนจุงเลย รู้สึกว่าจะเกิดอะไรแย่ๆขึ้นแหล่ะครับ แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากตั้งใจนอน (?) ต่อไป หลังจากที่เรียนๆหลับๆมาได้พอสมควรแล้วก็ถึงเวลากลับบ้านแล้วครับ ผมจึงรีบลุกและเช็ดน้ำลาย (?) ก่อนที่จะเก็บของเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน ในขณะที่ผมกำลังจะกลับบ้านก็มีแต่คนซุบซิบกันครับ ไม่รู้ว่าพูดเรื่องอะไรกันผมจึงเลยลองแอบย่องไปฟังใกล้ๆเอา

 

                  'นี่แกรู้ข่าวยัง ฮยอนจุงห้องหนึ่งคบกับลีฮโยริห้องสามแหล่ะเธอ!'

         'เฮ้ยจริงป่ะ ไม่ยอมนะนั่นผู้ชายในฝันของฉัน T_T'

         'จริงๆนะแกเค้าจับมือเทคแคร์กันเหมือนแฟนเลยแหล่ะ น่าอิจฉามาก'

               

          ตอนนี้ผมวิ่งออกมาอยู่ข้างนอกแล้วหล่ะครับ ไม่ยักรู้แหะว่าตัวเองจะวิ่งได้เร็วขนาดนี้ ผมไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้นแล้วหล่ะครับ ประโยคเดียวก็กระจ่างแก่ใจผมเพียงพอแล้ว

 

ไม่ยักรู้ว่าตอนอกหักจะเจ็บขนาดนี้นะครับเนี่ย ฮ่าๆ ผมเจ็บจังเลยครับ...

 

                ตอนนี้ผมกำลังอยู่ที่สวนสาธารณะครับ บรรยากาศในตอนนี้ร่มรืนและทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ต่างจากจิตใจของผมที่หม่นหมองและเศร้าสร้อย ไม่ได้โอเว่อร์นะครับแต่รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ...

                เดินไปได้ไม่นานท้องฟ้าก็เริ่มมืดครึ้ม หลังจากนั้นก็เริ่มมีหยดน้ำตกลงมาครับ... ใช่แล้ว ฝนตกในฤดูร้อน.. ถ้าพระเจ้าจะรักผมขนาดนี้นะครับ ขนาดบรรยากาศยังหม่นหมองเป็นเพื่อนผม แต่ผมก็ไม่ได้สนใจครับ ยังคงเดินตากฝนเหมือนในเอมวีต่อไป บางทีการทำอะไรที่เราเห็นว่ามันโง่มันก็ช่วยทำให้เราสบายใจขึ้นอย่างประหลาดนะครับ...

 

            "พี่ฮยอนจุง... ไอ้พี่บ้า!! มาหลอกให้รักแล้วก็จากไป"

"ทำไมพี่ถึงได้โง่งี้นะ ไม่รู้หรอว่าผมชอบพี่!"

"ที่เรื่องเรียนหล่ะเก่งแต่ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงไม่รู้หล่ะ โง่จริงๆเลยพี่เนี่ย!!" ตอนนี้ผมกำลังยืนขว้างก้อนหินไปในบ่อน้ำและแหกปากตะโกนแข่งกับฝนที่ตกอย่างบ้าคลั่งประหนึ่งคนเรียกร้องความสนใจผิดเวลา

"เกลียดๆๆๆ เกลียดพี่ที่สุดในโลกเลย!!"
  
           หลังจากที่ยืนแหกปากอยู่นานสองนานผมก็ปล่อยโฮเลยหล่ะครับ ไม่เคยรู้เลยว่าการผิดหวังจริงๆมันจะเจ็บขนาดนี้ รู้ว่าตัวเองเป็นได้แค่น้องชายแต่ก็ยังคิดเกินเลย คนที่ผิดคือผมที่คิดไปเองสินะครับ ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บ แย่จริงๆเลยนะครับความรัก...

          "นายเกลียดพี่ลงจริงๆหรอฮยองจุน?" เสียงทุ้มห้าวที่ดังขึ้นข้างหูก็ตามมาด้วยการกอดจากข้างหลังโดยคนที่โผล่มาตอนไหนไม่รู้ ผมที่เพิ่งรู้ตัวว่าโดนกอดอยู่จึงหันไปพร้อมกับดิ้นเพื่อพยายามหนีจากอ้อมกอดนั้น

"ผมเกลียดพี่! ถ้าพี่ไม่รักผมก็ไม่ต้องยุ่งกับผม!" ตอนนี้ผมเริ่มพาลแล้วหล่ะครับ เวลาคนมันเสียใจเพราะใครบางคนก็อยากจะพูดประชดเพื่อระบายไปบ้าง

"...."

"ผมเกลียดพี่ ปล่อยผม!"

"...."

"ก็บอกให้ปล่อย!"
           "...."
           "ปล่อยสิ!"

"แต่พี่รักนาย เพราะฉะนั้นจะไม่ปล่อยไปอีกแล้ว"

"หะ.. หา ว่าไงน .. อุ๊บ" หลังจากที่ได้ฟังประโยคที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินมาจากคนตรงหน้าริมฝีปากร้อนของร่างสูงก็ทาบทับลลงมาที่กลีบปากสีชมพูโดยทันที ริมฝีปากหนาบดบึงกลีบปากล่างของร่างบางแล้วสอดลิ้นร้อนเข้าไปเพื่อตักตวงความหอมหวานที่ไม่เคยมีใครรุกล้ำ  ตระหวัดเกี่ยวกับลิ้นนุ่มอย่างไม่รู้จักพอ จนกระทั่งผมรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจจนต้องร้องประท้วงในลำคอ

 

พี่ฮยอนจุงถอนจูบออกมาแล้วมองผมโดยแววตาหวานเยิ้มอย่างรักใคร่ สายฝนที่ทำให้หนาวเย็นและตกลงมาอย่างไม่มีท่าทีจะหยุดตกลงง่ายๆไม่ได้ทำให้ผมหนาวเพราะพี่ฮยอนจุงดึงผมเข้าไปกอดอย่างอบอุ่น ผมที่หอบหน่อยๆเพราะกิจกรรมเมื่อครู่รู้สึกหน้าแดงเห่อขึ้นมาด้วยความเขินจึงได้แต่ก้มหน้าในอ้อมกอดของคนตรงหน้า

 

"ยังเกลียดพี่อยู่ไหม?"

"...."

"ทำไมไม่ตอบแล้วหล่ะเด็กน้อย หืม?" พี่ฮยอนจุงใช้มือเชยคางผมขึ้นมาทำให้เห็นหน้าผมที่กำลังแดงจัดเพราะความเขิน พี่ฮยอนจุงหัวเราะหน่อยๆก่อนที่จะจูบหน้าผากของผมเบาๆอย่างอบอุ่น

"แล้วก็..." พี่ฮยอนจุงพูดขึ้นมาพร้อมกับเงียบลงไปจึงทำให้ผมที่ก้มหน้าอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมาเพื่อคาดคั้นประโยคถัดไปที่พี่เขาจะพูดออกมาซึ่งทำให้ผมยิ่งหน้าแดงหนักยิ่งกว่าเก่า...





"พี่ไม่อยากเป็นแค่พี่ชายของนายแล้วหล่ะ"





THE END


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

มาแต่ง SF ต้อนรับวันเกิดฮยอนจุงกับครบรอบดั๊บเจ็ดปีค่ะ 
ตอนแรกเรากะจะลงวันที่ 6 แต่ก็แต่งไม่เสร็จ ก็เลยลงวันนี้เอาเหมาทั้งสองวันเลย (อู้นั้นเอง)

ฟิคสนุกไหมคะ ? ถ้าสนุกเราจะได้แต่งสเปต่อ ^^
แต่ก็อยากจะลองเปิดเพจแต่ง SF ดูนะคะ ไว้ว่างๆจะลองแต่งดู
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนค่า ตอนนี้มีแฟนพันธุ์แท้ 3 คนแล้วด้วย <3
*มีแฟนคลับกับเค้าด้วย* (ปาดน้ำตา) 555555555555555

THEME : G Minor!

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #103 pasnsg (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 22:06
    ไม่อยากเป็นพี่แต่อยากเป็นไร เป็นป๊าจุนหรา 5555555555555555555

    ล้อเล่นดิ เป็นแฟน ๆ - / -

    หว่ายยยยยยยยยยยยยย น่ารักง่ะ
    #103
    0
  2. #98 moslolo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 19:10
    หวานเวอร์อ่ะชอบๆๆๆๆๆ>3<
    #98
    0
  3. #41 ณัฐชาดา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2555 / 12:41
    ชอบมากๆๆเลยอ่ะน่ารักที่สุดเลยโอ้ยๆๆๆๆไม่มีคำบันยายค่ะ
    #41
    0
  4. #40 choco (แม่จุนนี่ ^^) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2555 / 11:18
    โอ้ว! มี SF ครบรอบด้วย ขอบคุณหนูไรเตอร์มากจ้า แต่งออกมาอีกเรื่อยๆนะจ๊ะ เจ้เป็นกำลังใจ ^^
    สนุกมากมายจ้าจุนนี่ของเจ้น่ารักจริงๆ เข้าข้างความน่ารักตัวเองได้อย่างน่ากอดเชียว  กร้ากกก  แต่ซีนดราม่าร้องไห้กับฟ้ากับฝนของหนูกินใจแมมากนะลูก งานนี้พี่จุงถึงขั้นทนไม่ไหวต้องเอ่ยความในใจพร้อมจุ๊บ >//< จบได้หวานจ้า เจ้ชอบ ^^  
    #40
    0
  5. #38 white_winddy501 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2555 / 00:31
    ว๊ากกกกกกกกกก น่ารักมากเลยค่าไรเตอร์
    จริงๆจุงแอบรอมาเรียนพร้อมน้องใช่ปะละ แซนวิชนั่นตั้งใจทำมารึเปล่าน้าาาา ^___^
    ส่วนจุนนี่บทนี้น่ารักจริงๆเลย สมแล้วล่ะที่พี่เค้าจะชอบน่ะ
    คำพูดสุดท้าย คิ คิ ไม่อยากเป็นพี่ชายแล้ว  แอบอยากจุดพลุฉลอง
    งั้นก็ตกลงเป็นแฟนกันเลยแล้วกันเนอะ.......กร้ากกกกกก
    ขอบคุณไรเตอร์มากค่า  แต่งมาอีกนะค้า ^__^
    #38
    0
  6. #36 KawaIiiii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2555 / 23:26
     อ๊ากกก!! เขินแทนจุนนี่ >///< 

    น่ารักมากๆเลยค่ะ แต่งให้อ่านอีกนะคะไรเตอร์ ^O^

    แล้วก็เห็นด้วยกับ คห.ที่1 มากๆเลยค่ะ ^^
    #36
    0
  7. #34 love ss501 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2555 / 18:43
    เป็น sf.ที่น่ารักมากค่ะ แล้วแต่งให้อ่านอีกนะคะ^^

    #34
    0
  8. #33 Kim ss (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2555 / 18:41
    แอร๊ยยยยยยยยยยยย ตายลงไปกับประโยคสุดท้ายของพี่ชายที่คิดไม่ซื่อ (แต่เจ้ชอบจริงๆเลย อิอิ!)



    สนุกมากเลยจ้ะ จุนนี่ของเจ้ลุคนี้ก็น่ารักไปอีกแบบ จะ SF หรือ LF (long fic : เค้าเรียกแบบนั้นรึเปล่า? แหะๆ!) ถ้าเป็นคู่นี้เจ้ชอบหมดเลย เหมายกเข่งเลยแล้วกัน ฟิคยาวของหนูก็กำลังสนุก น่าสงสารลูกเขยที่สุดเลย มาอัพต่อไวๆนะจ๊ะ อยากรู้ว่าต่อไปจะเป็นอย่างไร ^^



    HBD ทั้ง HJL และ SS501 ด้วยคนจ้ะ กลับมารวมกันไวๆนะจ๊ะ จะถือไม้เทัารอ ฮ่าๆ! ^_^ Kim ss = Ss_fc (แม่จุนนี่+แม่ยายจุงกี้) กลัวคนไม่รู้จริงๆเลย กร้ากกกกกกกกกก

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 มิถุนายน 2555 / 18:47
    #33
    0
  9. #30 aor22 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 01:40
     
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด 
    น่ารักม๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก
    ชอบจังเลยอ่ะ เนื้อหาน่ารักม๊าก

    แต่ละประโยคที่ไรท์เตอร์เขียนมา ล้วนโดนใจทั้งนั้นเลย เก่งจัง
    ตอนคนน้องเศร้าก็พลอยทำให้เศร้าตามซะงั้น กินใจสุดๆเลย
    แต่งมาอีกนะค่ะ สนุกมากค่ะ 
    #30
    0