ความจริงเรื่องนี้จะอัพตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้วล่ะ แต่ก็ไม่ได้อัพจนได้ คือว่ามันเป็นเรื่องที่ดีที่สุดภายในปีนี้เลยล่ะ
คงประมาณนั้นล่ะมั่ง ^^'
ถึงมันจะแค่วันเดียวและช่วงเวลาสั้นๆที่ไม่มีค่าอะไรมากนัก แต่มันก็ทำให้มีความสุขได้แล้วล่ะนะเมื่อวานเลิกเรียนเย็น
มันเป็นวิชาที่น่าเบื่อมากเลยสำหรับวิชาของบริหารธุรกิจ กลับบ้านทางเดิม รถเมล์คันเดิม กับเพื่อนคนเดิม
เมื่อวานไม่คิดอะไร หรือมีเรื่องในกังวลใจเลยซักนิด ขณะที่รถผ่านหน้าเมเจอร์ไป เพื่อนก็ขอตัวลงที่ป้ายรถเมล์แถวนั้น
โบกมือลาเพื่อนจนเพื่อนลงรถไป รถก็ยังจอดรอให้คนขึ้นอีก จนเพื่อนโบกมือให้อีกครั้งขณะที่เดินผ่านรถที่นั่ง
ก็ได้แต่ยิ้มให้ไปจนสายตาไปสะดุดกับ ใครบางคนที่ใส่เสื้อสีดำเข้า ตกใจจนต้องร้องเสียงหลงออกมา ตัวแข็งทื่อ
ทำอะไรไม่อยู่ แต่สายตาก็ยังมองเขาอยู่
เขากำลังยืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง การแอบมองเขาน่ะ มันเป็นเรื่องถนัดที่ทำมานานแล้ว
หลังที่พวกเราเรียนจบไปก็ไม่มีการล่ำลากันเลย ไม่สิ แม้แต่พูดคุยก็ยังไม่เคยเลยซักครั้งล่ะมั่ง แต่ก็ไม่เป็นไร แค่นั้นก็มีความสุขแล้วล่ะ
การที่เห็นเขาคนนั้นอีกครั้ง มันทำให้หัวใจเต้นแรงมากๆเลยล่ะ ลุกลี้ลุกล้นทำอะไรไม่ถูก คิดว่าโชคดีแล้วล่ะที่เพื่อนไม่อยู่
เพราะถ้าอยู่มันคงต้องถามว่าเป็นอะไรแน่ๆ คิดว่าเขาคงต้องเห็นไอเราแน่ๆ เหมือนเขาจะมองตรงมา พอคิดแบบนั้นก็รีบหันหน้าหนีทันที
มันทำอะไรไม่ถูกจริงๆ มือไม้ก็สั่น พยายามหาอะไรทำได้ จนในที่สุดก็แกล้งหยิบมือถือมาทำท่าคุย มันบ้ามากเลยล่ะเมื่อวาน
พยายามบังคับสายตาไม่ให้ไปมองเขา จนในที่สุดรถเมล์ก็กลับผ่านเขาไป
เฮ้อ ... ในโล่งมากๆเลยล่ะ ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าจะได้เจอเขาคนนั้นอีกครั้ง ไม่ได้คิดเรื่องเขานานมาก ตั้งแต่จบม.6 เมื่อวานพอเจอเขา
ความรู้สึกเก่าๆที่เคยอยู่ไป มันก็กลับย้อนมา แต่ตลอดเวลาที่ไม่เจอเขา
เพื่อนสนิทก็พอจะพูดเรื่องเขาขึ้นมาให้บ้าง ปากน่ะไม่ค่อยจะตรงใจเท่าไรหรอกนะ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ซักคนแม้แต่คนเดียว
และคำตอบอีกข้อก็น่าจะคือ มันเป็นไปไม่ได้หรอก สำหรับความรัก เพราะเขาอยู่ไกลเกินไป
ไกลเกินเอื้อมเลยล่ะ เราแตกต่างกันมาก เขาเรียนเก่ง และก็หน้าตาดีอีกด้วย เขายังใส่แว่นอันเก่าอยู่เลย
ไม่รู้ว่าเปลี่ยนบ้างหรือเปล่าหรือเปล่าตั้งแต่เรียนม.6 จบไป เขายังคงเป็นผู้ชายคนเดิมที่เรารักมาเสมอ รักแบบความหวังลมๆแล้งๆน่ะ ฮิๆ
ถึงเมื่อก่อนจะเคยได้ยินเพื่อนในกลุ่มเขาพูดว่าเขาชอบคนแบบนั้นก็เถอะ แต่มันก็ไม่มีหวังเลย เอาเถอะ ทำใจกับเรื่องนี้นานแล้วล่ะ
ถึงยังพอจะมีเยื่อใยเล็กๆน้อยๆให้เขาอยู่บ้างก็เถอะ แต่มันก็ทำใจได้นา และก็เข้าใจทุกอย่างดี ที่เอามาอัพเพราะมันเป็นความประทับใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเท่านั้นเองล่ะ ส่วนเรื่องหัวใจไม่ต้องถามอะไรมากมายหรอกนะ
ก็อย่างที่บอกไปนั้นล่ะเมื่อวานที่เจอกัน ก็แค่ความบังเอิญเท่านั้นเอง ความทรงจำดีๆแค่วันเดียว เดี๋ยวเวลาผ่านไปมันก็ทำให้ลืมเองล่ะ
มันก็แค่ความรู้สึกชั่ววูบแค่นั้นล่ะ ไม่มีอะไรที่สามารถเกินเลยไปได้เลย เจอกันแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว
คงประมาณนั้นล่ะมั่ง ^^'
ถึงมันจะแค่วันเดียวและช่วงเวลาสั้นๆที่ไม่มีค่าอะไรมากนัก แต่มันก็ทำให้มีความสุขได้แล้วล่ะนะเมื่อวานเลิกเรียนเย็น
มันเป็นวิชาที่น่าเบื่อมากเลยสำหรับวิชาของบริหารธุรกิจ กลับบ้านทางเดิม รถเมล์คันเดิม กับเพื่อนคนเดิม
เมื่อวานไม่คิดอะไร หรือมีเรื่องในกังวลใจเลยซักนิด ขณะที่รถผ่านหน้าเมเจอร์ไป เพื่อนก็ขอตัวลงที่ป้ายรถเมล์แถวนั้น
โบกมือลาเพื่อนจนเพื่อนลงรถไป รถก็ยังจอดรอให้คนขึ้นอีก จนเพื่อนโบกมือให้อีกครั้งขณะที่เดินผ่านรถที่นั่ง
ก็ได้แต่ยิ้มให้ไปจนสายตาไปสะดุดกับ ใครบางคนที่ใส่เสื้อสีดำเข้า ตกใจจนต้องร้องเสียงหลงออกมา ตัวแข็งทื่อ
ทำอะไรไม่อยู่ แต่สายตาก็ยังมองเขาอยู่
เขากำลังยืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง การแอบมองเขาน่ะ มันเป็นเรื่องถนัดที่ทำมานานแล้ว
หลังที่พวกเราเรียนจบไปก็ไม่มีการล่ำลากันเลย ไม่สิ แม้แต่พูดคุยก็ยังไม่เคยเลยซักครั้งล่ะมั่ง แต่ก็ไม่เป็นไร แค่นั้นก็มีความสุขแล้วล่ะ
การที่เห็นเขาคนนั้นอีกครั้ง มันทำให้หัวใจเต้นแรงมากๆเลยล่ะ ลุกลี้ลุกล้นทำอะไรไม่ถูก คิดว่าโชคดีแล้วล่ะที่เพื่อนไม่อยู่
เพราะถ้าอยู่มันคงต้องถามว่าเป็นอะไรแน่ๆ คิดว่าเขาคงต้องเห็นไอเราแน่ๆ เหมือนเขาจะมองตรงมา พอคิดแบบนั้นก็รีบหันหน้าหนีทันที
มันทำอะไรไม่ถูกจริงๆ มือไม้ก็สั่น พยายามหาอะไรทำได้ จนในที่สุดก็แกล้งหยิบมือถือมาทำท่าคุย มันบ้ามากเลยล่ะเมื่อวาน
พยายามบังคับสายตาไม่ให้ไปมองเขา จนในที่สุดรถเมล์ก็กลับผ่านเขาไป
เฮ้อ ... ในโล่งมากๆเลยล่ะ ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าจะได้เจอเขาคนนั้นอีกครั้ง ไม่ได้คิดเรื่องเขานานมาก ตั้งแต่จบม.6 เมื่อวานพอเจอเขา
ความรู้สึกเก่าๆที่เคยอยู่ไป มันก็กลับย้อนมา แต่ตลอดเวลาที่ไม่เจอเขา
เพื่อนสนิทก็พอจะพูดเรื่องเขาขึ้นมาให้บ้าง ปากน่ะไม่ค่อยจะตรงใจเท่าไรหรอกนะ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ซักคนแม้แต่คนเดียว
และคำตอบอีกข้อก็น่าจะคือ มันเป็นไปไม่ได้หรอก สำหรับความรัก เพราะเขาอยู่ไกลเกินไป
ไกลเกินเอื้อมเลยล่ะ เราแตกต่างกันมาก เขาเรียนเก่ง และก็หน้าตาดีอีกด้วย เขายังใส่แว่นอันเก่าอยู่เลย
ไม่รู้ว่าเปลี่ยนบ้างหรือเปล่าหรือเปล่าตั้งแต่เรียนม.6 จบไป เขายังคงเป็นผู้ชายคนเดิมที่เรารักมาเสมอ รักแบบความหวังลมๆแล้งๆน่ะ ฮิๆ
ถึงเมื่อก่อนจะเคยได้ยินเพื่อนในกลุ่มเขาพูดว่าเขาชอบคนแบบนั้นก็เถอะ แต่มันก็ไม่มีหวังเลย เอาเถอะ ทำใจกับเรื่องนี้นานแล้วล่ะ
ถึงยังพอจะมีเยื่อใยเล็กๆน้อยๆให้เขาอยู่บ้างก็เถอะ แต่มันก็ทำใจได้นา และก็เข้าใจทุกอย่างดี ที่เอามาอัพเพราะมันเป็นความประทับใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเท่านั้นเองล่ะ ส่วนเรื่องหัวใจไม่ต้องถามอะไรมากมายหรอกนะ
ก็อย่างที่บอกไปนั้นล่ะเมื่อวานที่เจอกัน ก็แค่ความบังเอิญเท่านั้นเอง ความทรงจำดีๆแค่วันเดียว เดี๋ยวเวลาผ่านไปมันก็ทำให้ลืมเองล่ะ
มันก็แค่ความรู้สึกชั่ววูบแค่นั้นล่ะ ไม่มีอะไรที่สามารถเกินเลยไปได้เลย เจอกันแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว
วันอื่นก็คงไม่มีแล้วล่ะ เข้าใจดีนาเพราะเมื่อก่อนก็เลยเรื่องนี้แบบนี้มาครั้งหนึ่งแล้ว ถึงคนที่เจอจะไม่ใช่คนเดียวกัน และสถานที่คนละที่ แต่ที่เหมือนกันก็คือ ป้ายรถเมล์นั้นเอง .......
สรุปถ้าเราอยากเจอใครซักคน นั้นก็คือต้องไปที่ป้ายรถเมล์สินะ ถึงจะใช้เวลานานที่ป้ายรถเมล์ก็ไม่เคยทำให้เราผิดหวังเลยแม้แต่ซักครั้งหนึ่ง
^^"
เพลง ทุกวินาที
พี่เจมส์เรือง ฝากร้องเพลงนี้ให้ดังไปกับสายลม เอาไปให้เขาได้ยินหน่อยนะ ^^
ความคิดเห็น